Jump to content

Recommended Posts

Z0riq00.png

 

Zaterdag 24 juni 1837 - 's middags - de kinderafdeling

 

Chiron had een hele serieuze ambitie vandaag de dag, serieuzer dan zijn andere serieuze ambities, dus moest hij vandaag iets doen waar hij helemaal geen zin in had. Maar als hij Minister van Toverkunst wilde worden, en geloof Chiron, dan wilde hij dat, dan moest hij campagne voeren ook. Dus dan maar met zijn hele gezin en de rest van de familie op weg naar het ziekenhuis, zodat ze knuffels uit konden delen aan kinderen. Was een leuk foto-moment, en zo.

 

"Rechtop staan," siste hij vanuit zijn mondhoeken naar zijn 'zoon', terwijl hij vriendelijk glimlachte naar de camera's die voor hen flitsten. Hij had vaderlijk zijn hand op de schouder van zijn zoon gelegd en had ook even zijn nichtje naar voren getrokken, want een invalide die nu weer kon lopen maakte altijd voor een goed beeld. Chiron moest eerlijk toegeven dat zolang het meisje in haar rolstoel had gezeten hij geen flikker op haar had gelet, maar nu moest ze net zoals de rest van de familie aan de slag.

 

"Nou, zullen we maar, jongens?" Hij gebaarde dat zijn zoon en nichtje hem voor moesten gaan en gaf ze allebei een mand. "Denk eraan, vriendelijk glimlachen," waarschuwde hij ze nog een keer.

 


 

Open topic voor eh... familieleden, mensen die op de kinderafdeling rondhangen en journalisten! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze had een vreemde relatie met ziekenhuizen. Aan de ene kant was het de plek waar ze altijd meteen het liefst weg gewild had, aan de andere kant was het de plek waar ze elke keer hoop had dat ze haar zouden genezen en waar het ook gebeurd was. En nu, nu ze beter was, was het niet minder paradoxaal geworden.

 

Nu had ze moeite met hoe ze zich moest voelen. Of ze medelijden moest hebben met de kinderen op deze afdeling (sommige herkende ze zelfs nog, het waren vaak dezelfde die altijd maar terugkwamen), medelijden waarvan ze wist dat ze het zelf niet had willen hebben. Of dat ze blij moest zijn dat zij het niet was, niet meer was, en dat hier lopen haar even weer liet zien hoeveel beter ze nu af was, haar weer even dat gelukkige ‘ik niet’ of het egoïstische ‘liever jij dan ik ‘ liet voelen.

 

Ze snapte de mensen om haar heen nu beter. Het maakte het niet minder walgelijk dat zulke gedachte er waren, het maakte het wel duidelijker dat het heel makkelijk was om zo te gaan denken.

 

Wat ze dacht, wat ze voelde daar kon haar oom haar niet mee helpen, wilde hij vast ook niet, maar ze kreeg in elk geval te horen hoe ze moest kijken (glimlachen) dus er viel iets van zenuwen van haar af. Emily had nooit moeite met instructies gehad, zonder voelde ze zich altijd een klein beetje verdwaald. Dus ze glimlachte naar de kinderen, vrolijk opgewekt, keek vooral die ene persoon die ze kende niet aan want ze wilde niet herinnerd worden aan haar eerdere rol hier, en glimlachte toen zenuwachtig naar Phoenix.

 

Hoelang moeten we dit doen denk je?”, fluisterde ze toen ze drie keer had gekeken of haar oom de andere kant op keek. “Het is zo.. raar

 

Dat ze geen moeite had met instructies betekende niet dat ze met alle instructies even gelukkig was. De weg weten was alleen maar prettig als je ging naar de plekken waar je wilde zijn.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, Phoenix zou heel vriendelijk glimlachen, Phoenix zou vriendelijk glimlachen tot zijn wangen zeer zouden doen en hij voelde alsof hij uit elkaar zou barsten en dan alsnog zou hij vriendelijk blijven glimlachen, om vervolgens thuis te horen dat hij niet vriendelijk genoeg geglimlacht had. Maar dat laatste leerde hij zo onderhand negeren, nu hij een beetje doorhad dat het algemene probleem was dat hij niet zijn vader's eigen kind was.

 

Alsof het Phoenix' schuld was dat Chiron Waterfords sperma niet werkte.

 

"Tot alle knuffels op zijn, waarschijnlijk," mompelde hij duister tot hij zich realiseerde dat hij zijn vriendelijke glimlach op de vloer had laten vallen, dus die pakte hij snel op, stofte hem even af en duwde hem daarna weer op zijn gezicht. Het was ook wel echt sneu hoor, die arme kinderen, en Phoenix was verbaasd dat hij zich een beetje beter voelde elke keer als hij er één een knuffel gaf en het kind blij begon te knuffelen, maar het voelde zo... verkeerd. Want zijn vader zou dit nooit gedaan hebben als het niet 'nodig' was voor de campagne. "Of tot er geen kinderen meer zijn om te helpen." Maar dan zou zijn vader wel vast iets anders bedenken.

 

"Ergste geval moeten we hier blijven tot de verkiezingen voorbij zijn." Hij gluurde even naar zijn nichtje uit zijn ooghoeken en realiseerde zich nu pas dat hij ook niet echt familie was van Emily. "Zou jij op hem stemmen, mijn vader?" 

 

Phoenix zelf wist het nog niet. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Loïs bevond zich vandaag in het ziekenhuis. Niet vanwege een hele ernstige reden. Ze was tijdens het spelen stiekem een van professor Evergreen's kassen in geslopen en toen had een van zijn planten haar in haar arm gebeten, die daardoor helemaal rood en dik en slap was geworden. Gelukkig was haar moeder er snel bij geweest -door die klikspaan van een zusje van d'r die nooit leek te begrijpen dat je dat soort dingen niet aan je ouders moest vertellen zonder het eerst zelf te proberen op te lossen- en ondertussen zag het er allemaal al een stuk minder erg uit. Ze kon zelf haar arm alweer een beetje strekken! Alleen het gevoel was nog niet helemaal terug, maar dat kwam vanzelf. Zie je wel dat het helemaal niet ernstig was. Nu maakte mama zich zorgen om niks en zat ze zo stom paniekerig te doen, terwijl Loïs zich hier zat te vervelen tot de dokter haar zou vertellen dat ze weer naar huis mocht. 

 

In ieder geval kreeg ze wat gezelschap, in de vorm van een oude man en een stel oudere kinderen, waarvan ze eentje wel herkende van Zweinstein en daarnaast nog... een hoop mensen met camera's. Dat moesten dan vast wel hele bijzondere mensen zijn, Loïs vroeg zich af waar ze hen van zou moeten kennen. Nieuwsgierig volgde het meisje het groepje door de zaal tot ze bij haar in de buurt kwamen. "Dit is Loïs Collingwood," stelde de zuster die haar net geholpen had haar aan de wildvreemde man voor. Dat leken die mensen met die camera's en notitieblokjes wel interessant te vinden, want kijk nou, de mogelijke toekomstige Minister van Toverkunst en de dochter van het Schoolhoofd. "Hallo," glimlachte Loïs liefjes en knipperde toen heftig met haar ogen tegen een felle flits. Ze zou deze man wel een hand willen geven, maar gezien de huidige toestand van haar arm was het daar misschien niet het juiste moment voor, dus knikte ze maar beleefd.

 

Haar blik viel op de mand met knuffels. "Oh, ik hoef geen knuffel hoor, dankjewel. Daar ben ik veel te groot voor." Behalve voor haar eigen drakenknuffel, maar die had haar vader haar gegeven en Loïs kon het niet over haar hart verkrijgen die ooit uit haar bed te zetten. 

 

 

Edited by Loïs Collingwood

Share this post


Link to post
Share on other sites

Z0riq00.png

 

Chiron lachte hartelijk toen het meisje waar hij aan was voorgesteld direct weer koppig moest zijn en een knuffel weigerde, alsof het alleen maar charmant was dat ze zo dwars deed, want kinderen waren altijd charmant, toch? Nou, niet dus. Kinderen waren godsgruwelijk irritant en het was ook niet Chiron's idee geweest om knuffels rond te gaan delen, alsjeblieft zeg, maar het was goede publiciteit en mensen die gemeen waren tegen kinderen werden nooit Minister van Toverkunst.

 

"Nou, je hoeft ook geen knuffel voor jezelf te accepteren," zei hij vriendelijk. "Maar heb je geen jonge broertjes of zusjes die wel een knuffel zouden willen? Of misschien een buurkindje?" Accepteer dat domme ding nou gewoon, dat is goed voor de foto's. "Dus, vertel Loïs, als ik je zo mag noemen of heb je liever juffrouw Collingwood? Dat klinkt wel heel volwassen, hoor! Maar dus, waarom lig je hier eigenlijk?" 

 

Misschien ging ze dood. Dat was sneu, maar goed voor de sentimaliteit van zijn stemmers, toch? 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Voor een moment twijfelde Loïs. Want ze hoefde werkelijk geen knuffel en als ze er één aanpakte dacht iedereen vast dat wat ze net had gezegd niet waar was en ze er stiekem wel een had gewild en dan vervloog zo haar reputatie als stoere meid. Aan de andere kant vonden haar jongere broertje en zusje het vast wel leuk om een knuffel te krijgen en als ze hen niks gaf zou ze zich nog schuldig gaan voelen."Ja, misschien.... ik heb wel een broertje en een zusje," antwoordde ze nadenkend. "Heeft u ook eenhoorn- en drakenknuffels?" Nu wilde ze niet al te kieskeurig zijn, maar als hij toch aanbood om de knuffels aan iemand anders te geven kon ze het net zo goed vragen toch? 

 

"Loïs is prima," knikte ze de man beleefd toe. Ze had nog steeds geen idee wie hij was, maar als hij knuffels uit deelde kon hij onmogelijk niet aardig zijn. "Ik ben hier omdat een gevaarlijke plant in mijn onderarm heeft gebeten. Ze moesten bijna mijn hele arm er af halen," schepte ze op. Ha. Wie weet kwam dit nu wel in de krant, aangezien al die journalisten zo druk stonden te schrijven. Dayton zou vast jaloers zijn dat hij nu niet ook gebeten was. Het was trouwens niet waar, ze hadden helemaal niet bijna haar arm er af moeten halen, maar je moest verhalen altijd een beetje aandikken voor de krant. Misschien als haar vader dit zou lezen en hij nog ergens op de wereld was dat hij wel meteen terug zou komen snellen om voor haar te zorgen. "Gelukkig zit alles er nog aan." Ze tilde haar arm even de lucht in, maar die was nog niet helemaal aangesterkt dus flabberde hij al snel weer naar beneden. 

 

Edited by Loïs Collingwood

Share this post


Link to post
Share on other sites

Z0riq00.png

 

Nou, gelukkig. Chiron grinnikte een beetje, alsof hij dit hele gesprek amusant vond in plaats van dodelijk irritant en hij zocht uit de knuffels een mooi draakje uit. "Alsjeblieft," knikte hij en vriendelijk glimlachend stak hij de knuffel naar haar uit, zodat er snel met een felle flits een foto van gemaakt kon worden. Hij knipperde de gele vlekken voor zijn ogen weg en hield keurig zijn stralende glimlach op zijn gezicht.

 

Die hij netjes afwisselde voor een bezorgde blik toen ze het over haar arm had, hoor. "Ach, kind toch!" suste hij. "Je moet wel wat voorzichtiger zijn, hoor, anders maken je ouders zich ook heel erg zorgen over je! Mijn zoon Phoenix," hij knikte naar zijn nutteloze erfgenaam die even verderop met zijn nichtje stond te praten en GEEN knuffels aan het uitdelen was, Phoenix, "is ook ooit in het ziekenhuis beland en ik heb toen nachtenlang niet kunnen slapen omdat ik me zo'n zorgen maakte!" Eerlijk gezegd had hij heerlijk geslapen toen. 

 

"Collingwood, die naam komt me bekend voor... Van het schoolhoofd van Zweinstein, misschien?" Die vrouw kon niet eens haar eigen kinderen uit het ziekenhuis houden maar had wel de zorg over een hele school? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×