Jump to content
Sign in to follow this  
Olyvar Seymour

And the heart is hard to translate 15+ [1837]

Recommended Posts

De spreuk werkte, in zekere mate dan toch. Wanneer hij de toverdrank dronk werden zijn emoties tijdelijk opgeslagen in het kleine flesje om zijn hals. Wat volgende waren momenten van emotieloze gelukzaligheid. Hij kon dingen nuchter bekijken. Niets leek hem erg of hinderlijk. Zelfs zijn vloek, zijn eeuwige gevangenschap in Zweinstein leek mee te vallen wanneer zijn emoties veilig opgeborgen waren. Immers het had altijd erger gekund toch. Mensen konden hem hier bezoeken, hij was niet langer een geest, dat was toch precies hetgeen hij had gewild? Echter het gevoel was slechts tijdelijk. Emoties konden niet eeuwig worden gebotteld. Na een paar uur begon het flesje te trillen, druk deed de stop wegschieten. Olyvar had meerdere malen geprobeerd het tegen te houden, met al zijn kracht de fles dicht te houden, tevergeefs. Wanneer zijn emoties terugkwamen, waren ze sterker dan ooit en enorm wisselvallig. Ze moesten terug hun rechtmatige plaats innemen. Het was een proces waarbij hij van de ene hevige emotie op de andere overging. Hij voelde zich afwisselend depressief, woedend. De laatste keer had hij bijna een nietsvermoedende eerstejaars in elkaar geslagen en toch. Toch bleef hij keer op keer zijn emoties bottelen. 

 

Het was laat, de leerlingen zouden reeds in hun bed liggen, of toch moeten liggen, want het bleef Zweinstein. Olyvar had zich teruggetrokken in de bibliotheek. Slechts enkele minuten geleden was het flesje ontkurkt. Een golf van verdriet had bezit van hem genomen. De tranen stroomden reeds over zijn wangen toen hij zich liet neervallen tussen enkele afgelegen boekenrekken. Hij had geen controle over zijn snikken of het klagelijke gehuil dat nagalmde in de bibliotheek. Er was niets anders dat hij kon doen dan zichzelf overgeven aan zijn emoties, zich te laten overspoelen door de pijn. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Susannah was al vroeg in haar leven verliefd geworden op boeken en had het nog altijd, had nog altijd die stille affaire met het gevoel dat een boeiend boek geven kon en in het verlengde daarvan met bibliotheken, met die rustpunten in een chaos als Zweinstein. De meest logische conclusie daaruit kwam erop neer dat ze er vaak genoeg rondhing, zelfs als het al laat genoeg was om naar bed te gaan – maar hé, nooit te laat om in de bibliotheek te zijn en zo. Ze was niet alleen die zo dacht, zo bleek, al was één blik op Olyvar meer dan genoeg om te weten dat hij hier om een volledig andere reden was.

 

Nu ja. Als het gesnik het niet al weggegeven had.

 

‘Olyvar?’ Susannah was nooit de beste geweest in dit soort dingen, in er voor mensen zijn, wilde altijd te snel doorgaan naar het deel waarin ze alles oploste zodat de emoties uit zichzelf zouden oplossen, maar toen ze Olyvar zo… gebroken, eigenlijk, zag, alsof alles teveel was, alsof elk beetje luchtdruk een barst veroorzaakte, kon ze niet anders dan een steek in haar hart voelen en meteen alles willen doen dat de last verlichten zou. Ze snelde naar hem toe, knielde bij hem neer, legde aarzelend een hand op zijn schouder, troostend bedoeld. Hoopte maar dat hij nu niet gewoon alleen wilde zijn. ‘Wat is er?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ik weet het niet" zei hij terwijl hij zijn armen om haar heen sloeg en zijn gezicht in haar haren begroef. Er was zoveel dat hem verdrietig maakte, dat hem pijnigde, dat hij een exacte reden niet kon vinden. Susannah kon zijn verdriet niet zomaar wegnemen, maar ze deed wel iets in hem veranderen. Sinds de dag dat ze hier was had Olyvar haar nauwelijks aangeraakt. Zelfs niet nadat hij wist dat James en zij zo goed als uit elkaar waren. "Ik denk gewoon dat ik je zo enorm heb gemist, meer dan ik mezelf durfde toegeven en dat ik altijd bang was dat ik je nooit nog terug zou zien." Eindelijk wist hij zijn snikken te controleren. Zijn verdriet ebde weg, maakte plaats voor euforie, verwarring, verliefdheid. Datzelfde soort prille verliefdheid die hij eens had gevoeld toen ze beiden nog jong waren geweest. Het soort verliefdheid dat hij eens voor Heaven had gevoeld. Eens? Het zou een leugen zijn moest hij eens zeggen. 

 

Hij richtte zijn hoofd op, tranen blonken in zijn ogen. "Ik denk dat ik na al die jaren, nog altijd van je hou."

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘Hé,’ mompelde Susannah, sussend naar ze hoopte. Ergens brak elk woord dat hij zei haar hart, ergens was ze blij dat ze per toeval nog in de bibliotheek was geweest. ‘Het spijt me.’ Het was niet haar schuld, niet echt, de zijne evenmin, maar het was gewoon zo verschrikkelijk dat hij zich zo hopeloos gevoeld had. ‘Maar we zijn terug samen; je hoeft me niet meer te missen.’ Ze wilde ook niet meer weg. Waarom zou ze elders willen zijn als hier Olyvar was? ‘En ik hoef jou ook niet meer te missen.’

 

Ze trok zich iets dichter tegen hem aan toen hij die volgende zin zei, die paar woorden die haar, ergens, heel even de adem benamen, die paar woorden waardoor ze zich meteen weer een verliefde tiener waande die toekomstbeelden en beloften voor de eeuwigheid voor het netvlies zag. Alsof ze niet ouder geworden was, alsof ze geen stel kinderen gebaard had en daarmee loyauteit naar een andere man toe. Alsof ze gewoon Susannah was en ze alleen maar de zijne wilde zijn – in plaats van vrouw van een ander, moeder, leraar, in plaats van al die taken en titels en verantwoordelijkheden die die extra jaren op de teller haar gegeven hadden.

 

‘Ik denk,’ zei ze zachtjes, één van zijn tranen wegvegend met haar duim, ‘dat ik ook van jou houd.’ Ze keek hem in de ogen, als was het om haar punt over te brengen. ‘En ik denk ook dat je daar niet om hoeft te huilen.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Vanaf hier gaat het de 15+ richting op jongens so you're warned

_______________________________________________________________

 

Haar warme omhelzing, de tedere blik in haar ogen, de woorden waarmee ze hem toesprak namen zijn verdriet weg, gaven plaats aan andere gevoelens, een liefde die hij moeilijk kon plaatsen, lust die in hem kolkte, zoekend naar een uitweg. Ze waren alleen, maar zelfs  moesten er anderen in de bibliotheek zijn geweest kon hem dat niet schelen. Hij kuste haar, eerst voorzichtig, maar al snel met meer passie en overgave. Zijn emoties waren nog steeds versterkt, een grote warboel op zoek naar een uitlaat, maar voor één keer was dat misschien niet eens zo erg, zolang Susannah maar bij hem was, zolang ze maar samen bleven.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Susannah wist eigenlijk niet wat ze echt verwacht had, maar op zich maakte dat ook niet zo heel veel uit, want op het moment dat Olyvars lippen de hare raakten, vergat ze zo’n beetje alles wat er ooit in haar leven gebeurd was. Stom, misschien. Maar daar kon ze niet mee zitten, niet echt, gewoon niet, want ze meende wat ze gezegd had, hield oprecht van Olyvar, meer dan ze over het algemeen uitte, was nooit over dat knagende gevoel heen geraakt dat hij het simpelweg voor haar was. Klaar. Daar had ze geen magische versterking van emoties voor nodig.

 

Alleen maar een kleine twee decennia aan opbouw van hem missen en hem dan plots niet meer te moeten missen. Die opluchting, en de angst dat hij er plots weer niet zou zijn en ze nu alles moest pakken wat ze krijgen kon, nu.

 

‘Misschien moeten we dit niet hier doen,’ kreeg ze er tussendoor uit. Ja, ja, ze zag hem heel graag, wilde heel graag verder doen (kijk toch hoe nutteloos ik ben qua beschrijven wat er precies gebeurt, hiervoor heeft de wereld Renée nodig, oké, ik ben Preuts™), maar… ten eerste was dit een bibliotheek en voelde het een beetje als heiligschennis en ten tweede had ze niet per se… behoefte aan betrapt worden door patrouillerende klassenoudsten.

 

Op zich.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zijn handen lagen reeds op de knopjes van haar blouse. Olyvar was lang een geest geweest, had niemand kunnen aanraken. Ook nu hij een mens was had hij zich niet aan zijn lusten vergrepen. Echter dat maakte niet dat ze zomaar verdwenen. "Mmh" hij deed alsof hij haar niet had gehoord, vroeger had Susannah er immers nooit echt een probleem van gemaakt dat ze dit in de bibliotheek deden, waar ze betrapt zouden kunnen worden. Als hij gewoon verder zou doen, zou ze zich heus wel ontspannen en zich laten meevoeren met hun gevoelens, hun lust. Echter Olyvar voelde haar aarzeling, ze hield hem tegen verder te gaan. Ergens was Olyvar bang dat als hij nu zou stoppen Susannah zou beseffen dat dit fout was, dat ze nog wel een man had, ook al hield ze niet van hem, niet zoals ze van hem hield. "We kunnen naar je kantoor gaan? Daar hebben we privacy. Of naar mijn kamer in de Cornwell toren?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kijk, die blouse mocht best uit, de volgende keer konden ze het best hier doen (maar dan buiten de patrouille-uren, oké, ze was een paar wilde haren verloren, sorry, schat), maar hé, haar kantoor was inderdaad vlakbij en zijn kamer bestond ook nog – keuzes genoeg zelfs – en er was net wat minder kans dan dat ze de nieuwe hoofdrolspeler van het roddelcircuit van Zweinstein zou moeten zijn. ‘Mijn kantoor is dichterbij,’ zei ze, subtiel, subtiel (er was geen nut aan subtiliteit met Olyvar – zelfs na iets van achttien jaar had ze nog het idee dat hij haar beter kende dan zij zichzelf ooit zou kennen) en dus stond ze op, haar vingers met de zijne verstrengelend om die niet eens zo lange afstand te overbruggen.

 

En goh, ja, dat kantoor. Daar gebeurden vast wel interessante dingen, maar hier geven we mic door aan Renée.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×