Jump to content
Agatha Moore

[1837/1838] Memorial for my old life

Recommended Posts

Woensdag 11 juli 1837 - 's ochtends vroeg - Schouwerskantoren

 

Nou, daar zat ze dan, een paar uur nadat haar hele leven redelijk letterlijk in rook was opgegaan. Iemand had een mantel voor haar opgezocht zodat ze die over haar nachtkleed had kunnen wikkelen en ze had zich even mogen opfrissen in de wc's, maar Agatha wist dat ze nog steeds naar rook stonk, dat er een roetvlek op haar rug zat waar ze niet bij had gekund en dat haar enige bezit haar toverstok was. Het waren niet zulke leuke gedachten, in alle eerlijkheid, maar ze had weinig anders om over na te denken terwijl ze wachtte op de vrouw die de schouwers voor haar een bericht hadden gestuurd. 

 

Het wachten duurde lang. Oh, ze nam het juffrouw Silvershore niet kwalijk, hoor, de vrouw kon er ook niets aan doen dat Agatha's leven in het midden van de nacht in elkaar was gestort, dus Agatha wachtte braaf, maar wat was ze blij toen ze eindelijk twee stemmen eraan hoorde komen. Ze sprong snel op van de stoel en trok de mantel wat netter om haar heen, ging even met haar hand door haar haren heen en deed haar uiterste best om er nog redelijk presentabel uit te zien. Voor zover dat zou kunnen, natuurlijk. 

 

"Hier is ze dan," gebaarde één van de schouders naar Agatha. "Agatha Moore, dit is juffrouw Zaira Silvershore, eigenaresse van Het Zomerhuis."

 

Agatha boog keurig voor de vrouw. "Dank u wel dat u me in huis wilt nemen," zei ze beleefd. "Ik ben het u erg dankbaar."

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het gebeurde niet vaak, eigenlijk was dit de eerste keer, dat Zaira voor haar project 's nachts uit haar bed was gehaald. Ze vond het in het geheel niet erg, overigens: een jong magisch meisje, van dreuzelse afkomst, was in nood. Wat ze had begrepen van de schouwers was het kind vannacht ontsnapt aan een vuur, had ze de schuld gekregen en was ze in één klap alles kwijt geweest. Ze had nu zorg, een onderdak en spullen nodig. Dan kwam het vast goed uit dat er nu zoiets bestond als het Zomerhuis.

 

Zaira had zich even opgefrist, gekleed en in het huis de nodige voorbereidingen getroffen en daarna was ze met de schouwer meegegaan naar het kantoor. Ze had een subtiele glimlach op haar gezicht, bewust, zodat ze vriendelijk over zou komen. Het meisje had al genoeg meegemaakt. Daarom was het belangrijk dat ze zich, zover mogelijk, op haar gemak zou voelen bij Zaira. Nu vond Zaira van zichzelf ook wel dat ze best aardig was, maar door haar chique voorkomen en achternaam zag ze heus wel in dat je dan op het eerste zicht heel intimiderend over kon komen. 

 

"Hallo Agatha, toch een goedemorgen gewenst," ze glimlachte wat meer en knikte het meisje niet onvriendelijk toe. "Hoe gaat het met je? Heb je nog medische zorg nodig?" Dat was het belangrijkste. De rest kwam allemaal vanzelf wel. "Zullen we zo eerst naar het Zomerhuis gaan? Daar hebben we wel wat reservekleding voor je." Zaira liet even een pauze vallen voor ze verder sprak, ze wilde het meisje niet al teveel overrompelen met allemaal vragen en informatie. "Daar kan je dan of nog even slapen, of we kunnen naar de Wegisweg om wat nieuwe spullen voor je te halen. Ik begreep dat al je spullen verloren zijn gegaan in het vuur? Wat heeft je voorkeur, Agatha?"Ja, de keuze was oprecht aan haar. Zaira had geen haast. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

De jongedame tegenover Agatha zag er helemaal niet uit alsof ze midden in de nacht uit bed gehaald was om voor een vervelend kind te moeten zorgen. Nee, ze zag er uit alsof ze acht uur slaap had gehad en daarna alle tijd had gehad om zich keurig aan te kleden in de mooiste jurk die ze had (even herinnerde Agatha zich dat Heaven een jurk voor haar had gekocht, een jurk die Agatha nauwelijks had durven dragen omdat hij zo duur was en nu was hij verbrand en in het niets opgelost). Agatha wreef nerveus over de mantel die ze aan had gehad en ze was zich er meer dan ooit van bewust dat ze nooit zo elegant was als deze jongedame.

 

"Goedemorgen," groette ze terug, nerveus, ongemakkelijk en... beschaamd. "Nee, ik heb geen medische zorg nodig, dank u wel." Maar wel al het andere... kleding, schoolboeken, pennen, perkament... "Dat zou fijn zijn," knikte ze naar de vrouw. "Ik heb weinig slaap, dus als u het niet erg vindt om direct naar de Wegisweg te gaan..." Maar ze had geen geld, dus moest deze jongedame alles voor haar gaan betalen. Was dat wel oké? Wanneer moest Agatha haar terugbetalen? "Ik ehm... ik heb een beetje van het Zomerhuis gehoord," bracht ze aarzelend het onderwerp ten sprake, terwijl ze de jongedame volgde naar de uitgang, "maar niet heel erg veel. U neemt dus dreuzelkinderen in huis die niet 's zomers naar huis kunnen gaan?" 

 

Vandaar de naam, natuurlijk. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×