Jump to content
Rebecca Thwaite

[1837/1838]Sometimes you think you want to dissapear, but all you want is to be found

Recommended Posts

Zaterdag 8 juli 1837 - Thwaite residence

 

Het zou een mooie zomer worden. 

 

Mama kwam haar ophalen van het station. Papa was er niet,  hij moest werken, zoals hij altijd moest werken. Maar 's avonds zou hij er zijn en in het weekend ook, op zondag. Dan zouden ze met zijn allen naar het meer gaan om te zwemmen. Het was mooi weer en dan zou mama samen met haar een picknick maken. Misschien als ze haar geld van de Lekke Ketel erbij legde, dat ze van die heerlijke, sappige aardbeien konden kopen, die ze alleen in de zomer op de markt hadden. Het was een leuke dag en de week daarna, op de volgende zondag, zouden ze alles weer herhalen. En de zondag daarna. En de zondag daarna. Totdat haar vader plotseling op woensdag al vroeg thuis kwam. En op donderdag ruzie maakte met haar moeder. En op vrijdag haar vertelde dat ze haar koffer moest pakken en dat ze geen vragen moest stellen, maar dat ze moest weten dat hij van haar hield en dat hij dit daarom deed. Omdat ze het beste verdiende. En blijkbaar was het beste niet hier, bij haar vader en haar moeder, in het huis waar ze was opgegroeid, in de kamer die ze met haar zusje deelde en met het meer om op zondag in te zwemmen. Nee, het beste was ergens anders. In een groots huis met een onbekende omgeving met mensen die ze niet meer kende. 

 

"Vergeet niet hoe ze echt zijn, Becca. Als je daar bent, vergeet dat niet." 

 

Ze was nooit meer bij hen langs geweest, nadat ze die erfenis hadden gekregen. Het huis was zelfs groter dan ze bedacht had en ze had niet eens alles gezien. Alleen de gang die haar van de voordeur naar de woonkamer had geleid. Ze konden haar moeilijk voor de deur laten staan, ze was immers familie. Al was dat misschien niet meer de bewoording die haar vader zou gebruiken, familie. Dat was een woord dat verwachtingen met zich meebracht. Verwachten waar niet aan was voldaan. Voor een moment staarde Rebecca uit het raam, naar de sporen die de koets in het grind had gemaakt toen hij weer wegreed, deze keer zonder haar. Ze wou dat ze de tijd terug kon draaien, dat ze weer in kon stappen, haar vader bij zijn arm kon grijpen en hem vertellen dat hij een lafaard was, dat hij haar hier zomaar achterliet. Maar ze wist dat ze dat nooit zou durven. Ze zou nooit zo in kunnen gaan tegen iets wat hij haar had gevraagd te doen, dat had ze eerder ook nooit gedaan. 

 

Ongemakkelijk glimlachte ze naar de andere mensen in de kamer, zette voorzichtig haar koffer neer en liet zich toen op de bank zakken. "Het is zo goed om jullie te zien, oom en tante. En jullie natuurlijk ook, Caspian en Desmond." Zo goed. Ja, Rebecca was echt heel blij om hier in deze kamer te zitten. Ze richtte zich op het andere meisje in de ruimte. "Jij moet Cadwyn zijn ik..." heb eigenlijk nooit wat over je gehoord, want ik mocht het nooit hebben over deze kant van de familie, "ben blij om je eindelijk eens echt te ontmoeten." Ook al zaten ze in dezelfde afdeling, maar gelukkig was het relatief makkelijk om jongerejaars te ontlopen. Opgelaten streek Rebecca een onbestaande plooi uit haar jurk. "Het spijt me van dit onverwachte bezoek, ik eh..." Tja. Zelf had ze er eigenlijk ook niet zoveel over te zeggen, want tot een uur geleden had ze eigenlijk ook niet geweten wat ze hier kwam doen. 

 

Leuk hoor, ouders die je toekomst bepaalden. 

 

OOC: Prive met de Thwaite's <3 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dus.

Ooit, ooit had hij Becca best aardig gevonden, ze was namelijk iets jonger dan hij en Caspian kon zich de tijd dat ze minder geld hadden (en die kant van de familie hen nog wilde zien) nog best herinneren. En hoewel hij nooit echt met haar had willen spelen (want ew meisjes) had hij haar wel altijd gewoon aardig gevonden. En toen ze ineens begonnen was met hem negeren toen had dat best wel pijn gedaan. En eerst had hij zijn best gedaan om te zorgen dat ze hem niet meer negeerde, om te kijken of hij niet iets fout gedaan had. Toen dat niet werkte..

 

Had hij voor het gemak maar besloten dat ze een Bitch™ was en dat hij beter dan haar was, want geld, en zich precies gedragen zoals zijn oom hun familie toch al afgebeeld had. Hallo self-furfilling prophecy.

Maar nu was ze hier en why.

 

Je hoefde echt niet naar ons huis te komen om ons te zien hoor”, zei hij verveeld en probeerde met opzet de koffer te negeren (hij wist heus wel dat ze hier niet zomaar was. Dat ze niet op bezoek kwam. Dat ze niet weg zou gaan. Maar ze had zijn bestaan genegeerd dus dan mocht hij nu alle dingen die hem niet aanstonden negeren) “Tot voor kort zaten we allemaal op Zweinstein, je had prima ons daar kunnen opzoeken niet?”, en hij stopte snel een hand vol smekkies die op tafel stonden in zijn mond om duidelijk te maken dat hij niet eens zin had om met haar te praten.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Goh, ja, misschien kwam het omdat Cadwyn nog niet zo lang bij de familie was, misschien omdat ze een beetje een blinde vlek had voor pijnpunten, roddels en andere ongenaamheden, maar zij vond het eigenlijk best leuk dat er een familielid op bezoek kwam! Het was iemand uit haar afdeling ook nog eens, maar wel iemand die twee jaar hoger zat dan zij! Dus ze kende het meisje wel van gezicht, maar ze hadden elkaar nog niet echt echt ontmoet. Misschien had ze de naam ooit wel geregistreerd, maar niet bewust, want anders was Cadwyn vast al eerder op het meisje afgestapt. Mogelijk kwam het omdat ze gewoon veel te druk bezig was geweest met Daniel en 'volwassen' zijn. Hoe dan ook... Cadwyn was enthousiast om deze tot nu toe onbekende nicht te ontmoeten. 

 

"Hallo!", zei ze dan ook vol energie, terwijl ze opsprong en zwaaide. "Jij bent Rebecca toch? Aangenaam kennis te maken? Hoe was de reis? Met een koets toch? Is dat leuk? Word je niet misselijk van al het gewiebel? Heb je hulp nodig met je koffer? Ik kan je wel je kamer wijzen?" Verbaasd keek ze tussendoor even naar Caspian, want hij leek helemaal niet zo blij om Rebecca te zien, maar normaal was hij toch niet zo verlegen? Ze snapte het niet helemaal, maar ze volgde zijn voorbeeld en stopte ook een smekkie in haar mond, een witte.

 

"Eww. Bloemkool. Wat heb jij, Casp? Is dat niet gek? Smaken mixen?"

 

Met een glimlach keek Cadwyn naar haar andere broertje, Desmond. "Oeh, jij weet vast wel hoe je de beste smaken moet combineren toch? Is daar een formule voor?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Niemand had Desmond iets verteld, wat op zich niet zo raar was, want de meeste tijd vertelde niemand Desmond wat. Het was deels omdat hij nooit begreep wat een geheim was en deels omdat mensen hem altijd vergaten dingen te vertellen en ze er gewoon vanuit gingen dat hij het wel wist. Dus ja, toen zijn nicht plotseling in hun woonkamer kwam te staan met een enorme koffer keek hij wel even verbaasd op. Het was niet dat hij Rebecca niet mocht (hij kende haar nauwelijks, had alleen maar af en toe naar haar gezwaaid als hij haar tegen kwam in de gangen), maar hallo, ze had een koffer bij zich???

 

"Waarom ben je hier?" vroeg hij, nieuwsgierig, terwijl hij haar goed bekeek. "Kom je logeren?" Dat was best leuk, hoor, hij had al een tijdje geen mensen meer te logeren gehad. "Als Rebecca mag blijven logeren, mag Lyre dan ook eens?" vroeg hij aan zijn ouders, die hem snel uitlegden dat het niet hetzelfde is. "Maar waarom dan niet?" fronste hij. 

 

Blijkbaar besloten zijn ouders dat Rebecca het het beste zelf zou kunnen uitleggen, dus staarde Desmond maar weer naar zijn nichtje, tot hij werd afgeleid door Cadwyn.

 

"Oh, ehm... Nou, zout en zoet past goed bij elkaar, geloof ik! En zuur en zoet... En bitter en zoet..." Hij kauwde op zijn lip. "Ik denk dat zoet overal bij past? Maar alleen als het echt zoet is, want bijvoorbeeld zuur en zoet samen past niet bij zout. Denk ik." Moest hij eens uitproberen. Hij koos een bessenrood snoepje uit, dan een gifgroene en uiteindelijk een bruine en gooide die allemaal tegelijkertijd in zijn mond.

 

"Ewwwwwwww..." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Als Rebecca een superkracht kon kiezen, dan zou ze onzichtbaar willen zijn. Of in staat om letterlijk door de grond heen te zakken, zodat ze zich niet meer in deze kamer hoefde te bevinden. De verwijtende toon in Caspian's stem deed pijn. Ze had Caspian altijd al best aardig gevonden en het was niet makkelijk geweest toen haar vader opeens had gezegd dat ze van de ene op de andere dag niet meer met hem om mocht gaan. Er was ook van alles gezegd waarvan Rebecca nog steeds niet wist of het waar was of niet, maar ze wist ook niet waarom haar vader over dat soort dingen zou liegen. En toen was het iets makkelijker geweest om Caspian los te laten, maar nog steeds wel een beetje pijnlijk. 

 

De reactie van Cadwyn daarentegen was dan weer zo over enthousiast dat Becca ook niet zo goed wist wat ze er mee aan moest. Beduusd schudde ze de hand van het andere blonde meisje en probeerde ondertussen alle vragen te onthouden die Cadwyn op haar afvuurde. "Ja... ja, Rebecca. Of eh, Becca als je wil." Voor vrienden en familie. "De reis was prima, dankjewel." Ze had hem alleen liever niet gemaakt en een terugreis gehad, maar dat zat er niet in. "En dat valt wel mee. Het is best leuk om met de koets te reizen, je ziet veel van het landschap." Magische koetsen waren ook nog best comfortabel. Ze had ook wel eens in een dreuzelse koets gezeten, maar dat was toch een stuk minder plezierig. Daar kreeg je af en toe echt een houten kont van. 

 

Warm glimlachte ze naar Desmond, die gelukkig ook niet zo koud uit de ogen keek als zijn grote broer. "Ik kom hier wonen."  Ugh, het was niet eerlijk dat haar vader de verantwoordelijkheid om dit allemaal uit te leggen op haar schouders legde. Ze had hier nooit om gevraagd. Ze wilde dit helemaal niet. "Voor een tijdje, in ieder geval. Mijn ouders hebben me hierheen gestuurd, omdat ik niet meer thuis kan blijven wonen." Becca wapperde wat met de brief die haar vader in ieder geval nog mee had gegeven voor haar broer met een iets betere uitleg (en vast een subtiel verwijt er tussendoor) en legde hem op tafel naast de bak met smekkies. "Ik ben jullie heel erg dankbaar als ik hier zou kunnen blijven en ik weet dat we niet zoveel contact hebben gehad de afgelopen tijd, maar hopelijk kunnen we wat inhalen de rest van de zomer," probeerde ze hoopvol en ze gluurde vooral naar Caspian.

 

"Je moet eens sinaasappel met aardbei nemen," knikte ze voorzichtig naar de smekkies. "Dat is lekker."

Edited by Rebecca Thwaite

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was vast karma want hoewel hij niet wist welke smaken hij allemaal had was het nou niet echt een fijne smaaksensatie. Maar hij slikte het gewoon maar door en probeerde niet vies te kijken. Lukte niet zo heel goed, maar het idee was er.

 

Hij was nooit goed in zijn gezichtsuitdrukking heel goed verbergen, zijn emoties lagen veel meer aan het oppervlakte dan hij zou willen, hij had daar best wel wat persoonlijke issues mee, maar momenteel vond hij het niet erg (behalve net met de smekkies dan want hij wilde gewoon stoer zijn en het doorslikken zonder toe te geven dat het vies was, zonder toe te geven dat een hele hand vol smekkies in je muil proppen omdat je niet wilde praten niet de beste tactiek was), want eerlijk? Hij had niet echt zin om beleefdheids-regels op te volgen en te doen alsof hij zo blij was met haar komst. (Ook geen zin om het haar op wat voor manier dan ook makkelijk te maken)

 

Als zijn ouders zouden preken kon hij altijd nog zeggen dat het niet uitmaakte, Becca was immers arm dus het was niet alsof ze etiquette kende toch?

 

Dat was een van de eerste keren dat hij echt mentaal, en niet alleen in dialoog omdat het hoorde, op arme mensen neergekeken had besefte hij zich heel even snel. Hij wist niet zo goed wat hij daar nu van vond.

 

Zou ook dankbaar zijn als ik jou was ”, zei hij mat, “ waarom kunnen ze niet meer voor je zorgen”, heel even verloor hij zijn kille-show want hij was oprecht nieuwsgierig, maar herstelde zich snel weer. “Dan zien we je waarschijnlijk straks wel bij het eten ofzo want we gingen net zwemmen niet waar ”, en hij keek hulpeloos even zijn broertje en zusje aan. Ze hadden namelijk niks afgesproken maar hij hoopte wel op back-up. Hij hoopte stiekem dat Becca (1) Geen geld had gehad voor zwemkleding en nu dus eerst wat moest gaan kopen voor ze meekon (2) Niet kon zwemmen (3) Na een lange reis veel te moe was om te gaan zwemmen (4) Elke andere reden die ervoor kon zorgen dat hij haar kon ontlopen want aaaaaaaaah.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Dus alles past bij zoet?", vroeg Cadwyn opgewekt. "Dat is wel makkelijk, want dan moet je gewoon proberen een smekkie uit te kiezen die er zoet uitziet, zoals mmmm.... Deze rozige..of is het licht paars?" Er waren zoveel kleuren en zoveel kleuren waren in de overgang tussen twee kleuren en wanneer was het dan de ene kleur en wanneer was het de andere kleur? Lastig hoor, maar goed, Cadwyn had niet het idee dat haar broers er echt een probleem van zouden maken als ze iets met de verkeerde kleur benoemde. 

 

Uh oh. Desmond had de verkeerde smaak! "Ha, welke smaken heb je?", vroeg ze met een lachje, terwijl ze zelf nog op zoek was naar een smekkie waarmee ze haar paarsroze wilde combineren. Dat was moeilijk hoor. Het was een hele schaal en er waren ook zoveel vieze smaken. En dan niet alleen vies zoals bloemkool vies kon zijn, maar het kon ook gewoon smaken naar zeepsop of naar een boterham die je in het zand had laten vallen. 

 

"Dan noem ik je Becca. Mij mag je Cadwyn noemen. Of Cad..., want dat lijkt op Kat. Of Wyn, maar dat vind ik minder leuk, dat klinkt meer alsof je een oude dame bent, die voor alles en iedereen truien breit en voor de huisdieren dan ook een muts, zodat ze zich niet achtergesteld voelen." Logisch toch? "En met die magische koetsen gaat het toch allemaal zo snel dat de omgeving zo een beetje in elkaar overvloeit? Alsof je een plens water hebt gemorst op een schilderij met waterverf?" Cadwyn keek naar Desmond en Caspian voor bevestiging, want zij gingen vast vaker met een koets dan Cadwyn. Waarom wist ze ook niet, maar dat was gewoon een idee dat ze had. 

 

"Waarom kan je niet meer thuis blijven wonen?" En op Becca's advies koos ze als tweede smekkie dus maar een oranje uit. Met een beetje geluk had ze nu aardbei en sinaasappel te pakken. Met een glimlach stak ze de snoepjes in haar mond... en daarna vertrok haar gezicht een beetje. "Yuck! Dit waren bietjes! Met wortel!" Ze spuugde de smekkies uit in haar hand en nam snel een paar slokken van de limonade, om vervolgens verontschuldigend naar haar ouders te kijken. Ze deed de snoepjes snel in een servetje en maakte haar hand schoon. "Sorry, dat was niet netjes," mompelde ze zachtjes. 

 

Zwemmen? Cadwyn knikte enthousiast. "Ja, zwemmen! Ah! Caspian je hebt echt de beste ideeën." Ze dronk haar limonade met een teug op en sprong op. "Zullen we nu meteen gaan? En degene die het laatste in het water ligt, is een zeekoe!"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Haar ouders konden niet meer voor haar zorgen? Desmond wierp een sneue blik naar Rebecca toe, want dat moest vast heel naar zijn, als je bij iemand anders moest wonen omdat je ouders niet meer voor je konden zorgen! "We zijn heel aardig, hoor," glimlachte hij vriendelijk naar Rebecca, "Je zult het hier vast leuk hebben!" Hoopte hij, tenminste, ook al deed Caspian een beetje raar. Maar misschien moest hij gewoon even wennen, want Cadwyn paste zo onderhand ook gewoon bij hen, dus! 

 

"Zwemmen?" vroeg Desmond met een frons. Maar dat hadden ze helemaal niet afgesproken! Hij had helemaal niet nagedacht of hij vandaag wel wilde zwemmen of niet en hij wist niet eens of zijn favoriete zwembroek wel weer uit de was was! "Wanneer hebben we dat afgesproken, dan?" Was hij een afspraak vergeten?! Maar hij vergat nooit wat! "Ik heb eigenlijk niet zoveel zin in zwemmen..." Hij wilde veel liever binnen blijven vandaag en wat lezen! "Gaan jullie maar dan," knikte hij en hij stopte een nieuw smekkie in zijn mond.

 

Oh! Deze was aardbeien! Gefascineerd spuugde hij hem uit om goed naar de kleur te kijken, lichtblauw, en stopte hij hem toen weer in zijn mond. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Merlijn haar neefjes en nichtjes stelden veel vragen. Natuurlijk was het allemaal vast heel lief bedoeld, maar het voelde nou eenmaal niet echt fijn om te praten over de reden waarom je het huis uit was gezet door je ouders. Dat kon immers nooit een leuke reden zijn. Het liefst zou ze de vraag dan ook eigenlijk niet beantwoorden, maar dat was nogal onbeleefd, zeker tegen mensen die zo lief waren om je in huis te nemen. Die was je dan wel de nodige uitleg verschuldigd. "Omdat ze het niet kunnen betalen," antwoordde ze zachtjes. En jullie wel, maar gelukkig wist ze die laatste bijtende sneer net op tijd in te slikken. 

 

Gelukkig ging het geprek daarna over op een leuker onderwerp. "Oh zwemmen, ik ben dol op zwemmen," glimlachte Becca, blij met een gespreksonderwerp waar ze wel haar weg in wist te vinden en dat niet volledig om haar draaide. "Ik heb niet zoveel spullen bij, dus ik heb geen tijd nodig tot het avondeten om uit te pakken hoor." Bovendien, met een goede toverspreuk was je binnen een aantal minuten klaar. Zwemmen zou de perfecte gelegenheid zijn om alvast haar neefjes en nichtjes weer een beetje te leren kennen, zodat ze in ieder geval zo meteen niet volledig in stilte aan tafel zat, omdat ze niet wist waar ze over moest beginnen. Ze kon zich toch moeilijk de rest van de zomer in haar kamer opsluiten om hen maar niet onder ogen te hoeven komen. Cadwyn leek in ieder geval al enthousiast, maar Cadwyn leek bijna overal wel enthousiast over te worden, in ieder geval in die paar minuten dat Rebecca haar nu had gezien. 

 

"Waarom kom je niet gewoon met ons mee?" glimlachte ze warm naar Desmond. Ze kende hem niet echt meer, maar hij was een Ravenklauwer dus het was iets makkelijker om te raden naar zijn hobby's dan bij de rest. "Je kan een boek meenemen en bij ons naast het meer komen zitten." Of waar ze ook gingen zwemmen. Het idee dat iemand gewoon thuis een zwembad had, was uiteraard gewoonweg belachelijk. Wie had daar nou geld voor? 

Edited by Rebecca Thwaite

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kon de hele wereld misschien iets meer op Cadwynn lijken? Daarmee bedoelde hij vooral kon Desmond gewoon net als hun zusje in zijn verhaal meegaan, hij wierp even een geïrriteerde blik op zijn broertje. Voelde zich daar eigenlijk ook weer meteen schuldig over, want ze hadden inderdaad niks afgesproken en het had hem gewoon een goede uitweg geleken. Was ook niet echt Desmonds schuld.

 

Hij besloot dat het Rebecca’s schuld was. Omdat ze hier was, en bestond, en hem in een situatie bracht waar hij het idee had dat hij moest liegen om van haar af te komen en geïrriteerd werd op zijn broertje die niet echt iets fout deed. Ja, als Rebecca er gewoon niet geweest was dan was er geen probleem geweest. Lag niet aan hem of aan iemand in deze kamer behalve haar.

 

Je hoeft niet mee hoor Desmond, als je echt niet wil”, hij glimlachte veronschuldigend naar zijn broertje. Eigenlijk wilde hij wel dat Desmond meeging, en eerlijk als hij had  echt had willen zwemmen en de situatie was anders geweest dan had hij misschien ook nog een beetje door gezeurd of argumenten aangehaald die Rebecca nu aanhaalde. Maar nu wilde hij het gewoon met haar oneens zijn. En hij wilde niet dat ze meeging.

 

Moet je iets van Cadwynn lenen om aan te trekken dan”, vroeg hij een beetje zuur aan zijn nichtje, “jullie hebben thuis geen geld voor zwemspullen toch

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Sorry," zei Cadwyn met medeleven. "Dat lijkt me dan wel heel moeilijk te zijn geweest." Maar ze knikte instemmend op wat Desmond zijn. "Ja, je gaat je hier vast wel thuis voelen. EN het is niet erg als je een beetje heimwee krijgt. Dat is wel normaal." Ze haalde losjes haar schouder op. Cadwyn had niet echt heel erg heimwee gehad naar haar ouders en het leven op de boerderij wat ze had achtergelaten. Dat kwam ook omdat de magische wereld zo wervelend en interessant was, dat je dat dan makkelijk kon vergeten. Al moest ze eerlijk toegeven dat ze wel heel erg verdrietig was geweest, toen ze had begrepen dat ze nóóit meer welkom was thuis, want ze misten haar andere broers en zussen wel, en de koeien, en haar moeder. Haar vader niet. Maar voor Rebecca was dat vast allemaal anders. "Je kan er vast af en toe op bezoek als je ze mist?"

 

Desmond wilde niet mee met zwemmen. Opnieuw knikte Cadwyn. Dit keer vanwege het voorstel van Rebecca. "Ja, kom gezellig mee met een boek! We zullen je niet nat spetteren, beloofd." Of niet heel erg, in ieder geval. Een beetje plagen was best grappig en dankzij magie zouden ze zijn boeken niet echt kunnen verpesten, want dan was het niet grappig geweest.

 

"Ja, je mag wel iets van mij lenen. We hebben wel ongeveer een beetje dezelfde maat." Cadwyn glimlachte naar haar nichtje. "Wil je er zelf eentje uitzoeken? Of zal ik er zo gewoon een voor je meenemen?" Niet dat er heel erg veel keuze was. Het was niet alsof het meisje tien badpakken in de kast had liggen, maar waarschijnlijk wel een stuk of drie, waarvan ze er eentje van Daniel had gekregen -maar die trok zij aan-. Dus dan was er wel een keuze te maken. Ze sprong overeind. "Kom! Laten we gaan!" Anders zaten ze straks nog steeds de hele middag op hun billen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Soms waren meisjes rare wezens, hoor. Desmond fronste van Rebecca naar Cadwyn en weer terug, en vervolgens naar Caspian, want nu wist hij niet echt wat hij moest doen. Rebecca en Cadwyn wilden hem per se mee hebben, ook al zou hij niet eens mee zwemmen, maar Caspian vond het allemaal wel weer prima... Ingewikkeld, dus.

 

"Maar als ik ga lezen ga ik niet zwemmen," fronste hij, "dus wat is er dan leuk aan als ik mee ga?" Plus mensen gingen dan of tegen hem praten waardoor hij niet kon lezen, of ze klaagden achteraf dat hij alleen maar bezig was geweest met lezen dus. 

 

"Desmond," zuchtte zijn moeder, terwijl ze hem streng aankeek. "Rebecca is nieuw hier, dus je gaat gewoon mee zwemmen."

"Ja maar -"

"Desmond."

"Oké, oké," zuchtte Desmond dramatisch en met een duistere blik op Rebecca, want nu was het natuurlijk allemaal haar schuld, sjokte hij naar boven, om even later in zwemkleding en al weer beneden te komen.

 

Hij had wel een boek mee. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Becca had al snel besloten dat ze Cadwyn wel mocht. Het meisje leek de enige te zijn die de situatie echt leek te vatten, al sprong ze er hier en daar ook wat luchtig mee om. "Eh, ja wie weet," glimlachte ze zwakjes. Rebecca geloofde niet echt dat haar ouders op een bezoekje zaten te wachten, maar wie weet... over een tijdje, dat ze ze op zijn minst een brief kon sturen om het te vragen. Haar ouders moesten haar op een gegeven moment toch ook gaan missen! 

 

“Nee, ik heb niet echt zwemkleding.” Want waarom zou je speciale zwemkleding hebben als je ook gewoon kon zwemmen in je normale kleding? Dat was zo’n geldverspilling. Dat zei Rebecca natuurlijk niet, in plaats daarvan glimlachte ze alleen maar warm richting Cadwyn en probeerde vooral maar te doen alsof Caspian´s opmerking niet stak. “Dat zou heel fijn zijn, dankjewel.” Rebecca volgde Cadwyn naar boven en even later stonden ze allemaal weer beneden in hun mooie zwempakken. Rebecca moest toegeven dat het toch wel heel aangenaam voelde zo'n badpak, heel zacht en licht, alsof je het bijna niet zou voelen als je het water in gleed. 

 

De rest ging haar voor naar het zwembad. Ja, een zwembad, een echt eigen zwembad! Becca keek voor een moment even haar ogen uit en gooide toen enthousiast haar handdoek opzij. Soepel dook ze het zwembad in en kwam toen met een brede lach weer boven water. "Je blijft daar toch niet staan?" riep ze vrolijk naar Caspian en ze spetterde wat water omhoog vanuit het zwembad zijn kant uit. 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij wilde ook dat de wereld wat meer op Desmond leek, dat ze wat meer duistere blikken naar Rebecca wierpen. Hij wilde dat zijn moeder aan zijn kant stond, zoals ze dat meestal deed, hoewel hij natuurlijk nog niet gezegd had dat hij Rebecca niet mocht. Misschien moest hij dat gaan doen, tuurlijk het was een beetje stom om toe te geven maar dat kon nog wel bij moeder. Moeders waren ervoor om al je problemen en verdriet op te gooien, in elk geval tot je een huwelijk had want dan kon je het beter daar doen. Zijn moeders aandacht moest hij immers nog wel delen, vond hij niet erg want hij was dol op zijn broertje en zusje, maar hij zou het wel erg vinden als hij de aandacht moest delen van zijn vrouw wanneer hij die had. Dat was dan weer een verschil.

 

Actiepunt: Klagen bij zijn moeder over Rebecca.

 

Ineens kreeg hij een hele hoop water over zich heen en wierp een geïrriteerde blik naar Rebecca, gewoon omdat hij het was want als het Cadwynn was geweest had hij waarschijnlijk gewoon gelachen. “Hey kijk uit! Dadelijk maak je Desmonds boek nog nat!, en omdat hij het wel niet kon hebben dat ze hem uitdaagde gooide hij zijn shirt dat hij nog aan had uit en sprong vervolgens zelf lomp het zwembad in. Zonder zich druk te maken om wat voor boek dan ook, om een hele hoop water over Rebecca terug te kunnen gooien.   

Share this post


Link to post
Share on other sites

Trots liep Cadwyn in haar nieuwe badpak naar het zwembad. Het was van een hele kostbare stof en bewerkt met kleine steentjes. Daniel verwende haar graag en alles wat ze kreeg was dan ook altijd van de beste kwaliteit. Waarschijnlijk maakte hij met geld en cadeautjes goed dat hij niet echt van haar hield, maar dat had ze niet door -of wilde ze niet zien-, en daarom was alles goed, mooi en geweldig. 

 

"Doe je wel een antispatterspreuk op je boek, Des?", vroeg ze haar broertje vrolijk en daarna trippelde ze door naar de rand van het zwembad en sprong ook in het water; niet met een mooie of sierlijke duik, gewoon met een vrolijke kikkerplons. 

 

"Wie wil met mij een wedstrijdje zwemmen?!"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Desmond was nog niet in het zwembad gesprongen, Desmond was er nog niet eens helemaal over uit of hij dat nou wel wilde doen of niet, maar ze waren wel wild aan het doen in het zwembad met al dat gespetter, en hij was er behoorlijk nerveus over, eerlijk gezegd. "Oh, dat is een goed idee!" glunderde hij naar Cadwyn. Zie je, hierom had hij broers en zussen nodig, want ze wisten het eigenlijk wel altijd beter dan Desmond.

 

Dus, een paar spreuken later ging hij maar op de rand zitten, met zijn voeten over de rand bungelend en met zijn neus in het boek. "Ik wil wel scheidsrechter zijn!" zei hij over de wedstrijd, maar echt aanmoedigend was het waarschijnlijk niet met dat hij niet eens over de kaft heen keek. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×