Jump to content
Bobbie Azarola

[1837/1838] All Directions

Recommended Posts

Zondag 25 juni 1837 - 's middags - ergens op de Wegisweg

 

Bobbie hing niet vaak rond op de Wegisweg om willekeurige jongemannen op te pikken, hoor, want ew, jongemannen, en daarbij was dit ook niet echt het doel geweest van vandaag, maar op de één of andere manier was het er toch van gekomen. Nou ja, zou het ervan komen, want op dit moment liep ze nog gewoon rustig over de Wegisweg en toen zag ze plotseling een jongeman in een rolstoel.

 

Bobbie was van nature redelijk nieuwsgierig en dus liep ze op de rolstoel af. "Wat heb je gedaan om daar in geland te zijn?" vroeg ze nieuwsgierig. Het ding zag er een beetje gammel uit, in alle eerlijkheid, dus besloot Bobbie er tegen aan te schoppen om te kijken of hij nog heel bleef.

 

Mag Margaux bepalen.

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

De rolstoel schommelde een beetje toen ze ertegen schopte en niet op een heel toffe manier, maar gelukkig was het niet zo gammel dat het in stukken brak – zo erg was het gepruts van Ayden en hem eraan nog niet geweest, yay. Maar het was stom dat het gammel was, dat wel, en het was ook stom dat hij eigenlijk geen nieuwe kon veroorloven en het was nog stommer dat het niet 100% geaccepteerd was dat hij bij iedereen ging parasiteren.

 

Hallo, alsof hij wat anders kon dan dat.

 

‘Ik heb een ritueel gedaan,’ gaf hij eerlijk toe. ‘En ik had eigenlijk voor iets compleet anders gewenst, maar ik kreeg eigenlijk alleen maar dat ik niet meer kan stappen.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Stomme verrassing.’ Ja, dat was ook een manier om het te zeggen. ‘Wie ben jij?’ vroeg hij vervolgens, want Noah wist graag met wie hij sprak. Niet uit verlegenheid, niet omdat hij een namenfetisj had, gewoon omdat mensen leuk waren en ze kennen leuker was. ‘Ik ben Noah.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wauw, een ritueel. Bobbie trok vol interesse haar wenkbrauwen op, want ze had wel eens van rituelen gehoord, natuurlijk wel, waar had Bobbie niet van gehoord, maar ze had ten eerste nog nooit aan een ritueel meegewerkt en ten tweede kende ze ook niemand die dat had gedaan en ten derde al helemaal niemand die erdoor niet meer kon lopen. "Wauw, nu voel je je vast dom he?" grijnsde ze naar Noah, terwijl ze nog een keer tegen zijn rolstoel schopte. Dit keer gewoon omdat ergens tegen aan schoppen leuk was. 

 

"Bobbie," stelde ze zichzelf voor, zonder aan haar achternaam te denken, want hey, hij had die van hem ook niet genoemd. "Dus, ik ga er vanuit dat je ook geen nieuwe rolstoel kan betalen? Het ding ziet er niet uit, hoor." Want een rolstoel hoorde natuurlijk modieus te zijn. "En kun je helemaal niet meer lopen of maar een beetje?" Eigenlijk was ze benieuwd of hij helemaal geen gevoel meer had in zijn benen, dus schopte ze er tegen aan. Nee, grapje, ze pakte alleen haar wandelstok en porde daarmee in zijn rechterknie. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘Een beetje wel,’ gaf hij eerlijk toe, waarna hij zijn schouders ophaalde. Hij deed wel vaker domme dingen. En dat was nooit leuk, nooit echt, maar het was ook zelden een gigantisch probleem, dus heel erg zat hij er eigenlijk niet mee. Nu ja, dit was, op zich, wel een vrij groot probleem, niet kunnen gaan en staan was vrij lastig, maar hij vond het leuker om het gewoon te accepteren dan om erover na te denken. En alles draaide om wat hij toevallig leuker vond om te doen, toch?

 

‘Nee…’ gaf hij toe, haar verrast aankijkend. Waar kwam dat zelfs vandaan? ‘Ik heb niet zoveel geld.’ Tja. Kwam ervan als je uitsluitend parasiteerde op rijkere vrienden en zelf geen spaarpot kon volhouden. ‘Hoezo?’ Behalve dan dat zijn rolstoel lelijk was.

 

‘Ik kan helemaal niet wandelen.’ De rest kon hij wel; hij voelde zijn benen minder, maar hij voelde haar wandelstok wel en stootte een au! uit. Voor de rest… goh, had hij vrij weinig bijwerkingen eigenlijk. Gewoon niet meer stappen. Verlamd, en ze voelden permanent verdoofd aan, alsof elke prikkel later doorkwam dan hij ze binnenkreeg, en vooral alsof de verbinding van zijn hersenen naar zijn benen onderbroken was. Niet andersom, hoor. Irritant gedoe. ‘Dat was niet nodig!’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Tja, hij had dus inderdaad niet zoveel geld zoals Bobbie al had verwacht. Wel een beetje sneu, hoor, dat iemand die in een rolstoel zat ook nog eens arm moest zijn, alsof je had meegespeeld met de loterij en alleen maar geld had verloren en niet had gewonnen. "Ik ben gewoon nieuwsgierig," zei ze, terwijl ze haar schouders ophaalde en hem nog eens bekeek. 

 

Hij kon dus blijkbaar helemaal niet lopen, maar had nog wel gevoel in zijn benen. "Raar," zei Bobbie en ze trok even haar wenkbrauwen omhoog terwijl ze zijn opmerking dat het niet nodig was negeerde. Zij wilde het en dus was het wel nodig, tadaa. "Wat zeggen de helers ervan, dan? Of ben je zo arm dat je zelfs niet naar een heler toe kunt?" 

 

Ze was zo vriendelijk om haar zakken door te zoeken en een knoet te vinden, die ze zijn kant op gooide. "Vangen." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Noah keek naar zijn benen, alsof het precieze antwoord erin zou liggen. ‘De helers zeggen dat het een vloek is en dat ze er eigenlijk niets tegen kunnen doen.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Best stom.’ Goh. Stiekem hoopte hij dat ergens, ergens, ergens de vloek verbroken zou kunnen worden, maar ze zeiden altijd van niet – en Noah was heel slecht in teleurstelling, eigenlijk, verwerkte het nauwelijks, en dus had hij het een beetje laten liggen.

 

Beduusd ving hij de knoet op. ‘Ik was niet aan het bedelen,’ meldde hij. Gewoon. Voor het geval ze had gedacht van wel.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wauw, een vloek! Bobbie trok haar wenkbrauwen op en boog zich naar voren, alsof er iets aan Noah's benen te zien was dat op de vloek wees. "Ik heb nog nooit iemand gezien die is vervloekt," zei ze vrolijk, want eh... ja, dat was iets om vrolijk over te zijn, toch? Tenminste voor haar wel, het was in ieder geval niet saai en was dat niet het meest belangrijke van allemaal? "Wat voor vloek is het?" Was het echt permanent? Wat vonden de helers er van? 

 

"Nee, weet ik," zei Bobbie terwijl ze haar schouders ophaalde. "Zeg, waar zijn je ouders eigenlijk?" Straks was Noah een wees! Oh, Bobbie hield van wezen. 

 

Ze waren tragisch, oké? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘Dat weet ik niet…’ Zo goed had Noah nu ook weer niet opgelet. Hij was wel een paar keer onderzocht geweest en de helers hadden gezegd dat het op een vloek leek en ze wisten niet hoe ze ‘m eraf moesten krijgen, sorry, jongen, en dat was dan dat geweest. Nu ja, ze hadden vast wat meer gezegd, maar ugh, het was allemaal zo langdradig geweest en saai en als er geen oplossing voor was, wilde hij het niet horen ook. ‘Dat hebben ze niet gezegd volgens mij.’ Of wel, maar had hij dat niet begrepen omdat ze allemaal zo moeilijk praatten. Niet iedereen kende het woordenboek uit z’n hoofd, oké! Niet iedereen vond het leuk om wetenschappelijke begrippen uit het hoofd te leren! Sommige mensen wilden alleen maar weten of ze moesten hopen op een oplossing of een verlamming in hun leven moesten bouwen!

 

Oké!

 

Kijk, dat was zijn hele houding indertijd ook geweest. Oké! Ik snap het! Kunnen we door! Ik wil verder! Ik wil iets doen dat niet hier zitten en aangestaard worden alsof mijn hele leven nu voorbij is!

 

‘Ik spreek mijn ouders niet meer…’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Ze hadden geen geld voor…’ Hij gebaarde wat naar zijn benen. ‘Dus ik slaap nu bij een vriend.’ En Darius vond dat niet erg omdat Darius nooit wat erg scheen te vinden en dus was het allemaal prima. Ergens, ergens wist Noah best dat dit geen permanente oplossing kon zijn – zelfs met hoe… niet-getrouwd Evangeline en Darius zich leken te gedragen, was het vast geen zicht als hij eeuwig bij ze rondhing – maar dat was dan weer een probleem voor een andere keer. ‘Niet zo erg, hoor. Ik mis ze niet per se.’ Moest hij misschien wel doen.

 

Maar goh. Waarom mensen missen die je toch niet meer wilden zien?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ah, hij sprak zijn ouders niet meer. Waarschijnlijk hoorde Bobbie nu medeleven te voelen, van 'ach, arm kind toch, zo jong en al verstoten', maar ouders konden vreselijk irritant zijn, vooral arme ouders. Niet dat Bobbie daar ooit last van had gehad, haar moeder had alle geld in de wereld aan Bobbie overgelaten en haar vervolgens de teugels gegeven, zodat ze alles kon doen wat ze zelf wilde. Had ze altijd leuk gevonden, was veel beter dan strenge ouders.

 

"Kan ik wel begrijpen," zei ze luchtig, "ouders kunnen zo vervelend zijn. De mijne niet, ik heb een hele leuke moeder." Behalve als haar moeder graag wilde dat Bobbie trouwde en kinderen kreeg, dat was dan wel wat minder. Misschien moest ze daar eens een keer wat mee doen... Niet trouwen, ew, maar een kleinkind scoren voor haar moeder. Om haar ook wat te doen te geven.

 

"Nou ja," zei ze, terwijl ze hem nog een laatste blik toe wierp, maar zo onderhand was haar nieuwsgierigheid wel gestild. "Veel succes maar, he!" En ze trapte voor de lol nog een keer tegen zijn rolstoel aan en liep er toen maar vandoor.

 


 

Uitgeschreven! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×