Jump to content
Sign in to follow this  
Blanche Ingram

[1836/1837]Ever noticed the word dying in studying?

Recommended Posts

28 april 1837

 

Over een aantal dagen zouden de eindexamens beginnen en dat betekende dat de meeste vijfde- en zevendejaars rond deze tijd alleen maar met hun neus in de boeken te vinden waren. Blanche was graag een uitzondering op regels, maar in dit geval kon ze niet anders dan meedoen met de grote groep. Als ze haar examens met vlag en wimpel wilde halen, dan moest ze toch echt tijd in het leren gaan steken. Ze had dan al wel het voordeel op haar broertje Christopher dat zij niet zo dom was geweest om een keer te blijven zitten en dit jaar al haar SLIJMBALlen mocht maken, maar het zou alsnog een afgang zijn als hij het volgend jaar beter zou doen dan haar. En dus moest ze de lat hoog leggen. Zo hoog dat hij er niet meer overheen kon. 

 

Blanche was daarom al vroeg naar de bibliotheek gegaan en had daar haar favoriete plekje veroverd. Een rustig hoekje, bij het raam met uitzicht op het zwerkbalveld -het deed haar altijd goed om te denken aan de overwinningen die ze daar had begaan- waar ze normaal altijd goed kon werken. Vandaag was echter alles anders. Naast haar had namelijk niemand minder dan Noah Leadley een stoel ingenomen. Leadley was één van de irritante vriendjes van haar broertje. Blanche refereerde ook wel eens naar hem als triest geval in een rolstoel en vond het vermakelijk om grapjes over benen en lopen te maken, soms ook gewoon in de klas waar hij bij was. Het stomme was dat Noah soms zelf om haar grapjes moest lachen en dan was het hele effect natuurlijk meteen weg. 

 

Het was niet eens dat Leadley iets deed. Hij zat daar gewoon, iets te lezen, zoals bijna iedereen hier deed. Maar er was iets aan de manier waarop hij dat deed dat haar om de een of andere reden mateloos irriteerde. Het lukte haar gewoon niet om zich te concentreren op haar eigen werk als hij daar zat. "Ugh," zuchtte ze opvallend en ze gluurde even opzij om te zien of dat zijn aandacht zou trekken. Deed het helaas niet. Dus zuchtte ze nog een keer, nog wat dieper en dramatischer."Leadley, siste ze gefrustreerd zijn kant uit. "Kun je dat alsjeblieft ergens anders gaan doen. Ik kan me niet concentreren als je zo ademt. Je besmet de lucht met je lege breincellen." 

 

En een beetje snel graag Dankjewel. Daag. 

 

OOC: Met Margaux <3 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Maar Noah wilde helemaal niet stoppen met ademen…

 

Verbaasd keek hij op naar Blanche Ingram. Hij was vagelijk op de hoogte dat zij hem nog nooit als favoriete persoon van de dag bestempeld had, echt, zelfs Noah was niet zó oblivious, maar dit was ook weer zo onnodig. En eigenlijk had hij helemaal geen zin om ergens anders naartoe te gaan, want hij had nergens last van en de rest keek ook niet zo geïrriteerd om zijn ademhalingskanaal, dus…

 

‘Waarom ga jij nergens anders heen?’ vroeg hij, deels oprecht nieuwsgierig, deels geërgerd dat ze zo’n probleem met hem had. Hij deed nog niet eens wat! Ja, oké, hij ademde. Zij ook. Dus. ‘Niemand anders heeft er last van!’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eh, wat? 

 

Verbaasd keek Blanche haar klasgenootje aan. Had... had hij nou werkelijk zijn mond naar haar opengetrokken in plaats van braaf haar bevelen opgevolgd? "Wat ben jij nou voor slechte Huffelpuffers," siste ze geschokt. Zelf ergens anders heen gaan? Hoe kwam hij op het idee? Een goede Huffelpuffer zou nooit aan iemand anders vragen om zomaar ergens anders heen te gaan. Zo zie je maar weer, Huffelpuffers, nutteloze wezens, kunnen niet eens de waarden van hun eigen afdeling voldoen, maar niemand anders wilde ze waarschijnlijk hebben. "Ik hoef nergens anders heen te gaan, want ik ben niet het probleem." Hij was het probleem met zijn.... gezicht en eh, lippen en die schattige blik en dus was zijn afwezigheid de oplossing. Dat was zo'n simpele rekensom dat zelfs Blanche, die hard zou falen op haar examen Voorspellend Rekenen, hem nog goed kon uitvoeren. 

 

"De enige reden dat het lijkt alsof niemand er last van heeft is omdat niemand er iets van durft te zeggen." Ze knikte overtuigend Noah's richting uit en probeerde de blikken van de leerlingen om hen heen te negeren, die het waarschijnlijk vooral irritant vonden dat ze nu zoveel aan het praten waren, in plaats van dat ze hoorden of iemand ademde. "Daarbij," ging ze verder en ze boog zich wat meer naar Noah toe. "Moet je gewoon doen wat ik zeg want ik ben Hoofdmonitor.Beetje jammer dat ze nu al de Hoofdmonitorkaart moest trekken, maar hij had het zichzelf zo moeilijk gemaakt. Als hij in één keer naar haar had geluisterd had het nooit zover hoeven komen.  

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘En jij bent een slechte griffoendor,’ gooide Noah terug, want hij was heel goed in zelf dingen verzinnen. ‘Griffoendors moeten ridderlijk zijn, weet je nog wel?’ Kijk, jongens, op dat deel was hij zowaar zelf opgekomen. Maar hé, Blanche was heel erg Niet Ridderlijk en ze was vast wel dapper, hij had Blanche nog nooit zien aarzelen, was best wel bewonderenswaardig, maar ugh. En hoezo durfden mensen niets tegen hem te zeggen?! Zij had daar dan toch nooit last van gehad!

 

Noah was het eigenlijk nooit tegengekomen dat mensen hem niet durfden aan te spreken (50% omdat Noah zelf iedereen aansprak, 50% omdat het hem bij God niet zou opvallen) en dus fronste hij. Hij hield niet van fronsen, maar speciaal voor Blanche haalde hij het nog eens uit die stoffige la van ongeliefde gezichtsuitdrukkingen. ‘Dat is niet waar!’ Vond hij. En dus was het niet waar, klaar. Blanche verzon het allemaal bij elkaar, einde verhaal.

 

‘Dat is niet eerlijk,’ zei hij boos. ‘Je mag je positie niet misbruiken omdat ik adem!’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Blanche had nog nooit eerder nagedacht over Griffoendors als ridderlijk, al was het best een logische connectie. Ze had gewoon haar eigen beeld over Griffoendors in haar hoofd gevormd, op basis van zichzelf en de rest... de rest die deed gewoon iets verkeerd. 

 

"Hoe weet je nou of dat niet waar is? Het is niet alsof ze dat dan tegen je zouden zeggen." Triomfantelijk keek ze Noah aan, hopend dat hij nu gewoon zou accepteren dat zij gelijk had. Dat deed hij natuurlijk niet, hij bleef maar zijn mond open trekken. Kon hij die mond niet gewoon voor andere dingen gaan gebruiken ofzo? Iets waardoor er geen geluid uit kwam. 

 

Daar was vast ook wel een spreuk voor, jammer dat ze er zo snel even niet op kon komen. 

 

"Echt wel, schiet nou maar op," protesteerde Blanche, maar ze begon het een beetje zat te worden, deze hele welles niettes discussie dus boog ze zich over zijn rolstoel naar voren en drukte het knopje in waarvan ze dacht dat hij bedoeld was om de rolstoel achteruit te laten rijden, ver ver weg bij haar vandaan. Alleen gebeurde er toen heel wat anders. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat er eigenlijk gebeurde, was dat Blanche, heel handig allemaal, de knop om vooruit te gaan had gevonden en omdat je die eigenlijk langer moest indrukken om, wel, langer vooruit te gaan, kwam hij met een schok vooruit, net ver genoeg om Blanche aan te stoten en kijk toch, toen kon hij succesvol zijn mond voor andere dingen gebruiken. Yay! Behalve dan dat het niet yay was, want Blanche was dan wel heel mooi en zo (ja, wat, hij was niet blind) en op de momenten dat ze hem niet haatte, was ze op zich wel tof (wat niet zo heel vaak was, want Blanche haatte hem iets van 23/7), was dit heel erg niet de bedoeling geweest langs beide kanten.

 

Ten eerste wilde hij niet weg en mocht Blanche in het vervolg van zijn rolstoel afblijven. Ten tweede vond Blanche het vast niet zo leuk dat hun monden elkander zonet per ongeluk geraakt hadden, want ze wilde hem juist weg en als ze al een probleem had met zijn ademhalingsstelsel, hoefde ze het vast niet van dichtbij onderzoeken.

 

Maar gelukkig, tot slot, trok hij zelf, net zo goed, met een schok terug en ew. ‘Blijf van mijn rolstoel af!’

 

Zo beëindigde je dit soort voorvallen, toch?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Als je ooit aan Blanche had verteld dat er een dag zou komen dat ze een Huffelpuffer zou zoenen, dan had ze je waarschijnlijk een klap in je gezicht verkocht. Want hoe durfde je te insinueren dat ze ooit ook maar zo diep zou zinken. En toch zat ze hier nu plotseling. In de bibliotheek (of all places, al was het waarschijnlijk een geluk, want als dit gebeurd was in de Grote Zaal had ze zich maar meteen van kant gemaakt) met haar lippen op die van Noah Leadley. Noah Leadley. De jongen die vanaf het eerste jaar op haar "stomme kinderen" lijstje terecht was gekomen, omdat hij vrienden was geworden met haar broertje. Meer reden dan dat had ze eigenlijk niet. Misschien was hij wel eigenlijk hartstikke aardig, maar die kans had ze hem nooit gegeven. 

 

Met grote ogen staarde Blanche de jongen aan en veegde toen beschaamd met haar hand langs haar lippen, alsof dat de kus zou verwijderen en hun onverwachte acties plotseling ongedaan waren. Het hielp niet. Het was nog steeds alsof ze de zachte druk van zijn lippen op die van haar kon voelen. "Wie zet dan ook daar een knopje om vooruit te gaan," piepte Blanche, met een soort paniek in haar stem die je niet vaak bij haar zou horen. Blanche was immers altijd de zelfzekerheid zelve. "Dat is super onlogisch." Zolang het maar niet haar schuld was dat dit was gebeurd. Zolang hij maar niet dacht dat dit de bedoeling was geweest. Hoewel het echt geen slechte kus was, zeker voor zo'n spontane. 

 

Dat deed er niet toe. Het deed er niet toe hoe goed Noah kon kussen. Het was niet alsof ze hem nog een keer ging kussen! "Niemand heeft dit gezien toch?" Ze wierp even een angstige blik op de overige aanwezigen in de bibliotheek. Oh, hij kon maar beter hopen dat niemand dit had gezien. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Noah staarde enigszins beduusd naar Blanche. Aan de ene kant was hij het gevoel van haar lippen op de zijne niet vergeten (Blanche was niet iemand die je snel vergat, oké, een iets te fel licht dat even op je netvlies achterbleef als je haar in de ogen keek), maar aan de andere kant wist hij ook niet zo goed wat hij moest zeggen nu. ‘Maar… ik moet toch ook vooruit gaan?!’ Was dat zo onlogisch dan… ‘Alleen maar achteruit gaan is stom.’ Dacht hij tenminste. Hij had het, eerlijk gezegd, nooit uitgeprobeerd, dus wie weet was het wel het leukste ooit.

 

Behulpzaam tuurde hij vervolgens rond de bibliotheek. ‘Ik denk van niet.’ Behalve… ‘Daar zijn er twee die naar ons kijken, denk ik. Ze lachen, zie je?’ Dus misschien wel, was het niet zo verborgen als het gevoeld had. Maar misschien lag dat ook gewoon aan dat het vrij eenvoudig was om de rest in het niet te laten vallen.

 

Omdat het Noah was, snap je. En hij zich moeilijk op meer dan één ding kon concentreren. Dat had absoluut niets met Blanche zelf te maken.

 

Totaal niet. Het was Blanche. Ew.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×