Jump to content
Asylynn Squigly Murdar

[1836/1837] Riddikulusly falling for you

Recommended Posts

“Asylynn, wat een mooie naam,” zei hij, en stond ook op, waarna hij zich bedacht dat het galant geweest zou zijn als hij haar zijn hand had aangereikt om op te staan, maar ze was hem gewoonweg voor geweest. “Ik heet Dorian.”

Pas nu bleek hoe daadkrachtig ze was; in plaats van het zielige hoopje dat hij had aangetroffen, bleek ze nu ook goed besluitvaardig te zijn en het mooiste was dat ze er voor hem wilde zijn zodra hij zijn grootste angst in de ogen keek.

Daar zou iedere jongen toch knikkende knieën van krijgen, of was hij de enige? Haar armen sloten zich heel even om hem heen in een knuffel die wat hem betrof langer had mogen duren. Het werd gewoonweg koud toen ze afstand nam.

Met zijn toverstaf in zijn hand keek hij haar na, met een zenuwachtige lach en het gevoel plankenkoorts te hebben voor de kleine show in magie die hij weg ging geven.

“Niet schrikken, hoor. Het is niet echt, moet je maar denken.” Hopelijk vluchtte ze niet gillend het lokaal uit, want haar tweede grote angst waren poppen, en dit zou er veel te veel van weg hebben.

 

Vastbesloten stapte hij op de Boeman af, en zag de bloederige plas opdrogen, de vrouw die daar voor bijna dood had gelegen richtte zich op, werd nog een meter of twee groter dan ze al was en had geen gezicht, maar enkel deuken daar waar haar ogen hoorden te zitten. Ze bewoog met zwaaiende armen waarvan de handen geen vingers hadden. Ze was als een pop, of eigenlijk als een mens zonder ziel en karakter, en ze droeg een enorme witte bruidsjurk, een lange witte sluier en dure sieraden. Als het ding geluid had kunnen maken, wat zonder mond nogal moeilijk was, zou ze tegen hem geroepen hebben dat zij zijn bruid was.

Dorian slikte. Zijn angst om een onbekende vrouw te trouwen was sinds de vorige ontmoeting met een Boeman zo ongeveer verdubbeld.

Hij wilde naar Asylynn omkijken om te zien of ze zich sterk hield, maar zijn ogen van de Boeman afhalen was op dit moment het slechtste wat hij kon doen.

“Asylynn! Je katje Piggy,” riep hij, “in de sneeuw!”

Hij richtte zijn toverstok, dacht aan dat lieve, grappige verhaaltje, en zei dwingend: “Riddikulus!”

De bruidsjurk viel als een dik pak sneeuw op de grond. De bruid zelf was nu harig, de kat was een beetje mislukt, maar een harige bruid was het toppunt van humor. Met haar handen en voeten testte ze de sneeuw op koud-en-natheid en begon er niet veel later doorheen te rollen en ze gooide sneeuwballen in de lucht om ze vervolgens met haar voorhoofd kapot te koppen.

Dorian lachte; wat een show! Met een volgende zwiep van zijn toverkast en het uitspreken van een Banspreuk toverde hij zowel de sneeuw als de Boeman in de kast.

 

Daarna draaide hij zich naar de deur, terwijl hij zoiets als: “Zo, dat was dat,” mompelde.

 

“Gaat het een beetje, Asylynn?” Zelf had hij er nog steeds de kriebels van. Bah, stom wezen. Als hij er ooit thuis eentje tegen zou komen, zou hij hem in een kist toveren en die naar de bodem van de zee laten zakken.  

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een beetje verrast keek Asylynn naar Dorian. "Je vader klinkt best streng, zo is mijn vader in iedergeval helemaal niet"  Ze haalde kort haar schouders op. "Ongelukken zoals dit gebeuren nou eenmaal wel eens op een magische school. Klassenoudste of niet, het is vast wel een goed excuus." Ze zei het eigenlijk een beetje met tegenzin. Voornamelijk omdat ze heel graag zou willen dat ze niet voor een puntenaftrek voor Huffelpuf zorgde. Maar als het dan toch zou gebeuren, was ze in iedergeval blij dat ze Dorian heeft ontmoet.

 

Zijn antwoord op haar vraag verraste haar nogmeer dan de strenge vader. Hij wilde nog even bij haar zijn? Oh, natuurlijk, ze heeft net een tijdje lopen huilen en hij wilt er vast zeker van zijn dat alles verder goed gaat. Tevens zal hij vast zelf ook even moeten bijkomen van het onder ogen komen van zijn eigen angst. Ze snapte zijn angst niet helemaal, maar dat maakte haar niks uit. Angsten zijn privedingen en daar vraag je iemand die je net hebt leren kennen niet naar.

 

"Euhm, natuurlijk.." antwoorde ze een beetje verlegen en verward. "Zijn er dingen wat je leuk vindt? Dingen die ons even afleiden van het boemanincident?" Elke afleiding was verder welkom, want het bleef toch in haar hoofd hangen. Ze wendde haar blik van hem weg en legde haar hoofd op zijn schouder, terwijl ze met zijn vingers begon te spelen. De warmte die ze vanbinnen voelde was eigenlijk al genoeg afleiding. Of hoe perfect haar hoofd op zijn schouder past.. 

 

Oh jeetje, oh nee.. Asylynn wist wat er aan het gebeuren was... Wordt ze nou verliefd op iemand die ze net heeft leren kennen?! 

Zo ja, dan gaat ze het het heldensyndroom noemen.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

"Ja, hij is streng," bevestigde Dorian toen Asylynn haar vermoedens omtrent zijn vader uitsprak. "Als jouw vader niet streng is, wil ik hem graag eens ontmoeten," voegde hij er met een lachje aan toe. Ze had misschien wel gelijk; ongelukken gebeurden nu eenmaal op een magische school. Moesten ze dan nu maar direct naar hun lessen hollen? Was het niet beter om deze les te laten vallen en het volgende lesuur pas hun taken als scholier weer op te pakken?

 

Normaal gesproken was hij geen piekeraar, maar nu dacht hij ineens na over wat hij moest doen en moest zeggen, vooral toen ze vroeg naar wat hem af zou leiden van het Boemanincident.

Hij grinnikte en genoot van haar hoofd op zijn schouder en kon het niet laten om zijn wang langs haar haren te knuffelen.

"Jij valt onder de dingen die ik leuk vind, dus je bent een perfecte afleiding." Het was een antwoord dat recht uit zijn hart kwam in plaats van uit zijn gedachten. "Dus ik wil alles van je weten!"

 

Hij nam haar op een armlengte afstand, bewonderde haar en kon niet stoppen met glimlachen.  

"Waar woon je en wat voor familie heb je? En voel je je thuis in Huffelpuf en wat doe je tijdens vakanties? Wat zijn je beste vakken en welke vakken vind je stom? Dat soort dingen."

Dat hij nog maar lang, of in ieder geval tot het volgende lesuur, naar haar mocht luisteren. Het was een eenvoudige wens van een eenvoudige jongen-met-status, en er was nog geruststellend veel tijd voor gecompliceerde zaken zoals het hertogschap en een ongelukkig gedwongen huwelijk. Nu met Asylynn aan zijn arm, die hij stilzwijgend uitnodigde voor een wandeling door het kasteel, leek de toekomst ineens niet zo ontzettend belangrijk.

Edited by Dorian Palagon

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoticons maximum are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×