Jump to content
Andromache Moyle

[1837/1838] Midzomernacht 3.0

Recommended Posts

Midzomernacht is een wild feest ergens in een afgelegen magisch park in Engeland, gebaseerd op de Vausxhall Pleasure Gardens. Het park bestaat uit twee gedeeltes: een 'onschuldig' gedeelte dat goed verlicht is, waar er allerlei onschuldig vermaak is zoals circusartiesten, vuurwerkshows en muziek, en een ander gedeelte dat eh... minder goed verlicht is. Je begrijpt vast wel wat ik bedoel.

Als je eenmaal in het park bent, zijn beide gedeelten vrij toegankelijk. Maar dan moet je wel in het park kunnen komen... Er zijn twee regels:
- Alleen mensen van zeventien en ouder. Bij de poort is zo'n magische leeftijdsgrens en mensen die jonger zijn kunnen niet naar binnen. Er valt niemand om te kopen, je kunt niet smokkelen met leeftijdsdrankjes, je kunt er gewoon niet naar binnen. Natuurlijk zou je wel kunnen proberen ergens anders naar binnen te sluipen (wat niet gemakkelijk is vanwege goede beveiliging!), maar als je betrapt wordt, word je eruit gegooid.
- Iedereen die binnen komt moet een masker op dat minstens de bovenste helft van hun gezicht verbergt, dat je er niet af kunt halen tot je het terrein weer verlaat. Hoe mooi en luxe de maskers zijn, ligt aan hoeveel je karakter ervoor kan betalen. Zolang er maar een masker is. Alles blijft dus, verplicht, anoniem. Hoewel je natuurlijk wel je naam kunt noemen, maar je kan niet je masker afdoen om te laten zien wie je bent.

Verder is dit dus een open topic waar iedereen kan posten! Maar als je karakters naar het donkere gedeelte gaan, wil ik jullie vragen om een apart topic te posten, vanwege 15+. Sowieso mag je altijd topics openen die zich op dit feest afspelen, als je liever een eigen plot speelt!

 

En thema van dit jaar is 1001 Nachten, dus vliegende tapijten, palmbomen en oases. 

Veel plezier iedereen <3

 

 

Woensdagavond 21 juni 1837

 

Het had niet veel moeite gekost om een kaartje voor het midzomernachtsfeest te krijgen, iets wat Andromache enigszins had verbaasd, want eh, hallo, was dit niet één of ander super afgesloten feest waar iedereen heel erg moeilijk over deed met dat je per se 17 jaar moest zijn? Nou, blijkbaar niet, want ze was komen opdagen bij de poort, had een kaartje en een masker gekocht, een mooi masker van rood zijde dat eenmaal op haar hoofd geplaatst de vorm van een vossenhoofd aannam. En verder was het een kwestie van naar binnen wandelen en even door de leeftijdsgrens heenstappen (het voelde even aan als een koude rilling, maar daarna was het voorbij) en was ze op het feest zelf.

 

Het was al druk, overal waren mensen aan het dansen, zingen, eten en drinken, of soms wat intiemere dingen aan het doen, waar Andromache met een blos bij wegkeek. Het was zo... publiekelijk hier, voelden mensen zich daar echt comfortabel mee? Nou, blijkbaar wel, als ze bepaalde mensen bezig zag, maar Andromache ontweek die hoekjes met zoenende mensen en liep in plaats daarvan door, want ze had ergens afgesproken.

 

Nou ja, niet direct afgesproken, eerder dat er van beide kanten subtiele hints gedropt werden tot ze allebei een goed beeld hadden van waar ze de ander konden vinden. Andromache negeerde de mannen (en vrouwen) die naar haar lonkten en haar probeerden met hen aan het dansen te kregen en liep in plaats daarvan door tot ze bij een plein aankwam met allerlei fonteinen. Er waren allerlei lachende mannen en vrouwen die in het water spatten, maar er was maar één man die een beetje opzij stond, in zijn eentje, met een glas gouden likeur in zijn handen. Andromache staarde een beetje naar hem, nu niet meer zo zeker. Het was toch lastiger om iemand te herkennen als hij een masker op had, maar uiteindelijk besloot ze de kans toch aan te grijpen.

 

"Hallo," begroette ze hem, haar stem een klein beetje vervormd om iets lager te zijn, misschien onbewust een tikje volwassener en zwoeler. "Heb je een lamp waar ik over mag wrijven? Ik wil graag een wens doen." Ze glimlachte naar hem en leunde wat naar voren. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Midzomernacht was een van de beste dingen die er bestond. Het mysterieuze eraan was geweldig want even, even kon hij iedereen zijn. Hector had altijd van het licht gehouden, van romantisch kaarslicht, van zijn eigen fairy-lights, van zonsopkomst, van het oranje zonsondergang van vuur, van sterren van alle vormen van licht. Maar er waren dingen in zijn leven die beter niet in het licht konden gebeuren en daarom was midzomernacht zo fijn. Het was de mysterieuze deken van de nacht die hij nodig had maar dan gedeeld met iedereen zodat hij het voor een keer niet allemaal hoefde te verbergen.

 

En dat luchtte op want dat maakte het makkelijker om het daarna wel weer allemaal te verbergen. Dan was het weer even in de buitenlucht, en vrij geweest, kon hij weer even op adem komen.

 

(Daarnaast was midzomernacht ook goed voor zaken. Want normaal hadden mensen in de zomer zijn lampjes minder hard nodig maar met zulke feesten werden er altijd wel weer wat bestellingen gedaan)

 

Hij grijnsde even over zijn goudkleurige drankje heen toen iemand, een van die geheimen die nu gewoon er kon zijn, op hem afkwam lopen en tikte het glas achterover voor hij haar begroette.

 

Wie weet, maar je weet dat je maar drie wensen mag doen dus ik zou zuinig met je wensen omgaan.”, hij leunde achteloos tegen de boom waar hij bij stond zonder zijn ogen van haar af te halen. Ze was mooi, altijd al maar nu gewoon nog een beetje meer, hopelijk was ze het ook want als hij echt de verkeerde had door dat masker dan was dat weer meer mysterie dan hij aankon. Maar hij dacht wel goed op zijn netvliezen te hebben wie ze was, zou vast goed zijn. “Wat zou je dan verlangen, vergeet niet drie wensen maar

Share this post


Link to post
Share on other sites

Aaron hield best wel van midzomernacht, al was het maar omdat het elk element dat volgens Aaron een goed feestje maakte incorporeerde (a. geen gevolgen voor wat dan ook omdat b. mensen niet echt wisten wie je was (al was het wel zo dat vuurrood haar hebben hem íéts herkenbaarder maakte dan de zeeën van bruin en blond, maar hé, geen sluitend bewijs, dat soort dingen), c. thema’s, want Aaron hield van themafeesten tout court, d. alles waar feestjes nog zoal uit bestonden, hij hield gewoon van het concept van een feest, oké) en ook omdat het een jaarlijks evenement was en zowat iedereen hier van volwassen leeftijd hier was.

 

Plus, als mensen hem vertelden dat ze geen fan waren van Midzomernacht, kon hij ze ook alweer uit zijn leven schrappen. Op zich was het een handige filter.

 

Maar dit jaar had hij er een missie bij, namelijk Fallon mijden zodat hij Midzomernacht kon vieren zoals het gevierd móést worden en omdat hij haar net genoeg kende om te weten hoe ze eruit zag (Fallon was heel veel, maar niet subtiel en al helemaal niet als je wist hoe ze werkte en hij kende zijn vriendin wel zo’n beetje), had hij haar net gelokaliseerd. Zodat hij heel subtiel de andere kant op kon gaan. Omdat hij net zo goed subtiel was en daarbovenop een geweldige vriend en hé, nu hij eraan dacht, volgend jaar ging hij zijn haar voor de gelegenheid van een saaie bruine kleur voorzien. Minder moeite. Of dat hield hij zichzelf maar voor, want hij had verder echt geen herkenbare kenmerken. Nuh-uh.

 

Nu hij officieel van zichzelf kon zeggen dat hij minstens vijf meter uit Fallons buurt stond (vast wel meer, maar hij hield niet van degelijke inschattingen maken), was het tijd om te beginnen aan de eigenlijke reden dat hij hier was (ja, nee, sorry, hij was hier niet om de decoratie te bewonderen) en dat was iemand aanspreken en leukere dingen doen dan enkel en alleen verstoppertje spelen.

 

En dus stapte hij op iemand af die er a. alleen uitzag en b. oogde alsof ze niet goed wist waar ze naartoe moest. ‘Hallo,’ zei hij dus, precies zoals Aaron altijd meisjes begroette die hij niet genoeg kende om geen bijbedoelingen te hebben (of niet herkende, wist hij veel). ‘Is dit je eerste keer op midzomernacht? Je ziet er een beetje verloren uit.’

 

Wauw, Aaron.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hallo, Hannah was één van de mensen die Aaron uit zijn leven zou filteren, want eerlijk gezegd was ze hier nog nooit geweest. Dit jaar, echter, wel. Omdat April dat wilde. Om de één of andere reden. En omdat Hannah nog altijd niet verbazingwekkend goed was in nee zeggen tegen April en dus, dus was ze hier met een net iets te groot masker over haar gezicht en een schuchtere blik om zich heen. Alles was hier zo… brutaal. Ze kon het niet echt op een andere manier omschrijven, maar het was zo April, hoe April alles deed, luid en vrijpostig en in de wetenschap dat niemand haar wat kon maken, en het was heel erg niet Hannah.

 

‘Is het elk jaar… zo?’ vroeg ze aan April, terwijl ze haar volgde. Ja, sorry, als April wilde dat ze met andere mensen zou praten, moest ze haar bij iemand achterlaten en haar ervan op de hoogte stellen dat ze Niet Mocht Volgen, Hannah™, want ze was gewoon het type dat, als ze met iemand mee ging, die persoon eigenlijk gewoon de hele avond volgde.

 

Hannah was een beetje een schichtige puppy, als het erop aankwam.

 

Wel eentje die kon doorbijten als ze wilde, maar hé. Ze beet April niet. Dus.

 

‘Zoek je iemand?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ergens was ze er bang voor geweest dat hij haar weg zou sturen, misschien zelfs vol walging dat ze het ook maar waagde om met hem te praten, maar Hector Moyle richtte zich naar haar toe en aan de grijns op zijn gezicht te zien was hij net zo tevreden met dit gesprek als zij. Verlegen richtte Andromache haar blik even naar beneden terwijl hij sprak, maar ze kon een tevreden, en opgeluchte, glimlach terug niet weerhouden. Deed ze ook niet, ze deed geen enkele moeite om die glimlach bij zich te houden, in plaats daarvan zette ze een lichte stap naar voren. 

 

"Een einde aan alle oorlogen en ongelijkheid," zei ze, terwijl ze op haar vingers aftelde. "Dat zijn één en twee. En nummer drie... Hm..." Ze liet haar blik overduidelijk over hem glijden. "Dat je een drankje voor me koopt en we elkaar beter kunnen leren kennen? Of telt dat als twee wensen?" Want in dat geval wilde ze er best wel één opgeven, hoor. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Normaal zou ze hier met Kieran zijn, dit soort feestjes waren hun soort feestjes (al moest ze toegeven dat het hele idee dat iedereen in het openbaar ineens alles deed wat je openbaar niet hoorde te doen een beetje afdeed aan de spanning van het betrapt kunnen worden. Openbaar de liefde bedrijven was een stuk minder spannend als het mocht.

 

Als er in onze wereld in onze tijd, in nederland ooit een midzomernachtfeest zou komen dan gebeurd dat waarschijnlijk in het vondelpark want dat is het enige park in nederland waar openbaar seks ‘oke’ is heb ik wel eens gehoord. Dus dat is mijn voorspelling.

 

Maar het was nog steeds wel een feest waar ze graag kwam en toen Kieran weer had lopen zeiken over May, en over dat ze haar niet alleen konden laten, en over dat April eens moest stoppen met excuses vinden om niet vrolijk huismoeder met haar kind te spelen, toen was ze het zat geweest en had ze Hannah maar meegenomen. Als ze Hannah haar nieuwe party accessoire moest maken in hoop dat Kieran daar zo gek van zou worden dat hij weer met haar meeging dan deed ze dat.

 

Ja, maar elk jaar is er wel een ander thema dus het is nooit helemaal hetzelfde, ben je echt nog nooit geweest” (April was vergeten dat er een leeftijdsgrens was zodra die leeftijdgrens haar niet meer lastigviel) “vind je het iets trouwens? Ik ben niet op zoek maar mensen kijken is gewoon leuk, en alles is hier zo mooi!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Er was weer midzomernacht waar ze aanwezig geweest. Vorige jaar was ziek geworden, want ze had ietsjes te veel drank op. Ze had een heel mooi masker gekocht het was rood met oranje opening van de ogen.

 

Ze liep naar de ingang met leeftijdsgrens dus ze was 21 jaar geworden dit jaar in april. Ze had helemaal zin in om nieuwe mensen te ontmoeten en misschien kwam ze haar grote liefde tegen. Ze begroette paar mensen 'Hallo, wie wil iets te drinken?' vroeg ze aan paar mensen

Share this post


Link to post
Share on other sites

Schattig was ze wel, hoe ze wenste om wereldvrede en geen ongelijkheden meer. Hij wist wel beter, hij wist wel dat die wensen nooit samen zouden werken, dat er altijd ongelijkheden waren en dat als je daar iets aan deed er van elke hoek wel een tegengeluid en oorlog op de loer lag, dat die wensen nooit zouden werken en zeker niet in combinatie. Maar het was wel lief dat zij daar wel in geloofde.

 

Die andere wensen, die waren gelukkig een stuk makkelijker.

 

Hmm normaal gesproken wel maar ik denk dat we best een uitzondering op de regel kunnen maken, je hebt geluk dat ik jou ook wel weer leren kennen ”, hij wenkte een ober om twee drankjes te bestellen, “dat is toch een beetje het idee vanavond, dat er geen regels zijn? Maar als jij een extra wens mag doen dan wil ik daar wel iets voor terug ”, inmiddels waren de drankjes gekomen en dat was fijn want hij kon niet wachten om haar te leren kennen

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Evangeline was al eens eerder op midzomernacht geweest en de laatste keer had ze zich best wel vermaakt (met Daniella! Het was een wereldwonder) dus had ze besloten het er dit jaar nog eens op te wagen en tot nu toe had ze geen spijt van haar beslissing. In haar twintigjarige leventje was Evangeline nooit verder gekomen dan de koude grens van Groot-Brittanië, dus de warme, buitenlandse aankleding van het feest was als een droom. De warmte voelde niet vervelend, maar juist als een zachte streling op haar huid, net zoals de lichte stoffen van haar jurk. Ze had George gevraagd om wat inspiratie, want tja, 1001 nacht deed haar wel een beetje aan India denken en sorry, Evangeline wist nou eenmaal echt niks van alles wat buiten Wales viel, dus India was het beste waar ze op kon komen. En in ieder geval hielden ze daar ook van felle kleuren en outfits die in dit Victoriaanse tijdperk nog niet zo werden gewaardeerd. 

 

Na een aantal rondjes over het terrein had Evangeline de sprookjesachtige aankleding voorlopig wel even genoeg bewonderd en was het tijd om iets anders te bewonderen. Iets zoals die sprookjesprinses die bij een van de bankjes naast een oase zat. Ze zag er aardig uit (voor zover je dat kon zien als iemand een masker op had) en ze had de mooiste jurk aan die Evangeline de hele avond gezien had en dat mocht natuurlijk best gezegd worden. "He," glimlachte ze vriendelijk naar het meisje, terwijl ze zich neer vleide naast haar op het bankje. "Wat zie jij er mooi uit. Die jurk is echt prachtig." Voor een moment staarde Eva naar het glinsterende water, dat wel alle kleuren groen en blauw leek te hebben. Het deed haar een beetje denken aan iemands ogen, maar dat waren dingen waar ze niet aan moest denken. 

 

"He heb je misschien zin om samen op zo'n vliegend tapijt te gaan en ons eh, naar hogere sferen te laten brengen." Letterlijk. Met die waterpijpen met magische kruiden die je in dat standje daarnaast kon halen. Het klonk wel spannend en Eva had wel zin in iets (ont)spannends, ze had echt veel te veel gewerkt de afgelopen maanden. Ze knikte ernaar en giechelde even. "Gewoon, voor de gezelligheid."

 

@Heaven Priest

Share this post


Link to post
Share on other sites

De midzomernacht was voor Chester één van de hoogtepunten van het jaar. Een nacht lang jezelf plezieren op alle mogelijke manieren, puur heerlijk hedonisme, wat kon je nog meer verlangen. Hij was niet het soort persoon dat dagen aan zijn kostuum besteedde. Het enige belangrijke aan je outfit op de midzomernacht was dat hij makkelijk uit te doen was. Hij had haastig zijn laatste karweien in het theater voltooid, op goed geluk een masker meegenomen uit de opslagplaats van de kostuums en was vertrokken naar dit magische evenement. Ergens in dit park zouden zijn vrienden ronddwalen, maar zelfs al kende hij hen reeds jaren, toch maakten die maskers het zelfs moeilijk je eigen familie te herkennen. Daarover had hij overigens een geweldig verhaal over een jaargenoot dat op zijn eerste midzomernacht had plaatsgevonden, maar geen tijd om te vervallen in nostalgie, er moest gefeest worden. 

 

De eerste belangrijke stap van een geslaagde midzomernacht was dronken worden. Chester lokaliseerde meteen een bar en met een drankje in de hand mengde hij zich onder de rest van de aanwezigen. Toen iemand in zijn omgeving, een meisje met een rood-oranje masker voorstelde meer drank te gaan halen kieperde hij snel de overige helft van zijn glas naar binnen. "Ik wel!" beantwoordde hij haar verzoek en stak zijn lege glas in de lucht. Straks zou hij sowieso die vliegende tapijten willen uittesten, maar eerst meer drank. Want iedereen weet toch dat vliegende tapijten veel leuker zijn wanneer je elke vorm van coördinatie bent verloren. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Inderdaad geen regels, want als er regels waren geweest, zou ze dit nooit hebben gedaan. Maar daar hoefde ze zich nu niet mee bezig te houden, ze hoefde alleen zijn drankje aan te nemen en er een slokje van te nemen. Oh en een stapje dichterbij te zetten, zodat ze zijn lichaamswarmte net een beetje beter kon voelen, net wat meer tegen hem aan kon leunen, hopen dat hij haar parfum kon ruiken dat hij ooit voor haar had gekocht. "Laten we dan toasten op een gebrek aan regels?" vroeg ze zoet en ze stak haar glas naar hem uit zodat hij er tegen aan kon tikken.

 

"Volgens mij ben jij het type dat graag de controle heeft," gokte ze, helemaal niet gebaseerd op haar dagelijkse belevenissen, hoor, "Dus waarom kies jij niet wat je graag in ruil zou willen hebben voor mijn rebelse gedrag?" Ze giechelde even. "Alles ligt op tafel." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het voordeel aan nooit iets willen beginnen was dat het erop neerkwam dat Heaven altijd aangesproken werd in plaats van dat ze zelf mensen aansprak, maar gelukkig was Heaven precies het type dat het ook altijd wel leuk vond om aangesproken te worden en al helemaal door mooie meisjes met complimentjes en het voorstel samen wat te gaan doen. In dit geval de hogere sferen van Midzomernacht te ontdekken en hé, Heaven hield van alles wat hoog was, je weet wel, waarom zich op de aarde bevinden als je naam Heaven was, dat soort dingen, en dus kon ze niet zeggen dat ze enig woord gehoord had dat ze liever niet in haar dag gehad had.

 

‘Oh, bedankt!’ zei ze vrolijk, de jurk met een ijdele hand gladstrijkend. ‘Ik vind dit zó’n leuk thema, hè, alles is zo mooi.’ Een beetje dromerig keek ze om zich heen, vooraleer haar blauwe ogen – niet het blauw dat Eva aan gemakkelijkere tijden deed denken, echter, heel tragisch allemaal – zich weer op het gezicht van het meisje naast haar richtten. ‘Maar jij ziet er minstens net zo mooi uit! Als het al niet meer is.’

 

Was ook zo. Heaven had daar een geoefend oog voor.

 

Zo kon je het ook noemen.

 

Maar hé, Heaven had haar eigen sproetjes nooit zo enthousiast benaderd, maar bij haar stonden ze allemaal op precies de goede plek, een sterrenbeeld met orakelconnotaties.

 

‘Oh, ja, dat lijkt me echt leuk!’ zei ze enthousiast, en ze stond al meteen op, met haar hand die van Het Meisje vastnemend om haar vingers met de hare verstrengelen, want ze waren vriendinnen, bij deze, en het was hier druk genoeg om haar nieuwe vriendin niet kwijt te willen raken. ‘Was je hier eigenlijk met mensen of niet?’ vroeg ze nieuwsgierig. ‘Ik… had hier ergens een vriendin, maar die is, eh, bezig met… andere dingen.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×