Jump to content
Sign in to follow this  
Sara Saint

[1836/1837][15+] In a world like this one, only the random makes sense.

Recommended Posts

Mei 1837 - Leerlingenkamer Huffelpuf - in de stoelen bij het haardvuur - in de avond.

"A friend may be waiting behind a stranger's face."

 

Het was de examenperiode. Het was erg stressvol. Welke examens je nu wel of niet zou behalen, waren de vakken die je wel of niet mee mocht nemen naar het zevende jaar. En dat bepaalde weer welke vervolgstudies je mogelijk kon doen. Dus het was wel een beetje belangrijk dat je in acht nam voor welke examens je meer moeite wilde doen en voor welke wat minder, of zelfs helemaal niet. Van sommige vakken was je soms alleen maar blij als je ze 'moest' laten vallen. 

 

Hoe dan ook, Sara plofte neer in een van de stoelen bij de haard. Het was, in haar ogen, namelijk de beste plek om te studeren. Je had genoeg licht, genoeg warmte, de stoelen zaten lekker en het had in haar ogen ook wel een beetje status als je het voor elkaar kreeg om in deze stoelen te mogen zitten, want niet elke stoel was zo comfortabel of zo uitmuntend gepositioneerd. 

 

En naast haar zat een jongen, hij zat een jaar -of twee, ze wist het eigenlijk niet precies- onder haar. Was hij wel iemand die het verdiende om in deze stoelen te zitten? En naast haar? Hoe populair was hij eigenlijk? Als hij nu populair was, dan wilde ze ook wel bevriend met hem worden, want dat was alleen maar positief voor haar. Maar voor hetzelfde geld was deze jongen een enorme kneus en dan wilde ze echt niet met hem geassocieerd worden. 

 

Hoe kwam je hier nu subtiel achter?

 

"Hey, hoe heet jij?" Dat was een begin. Misschien zou zijn naam haar iets zeggen. Ze keek ook een beetje rond, naar hun afdelingsgenoten. Hoe keken ze naar hem? Hoe keken ze naar haar? Zou ze daar al iets aan af kunnen lezen?

 

[OOC: Privé met Sonja]

@Ayden March

Share this post


Link to post
Share on other sites

PLOF! Ayden schrok op vanuit zijn boek over Permanente Bezweringen. Er was een meisje naast hem neergestort, zoals leerlingen uit het vijfde leerjaar wel vaker deden; met gevoel voor drama lieten ze dan woordeloos zien hoe zwaar het leven kon zijn.

Nuchter als Ayden was, besteedde hij er geen aandacht aan. Hij probeerde de alinea waar hij gebleven was weer op te pikken, maar bemerkte dat hij niet wist waar hij gebleven was. Dat drukte hem met zijn neus op de feiten: hij had wel gelezen, maar de inhoud was niet blijven hangen. Hij sloeg dan maar een bladzijde terug.

Hey, hoe heet jij?’ hoorde hij ineens naast hem. Tegen wie sprak ze? Even keek Ayden om zich heen, wat ook weer een beetje vreemd was, maar hij vond normale mensen altijd een beetje overgewaardeerd.

“Had je het tegen mij, Sara?” vroeg hij. Natuurlijk wist hij haar naam. Hij wist van bijna iedere Huffelpuf de naam, en zelfs de namen van de huisdieren van bijna iedere Huffelpuf. Maar als hij iemands naam wist, betekende dat nog niet dat dit andersom ook zo was. “Ayden,” zei hij dan maar.

Hij had haar nog nooit echt gesproken, omdat de meeste Huffels alleen met hun jaargenoten omgingen, dus hij wist niet veel van haar. Het was dus niet omdat hij er lelijk uitzag, besmettelijke ziektes had of vreselijk onaardig was. Ze was gewoon een jaar ouder.

“Gaat het met leren?” vroeg hij. “Of zit je er een beetje doorheen?” Misschien had ze wel hulp nodig en dan kon hij er als vierdejaartje mee door. Hoe het ook zij; ze kwam niet onaardig of neerbuigend op hem over en er was geen enkele reden om te doen alsof ze niet bestond.

“Als ik je overhoren moet, ben ik beschikbaar,” zei hij met een glimlach.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ja. Uiteraard had ik het tegen jou... Zie je hier iemand anders naast me in een stoel zitten, wiens kant ik op kijk?" Ze weerhield zich ervan met haar ogen te rollen, want op dat moment stelde de jongen zich gewoon voor. Ayden... Ayden... Ze dacht dat ze die naam wel eens had gehoord en niet in negatieve zin. Dus op dit moment kreeg hij het voordeel van de twijfel. "Waarom zit je hier alleen, Ayden?", vroeg ze zo onschuldig mogelijk. Hopelijk kon het doorgaan voor oprechte interesse, maar stiekem was het natuurlijk een test om erachter te komen of deze jongen überhaupt wel vrienden had. Nu wist ze niet of iemand dat ooit eerlijk als antwoord zou durven geven: 'ik zit alleen omdat ik geen vrienden heb', maar het was een poging waard. Soms konen Huffels verrassend eerlijk zijn, ook over minder handige onderwerpen. 

 

Leren. Yuck. "Ja, een beetje wel. De examens zijn echt heel zwaar en sommige slaan helemaal nergens op en dan moet je nog doen alsof je het nog serieus moet nemen ook. Zoals met Waarzeggerij.... We moesten de hand van iemand lezen, die was vergeten zijn hand mee te nemen." Nu had ze wel een moment dat ze even echt lekker met haar ogen kon rollen, want kom op... Dat sloeg toch ook helemaal nergens op? "Hoe zou jij zoiets nou aanpakken? En hoe kan je daar nu weer voor leren? Het is écht stom én oneerlijk. Volgens mij zijn ze echt gek geworden bij de examencommissie. Je vraagt je ook af of het wel zin heeft om voor de andere examens te leren. Wat als we nu weer van zulke onzin krijgen?" Waarschijnlijk klopte Aydens vraag 'of ze er doorheen zat' wel aardig met de realiteit. 

 

Sara wuifde zijn aanbod weg. "Nee hoor, he hoeft me niet te overhoren." Daar had ze namelijk een hekel aan. Dat deden haar ouders vroeger ook altijd, op de basisschool, met dictee of met topografie, en dat was gewoon irritant. En ze wilde nu niet aan haar ouders denken. " Maar je mag wel afleiding bieden voor even, als je wilt?" Ze glimlachte vaagjes naar hem. "Want dat heb ik nu pas echt nodig." Ze trommelde even met haar vingers op haar boek. "Dus. Ayden. Vertel eens wat meer over jezelf?" Ja, dit subtiele verhoor ging echt goed. Ze was trots op zichzelf.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Verbaasd trok Sara een wenkbrauw op. Deze jongen was ad rem, had snel zijn woordje klaar en eigenlijk was hij nog best wel een beetje grappig ook. Ze probeerde niet te lachen. "Ah, ja, natuurlijk, je zou nog eens een permanente blessure oplopen aan je stafhand van alle handtekeningen die je moet schrijven." Ze had in eerste instantie iets willen zeggen van 'wat weet een vierdejaars daar nu van', maar ze was er niet op uit om ruzie te zoeken. Deze jongen was haar broer niet. Ze wilde juist vrienden maken en dat er een beetje tegen haar werd opgekeken, maar dat lukte natuurlijk nooit als je iedereen meteen tegen je in het harnas joeg.

 

"Nee, gewoon niets. Je had dus vrij weinig om mee te werken. Ja, zijn andere hand. Alleen tegen die tijd was ik dus al boos en had ik al allerlei onheilspellende voorspellingen voor de man gedaan. De examinators waren zeer tevreden. Dus ik weet niet wat dat wil zeggen? Bluffen tot je succesvol bent?" En was dat niet eigenlijk precies wat zij ook deed? Alleen dan op een ander gebied dan studie.

 

"Mensenkennis?", vroeg ze toch een beetje spottend. "Heb jij mensenkennis?" Ze leunde iets naar hem toe, keek hem geïnteresseerd aan. Als hij er echt wat van wist... Dan kon hij het haar misschien leren? En dan zou ze dat kunnen gebruiken... Wederom op een ander gebied dan studie. Toen plofte ze weer naar achteren, want hoe groot was de kans dat deze jongen echt aan iemand kon lezen wat hij dacht, of zelfs gedachten kon lezen. Dat kon toch vrijwel niemand.

 

En ze had eigenlijk geen afleiding nodig van moeilijke examens, maar aandacht  nodig, omdat ze zich eenzaam wilde en zich gewoon beter wilde voelen, meer wilde zijn, meer wilde krijgen. Wie voelde zich nu niet beter van meer aandacht?

 

Hetgeen wat Ayden over zichzelf wist te vertellen klonk goed. Hij was dus goed in feestjes... Feestjes waren goed. "Misschien moesten we eens samen een feestje organiseren. Dat iedereen elkaar hier wat beter leert kennen... Dat we wat minder die reputatie van saai geitenwollensokken hebben straks..." Ze keek hem wat uitdagend aan. Hier moest hij wel mee instemmen toch? Of zou hij nu ook aan het bluffen zijn. "En ik ben ook vijftien. En mijn achternaam is Saint...wat heel goed past bij mijn ouders en hun parochie." Ze trok haar neus een beetje op. "Geloof jij in God? Of iets? Of alleen in magie en Merlijn?" Of hoe het allemaal ook werkte. "En ik ben heel slecht in Toverdranken, maar weer heel erg goed in Kruidenkunde." Sara haalde haar schouders op. "Astronomie is ook stom." Daar was ze zo zeker weten voor gezakt. Ze zuchtte en stond weer op.

 

"Kom. We gaan iets doen... De locatie voor het Grote Huffelpuf Feest uitzoeken. GHF, pff, dat klinkt alsof iemand bijna een rochel kwijt moet." Sara glimlachte half en keek hem afwachtend aan. Zou hij meekomen?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Afgeleid was ze zeker: ze praatte veel en Ayden vond haar bijzonder gezellig. Als hij betweterig zou zijn, zou hij haar hebben geadviseerd om toch vooral niet kwaad te worden op een examinator, en misschien iets geduldiger te zijn, maar hij was haar vader niet. Hij was maar een vierdejaars, en hoewel hij niet van regels hield en altijd vond dat ieder mens gelijk was, was hij zich wel degelijk bewust van zijn jaar-onder-haar-positie.

 

Hij schudde zijn hoofd toen ze vroeg of hij mensenkennis had.

"Niet echt," antwoordde hij met een glimlach. "Ik kijk mensen aan als ik met ze praat, en dan kijk ik naar hun ogen en dan zie ik… In dit geval dat je nieuwsgierig bent, een beetje op zoek naar avontuur, want ze twinkelen, en dan lijkt het mij onmogelijk dat jij afleiding zoekt in de vorm van het lezen van een boek, want dat ga je, denk ik, te saai vinden."

 

Zo was het maar net, want nog geen vijf seconden later opperde ze dat ze misschien (hij wist het al zeker) een feestje moesten gaan organiseren. Volledig voorzien van binnenpretjes, die een onderdeel waren van de beginnende voorbereidende werkzaamheden, volgde hij haar als een eendenkuikentje.

"Ik geloof niks," gaf hij haar als antwoord op haar vraag of hij in God of iets geloofde. "Of jawel: Ik geloof in de kracht van geitenwollen sokken en de coolheid van open sandalen, want de Romeinen hebben daarop bijna heel Europa veroverd en dat is een prestatie die niet onderschat mag worden." Hij had met een zeer serieuze blik geantwoord, maar trok daarna zijn neus op zoals ze dat zelf zojuist had gedaan.

"Ja, een feest. Om te laten zien dat Huffelpufs de grootste feestbeesten van Zweinstein én omstreken zijn!" Hij kon het zeer goed eens worden met haar. "Wat denk je; ben je goed genoeg in Kruidenkunde om tijdens het feest lekker gekruide hapjes te serveren waar mensen supervrolijk van worden? En aangezien je Astronomie stom vindt, wordt het Astronomielokaal natuurlijk de locatie. Kunnen we een spelletje 'Ranking the Stars' doen."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Met een tevreden glimlachje knikte Sara. "Zeker weten dat ik dat te saai vind. Mm. Je bent hier wel goed in." Ze keek de leerlingenkamer verder rond. "Wat zie jij dan verder als je zo iedereen hier een beetje ziet? Nog opvallende dingen? Nog mensen die stiekem heel erg veel behoefte zouden hebben om zich bij ons aan te sluiten?" En zo zouden ze misschien wel een hele grote vriendengroep krijgen en dan werden ze vanzelf populair en dan zouden mensen van andere afdelingen ook bij hen willen horen. 

 

Goed, zijn argumentatie was misschien best aardig, maar sokken in open sandalen ?? Dat kon Ayden toch niet serieus menen? Sara trok dan ook haar neus op en schudde haar hoofd. "Tegenwoordig hebben ze gelukkig heel wat betere schoenen om de wereld mee te veroveren? Denk je echt dat het kwam door de schoenen? En niet bijvoorbeeld omdat dreuzels en tovenaars samenwerkten? Was Cesar niet verliefd op Cleopatra? Van Egypte? En dat was toch een heks? En in hun gewone verhalen schrijven ze ook gewoon over Kirke. Dus dat is dan heel anders dan het nu gaat. De huidige dreuzels zijn gewoon saai en stijfjes geworden en ze zijn hun fantasie verloren." Wat kon het anders zijn? 

 

Ah, hij maakte een grapje. Sara lachte een beetje opgelaten. Oops... Wat stom dat ze hem in eerste instantie series nam, maar ach... Het zorgde wel voor een leuke discussie? En dat maakte alles goed? Toch?

 

"Zullen we het dan in september houden? Het feest? Zodat alle nieuwe eerstejaars er ook van mee kunnen genieten?" Sara hield haar hoofd schuin en knikte. "Hapjes moet wel lukken. Ik kan wel een beetje koken. Jij?" Dat soort dingen samen doen was altijd leuker en dan kon hij alle vervelende klusjes doen, zoals de ingrediënten schoonmaken. "Anders leer ik het je wel.." Het schoonmaken dus. 

 

Aydens idee om de Astronomietoren te kiezen, was een goede. En dus liep Sara die richting op. Een hoop trappen, maar dan had je ook iets. Tevreden merkte ze hoe Ayden als haar eendenkuikentje achter haar aanliep. Ha! Het was allemaal nog in de kinderschoenen, maar langzaam bij beetje wist ze wel de eerste stappen te zetten om populair te worden. Het lukte tot nu toe vooral bij jongens, maar dat was niet erg. Mannen hadden nu eenmaal de meeste invloed op de wereld. "Wat is dat voor een spelletje? Kan je een voorbeeld geven?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

In Aydens ogen was Sara wel geinig. Ze had iets vreselijk onschuldigs over zich, een kenmerk dat hij bij meerdere Huffelpufs (inclusief zichzelf) wel zag, maar ze had ook zin in gezelligheid en wat vrienden betrof, was het liever te veel dan te weinig. En dat was goed. Zeer goed, zelfs, want dat leidde tot de betere feesten.

“Weet je hoe je aan veel vrienden komt? ” vertrouwde hij haar toe. “Gewoon iedereen die niet je vijand is, als vriend beschouwen. Dan heb je er ineens heel veel!”

 

Vijanden zou ze vast niet hebben. Ayden zou niet weten hoe een meisje zoals Sara ruzie zou moeten krijgen met iemand, en dan ook nog eens zo erg dat het niet meer bij te leggen was.

Hij moest zacht lachen toen ze de geitenwollensokkenkwestie zeer serieus nam, maar ze had gelijk, dus ging hij niet tegen haar in en knikte gewichtig zijn hoofd.

“Je hebt er écht verstand van,” zei hij grinnikend, om haar vervolgens even over haar schouder te wrijven toen ze doorkreeg dat hij het als grapje had bedoeld.

Ze opperde om het feest in september te houden, maar Ayden vond dat wat laat. Dan moesten ze de hele zomer wachten!

“Kunnen we er geen einde-schooljaars-feest van maken?” vroeg hij. “Eerstejaars zijn aan het einde van het schooljaar beter te pruimen en de zevendejaars willen ons feest natuurlijk niet missen, dus is gewoon nu, komend weekend of het weekend erna wel beter, vind je niet?”

Hij sprak snel terwijl zijn voeten zo mogelijk nog iets sneller de wenteltrap op sprintten.

“Daarbij… is Ranking the stars een spelletje voor mensen die elkaar al een klein beetje kennen. Je moet dan je vrienden op een bepaalde volgorde zetten. Bijvoorbeeld: wie is het grootste partybeest? Dan zet je een muurbloempje op tien, de iets minder terughoudende persoon op negen - en zo tot nummer 1 waar je iemand neerzet die wegens het feestelijke gedrag blijft zitten dit jaar. Maar anderen kunnen dat met je oneens zijn, dus dat lokt grappige gesprekken uit en met een liter of tien Boterbier achter de kiezen lig je in een vouw van het lachen.”

Ja, eigenlijk was alles grappig met Boterbier, maar Ayden vond dat hij niet al te veel ideeën in één keer moest afvuren op Sara. Ze wilde al koken, en hij vond dat goed al bedankte hij er zelf voor. De huis-elfen hielpen haar vast wel.

 

“Oh, en van die drankjes waar je een andere haarkleur van krijgt, die zijn ook leuk voor tijdens een feestje!”

Oké, dat was idee nummer twee, maar als je de volgende dag noodgewongen met paars haar bij een zeer serieus vak als Verweer moest verschijnen, was de schooldag bij voorbaat goed.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Met grote ogen keek Sara Ayden aan. "Echt? Werkt dat zo makkelijk? Maar dan reken je straks ook de enorme sukkels tot je vrienden?" Ze trok een gezicht, want hallo...hij wist heus wel wie ze bedoelde, namelijk van die saaie nerds met twintig miljoen puisten in Ravenklauw. Of mensen met twee hele grote uitstekende voortanden en dan muizig bruin haar, zodat ze eerder op een haas leken dan op een mens... of van die jongens uit Zwadderich met van die rotte bruine tanden en wallen onder hun ogen tot hun kin. Of van die meisjes uit hun eigen afdeling, die knorden als een varkentje tijdens het lachen. Nee, haar drang populair te zijn, maakte haar niet perse heel erg aardig of open minded. "Want het gaat óók weer een beetje ver om hen tot vijanden te rekenen..." Haha, oh nee, toch niet. Ze zouden haar doel bedreigen... En dus zouden ze haar vijand zijn. Sukkels waren dus geen vrienden. Ayden was gelukkig geen sukkel. Hij mocht blijven. "Dan zijn wij vanaf nu gewoon vrienden, toch?" Ze lachte hem vrolijk toe. 

 

Oh! Een hand op haar schouder... Sara keek Ayden met een glimlachje aan. Dat betekende iets, toch? Als een jongen je 'subtiel' aanraakte? Dat betekende dat hij je graag zag? Dat hij je misschien wel leuk vond? Dat was met Hawk ook een beetje zo geweest. Die had ook door aanraking, enzo, laten merken dat hij Sara erg aardig vond en veel leuker dan allemaal andere meisjes. Dus...

 

Sara lachte. Jongens vonden het leuk als je om hun opmerkingen lachte. Wist ze van haar oh zo vele ervaring, maar hey! Ze had broers. Die vonden dat ook leuk. Deed ze het alleen niet voor, maar dat was haar probleem niet. "Nú is een beetje snel! Het moet wel een goed geregeld feest zijn! Laten we volgend weekend doen. Dan wordt het echt een knalfeest en dan gaat iedereen zó onder de indruk van ons zijn. Alleen Huffelpuf of nodigen we iedereen uit!" Nou ja, misschien was iedereen iedereen geen goed idee, want dan werd het én te druk én dan kwamen er vast volwassenen polshoogte nemen en die verpestte gewoonlijk altijd alles wat cool  was. 

 

Snel klommen ze over de wenteltrappen omhoog. Als je niet goed lette op waar je keek, dan werd je nog duizelig ook. "Dat klinkt wel als een leuk spel. Dat gaan we doen. Bij welke ranking zou jij mij op een zetten?", vroeg ze nieuwsgierig. "Jij staat in ieder geval op een bij goede ideeën voor feesten bedenken." Als je een compliment wilde waar iemand moeite in stak, dan moest je er zelf ook een geven. Die regel had ze zelf bedacht, want dat was pas wanneer zij eigenlijk iets aardigs wilde zeggen; als de ander begon. Maar proactieve Sara deed aan omdenken en begon nu gewoon zelf. Als je een missie had, dan wist je wat je moest doen. 

 

"En nog een goed idee!", ze hijgde lichtjes, maar éíndelijk! Ze waren bovenaan de toren en wel bij het astronomielokaal. "Nou, mensen die komen zijn in ieder geval gemotiveerd." Pfoe! En blijkbaar was Ayden ook gemotiveerd... om zoveel trappen te lopen dat hij met haar alleen kon zijn. Ze had de hints heus wel door hoor. Ook al zijn die er helemaal niet, lieverd, maar denk wat je wilt, Sara. 

 

Proactief dus, hè? Dus deed ze Ayden maar de gunst om zélf naar voren te buigen en hem zachtjes op zijn mond te kussen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Enorme sukkels?" herhaalde Ayden. Waarom dacht hij nou nooit na over zulke dingen? Voor Ravenklauwen had hij een soort zwakte, omdat hij kennelijk met hen kon lezen en schrijven. Kon hij ook met hen feesten? Dat wist hij niet, en als hij Ravenklauwen zou weren van het feest, zou hij er ook niet achter komen.

"Misschien moeten we wat dat betreft de natuurlijke selectie zijn werk laten doen," zei hij wijs. "Want zeg nou zelf: je gaat niet naar een feest als je niet van feesten houdt en je bovendien de organisatoren ervan niet aardig vindt. Nu, Zwadderich heeft doorgaans niets met Huffelpuf. Ik denk dat die hele afdeling bij voorbaat wegblijft, tenzij als introducé van iemand - en dan zal het wel meevallen, denk je niet?"

 

Lopend over de trappen vroeg ze bij welke ranking ze op nummer één zou staan.

"Geen idee!" riep hij lachend. "Ik bedenk er wel eentje, hoor. Misschien sta je op één in de categorie: 'Spontaanste Meisje van Zweinstein.' Of anders: 'Mooiste Ogen'." Ze had donkere ogen met hele lange wimpers. Haar blik straalde warmte en gezelligheid uit. Zij vond hem op haar beurt de nummer één voor 'Persoon met de Beste Ideeën' en dat verbaasde hem niets, maar hij vond het toch erg leuk om te horen.

 

Eigenlijk was het Astronomielokaal best mooi, merkte hij op toen ze er aangekomen waren. Ayden had er nooit zo bij stil gestaan en had het gewoon, zoals iedereen, gezien als een plek waar alle kennis over sterren en planeten zich bevond. Nu hij zich met Sara in het verder verlaten en schemerige lokaal bevond, zag hij de potentie van de ruimte. Dansen onder de sterren leek hem geweldig.

Zijn verdere suggesties werden door haar goedgekeurd, waardoor hij gemotiveerd werd om nóg meer ideeën tussen hen in te gooien zodat ze er samen op konden gaan broeden. Zo konden ze misschien het thema 'Outta Space' nog aan het feest verbinden voor een buitenaards tintje tussen de sterren.

Echter: zijn mond werd gesnoerd en zijn gedachten stilgezet toen zij haar zachte lippen op de zijne zette.

 

In geen duizend lichtjaren had hij dit verwacht en het duurde dan ook een tijdje voordat hij van de verbazing bekomen was. Zijn uiterlijke reactie was instinctief: hij sloot zijn ogen en kuste haar teder terug. Met zijn vingertoppen streek hij langs de zijkant van haar gezicht en toen hij zijn ogen weer opende ontmoette hij de hare, fonkelend met bronzen lichtjes vanwege de sterren boven hen.

Hij glimlachte bleu.  

"Nummer één in de categorie 'Liefste Kusjes'," verzekerde hij haar. Dat hij haar zojuist pas voor het eerst in zijn leven had gesproken, haar daardoor pas net kende, en dat ze bovendien een jaar hoger zat dan hij, interesseerde hem totaal niet. Zijn gedachten waren bezig een feestje te houden in zijn bovenkamer en liepen polonaise terwijl ze 'nog een keer, nog een keer!' zongen.

"Maar om het zeker te weten..."

Hij legde zijn handpalm tegen haar wang en leidde haar naar zich toe om nogmaals haar lippen te proeven, en als het aan hem lag, kwam er ook nog een derde en vierde kus.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat Sara meteen opviel was het enorme verschil tussen de kus met Ayden en die van een tijdje terug met Hawk. Hawk was vooral ongeduldig geweest, hongerig, inhalig, hebberig. Dat was ze zelf ook een beetje geweest. Dus dat was helemaal niet erg en was zeker heel interessant geweest. Ze had zich heel goed vermaakt, ze had zich best speciaal gevoeld en het idee gehad dat Hawk ook erg blij met haar was geweest. Met Ayden merkte ze echter verschil. het was een best wel groot verschil. Ayden was teder en zacht, hij had aandacht, streelde  over haar wang. Hij had aandacht en veel meer eerbied. Dit was eigenlijk veel fijner, gaf veel meer voldoening. Dat was gek. Daar moest ze misschien beter over nadenken, bedenken wat dit betekende en impliceerde.

 

Echter kon Sara ook niet goed nadenken tijdens een kus. 

 

Want die tweede kus kwam er namelijk. Ayden stuurde haar naar hem toe, en ze bewoog mee hoor, want waarom zou ze nu stoppen? Hij had haar kus beantwoord! En het was nog beter dan ze had verwacht. Dus de tweede kus kwam. De derde ook. En de vierde. Sara glimlachte breed tijdens het kussen. Ze keek even naar de sterren boven hun hoofden en probeerde zich te herinneren wat toen bij Hawk nou de volgende stap was geweest. Misschien zou Ayden, net als Hawk, zelf wel met de volgende stap beginnen, maar Sara had nu het initiatief genomen. Dus als dat verder ook van haar werd verwacht, dan moest ze haar zaken wel op orden hebben. 

 

"En weet je het al zeker?", vroeg Sara een beetje schor en zachtjes, waarna kusje nummer vijf aan bod kwam. Ze herinnerde zich weer hoe het de vorige keer een beetje was gegaan. Ze trok zich dichter naar Ayden toe, streelde met haar vingers over zijn rug, onder zijn mantel, maar nog wel boven zijn uniform. Nee, Sara, was nu niet zo spraakzaam, maar haar mond was dan ook met andere zaken bezig. Dat zou Ayden haar vast wel vergeven. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Haar lippen waren zo teer en haar mond danste met de zijne; ze gaf kusjes en glimlachjes en als ze haar ogen opende, had ze een gelukzalige blik. Ayden wilde graag dat dat ze in deze gemoedstoestand zou blijven, want hij genoot er zo van en alles wat zij met hem deed, wilde hij ook met haar doen.

Licht zenuwachtig bemerkte hij dat haar handen zijn rug betastten met slechts één enkel laagje textiel ertussen. Bij haar kon dat niet zo gemakkelijk, al vond hij wel een strikje aan haar jurk dat hij los trok; dan kon ze tenminste fatsoenlijk ademhalen.

Ze vroeg of hij het al zeker wist, en even moest hij nadenken, want waar ging het ook alweer over?

“Heel zeker,” fluisterde hij zachtjes in haar oor, en kuste toen haar wang, haar kaaklijn en haar hals, waar hij een knoopje vond dat hij met één hand losknipte, zodat hij nog één kusje verder kon gaan op een klein stukje schouder dat vrijkwam.

“Als jij het tenminste ook zeker weet,” zei hij vlak voordat hij zijn lippen weer naar haar mond bracht en haar gewillig volgde in alles wat ze op dit moment deed. Haar haren zaten een klein beetje door de war door zijn toedoen, maar dat zag er alleen maar nóg schattiger uit en hij moest, net als zij, telkens glimlachen. Opgelaten en soms een beetje uitdagend keek hij naar haar en hij vond haar zo mooi en zo lief.

 

“Ik heb ‘n idee,” zei hij met een lachje: het was dan ook zijn zoveelste idee. Hij nam zijn cape af en drapeerde die op de grond, op de vrije plek voor het bureau van de Astronomieprofessor. Het was groot genoeg om als tijdelijke picknickplek dienst te doen, al had hij geen eten of drinken bij zich.

“Treed neder, vrouwe,” sprak hij plechtig en nam haar hand om haar naar de vloer te begeleiden. Daar konden ze verder kussen, daar kon hij haar beminnen, daar zou hij haar in zijn armen nemen, tot diep in de nacht, en als het nodig was, zouden ze ook nog over een feest praten. Maar eerst wilde hij haar laten ontspannen, zoals haar wens was geweest toen ze nog in de Leerlingenkamer waren. Omdat Astronomie een stom vak was en Waarzeggerij ook, en omdat ze beter kon genieten dan piekeren over Uitmuntends en Dieptreurigs.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Of zij het ook zeker wist? Bedoelde hij nu of ze verder met hem wilde. Je weet wel, verder nu en hier. Verder zoals ze ook met Hawk verder was gegaan? Of dat ze hem ook de beste kusser vond? Nou hij stond zeker wel op de eerste plaats. Zijn aandacht en genegenheid deden veel met een meisje hoor. Ze wilde daar best meer van. Ze waren pas hier en nu was het al een zoveel betere ervaring... "Ja, volledig... jij bent de leukste," fluisterde ze hem toe, terwijl ze voelde hoe haar ribbenkast plots meer ruimte kreeg en hoe haar jurk losser kwam te zitten. Er gingen meer knoopjes open en er werd meer huid zichtbaar. Sara vond het goed. Ze glimlachte, kuste op zijn slaap en achter zijn oor. Het was fijn te merken dat hij zo genoot. Ze was in ieder geval op dit moment de belangrijkste persoon in zijn leven en dat wilde Sara graag zo houden.

 

Goedkeurend keek Sara naar de cape op de grond.  "Je verdient je titel nog steeds," complimenteerde ze hem met een lachje. Zijn ideeën waren de beste. Ja... Ze stapte naar de tot kleed verworden mantel toe, pakte Aydens hand en liet zich naar de grond begeleiden. Ze stroopte zelf haar bovenjurk van zich af, rolde het een beetje op, zodat ze het samen als kussen konden gebruiken. Het gaf haar een extra goed excuus om dan maar dicht tegen Ayden aan te gaan liggen; ze kreeg het anders natuurlijk koud en dat mocht absoluut niet. Kou als smoes gebruiken had de vorige keer immers ook gewerkt om meer aandacht te krijgen. Waarom een succesformule veranderen? Al was het nu wel een beetje anders dan de vorige keer. Toen had ze het vooral spannend gevonden en een succes en verlangde ze en wilde ze meer, meer, meer. Ze wilde het meeste eruit halen wat erin zitten en als het even kon daar nog een stapje aan voorbij, maar nu... behalve dat ze nog steeds wel het meeste wilde, merkte ze dat ze het ook daadwerkelijk plezierig vond.

 

Ayden was leuk.

 

Aaah. Dat was een heel heftige realisatie? Moest ze dan nu iets doen? Of hetzelfde wat ze net al in gedachten had? Aah, error, help... Hij was een jaar jonger dan zij! Dat was stom. Jongens moesten ouder zijn, toch? Of in ieder geval niet echt jonger. Dit was verwarrend. Maar toch was het zo?

Maar kusjes hielpen en kusjes zorgden ervoor dat ze even niet hoefde na te denken, terwijl ze in Aydens armen lag. Het ging nu wel al anders dan de vorige keer hoor, dan hoefde ze ook weer niet zo te blijven vergelijken. Ze streelde wat voorzichtig over zijn buik, streek zijn shirt wat omhoog. "Kietelt dit niet?", vroeg ze zachtjes met een lachje. "Of is het koud?" Vast niet kouder dan alleen je onderjurk aanhebben. Sara kon zich niet voorstellen dat iemand het nu koud had... 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

15+

 

Op het moment dat Sara haar jurk uittrok en daarna heel dicht tegen hem aan kwam liggen, besefte Ayden dat hij als jongen de Astronomietoren beklommen had, en als man weer de trappen af zou dalen. Hij kon zijn geluk niet op, want dit prachtige meisje, het mooie moment en de sterrenhemel boven hen waren subliem. Er was niets wat hij verder nog wenste, behalve dan verdergaan in het liefdesspel dat zo nieuw voor hem was en hij liet zich leiden door haar en door zijn eigen ingevingen. Hij wilde haar plezieren, haar zien lachen, het genot van haar gezicht lezen en hij wilde haar vooral liefhebben en elke centimeter van haar lelieblanke huid kussen.

 

Toch zag hij ineens een glimp van onzekerheid in haar ogen. Het was maar voor enkele seconden, waarin hij een lokje van haar haren achter haar oor streek. Hij begreep het wel; er waren duizend dingen om onzeker over te zijn, hij voelde het zelf ook, en hoe lang was het nog maar geleden dat ze zijn naam had gevraagd?

Deed het er echt toe dat ze in een uurtje zijn hart gestolen had en het als bijgevolg ook nog eens harder liet kloppen? Minuten gevuld met kusjes waren veel beter dan minuten gevuld met leerwerk, en dus kuste hij haar en kon er geen genoeg van krijgen.

 

Haar hand gleed onder zijn overhemd en streelde zijn buik voorzichtig. Hij was dat soort aanrakingen niet gewend en hij ging er sneller door ademhalen.

“Ja, het kietelt een beetje,” glimlachte hij. “Het is niet koud, toch?” Hij trok wat van zijn kleding uit, want hij had echt veel te veel aan vergeleken bij haar, en legde de broek en het shirt vlak langs haar lichaam, zodat ze in een nestje van hun kledingstukken lagen. Dat was in ieder geval warmer, mocht ze het koud hebben.

Langzaam kuste hij haar weer, brandend van verlangen, maar hij genoot er zo van dat hij de tijd nam. Hoe slomer, hoe zaliger, en hij kon ook niet stoppen met naar haar te kijken tussen het kussen door.

“Je bent zo lief,” fluisterde hij in haar oor, en omdat zij met haar handen zijn blote huid beroerde, gaf ze stilzwijgend toestemming om hetzelfde te ondergaan. Zacht streek hij haar onderjurk omhoog, langs haar bovenbeen en haar heup, totdat hij haar buikje gevonden had, en haar navel. Hij had totaal geen verstand van de vrouwelijke anatomie en had zich zelfs nooit schuldig gemaakt aan het kijken van plaatjes, maar hij vond het zo mooi, zo rond, en hij raakte het zachtjes aan, kuste het, beminde haar. Ze rook zo lekker en haar handen op zijn huid voelden zo fijn.

 

Het begon met een been die hij tussen de hare inlegde, en al knuffelend en vrijend draaide hij zich bovenop haar. Haar lichaam voegde zich naar het zijne, zoals de natuur hem voorschreef en zijn intuïtie deed de rest.

"Als ik je pijn doe," zei hij zacht, "moet je het direct zeggen."

Hopelijk deed hij haar geen pijn, want dit was het beste gevoel dat hij ooit had gehad, en zijn wens was dat zij hetzelfde ervoer en dat ze zich aan hem zou vastklampen zoals hij ook bij haar deed, en dat ze meer van hem wilde zoals hij ook meer van haar wilde.

Uiteindelijk was dat toch wat liefde was?

Edited by Ayden March

Share this post


Link to post
Share on other sites

[15+] 

 

Vanaf dit punt was alles zo ontzettend anders dan met Hawk. Dat besefte ze zich nu pas, omdat ze nu pas wist hoe het anders kon. Hawk was hebberig geweest, kon niet wachten, had haar -ondanks dat ze elke stap haar toestemming had gegeven- toch een soort van opgeëist. Ayden was zo anders. Hij behandelde haar alsof ze de grootste schat was in de wereld, alsof het een eer was dat hij bij haar mocht zijn, haar mocht aanraken en al dat meer. Dit was op alle vlakken zoveel fijner, zoveel beter en zoveel meer waardevol. Dit is hoe het zou moeten en met het vorige had ze... had ze zich misschien te gemakkelijk weggegeven en te weinig eisen gesteld. Ze wilde misschien wel alles en de wereld aan haar voeten, maar het mocht ook wel van een beetje niveau zijn, niet waar? 

 

En Sara kuste hem terug, overal waar ze bij kon. Oh, hoe ze genoot van zijn strelingen, zijn aandacht. Zijn wereld bestond nu uit Sara en dat was eigenlijk iets wat...waar ze echt van kon genieten. Alleen ze was nu al bezig met het volgende. Het moest dan wel zo blijven. Ze moest het wel zo houden. Het moest beter, meer, mocht nooit minder worden. 

 

Op het moment dat Ayden haar onderjurk omhoog streek, hield ze even haar adem in, ze verwachtte half -omdat hij ook al zijn kleding grotendeels had uitgetrokken- dat hij nu zou pogen bij haar binnen te dringen, maar dat gebeurde niet. Hij ging door met liefkozingen en beminnen. "Je bent geweldig... je bent zo teder," fluisterde ze terug. Haar handen gingen ondertussen over zijn rug en ze kuste hem weer snel op zijn lippen, terwijl een blos haar wangen sierde. Ze had nu toch wel een veel betere indruk van waarom mensen dit deden, dan nou ja...tijdjes haar eerste ervaring. Ze besloot dat ze hier en nu met Ayden maar als haar eerste keer ging reken. Sorry not sorry, Hawk. 

 

"Je doet me helemaal geen pijn. Het is heel erg fijn. Je... je... bent zo..." Ze had er gewoon geen woorden voor. Ze zorgde dat ook de laatste kleding van haar lijf verdween en deel uit zou maken van hun kledingsnest. En om het eerlijk te houden moest bij Ayden de kleding natuurlijk ook uit. 

 

Sara sloeg een been om zijn billen heen en verstrengelde de vingers van een hand in zijn haren, terwijl ze de andere hand op zijn schouders legde. Ze kuste hem weer, maar kon het toen niet helpen de ogen te moeten sluiten, haar hoofd wat naar achteren te draaien en zachte geluiden te maken. Dit was... De menselijke taal had gewoon even geen woorden om dit moment te beschrijven. 

 

...

 

Licht hijgend rolde Sara tegen Ayden aan. Ze legde haar hoofd op zijn schouder en zocht zijn blik een beetje op. Ze voelde zich fantastisch en hij vast ook, maar ze wilde het toch bevestigd hebben. Ze wilde het horen. Ze wilde zijn garantie dat zij de leukste en de beste was. En dat dit dus alleen maar meer en niet minder ging worden. 

"We moeten vaker feestjes plannen," grapte ze een beetje, glimlachte ze naar hem. Dat ze nog een examen had voor te bereiden was ze momenteel glad vergeten. Deed er ook niet toe.

 

Voor nu was het even Sara en Ayden. 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Blozend en van gêne een beetje giechelend ontdeden ze elkaar een beetje klungelig van de laatste stukjes katoen en linnen die hen van elkaar scheidden. Ayden was nog steeds zo verbaasd dat dit hem overkwam, hoewel het heel natuurlijk aanvoelde. Het was alsof het morgen nog eens zou kunnen gebeuren, alsof het normaal was, maar dat was het niet en daarom was het ook zo bijzonder. Hij had nog nooit een meisje in haar ondergoed gezien en al zeker niet naakt, maar nu hij haar zo zag en hij zijn hart in zijn keel voelde kloppen, zou hij haar het liefste als een dolle puppy bespringen.

Er zat echter een verschil in wat hij zou willen en wat hij daadwerkelijk deed. Deels was dat uit verlegenheid, deels omdat hij gewoon een meegaand karakter had, niet egoïstisch was en omdat genieten met zijn tweeën leuker was dan in zijn eentje.

Hij genoot van haar omdat zij van hem genoot. Haar lieve woorden en vertederende geluidjes toen hij eenmaal echt de liefde met haar bedreef, zeiden hem meer dan genoeg. Het kostte hem moeite om zijn hoogtepunt uit te stellen voor haar en dat lukte dan ook maar half, of eigenlijk nèt op tijd - tegelijkertijd? Daar kon, vond hij zelf, nog wel wat op geoefend worden.

 

---

 

Bij gebrek aan vergelijkingsmateriaal wist Ayden niet of de daad die hij zojuist had verricht beter kon, of dat er misschien dingen waren die hij een volgende keer anders zou moeten doen. Hij had alleen de zekerheid gekregen dat het hemels was, alle heerlijkheden die hij tot nu toe kende, overtreffend. Toen Sara bij hem kroop, nog steeds net zo warm en gezellig als bij haar eerste aanrakingen, kuste hij haar op haar kruin en glimlachte hij naar haar.

Hij zou niet tegen haar te zeggen dat dit zijn eerste keer geweest was, aangezien hij van haar ook geen dergelijke bekentenis verwachtte en voor de romantiek had het geen toegevoegde waarde.

Ze moesten vaker feestjes plannen, zei ze lief. Ayden lachte zacht.

"En dat feestvergadering dan het codewoord wordt voor vrijen bedoel je?" Zijn vingers gleden langs haar borst over haar blote huid naar haar dij, nagenietend met een lichte heimwee naar een korte tijd geleden. "Dat wil ik wel - tenminste als jij dat ook wil - ik bedoel; in mijn eentje valt er weinig te vrijgaderen."

Hij bleef haar nog een tijdje liefkozen en liet haar zien hoe goed hij zich bij haar voelde. Het was zo fijn om haar te knuffelen en nog wat zachte kusjes te geven, ook al voelde hij zich doezelig. Nooit meer zou hij haar aan kunnen kijken zonder te denken aan het moment waarop ze haar jurk uittrok voor hem. Hoe zou hij ooit nog van haar af kunnen blijven?

"Je hebt me wel een beetje overdonderd, maar dat vind ik juist heel leuk aan je," gaf hij toe. "Het was, nee, jij bent onvergetelijk."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Betekende dat hij dit vaker wilde, als zij het wilde, dat ze dan nu een relatie hadden? Vriendje en vriendinnetje om het maar zo te zeggen? Dat hij de hare was en zij de zijne. Vooral dat hij de hare was, natuurlijk. Misschien wilde ze dat wel. Sara wilde Ayden in ieder geval niet met anderen delen. Het idee dat hij hetzelfde, even gemakkelijk, met een ander meisje zou doen, maakte dat ze een weeïge misselijkheid in haar onderbuik voelde opborrelen. Dus ze knikte. Nu nee zeggen zou er namelijk voor zorgen dat elke verbintenis die er nu tussen hen was losgelaten zou worden en ze elkander –hij haar- niets verschuldigd zou zijn… Ze waren het nu wel een beetje aan elkaar verplicht elkaar niet zomaar te laten stikken natuurlijk.

 

“Vrijgadering?”, Sara grinnikte. Het was een stom woord, maar wel heel toepasselijk. Ze knikte dan ook instemmend met zijn suggestie voor gebruik van codewoorden. Zeker als Ayden en zij daadwerkelijk wel eens feestjes gaven, dan zou vast niemand doorhebben dat ze eigenlijk heel andere dingen deden dan elkaars handje vasthouden.

 

Natuurlijk streelde ze hem terug, over zijn buik en bij het streepje haar onder zijn navel. Het was aangenaam, warm… veilig. Dit wilde ze houden. “Ja, jij mij ook hoor. Ik had niet gedacht dat een kus zou leiden tot…dit.” Nu ja, wel een beetje. Had het bij Hawk de vorige keer niet precies hetzelfde gedaan. Eigenlijk waren kusjes dus een heel erg machtig wapen als je het zo bekeek.

 

“Zijn we nu vriendje en vriendinnetje?”

Ook al kenden ze elkaar pas goed en wel sinds een paar uur geleden.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zij ook, zei ze. Ze had niet geweten dat een kus hiertoe zou leiden en hij begreep haar, want hij had het eveneens niet geweten. Ayden had het gevoel alsof hij zich mee had laten slepen, zonder tegenzin, verdoofd door nieuwsgierigheid en begeerte. Nog steeds wilde hij meer en meer en als ze zo doorging met strelen zou zijn lichaam binnenkort weer in de opperste staat van paraatheid zijn om nogmaals met haar te vrijen.

Hij genoot er zo van en hij moest nog steeds glimlachen de hele tijd, ook omdat ze hem een beetje kietelde. Wat hij eerder, bij anderen, nooit had gedurfd, was nu allemaal vanzelf gegaan omdat zij het voortouw had genomen en hij haar initiatieven juichend had ontvangen.

 

Waren ze nu vriendje en vriendinnetje, vroeg ze. Was ze daar onzeker over? Of hij haar niet leuk genoeg zou vinden om dit vaker te doen?

“Zit daar maar niet over in,” fluisterde hij in haar haren, en gaf haar een kus tegen haar slaap. Het was in de Leerlingenkamer van Huffelpuf (of eigenlijk overal) niet de gewoonte om in het openbaar een beetje klef te gaan zitten zijn. Als zij zou ontkennen dat ze nu samen iets hadden omdat hij een jaar lager zat en dat dat niet zo heel cool was, zou hij het begrijpen. In privésferen zou hij haar dan beminnen, zonder het toeziend oog van de betweterige medemens die eisen zou dat er voor het huwelijk geen seks uitgevoerd mocht worden.

Als ze het juist openbaar wilde maken, vond hij het eveneens goed. Voor alles was een oplossing.

“Ik vind je ontzettend leuk, of was ik daar niet duidelijk over zojuist?” Hij zocht haar mooie donkere kijkers, vond ze en voelde zich gelukzalig en tevreden.

Het punt was wel, dat hij haar niet echt kende, dat er nu een heleboel in de verkeerde volgorde was gebeurd en dat hij benieuwd was of hun beide karakters net zo goed matchten als hun lichamen. Hij knuffelde haar nog meer en hield haar genietend in zijn warme armen. Dit meisje zou hij niet zonder slag of stoot laten gaan.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zit daar maar niet over in? Wat betekende dat? Betekende dat dat ze dat onomstotelijk wel waren, omdat ze zich er zorgen om zou kunnen maken als ze het niet waren, vanwege reputatie en dat soort dingen. Of hoefde ze zich geen zorgen te maken omdat hij dacht dat ze bang was dat ze nu een relatie zouden hebben en hij haar wilde geruststellen dat ze van hem niet hoefde te verwachten dat ze meteen een halsband om kreeg en tot eigendom werd bestempeld? Hoefde ze zich geen zorgen te maken omdat hij nu ... iets ging doen? Ze zou niet weten wat, maar die gedachte alleen al was toch redelijk onheilspellend. Dus ze hoopte dat het niet zoiets zou zijn. 

 

"Jawel..." Zijn lichaam vond haar heel leuk. Daar twijfelde ze ook niet over. Hoor. Maar dat maakte je toch niet al meteen iets? Maar ze besloot maar uit te gaan van zijn woorden en hem te geloven dat hij haar, in alle compleetheid, heel erg leuk vond. Ze glimlachte naar Ayden en streelde rustig verder, totdat hij haar innig knuffelde en ze als vanzelf haar armen ook rondom hem sloeg. Ze kuste hem ook weer zachtjes op de mond. "Ik vind jou ook heel leuk." Dat kon ze nu zeggen, want nu was ze dan tenminste niet de eerste die dat had toegegeven.

 

Ayden was ook echt leuk. Hij was positief en hij had wel honderd ideeën, hij was enthousiast en ook niet dom. Hij had lef, durfde dingen en was een hele goede minnaar -in vergelijking met Hawk dus, want meer vergelijkingsmateriaal had zij nou ook weer niet-. "Ik wil je gewoon niet delen..", zei ze hem met een klein lachje. Alles was van Sara, of zou dat op zijn minst gaan moeten zijn. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze vond hem ook leuk, vertrouwde ze hem toe en in haar mooie ogen kon hij zien dat ze de waarheid sprak. De waarheid die nieuw, onbekend en een klein beetje eng was: Ze wilde hem met niemand delen. Dat was een beetje raar. Hij wilde haar toch ook niet met iemand delen?

 

Wat een rare opmerking eigenlijk! Het was niet zo dat hij straks de Leerlingenkamer binnen zou gaan, en dan bijvoorbeeld zou zeggen: ‘Hé, Noah, hallo Ant. Dit is Sara - zullen we haar delen?’ en dat zij hetzelfde zou doen bij haar vriendinnen? ‘Ik heb ‘n vriendje! Leuk hè? Wie wil hem op maandag tot en met donderdag? Dan doe ik vrijdag tot en met zondag.’

Ayden was ontzettend ruimdenkend, maar aan alles zat een grens. Nu had hij zich als kind al voorgenomen dat hij nooit zou willen trouwen, maar een klein beetje verkering hebben... Dat kon toch geen kwaad? Hij had ook nooit een rij met potentiële liefdes zien staan, hooguit dat fijne Ravenklauwertje, Damian Leigh, maar hé, die was twaalf. Daar kon je dit soort dingen de komende jaren echt nog niet mee doen.

 

“Ik ben niet deelbaar,” lachte hij, en streelde haar haren. “Jij toch ook niet?”

Met zijn armen zo om haar blote lijfje heen, haar zachte borsten platgedrukt tegen zijn lichaam, haar haren ietwat door de war en zijn vlinderende buik bij het idee dat hij zich liet claimen omdat zij hem wilde, omdat hij kennelijk belangrijk voor haar was en verliefd en wild van verlangen, vond hij haar zo mooi, zo mooi en zo begeerlijk. Oeps, daar was zijn erectie ook weer. Sommige dingen kon hij eenmaal echt niet tegenhouden.

 

Als een warm dekentje draaide hij zich bovenop haar en kuste haar in haar nek en hals.

“Wil je mijn vriendinnetje zijn?” vroeg hij terwijl hij het antwoord al wist. Ze kwam dan waarschijnlijk wel heel relaxed de SLIJMBAL-examens door, voor zover hij zelf al geen slijmbal was.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×