Jump to content
Sign in to follow this  
Olyvar Seymour

And the heart is hard to translate 15+ [1837]

Recommended Posts

Susannah wist eigenlijk niet wat ze echt verwacht had, maar op zich maakte dat ook niet zo heel veel uit, want op het moment dat Olyvars lippen de hare raakten, vergat ze zo’n beetje alles wat er ooit in haar leven gebeurd was. Stom, misschien. Maar daar kon ze niet mee zitten, niet echt, gewoon niet, want ze meende wat ze gezegd had, hield oprecht van Olyvar, meer dan ze over het algemeen uitte, was nooit over dat knagende gevoel heen geraakt dat hij het simpelweg voor haar was. Klaar. Daar had ze geen magische versterking van emoties voor nodig.

 

Alleen maar een kleine twee decennia aan opbouw van hem missen en hem dan plots niet meer te moeten missen. Die opluchting, en de angst dat hij er plots weer niet zou zijn en ze nu alles moest pakken wat ze krijgen kon, nu.

 

‘Misschien moeten we dit niet hier doen,’ kreeg ze er tussendoor uit. Ja, ja, ze zag hem heel graag, wilde heel graag verder doen (kijk toch hoe nutteloos ik ben qua beschrijven wat er precies gebeurt, hiervoor heeft de wereld Renée nodig, oké, ik ben Preuts™), maar… ten eerste was dit een bibliotheek en voelde het een beetje als heiligschennis en ten tweede had ze niet per se… behoefte aan betrapt worden door patrouillerende klassenoudsten.

 

Op zich.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zijn handen lagen reeds op de knopjes van haar blouse. Olyvar was lang een geest geweest, had niemand kunnen aanraken. Ook nu hij een mens was had hij zich niet aan zijn lusten vergrepen. Echter dat maakte niet dat ze zomaar verdwenen. "Mmh" hij deed alsof hij haar niet had gehoord, vroeger had Susannah er immers nooit echt een probleem van gemaakt dat ze dit in de bibliotheek deden, waar ze betrapt zouden kunnen worden. Als hij gewoon verder zou doen, zou ze zich heus wel ontspannen en zich laten meevoeren met hun gevoelens, hun lust. Echter Olyvar voelde haar aarzeling, ze hield hem tegen verder te gaan. Ergens was Olyvar bang dat als hij nu zou stoppen Susannah zou beseffen dat dit fout was, dat ze nog wel een man had, ook al hield ze niet van hem, niet zoals ze van hem hield. "We kunnen naar je kantoor gaan? Daar hebben we privacy. Of naar mijn kamer in de Cornwell toren?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kijk, die blouse mocht best uit, de volgende keer konden ze het best hier doen (maar dan buiten de patrouille-uren, oké, ze was een paar wilde haren verloren, sorry, schat), maar hé, haar kantoor was inderdaad vlakbij en zijn kamer bestond ook nog – keuzes genoeg zelfs – en er was net wat minder kans dan dat ze de nieuwe hoofdrolspeler van het roddelcircuit van Zweinstein zou moeten zijn. ‘Mijn kantoor is dichterbij,’ zei ze, subtiel, subtiel (er was geen nut aan subtiliteit met Olyvar – zelfs na iets van achttien jaar had ze nog het idee dat hij haar beter kende dan zij zichzelf ooit zou kennen) en dus stond ze op, haar vingers met de zijne verstrengelend om die niet eens zo lange afstand te overbruggen.

 

En goh, ja, dat kantoor. Daar gebeurden vast wel interessante dingen, maar hier geven we mic door aan Renée.

Share this post


Link to post
Share on other sites

15 + post

________________

 

Olyvar knikte instemmend, haar kantoor was inderdaad de betere optie. Zijn hemd hing half los over zijn broek. Het terug netjes steken had geen zin, het zou toch zo uit zijn, daarbij was het de enige manier om zijn erectie min of meer mee te verbergen. Eenmaal in het kantoor gebeurden een heleboel dingen, dingen waarbij ik een groot deel ga doorspoelen om Margaux te besparen dat ze woorden moet lezen die haar oren doen bloeden (you can thank me later). Een kleine situatieschets. Susannah zat op het bureau, haar benen gespreid, papieren en documenten waren haastig aan de kant geschoven. Olyvar zou ieder moment zijn hoogtepunt bereiken. Hij dreef het tempo waarmee hij bij haar binnendrong op. Hij begeerde haar, kuste haar hals, haar borsten, haar lippen. "Oh, oh oh Heaven, oh hemel dit voelt goed." De woorden waren een kaakslag in zijn gezicht. Zou Susannah hebben gemerkt dat hij zich versprak, hij had het vrij snel kunnen herstellen. Waarom waarom moest hij juist haar naam zeggen, waarom nu. Hij wilde zich niet schuldig voelen, niet miserabel. Susannah maakte hem echt gelukkig, hij hield echt van haar en toch was het haar naam die aan zijn lippen ontglipte.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Goed, ja, dat was dan seks in een kantoor, want dat is een Ding op Zweinstein en Dingen op Zweinstein speelden sowieso een grote rol in haar relatie met Olyvar. Goh, had er wat mee te maken met dat ze begonnen waren op Zweinstein, hij hier gestorven was en het vandaar vrij moeilijk werd om het naar de grote boze buitenwereld te gaan, en nu, nu was hij hieraan gebonden. Het was slecht, wellicht, maar op momenten zoals deze vond ze het niet zo erg dat ze nauwelijks Zweinstein uit konden met z’n twee. Gewoon. Omdat het geborgen voelde, ergens. Alsof dit kasteel een stenen mantel der liefde was voor elk gebrek waarmee hun verhaal inherent kwam. En nu voelde ze die gebreken niet eens meer.

 

God, er waren mensen geweest die veel gezocht hadden aan dat plotse gehemel, maar Susannah was niet op de hoogte dat dat moest, dat er meer achter zat dan een ongelukkig gekozen uitroep. En hé, het was niet alsof hij die naam gekozen had, alsof hij überhaupt zijn dochter gekend had voor het merendeel van zijn leven, dus, eh, hem kon echt geen schuld toebedeeld worden.

 

Maar hé, we moeten iets van gedoe in dit topic hebben. ‘Sinds wanneer zeg jij hemel?’ vroeg ze, enigszins plagend.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×