Jump to content
Agatha Moore

[1837/1838] Memorial for my old life

Recommended Posts

Woensdag 11 juli 1837 - 's ochtends vroeg - Schouwerskantoren

 

Nou, daar zat ze dan, een paar uur nadat haar hele leven redelijk letterlijk in rook was opgegaan. Iemand had een mantel voor haar opgezocht zodat ze die over haar nachtkleed had kunnen wikkelen en ze had zich even mogen opfrissen in de wc's, maar Agatha wist dat ze nog steeds naar rook stonk, dat er een roetvlek op haar rug zat waar ze niet bij had gekund en dat haar enige bezit haar toverstok was. Het waren niet zulke leuke gedachten, in alle eerlijkheid, maar ze had weinig anders om over na te denken terwijl ze wachtte op de vrouw die de schouwers voor haar een bericht hadden gestuurd. 

 

Het wachten duurde lang. Oh, ze nam het juffrouw Silvershore niet kwalijk, hoor, de vrouw kon er ook niets aan doen dat Agatha's leven in het midden van de nacht in elkaar was gestort, dus Agatha wachtte braaf, maar wat was ze blij toen ze eindelijk twee stemmen eraan hoorde komen. Ze sprong snel op van de stoel en trok de mantel wat netter om haar heen, ging even met haar hand door haar haren heen en deed haar uiterste best om er nog redelijk presentabel uit te zien. Voor zover dat zou kunnen, natuurlijk. 

 

"Hier is ze dan," gebaarde één van de schouders naar Agatha. "Agatha Moore, dit is juffrouw Zaira Silvershore, eigenaresse van Het Zomerhuis."

 

Agatha boog keurig voor de vrouw. "Dank u wel dat u me in huis wilt nemen," zei ze beleefd. "Ik ben het u erg dankbaar."

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het gebeurde niet vaak, eigenlijk was dit de eerste keer, dat Zaira voor haar project 's nachts uit haar bed was gehaald. Ze vond het in het geheel niet erg, overigens: een jong magisch meisje, van dreuzelse afkomst, was in nood. Wat ze had begrepen van de schouwers was het kind vannacht ontsnapt aan een vuur, had ze de schuld gekregen en was ze in één klap alles kwijt geweest. Ze had nu zorg, een onderdak en spullen nodig. Dan kwam het vast goed uit dat er nu zoiets bestond als het Zomerhuis.

 

Zaira had zich even opgefrist, gekleed en in het huis de nodige voorbereidingen getroffen en daarna was ze met de schouwer meegegaan naar het kantoor. Ze had een subtiele glimlach op haar gezicht, bewust, zodat ze vriendelijk over zou komen. Het meisje had al genoeg meegemaakt. Daarom was het belangrijk dat ze zich, zover mogelijk, op haar gemak zou voelen bij Zaira. Nu vond Zaira van zichzelf ook wel dat ze best aardig was, maar door haar chique voorkomen en achternaam zag ze heus wel in dat je dan op het eerste zicht heel intimiderend over kon komen. 

 

"Hallo Agatha, toch een goedemorgen gewenst," ze glimlachte wat meer en knikte het meisje niet onvriendelijk toe. "Hoe gaat het met je? Heb je nog medische zorg nodig?" Dat was het belangrijkste. De rest kwam allemaal vanzelf wel. "Zullen we zo eerst naar het Zomerhuis gaan? Daar hebben we wel wat reservekleding voor je." Zaira liet even een pauze vallen voor ze verder sprak, ze wilde het meisje niet al teveel overrompelen met allemaal vragen en informatie. "Daar kan je dan of nog even slapen, of we kunnen naar de Wegisweg om wat nieuwe spullen voor je te halen. Ik begreep dat al je spullen verloren zijn gegaan in het vuur? Wat heeft je voorkeur, Agatha?"Ja, de keuze was oprecht aan haar. Zaira had geen haast. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

De jongedame tegenover Agatha zag er helemaal niet uit alsof ze midden in de nacht uit bed gehaald was om voor een vervelend kind te moeten zorgen. Nee, ze zag er uit alsof ze acht uur slaap had gehad en daarna alle tijd had gehad om zich keurig aan te kleden in de mooiste jurk die ze had (even herinnerde Agatha zich dat Heaven een jurk voor haar had gekocht, een jurk die Agatha nauwelijks had durven dragen omdat hij zo duur was en nu was hij verbrand en in het niets opgelost). Agatha wreef nerveus over de mantel die ze aan had gehad en ze was zich er meer dan ooit van bewust dat ze nooit zo elegant was als deze jongedame.

 

"Goedemorgen," groette ze terug, nerveus, ongemakkelijk en... beschaamd. "Nee, ik heb geen medische zorg nodig, dank u wel." Maar wel al het andere... kleding, schoolboeken, pennen, perkament... "Dat zou fijn zijn," knikte ze naar de vrouw. "Ik heb weinig slaap, dus als u het niet erg vindt om direct naar de Wegisweg te gaan..." Maar ze had geen geld, dus moest deze jongedame alles voor haar gaan betalen. Was dat wel oké? Wanneer moest Agatha haar terugbetalen? "Ik ehm... ik heb een beetje van het Zomerhuis gehoord," bracht ze aarzelend het onderwerp ten sprake, terwijl ze de jongedame volgde naar de uitgang, "maar niet heel erg veel. U neemt dus dreuzelkinderen in huis die niet 's zomers naar huis kunnen gaan?" 

 

Vandaar de naam, natuurlijk. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het meisje was wat ongemakkelijk, verlegen misschien, maar dat maakte niet uit. Zaira had inmiddels wel door dat ieder kind dat in het Zomerhuis kwam zo zijn eigen verhaal en achtergrond had en dat ze allemaal ook een rugzakje met zich meedroegen. Nu was zij verder geen expert om daarmee om te gaan, maar ze hoopte toch dat ze met die gedachten in haar achterhoofd het ietsje beter voor deze kinderen kon zorgen. Zelf had ze ooit ook in een nare situatie gezeten, dat het water haar aan de lippen stond en tot de dag dat Eric plots voor haar neus had gestaan, had ze daarbij geen hulp gehad. Die ervaring zorgde misschien nog wel voor meer inlevingsvermogen dan hetgeen hierboven beschreven.  

 

“Natuurlijk dat is geen enkel probleem. Dan gaan we zo meteen als de winkels open zijn. We kunnen daar wel eerst even een bord warm eten en een grote mok hete chocolademelk voor je regelen. Lijkt je dat wat?” Een beetje opwarmen, een beetje tot rust komen en er hopelijk een beetje vertrouwen in krijgen dat Zaira haar niet zou bijten en dat ze echt wel bij de vrouw terecht kon, een soort van.

 

Zaira knikte bevestigend. “Klopt. Het is een opvanghuis voor kinderen op Zweinstein, waarvan de ouders of de voogden niet meer voor de kinderen kunnen of  willen zorgen. Veel dreuzels zijn natuurlijk gelovig en daar is ook veel armoede. Dus het komt dan wel voor dat dat nodig is. Van wie heb je erover gehoord? Ken je misschien al kinderen uit het Zomerhuis? Wel vrienden van je, hoop ik?” Ze glimlachte vriendelijk. “Maar je krijgt in ieder geval een eigen kamer en er is een grote tuin.” Dus hopelijk zou Agatha zich er een beetje thuis gaan voelen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze moest denken aan het begin van Zweinstein, hoe ongemakkelijk ze zich voelde over de grote hoeveelheden eten op tafel, op de chocolademelk die werd uitgedeeld, op het feit dat er altijd meer dan genoeg warme dekens en kussens leken te zijn. De vraag 'hoeveel moet dit kosten? En hoe moet ik dit terug betalen?' bleef haar voor lange tijd dwars zitten. Uiteindelijk was ze er voor Zweinstein wel zo'n beetje over heen, maar nu moest ze ergens nieuw wonen, alweer op iemand anders zijn kosten. Het maakte haar nerveus, het idee dat ze nog steeds niet van zichzelf had opgebouwd, dat ze nog steeds op anderen moest vertrouwen. En wanneer zouden die zich tegen haar keren? 

 

"Dat zou wel fijn zijn," zei ze, een beetje aarzelend. "Maar kan ik ook thee krijgen in plaats van chocolademelk?" Thee was goed, iedereen kon thee betalen. Chocolademelk was zo duur en Agatha had nooit geleerd hoe ze dat moest drinken zonder zich schuldig te voelen. 

 

"Raine Salisbury," legde ze uit. "Ehm, ja, een vriend van me." Op een bepaalde manier. Ze hadden tenminste gezegd dat ze vrienden zouden zijn, toch? Maakte dat het niet goed? "Volgens mij woont hij daar, hier, met zijn zusje?" En zij moest erbij komen wonen, hoera! Vond Raine vast heel leuk! "Hij heeft het er niet heel uitgebreid over gehad," haastte ze zich om toe te voegen. 

 

Ongemakkelijk schuifelde Agatha met haar voeten terwijl ze de vraag probeerde te stellen die in haar hoofd ronddwarrelde, maar eigenlijk kreeg ze de woorden er niet uit. "Het moet wel duur zijn om zoveel kinderen te onderhouden," probeerde ze maar om het onderwerp nog wat extra aan te wakkeren. "Als u ook alle schoolspullen moet kopen..." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Liever thee dan chocolademelk? "Oh, natuurlijk, als je dat liever wilt..." Dat was geen enkel probleem. Het was makkelijker om van chocolademelk naar thee te gaan dan andersom, maar waarom zou iemand dat willen? Het was ook niet alsof dit meisje elk drankje moest afwegen op het percentage vet dat erin zat. Och, nu ja, sommige mensen hielden misschien gewoon niet van melk. "Wel met een stukje chocolade erbij?" Het arme kind was geschrokken en dit was een gemakkelijke manier om Agatha zich weer wat beter te laten voelen. 

 

"Dat klopt. Summer en Raine Salisbury." Zaira glimlachte. "Fijn dat je daar dan in ieder geval vrienden hebt. Dat zal je vast helpen om je er een beetje thuis te gaan voelen." Ze stak haar hand, zodat ze samen naar de Lekke Ketel konden verschijnselen. Het was niet het beste etablissement van de stad, maar het was tenminste open op dit tijdstip en het meisje achter de bar was er altijd heel erg vriendelijk. 

 

Het was bijzonder dat een meisje van Agatha's leeftijd al zo bewust was van kosten en financiën. Zaira glimlachte. "Och, maak jij je daar nu maar niet druk over. Het is een goed doel. Dit wordt door allerlei tovenaars gesponsord en we helpen je graag op weg. Iedere heks of tovenaar verdient een eerlijke start, niet waar? Doe maar gewoon je best op school en haal mooie cijfers. Dan kan je daarna vast weer wat terugdoen voor de gemeenschap." En voor de Silvershores. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was niet makkelijk om nee te zeggen tegen juffrouw Silvershore, want het was duidelijk dat Zaira haar heel graag wilde helpen. "Ja, lekker," zei ze dus maar, aarzelend, in de hoop dat er geen magische rekening ergens lag die keurig zou opschrijven hoeveel geld ze nu schuldig was aan de Silvershores. Schoolspullen, een kopje thee, nieuwe kleding, en nu een stuk chocolade. Maar het was tenminste iets, ook al werkte ze zich nu in de schulden, dus ze glimlachte dankbaar naar juffrouw Silvershore.

 

"Het is... fijn dat er zoveel tovenaars zijn die willen helpen," ging ze maar verder, nog steeds aarzelend. Ze wilde gewoon vragen hoe het zat, maar was dat onbeleefd? Zou ze boos worden? Agatha wegsturen? "Ik... ben een goede student," gaf ze toe. "Ik werk hard voor mijn cijfers." Maar ze moest nog drie jaar naar Zweinstein... En daarna de universiteit? Dat kon ze nooit betalen. "Maar ik ben wel mensen graag zo min mogelijk tot last. Wordt er bijgehouden hoeveel geld er wordt uitgegeven?" 

 

Zodat ze het keurig allemaal terug kon betalen? Op de één of andere manier. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ja, dat wordt allemaal bijgehouden," glimlachte Zaira, "dat is belangrijk voor onze boekhouding, maar dat is niets waar jij je zorgen om hoeft te maken. Je hoeft het niet terug te betalen." Niet geldelijk in ieder geval. Natuurlijk werd er wel een beetje verwacht dat Agatha loyaal zou zijn aan de familie Silvershore uit dankbaarheid. Dat soort dingen werden natuurlijk nooit hardop gezegd, want dat was niet netjes en dan leek het net op omkoping. En dat was niet de bedoeling. "Het is niet voor niets een goed doel..."

 

Jammer, Agatha, maar je zou dus niets netjes terug kunnen terugbetalen.

 

Samen verschijnselden de dames vervolgens dus naar de Lekke Ketel om daar een kopje thee te gaan drinken en kreeg Agatha ook een ontbijt voorgezet en wat chocolade muffins en allemaal van dat soort lekkernijen. Ze hadden een klein uur voor de winkels open gingen. Zaira pakte er een krant bij. "Wil je ook een pagina, juffrouw Moore?" Of het meisje moest nog meer vragen hebben, natuurlijk. "Naar welke winkel wil je straks als eerste?", vroeg ze, terwijl ze haar ogen over de voorpagina van de krant liet glijden.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze hoefde het niet terug te betalen, uhuh... Agatha vertrok haar gezicht, een klein beetje, ze kon het niet helemaal helpen. Maar zelfs al zou ze het nooit terug hoeven te betalen, ze wist niet of ze het aankon om een familie weer zoveel geld schuldig te zijn. Haar eigen oom en tante hadden wel geëist dat ze het geld terug zou betalen, waardoor ze zich jarenlang kapot had gewerkt en bij iedereen uit de buurt was gehouden, en als stank voor dank hadden ze haar geprobeerd op een brandstapel te zetten. Nee, als het aan Agatha lag, was ze nooit iemand nog wat schuldig. 

 

Zo simpel ging het natuurlijk allemaal niet, maar ze wilde wel haar best doen. 

 

"Ik zou het wel graag terug willen betalen op een dag," probeerde ze zachtjes. "Hoe sneller hoe beter." En het liefste op haar manier, voordat ze in een carrière werd gedwongen die ze niet wilde volgen. 

 

Agatha aarzelde eerst over het ontbijt dat ze voorgeschoteld kreeg, maar ze had toch stervende honger en daarbij was een ontbijt weigeren omdat ze hem ooit terug zou betalen in de toekomst beetje een dom idee. Dus al snel lepelde ze de eieren naar binnen en daarna het spek. Het smaakte altijd heerlijk, het eten in Magisch Engeland leek altijd beter te smaken dan het eten in Dreuzels Engeland, geen idee hoe dat kwam, maar ze liet het zich goed smaken. "Oh nee, bedankt," glimlachte ze vriendelijk naar de jongedame. "Ik lees eigenlijk nooit kranten..." 'Thuis' had ze nooit haar handen op een krant kunnen krijgen en ze had de gewoonte op Zweinstein ook niet opgepikt. Misschien moest ze dat eens doen...

 

"Ehm..." Ze kauwde nadenkend op een stukje spek. "De winkel voor gewaden, denk ik? Alle belangrijke spullen eerst..." Leek haar wel het handigste. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Agatha, maak je daar nu nou maar niet druk om. Als we het je al terug laten betalen, dan zal dat heus pas zijn als je een goede baan hebt en wat inkomen kan missen. Het is een goed doel, waardoor je wordt geholpen, geen bank. Er is geen rente. Dus als je langer wacht, heeft dat ook geen nadelige gevolgen." Zaira nipte van haar koffie en aarzelde even of ze er nog meer over zou zeggen tegen het meisje. Het was niet alsof ze een geheim met het kind zou delen, maar het zou haar misschien wel helpen om deze nieuwe situatie wat beter te accepteren. 

 

"Weet je... Ik ben een bastaarddochter van Thomas Silvershore. Tot een paar jaar geleden moest ik zelf zien te overleven op straat en weet ik hoe het is om echt aan de ondergrens van armoede te moeten leven." Ze nam nog een slok en peilde de reactie van het meisje. "Natuurlijk, zodra mijn vader ontdekte dat ik zijn dochter was, heeft hij me direct in zijn familie opgenomen en gezorgd dat ik niets tekort kwam. Alleen door mijn verleden wil ik gewoon erg graag andere onfortuinlijke helpen en hetgeen wat ik heb met anderen delen." Ze glimlachte. "Dus je zou mij een groot plezier doen als ik je mag helpen en dingen mag geven." Ze plukte een stukje van de kop van een muffin en at er met een glimlach van. "Dus het is heus niet alleen maar een oppervlakkig medelijden en een schijnvertoning om goedkeuring van de omgeving te krijgen." Het was misschien niet helemaal waar, maar het klonk best geloofwaardig toch? Zaira zou zichzelf wel geloven. 

 

"Prima. En dan kunnen we de rest doen, terwijl de gewaden in orde worden gemaakt. Heb je al een huisdier?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Agatha glimlachte en bloosde een beetje, want ze wist dat ze dankbaar moest zijn (en was dat ook echt wel, hoor, eerlijk waar), maar het was gewoon zo moeilijk dat ze haar hele leven weer in de handen van iemand anders moest leggen. Iemand die elk moment kon besluiten om van alles te gaan eisen wat Agatha niet wilde en dat ze niets anders kon doen dan er aan te moeten voldoen, want ze hadden haar in huis genomen, toch? Ze hadden haar leven gered, toch? Dankzij hen stond ze niet op straat, toch? 

 

"Het is erg aardig van u dat u zoveel moeite wilt doen," knikte ze, maar toch was Agatha koppig van plan om zo snel als ze kon dit allemaal terug te gaan betalen. Hoe en wat wist ze nog niet... daar had ze iets meer tijd voor nodig om het allemaal uit te vogelen. "Oh, echt?" Ze was een beetje stil na dit verhaal en voelde zich echt slecht dat ze zo naar dacht over juffrouw Silvershore, maar ze wilde gewoon zo graag de controle over haar eigen leven hebben... 

 

"Nee, ik heb geen huisdier," schudde Agatha haar hoofd. "Nooit gehad, ook." Haar nichtje had wel een kat gehad, maar dat was iets anders, die kat kwam nooit op haar kamer. "Misschien na mijn gewaden mijn schoolboeken, dan?" vroeg ze, en ze zuchtte even. "Ik moet ze allemaal opnieuw kopen..." Of nou ja, Zaira zou ze voor haar kopen. "Was het... raar om ineens zo'n ander leven te hebben?" vroeg ze, terwijl ze Zaira nieuwsgierig vanuit haar ooghoeken bekeek. "Als u het niet erover wilt hebben, begrijp ik dat, hoor." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Echt", bevestigde Zaira. Het meisje leek de extra bevestiging nodig te hebben en dat was dan in deze een kleine moeite.

 

Na nog een slokje koffie te hebben genomen en de bladzijde van de krant te hebben omgeslagen, keek de vrouw weer op. "Wil je ook een uil? Het is handig en ze kunnen ook best nog een beetje gezellig zijn." Zaira keek op en glimlachte. Dan halen we die na de schoolboeken. Daar is vast nog tijd voor, voordat de gewaden gereed zijn." En anders maakten ze er tijd voor. Ze waren nu toch al wakker. Of zou Agatha te moe zijn?

 

Heel even was Zaira verbaasd dat het meisje zulke vragen durfde te stellen, maar ze knikte. "Ja. Dat was heel raar. Je hebt dan ook opeens een andere vader en een halfbroer... en dan kom je bij een gezin te wonen met een stiefmoeder, die weet dat haar man is vreemd gegaan, want anders had ik niet bestaan." Ja, dit was persoonlijke informatie, maar niets wat Agatha niet zelf zou kunnen bedenken, want dit was nu eenmaal wat het inhield wanneer iemand een bastaard had verwekt. "En ik was een meisje van de straat en dan word je opeens een dame. Dus dat is heel gek. Het is best goed gelukt, denk je niet?" En nu moest je wel even 'ja' zeggen, Agatha. "Daarom hoop ik dat ik me wel een beetje kan inleven..."

 

Zaira nam het laatste slokje van haar koffie en keek op de klok. De wegisweg was open. "Zullen we gaan?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ik heb er nooit over nagedacht om een uil te hebben..." Ze fronste ietwat in gedachten. "Mag ik daar een tijdje over nadenken?" Het was niet dat ze het geen aardig aanbod vond, absoluut niet, maar Agatha had zichzelf nooit echt gezien als een eigenaar van een huisdier. Ja, een uil was vast wel handig, maar ze moest er dan ook voor zorgen... Misschien dat ze dan liever een kat wilde, maar juffrouw Silvershore had dat niet aangeboden en dus ging Agatha er ook niet naar vragen. En wie weet als ze wat gewend was aan het idee van dat ze een uil zou hebben...

 

"Oh, ja, natuurlijk," knikte Agatha in volle overtuiging. "Als u het niet had gezegd, zou ik nooit iets anders hebben gedacht dan dat u in dit leven geboren was." Zaira bewoog zich zo natuurlijk en zo gracieus, Agatha kon zich echt niet voorstellen hoe het zou zijn om zo zelfverzekerd rond te lopen, alsof je hier hoorde. Aan haar leven op Zweinstein was ze al steeds meer gewend, maar het voelde nog steeds soms alsof ze een vreemdeling was die elk moment weer weggestuurd kon worden, terug naar huis.

 

Alleen had ze dus geen huis meer. Dit was echt haar leven nu. 

 

"Ja, graag," knikte ze naar de deur die hen naar de Wegisweg zou leiden. En terwijl ze langzaam door de straat heen slenterden, wierp Agatha een voorzichtige blik op Zaira. De jongedame had zichzelf opengesteld voor Agatha, ze had haar iets persoonlijks verteld, iets fragiels... en Agatha wilde het graag terug doen, op de één of andere manier. "Mijn oom en tante..." begon ze voorzichtig, "Sinds ik bij hen kwam wonen, vertelden ze me altijd dat ik dankbaar moest zijn. En dat was ik ook... eerlijk waar," voordat iemand dacht dat ze te verwend was om dankbaar te zijn dat ze niet op straat eindigde, "maar ze vonden dat er maar één manier was waarop ik hen terug kon betalen en dat was dat ik de rest van mijn leven voor hen zou werken als gouvernante." 

 

Benieuwd wierp ze een blik naar Zaira, geïnteresseerd in wat de vrouw daarvan vond. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Nooit?", vroeg Zaira dan verbaasd. "Maar dat is toch het meest praktisch om je correspondentie te kunnen regelen?" Zelfs al zou je trouwen en was het niet je eigen bezit...of deelde je de uil samen met je familie of wat dan ook... "Vond je ze niet handig toen je ze op Zweinstein kon gebruiken?" Maar het verzoek van het meisje was of ze er even over na mocht denken. Uiteraard had de vrouw daar geen bezwaar tegen. "Neem je tijd." Een uil was geen verplichting, maar gewoon heel erg handig. Agatha's keuze. 

 

Het compliment dat het leek alsof Zaira in dit leven hoorde, was natuurlijk het beste wat de vrouw kon ontvangen. Ze glimlachte het meisje dan ook warm toe. Ze hoopte dat haar vader die overtuiging dan inmiddels ook had -al zou het hij het dankzij haar escapades met Scott op korte termijn dan ook zo weer verliezen-. "Ah, dan moet ik het maar niet aan teveel mensen vertellen. Wat niet weet, wat niet deert. Niet?" Anders zou een deel van de mensen haar toch weer net wat anders gaan behandelen. Dat was normaal. Dat deed zij vast ook. Maakte het echte nog niet leuk als je het lijdende voorwerp van de situatie was. 

 

Op weg naar de winkel met gewaden, begon Agatha voorzichtig iets te vertellen. Zaira keek opzij en glimlachte haar bemoedigend toe. "Met dankbaarheid is niet zoveel mis, maar als je het gaat afdwingen gaat de waarde een beetje verloren, denk je niet?" En ze trok vervolgens haar wenkbrauwen op "Dus voor de paar jaar dat zij voor jou zorgen, verwachten ze dat je toch wel minstens vijftig jaar voor hen gaat werken? Dat lijkt me een beetje uit proportie." Ze glimlachte vluchtig. "Of vind je het een heel redelijke vraag van ze?"

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Jawel, op Zweinstein zijn ze wel handig... Maar daar worden ze verzorgd door iemand anders en ik weet zelf niets van uilen af." Je moest er vast van alles voor doen, de kooi schoonhouden, voeren, misschien... borstelen of zoiets? De kat thuis werd bijna altijd geborsteld, maar of je dat met een uil moest doen... Agatha realiseerde zich net dat ze nog steeds aan het huis van haar oom en tante dacht als thuis, ook al zou ze daar nooit meer terug komen, en ze zuchtte even in haar eigen gedachten. Ze had op dit moment niet echt een thuis. Ja, het Zomerhuis, maar dat was niet permanent, alleen bedoeld tot ze op haar eigen voeten zou staan en Agatha hoopte dat zo snel mogelijk voor elkaar te krijgen. Een thuis was op dit moment een eindeloos verre fantasie.

 

Goh, buiten proportie... zo had Agatha er eigenlijk nooit over nagedacht. "Het leek me altijd redelijk," antwoordde ze, terwijl ze voorzichtig haar woorden uitkoos, "maar ik wist ook niet beter." Er was niemand in haar buurt die het raar had gevonden, of die haar op andere gedachten wilde brengen. Het enige wat ze wist was dat ze haar oom en tante op de één of andere manier terug moest betalen... en als ze nooit naar Zweinstein was gegaan, zou ze waarschijnlijk nog steeds op haar zolderkamer zitten. "Ik vond... vind het jammer dat ze mij nooit hebben gevraagd wat ik wilde." Was dat zoveel moeite? Eén vraag? 

 

Gelukkig konden ze nu de winkel in duiken en Agatha ging snel aan de slag om een paar goede gewaden uit te kiezen. Schoolgewaden, natuurlijk, die had ze vooral nodig, maar helaas ook een paar gewaden voor haar vrije tijd en in de schoolvakanties. De mooie jurk die Heaven ooit voor haar had gekocht was ook verdwenen in de brand... maar Agatha zag niet de noodzaak om nu iets moois voor zichzelf te kopen. Alleen het broodnodige. In een razendsnel tempo liet ze zichzelf opmeten en werden de gewaden besteld.

 

"Ik hoop dat ik geen belangrijke afspraken in de weg zit," verontschuldigde Agatha zich maar een beetje naar Zaira. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Daar zijn vast boeken over, of kunnen de anderen in het huis je mee helpen? Maar het is geen verplichting. Wil je een kat anders? Met alles wat er is gebeurd, is het misschien wel fijn om iets of iemand te hebben die je gezelschap houdt?" Zaira wist niet hoe goed Agatha de andere bewoners van het Zomerhuis kende, maar je familie verliezen kon vrij eenzaam zijn. Niet dat Zaira ooit een huisdier had gehad, hoe moeilijk de omstandigheden ook; al had ze van Eric inmiddels wel een uil cadeau gekregen. 

 

Zaira knikte. "Dat is ook jammer." Ze glimlachte vluchtig. "Dus, Agatha, wat zou jij graag willen?" Iemand die zo graag wilde dat deze vraag eens werd gesteld, had vast wel eens over het antwoord nagedacht, of er over gefantaseerd... over alles wat mogelijk was in een vrije wereld... Of in deze wereld... Als ze een man zou vinden die ruimdenkend was en haar de ruimte gaf om dingen te doen. 

 

Er werden schoolgewaden besteld en er werd ook wat vrijetijdskleding besteld. Het was nette kleding, van goede kwaliteit. Het was niet geschikt voor een dame van stand, maar een beschermelinge van de familie Silvershore kon er natuurlijk niet armoedig of versleten bijlopen... of niet meer hebben dan een schoolgewaad, dat gaf geen pas. "Nee, jij bent mijn belangrijke afspraak van vandaag." Voor een gewaad werd extra betaald, waardoor het binnen een half uurtje klaar was, zodat Zaira en Agatha nu ook modieus verantwoord op stap konden door de rest van de WegisWeg. "Zullen we nu naar de boekenwinkel? Dan kunnen we daarna naar de apotheek voor ingrediënten en daarna het warenhuis..." Er was nog ruim genoeg te doen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zaira bleef aandringen dat Agatha een huisdier zou krijgen, zo erg dat Agatha bijna gewoon ja wilde zeggen om er vanaf te zijn, maar ze voelde zich op dit moment helemaal niet in staat om voor zichzelf te zorgen, laat staan verantwoordelijk te zijn voor een huisdier. "Misschien later?" vroeg ze maar, met een ietwat vermoeide, maar ook verontschuldigende glimlach. Ze wilde niet op Zaira's tenen trappen, de vrouw was hartstikke aardig voor nu en Agatha was ook van haar afhankelijk, dus het laatste wat ze wilde was dat juffrouw Silvershore nu al boos op haar zou worden...

 

Agatha had inderdaad wel eens gefantaseerd over wat ze wilde in het leven, maar eigenlijk had ze er nooit echt over durven nadenken. Wat voor nut had dat? Ze kon het allemaal toch niet doen, dus daarover fantaseren voelde als iets vreselijks nutteloos, een verspilling van tijd. Ze kon beter wat huiswerk maken, of slapen, of praten met haar vrienden of sowieso al haar emoties aan de kant duwen, want wat had je nou aan emoties? "Ehm..." Ze stamelde een beetje, schuldig, want juist zij was degene die dit gespreksonderwerp naar voren had gebracht en dan wist ze niet eens wat ze wilde doen! "Op dit moment wil ik een schone jurk om aan te trekken," lachte ze er maar een beetje vanaf.

 

Ja, er was inderdaad nog meer dan genoeg te doen... Agatha probeerde in haar hoofd bij te houden hoeveel geld er werd uitgegeven, maar alleen al aan de gewaden was ze meer geld kwijt dan ze ooit had bezeten, laat staan de kosten die ze dan nog moesten uitgeven aan nieuwe schoolboeken, ingrediënten, een nieuwe toverdrankketel en... al het overige. Het was zoveel geld dat het haar duizelde en Agatha had geen idee hoe ze dat ooit terug moest betalen. Nou ja, zo moeilijk zou het vast niet zijn als ze een baan zou hebben... Maar de gedachte van dat ze nog drie jaar naar Zweinstein zou gaan, gebruikelijk, en vier jaar naar de universiteit was teveel om over na te denken. "Ehm, ja," knikte ze, ietwat bleek, "dat is een goed idee." Ze volgde nu braaf Zaira maar, Agatha had dan bijna altijd wel zelf haar schoolspullen op de Wegisweg gehaald, maar nu voelde het anders, net nog niet dat ze Zaira's hand vast moest houden terwijl de vrouw haar rondleidde.

 

"Heeft u dit vaker moeten doen?" vroeg Agatha voorzichtig, vlak voordat ze de boekenwinkel indoken. "Geheel nieuwe spullen voor iemand moeten kopen?" Ze hoopte eigenlijk van wel, dan voelde ze zich tenminste niet zo... speciaal. Uitgezonderd. "Oh nee, ik heb geen brief voor welke boeken ik allemaal nodig heb..." Die brief was ook vergaan.

 

Plotseling stonden de tranen haar in de ogen en Agatha probeerde verwoed alles weg te vegen. "Het spijt me," mompelde ze ongelukkig. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Oh, natuurlijk. Wat jij wilt,” zei Zaira nog over de kwestie huisdieren en liet het daarna rusten. Het was niet alsof ze een huisdier wilde opdringen of dat het verplicht was. Misschien kon ze zich gewoon moeilijk voorstellen dat iemand géén huisdier zou willen hebben, nu ze zelf eenmaal de ervaring had hoe leuk het was om een uil te hebben.

 

“Dat is wel heel erg voor de korte termijn, Agatha,” zei Zaira met een glimlach. “Een beetje ambitie mag heus. Zou je willen studeren? Of wat voor beroep zou je later graag willen doen? Iets met dieren of mensen? Iets met een winkel? Of juist politiek en het ministerie? De wereld rondreizen en nieuwe dingen ontdekken? En daar over schrijven? Oh, journalist?” Er waren zoveel mogelijkheden. Natuurlijk kon je niet alles doen, niet als vrouw, niet als je arm was, maar er was zoveel meer in de wereld dan huisvrouw worden en gouvernante zijn. “Mijn moeder had vroeger een bar in Londen.” Dus dat was ook nog een mogelijkheid. “Het is zwaar werken, maar wel heel gezellig en nooit saai.” Dus feitelijk lag het aan je ambitie wat je zou kunnen bereiken.

 

Zaira liep met Agatha naar de boekenwinkel en wist al vrij vlot te regelen dat het meisje de benodigde boeken kreeg voor het vijfde leerjaar, maar zorgde ook voor de boeken uit jaar vier, want die zou ze misschien nog als naslagwerk willen gebruiken.

 

“Ja, alle kinderen in het huis zijn doorgaans thuis wanneer alles misgaat. Bij sommigen is dat zodra ze magie vertonen en dan hebben ze nog niets voor Zweinstein. Dan helpen wij ze met de aanschaf en de financiering.”  Dus daar hoefde Agatha zich niet druk over te maken. “Gelukkig weten de meeste winkeliers ook wel de benodigdheden voor elk leerjaar en ik heb bij de oprichting van het Zomerhuis de lijsten met benodigdheden opgevraagd. Dus geen zorgen.” Agatha zou heus haar spullen compleet hebben wanneer het schooljaar weer begon.

 

En toen begon het meisje opeens te huilen…of, beter beschreven, er vloeiden wat tranen. Niet zo heel gek met alle gebeurtenissen van vandaag. Zaira legde een hand op Agatha’s schouder en wreef zachtjes. “Geeft niet, meisje. Je mag best huilen. Waar moet je aan denken? Wil je even ergens zitten? Wat water?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Klonk allemaal heel leuk en aardig, het 'wat wil je allemaal doen met je leven', maar Agatha had geen idee en eerlijk gezegd wilde ze het zichzelf ook niet aandoen om daar zo uitgebreid over na te moeten denken, niet nu. Niet nu er plotseling heel wat meer open stond voor haar, maar daar moest ze ook nog aan wennen... "Oh jeetje," glimlachte ze een beetje. "Ik denk dat ik wel zou willen studeren..." Maar hoe? Wat? Wanneer? Hoe zou ze dat ooit betalen? Ze had geen idee, maar ze wist wel dat als ze het zou betalen, het met haar geld zou zijn. Geld dat ze niet van iemand anders hoefde te lenen. "Oh echt? Een bar?" Dat kon ze nauwelijks koppelen aan de net-geklede juffrouw Silvershore... maar eigenlijk wist je maar nooit wat er achter iemand schuilde en om nou direct te denken dat iedereen met een bar zich niet netjes zou kleden of gedragen was ook weer zoiets. 

 

Het scheelde wel dat alles zo makkelijk geregeld was en dat ze alleen aan hoefde te geven welke keuzevakken ze had, maar toch was het overweldigend dat ze zelfs iets simpels zoals weten wat ze voor haar schooljaar moest kopen niet voor elkaar kon krijgen. Ze probeerde zo snel mogelijk haar tranen weg te slikken, want huilen maakte alles alleen maar erger, niet waar? Huilen was geen oplossing en van huilen raakte ze alleen maar in paniek en dat maakte alles nog moeilijker... "Nee, nee, ik hoef geen water," zei ze snel, want ze wilde geen water, ze wilde gewoon ophouden met huilen

 

Boos op jezelf worden als je huilt helpt nooit.

 

"Het is gewoon een beetje overweldigend," probeerde ze zichzelf uit te leggen, terwijl ze verwoed tranen wegveegde. Zakdoek... ze had niet eens een zakdoek. Fantastisch. "Het spijt me, ik voel me straks zo wel weer beter." Arme Zaira... ze deed zo haar best en dan zat ze met Agatha opgescheept. "En ik heb ook zo weinig geslapen..." Ze glimlachte verontschuldigend. Waarom was het allemaal zo moeilijk?

 

"Zullen we anders zo terugkomen, ik... wil niet in de weg staan van mensen." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×