Jump to content

Recommended Posts

Z0riq00.png

 

Zaterdag 24 juni 1837 - 's middags - de kinderafdeling

 

Chiron had een hele serieuze ambitie vandaag de dag, serieuzer dan zijn andere serieuze ambities, dus moest hij vandaag iets doen waar hij helemaal geen zin in had. Maar als hij Minister van Toverkunst wilde worden, en geloof Chiron, dan wilde hij dat, dan moest hij campagne voeren ook. Dus dan maar met zijn hele gezin en de rest van de familie op weg naar het ziekenhuis, zodat ze knuffels uit konden delen aan kinderen. Was een leuk foto-moment, en zo.

 

"Rechtop staan," siste hij vanuit zijn mondhoeken naar zijn 'zoon', terwijl hij vriendelijk glimlachte naar de camera's die voor hen flitsten. Hij had vaderlijk zijn hand op de schouder van zijn zoon gelegd en had ook even zijn nichtje naar voren getrokken, want een invalide die nu weer kon lopen maakte altijd voor een goed beeld. Chiron moest eerlijk toegeven dat zolang het meisje in haar rolstoel had gezeten hij geen flikker op haar had gelet, maar nu moest ze net zoals de rest van de familie aan de slag.

 

"Nou, zullen we maar, jongens?" Hij gebaarde dat zijn zoon en nichtje hem voor moesten gaan en gaf ze allebei een mand. "Denk eraan, vriendelijk glimlachen," waarschuwde hij ze nog een keer.

 


 

Open topic voor eh... familieleden, mensen die op de kinderafdeling rondhangen en journalisten! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze had een vreemde relatie met ziekenhuizen. Aan de ene kant was het de plek waar ze altijd meteen het liefst weg gewild had, aan de andere kant was het de plek waar ze elke keer hoop had dat ze haar zouden genezen en waar het ook gebeurd was. En nu, nu ze beter was, was het niet minder paradoxaal geworden.

 

Nu had ze moeite met hoe ze zich moest voelen. Of ze medelijden moest hebben met de kinderen op deze afdeling (sommige herkende ze zelfs nog, het waren vaak dezelfde die altijd maar terugkwamen), medelijden waarvan ze wist dat ze het zelf niet had willen hebben. Of dat ze blij moest zijn dat zij het niet was, niet meer was, en dat hier lopen haar even weer liet zien hoeveel beter ze nu af was, haar weer even dat gelukkige ‘ik niet’ of het egoïstische ‘liever jij dan ik ‘ liet voelen.

 

Ze snapte de mensen om haar heen nu beter. Het maakte het niet minder walgelijk dat zulke gedachte er waren, het maakte het wel duidelijker dat het heel makkelijk was om zo te gaan denken.

 

Wat ze dacht, wat ze voelde daar kon haar oom haar niet mee helpen, wilde hij vast ook niet, maar ze kreeg in elk geval te horen hoe ze moest kijken (glimlachen) dus er viel iets van zenuwen van haar af. Emily had nooit moeite met instructies gehad, zonder voelde ze zich altijd een klein beetje verdwaald. Dus ze glimlachte naar de kinderen, vrolijk opgewekt, keek vooral die ene persoon die ze kende niet aan want ze wilde niet herinnerd worden aan haar eerdere rol hier, en glimlachte toen zenuwachtig naar Phoenix.

 

Hoelang moeten we dit doen denk je?”, fluisterde ze toen ze drie keer had gekeken of haar oom de andere kant op keek. “Het is zo.. raar

 

Dat ze geen moeite had met instructies betekende niet dat ze met alle instructies even gelukkig was. De weg weten was alleen maar prettig als je ging naar de plekken waar je wilde zijn.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, Phoenix zou heel vriendelijk glimlachen, Phoenix zou vriendelijk glimlachen tot zijn wangen zeer zouden doen en hij voelde alsof hij uit elkaar zou barsten en dan alsnog zou hij vriendelijk blijven glimlachen, om vervolgens thuis te horen dat hij niet vriendelijk genoeg geglimlacht had. Maar dat laatste leerde hij zo onderhand negeren, nu hij een beetje doorhad dat het algemene probleem was dat hij niet zijn vader's eigen kind was.

 

Alsof het Phoenix' schuld was dat Chiron Waterfords sperma niet werkte.

 

"Tot alle knuffels op zijn, waarschijnlijk," mompelde hij duister tot hij zich realiseerde dat hij zijn vriendelijke glimlach op de vloer had laten vallen, dus die pakte hij snel op, stofte hem even af en duwde hem daarna weer op zijn gezicht. Het was ook wel echt sneu hoor, die arme kinderen, en Phoenix was verbaasd dat hij zich een beetje beter voelde elke keer als hij er één een knuffel gaf en het kind blij begon te knuffelen, maar het voelde zo... verkeerd. Want zijn vader zou dit nooit gedaan hebben als het niet 'nodig' was voor de campagne. "Of tot er geen kinderen meer zijn om te helpen." Maar dan zou zijn vader wel vast iets anders bedenken.

 

"Ergste geval moeten we hier blijven tot de verkiezingen voorbij zijn." Hij gluurde even naar zijn nichtje uit zijn ooghoeken en realiseerde zich nu pas dat hij ook niet echt familie was van Emily. "Zou jij op hem stemmen, mijn vader?" 

 

Phoenix zelf wist het nog niet. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×