Jump to content
Christa Rose

[1836/1837] Pushed away I'm pulled toward

Recommended Posts

Vrijdag 12 mei 1837 - 's avonds - de gangen van Astoria Hotel (#throwback) 

 

Het was nog maar minder dan een half jaar geleden dat Christa voor het laatst als kamermeisje had gewerkt in dit hotel, maar er was echt een wereld van verandering. Ze droeg nu geen lelijk uniform (maar een mooie jurk), had niet de hele dag op haar knieën doorgebracht met de vloer te schrobben (maar voor iets anders) en haar salaris was een heel stuk beter.

 

Maar de grootste verandering was dat ze toen destijds haar eigen karretje goed had bewaakt, met daarop alle mooie kussenslopen en chocolates en shampoos, en nu stond ze er zelf bij één die was verlaten. Ze had goed om zich heen gekeken of ze de kamerjuffrouw (of jongen, no judgement) had gezien, maar er was niemand toen ze de kamer uit was gestapt en eh... ja, hallo, dan ging je toch wel wat shampoos stelen? Het was luxe hier, oké? 

 

En toen ging de deur open van de kamer naast haar. Christa draaide zich snel om en probeerde er zo onschuldig mogelijk uit te zien, maar het was niet iemand die het uniform droeg waar Christa zo bekend mee was, maar in plaats daarvan... 

 

"Ugh," begroette ze de jongedame. "Jij weer."

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Adeline was chagrijnig. Ze apprecieerde het over het algemeen al niet dat ze genegeerd werd, maar ze kon er al helemaal niet tegen als iemand haar zonder meer liet zitten zonder wat te laten weten zodat ze hier zonder reden had zitten wachten. Ugh. Deed ze eens haar best. Dus toen ze een “ugh” moest horen bij haar aanwezigheid, was ze niet per se blij, want hallo, zij was hier degene die bij alles mocht gaan zuchten. En zij… tja, zij was nog altijd niet haar probleem.

 

‘Goh, wie we daar hebben,’ zei ze, haar een snelle blik van top tot teen gunnend. ‘Ook weer de persoon die ik nu wil zien. Moet jij niet aan iedereen die je tegenkomt vertelt wie er hier zoal verblijft? Hm?’ Ze knikte naar haar kleed. ‘Of heb je het te druk nu om alles door te lullen?’

 

Adeline was echt heel leuk als ze zich vernederd voelde.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh nee, hoor, Adeline was daar buiten ook heel leuk! Echt één van de leukste mensen om bij in de buurt te komen en naar haar te luisteren zodra ze haar mond open trok! Oftewel, Adeline had een neiging om iedereen te beledigen die ze tegenkwam, en mijn karakters zijn daar meerdere malen het slachtoffer van geworden, MARGAUX D<. 

 

"Alsof ik jou wilde zien," sneerde Christa naar Adeline, want haar beledigingen kwamen niet bepaald verder dan de basisschoolmanier van 'NEE JIJ BENT STOM'. Jammer dat ze dat nooit had ontwikkeld, de vaardigheid om mensen goed te beledigen, want ze had het nu wel kunnen gebruiken. "Ja, ik heb het druk," zei ze arrogant. "Drukker dan jij, geloof ik."

 

Ugh, Christa. Je bent al zeventien. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Pffft, Adeline beledigt echt niet iedereen. Om dat te bewijzen: ik kan me niet herinneren dat ze Dante heeft beledigd, ze heeft Elara nooit beledigd (maar Elara vond het een belediging dat ze zonder haar medeweten ingetrokken was, MAAR strikt genomen heeft Adeline haar niet beledigd) en ik geloof dat ze Valentine alleen maar in gedachten heeft beledigd.

 

Dus.

 

Christa was gewoon een leuk kind om te beledigen. Reageerde er zo goed op, snap je, en daar knapte Adelines fragiel ego, fragieler dan ze ooit zou toegeven, altijd van op.

 

‘Wat fijn voor je,’ zei ze zoetjes. ‘Als je niet veel kan vragen omwille van…’ Ze bekeek haar nogmaals van top tot teen, ostentatief, ‘redenen, is het maar goed ook dat je er toch genoeg kan vinden.’ Sloeg eigenlijk nergens op, had weinig grondslag, maar het klonk niet aardig en daar deed ze het voor. ‘Moet je nu ergens zijn, schat?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zelfbewust streelde Christa over de zachte, lichte stof van haar jurk. Het was een prachtige jurk, wist Christa omdat ze gewoon goede kijk had op mode, en hij stond haar fantastisch, wist ze dankzij haar spiegel, maar toch omdat Adeline er zo naar keek werd ze er haast zenuwachtig van. En dan had ze nog altijd de behoefte om zich willen te bewijzen, om goed genoeg te zijn. 

 

"Vertel me eens," zei ze bruusk, terwijl ze haar handen in haar zij zette, in een soort primitief gebaar om zichzelf groter te doen lijken. "Wat voor redenen zouden dat dan zijn? Want ik heb het gedeelte gemist waar je blijkbaar bepaalde conclusies trok." Die op zich waar waren, maar dat was het punt ook niet. "Maar jij weet er vast alles vanaf, niet waar?" Ze gebaarde naar Adeline's jurk. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Adeline trok altijd bepaalde conclusies. Ze glimlachte toen Christa die vaardigheid opmerkte, glimlachte toen ze haar handen in haar zij zette en de confrontatie aanging, net alsof Adeline niet leefde op confrontaties en scherpere woorden dan nodig, op willekeurige observaties en conclusies en geen factcheck. Ergens geloofde ze niet eens in een factcheck, eerlijk gezegd, al was het maar omdat feiten er minder toe deden dan gevoelens in de branche waar Adeline zichzelf ingezwierd had.

 

‘Oh, heel graag, hoor!’ kirde ze. ‘Maar niet als we zo in de weg staan.’ En dus trok ze Christa de kamer in waar ze zonet uitgegaan was en duwde ze haar richting de staande spiegel die daar staat omdat ik daar zin in heb, haar handen op Christa’s schouders. ‘Eens zien. Je bent jong, niet zo lang geleden begonnen zou ik dan denken, en dat maakt dat je geen vaste klanten hebt, je lijkt me een roekeloos type,’ had geen grond, vond ze gewoon leuk om te zeggen, ‘en het boeit je wat ik denk.’ Ze glimlachte naar haar eigen spiegelbeeld. ‘Dat moet je leren te verbergen, schat.'

Share this post


Link to post
Share on other sites

Christa had gehoopt dat Adeline nu af zou druipen, niet dat ze door de jongedame mee in de hotelkamer werd getrokken, voor een spiegel werd gezet en plotseling geanalyseerd werd. Boos sloeg ze Adeline's handen van haar schouders af en draaide ze zich naar het meisje. "Vind je het leuk om mensen te beledigen of zo?" siste ze, hoewel Christa allang de conclusie had kunnen trekken dat Adeline dat inderdaad leuk vond, ja, want sinds ze elkaar ontmoet hadden, had Adi eigenlijk niets anders gedaan. Wat een kreng was het eigenlijk.

 

"Het boeit me helemaal niet wat je denkt," snoof Christa en ze stak haar neus in de lucht, want ze was beter dan Adeline Bruxley, eerlijk waar! Oké, misschien niet, maar ze wilde beter zijn dan Adeline en dat telde, toch? "Jij bent gewoon een zure pruim die het niet kan hebben dat je zo onderhand te oud wordt voor dit beroep en de problemen met haar eigen ego afreageert op iemand anders!" 

 

En nu zou ze eigenlijk weg moeten stormen, maar in plaats daarvan bleef Christa staan, in de hoop dat Adeline in tranen uit zou barsten. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, Adeline vond het best leuk om Christa te beledigen, al helemaal als ze met niets terugkwam dat haar ego verbrijzelde. Gewoon. Machtsvertoon, ergens, wellicht, het algehele idee dat ze met een aantal welgemikte woorden genoeg invloed kon uitoefenen om iemands humeur te veranderen, ook al hadden Christa en Adeline geen band, ook al was er geen rationele reden dat haar mening er ook maar iets toe zou doen in Christa’s leven.

 

Je weet wel. Hobby’s voor mentaal gezonde mensen met wie niets mis is.

 

‘Te oud?’ Ze giechelde ongemeend. ‘Jij hebt echt geen idee waar je het over hebt, hè.’ Koppig stak ze haar hand naar Christa uit om een licht kleinerende aai over de bol te geven. ‘Ga maar door, hoor. Misschien dat je straks een goede belediging vindt!’ Ze ging op het bed zitten en keek haar bemoedigend aan. Kijk! Ze was aardig.

 

 ‘Pak je het ook zo aan bij je klanten? Zo…’ Ze wapperde wat met haar hand richting Christa. ‘Opvliegend?’ Dit vroeg ze heel erg uit bezorgdheid.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ugh, natuurlijk barstte ze niet in tranen uit en Christa beet geërgerd haar kaken op elkaar, want het enige wat ze wilde was dat Adeline eens gekwetst zou zijn, oké? Gewoon zich voor één moment naar of vervelend zou voelen, maar natuurlijk niet. Nee, Adeline zou zich nog op haar gemak voelen als de wereld om haar heen in zou storten en het allemaal Adeline's schuld zou zijn, want ze had totaal geen gevoelens. Oké, nu overdreef Christa een beetje, maar ze duwde hardhandig Adeline's hand weg.

 

"Nee, natuurlijk niet," beet ze uit. "Ik weet best wel hoe ik met klanten om moet gaan, hoor." Daar had ze wel les in gekregen van Lucinda en ze deed echt haar best om het allemaal goed te doen. Dat ze tegen Adeline boos was, lag aan Adeline en niet aan haar. "Maar als je verder niets anders wilt dan me beledigen, ga ik weg, want ik heb betere manieren om mijn tijd te besteden," snoof ze en ze draaide zich ietwat dramatisch om.

 

Stom mens. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Adeline lachte. Een oprechte lach, voor een keer, gewoon een lach zoals Adeline lachte als ze iets oprecht grappig vond – en dat had een reden, want kom op, Christa was zo druk bezig met dat ze zo veel andere dingen te doen zonder ze ooit te doen. Veel woorden, weinig daden. Vroeger had Adeline daar vast veel begrip voor getoond, had ze daar meer op geleken, maar hoe meer je je begaf in de grijze zone, hoe moeilijker het was om echt nog moeilijk te doen bij effectief dingen doen.

 

Als ze ergens weg wilde, ging ze gewoon weg. Als ze ergens wilde blijven, bleef ze. Als ze iemand aan de praat wilde houden, wel, dan deed ze dat.

 

‘Zoals?’ vroeg ze nieuwsgierig. ‘Spullen stelen van karretjes?’ Ze glimlachte, treiterig. ‘Er zijn veel betere dingen om te doen dan dat.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

AAAAAH waarom kon ze niet gewoon weglopen? Zich beter voelen dan Adeline en dus Adeline's stomme beledigingen achter laten alsof ze haar niets deden en Christa geen obsessieve droom had dat iedereen haar aanbad en iedereen haar mocht? Ze wilde dat Adeline dol op haar was, in alle eerlijkheid, en niets anders wilde dan Christa imponeren en ja, als Christa weg zou lopen zou Adeline misschien bedenken dat ze niet goed genoeg was voor Christa...

 

Of ze zou bedenken dat Christa haar niet waard was. AAAH.

 

"En wat zijn die betere dingen dan?" beet Christa naar Addie, terwijl ze zich boos omdraaide en haar vuisten balde. "Wat voor fantastische dingen weet jij die ik niet weet?"

 

En hoe kon Christa haar overtuigen om haar dat alles te vertellen? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ugh, zoveel. Want Adeline wist alles, wist Christa dat dan nog niet, alles, alles, alles, de hele wereld lag aan haar voeten en dat Christa dat nog niet deed, was ergens bijzonder vervelend, en dat de wereld het zelf nog niet doorhad, was nog erger. Ze had zo’n hekel aan dit type. Waarom moest ze in vredesnaam haar best doen om iemand in een kamer te houden waar zij in zat en waarom vereiste Christa in vredesnaam zoveel moeite? God, ja, ze had dit allemaal net nog grappig gevonden, maar nu was het ergens gewoon vermoeiend. Niet vermoeiend genoeg om langs Christa het pand te verlaten, wel vermoeiend genoeg om geïrriteerd naar haar te kijken. Net alsof dat zou helpen.

 

Kijk, ze wilde dat het hielp. Dat ze haar ergernis over de gang van zaken kon uiten en het universum de hint zou begrijpen, dan. Maar dat gebeurde nooit. En dan werd Adeline alleen maar meer geïrriteerd, maar om de één of andere reden bleef haar strategie onsuccesvol.

 

En dan was Christa verbaasd dat Adeline niet aardig was. Goh. Dat de wereld zo aardig werd om haar alles te geven wat ze wilde.

 

‘Is er eigenlijk íéts dat je wel weet?’ siste ze. Ze wilde niet alles voorkauwen, ze wilde dat Christa eens kon besluiten dat Adeline simpelweg beter was en haar dat zelfvoldane gevoel kon gunnen en dat was dan dat. Ze wenkte haar, meer omdat ze niet wilde roepen om zichzelf verstaanbaar te maken dan om iets anders. ‘Het is niet moeilijk om allemaal fantastische dingen te weten die jij niet weet als er niets in die hersenen van je zit.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Er is niets mis met mijn hersenen," gilde Christa boos terug, want ze was het zo zat dat men haar altijd of verweet dat ze te kinderachtig was, of te dom. Te dom om twee talen te spreken, te dom om dit te snappen, te dom om dit te doen, te dom omdat ze niet netjes naar school was blijven gaan, te dom dat ze niet braaf in de theewinkel van haar ouders was gaan werken, te dom, te dom, te dom. Ze wilde gewoon beter, ze wilde gewoon iets anders, ze wilde gewoon dat ze dezelfde vrijheid had als ieder ander. "Jij bent één van de meest walgelijke, meest arrogante, meest vreselijke -"

 

"Christa?" klonk er plotseling een verbaasde stem achter haar, de stem die een paar minuten geleden nog heel wat andere dingen had gezegd en voor een seconde verstijfde Christa, tot ze zich met een glimlach omdraaide. "Is alles hier oké?"

"Ja, natuurlijk," suste ze snel, want haar klant hoefde heus niet te weten dat ze ruzie had met een andere eh... iemand. "Juffrouw Braxton en ik waren aan het... oefenen! Voor een toneelstuk." 

 

Toch, Adeline? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, gezellig. Vriendelijk glimlachte ze naar de man die Christa blijkbaar kende (ze kon wel raden hoe), de frons verbergend toen ze hoorde dat Christa de verkeerde achternaam gebruikte. Op zich was het aardig, ze had echt geen zin in dit soort mannen die haar precies wisten te vinden, dat soort onzin, maar ugh, ze ging graag van de slechtste optie uit en ew. Maar dat behoefde hun lieve gast niet te weten. ‘Ja, inderdaad,’ kwetterde ze, opgewekt. ‘Ze heeft die boze toon echt goed onder de knie, vind u niet? Ik ken niemand die zich beter kon inleven in haar rol.’

 

En als ze dat niet kon, deed ze haar wat.

 

‘Ze is echt het nieuwste talent voor op de planken,’ ging ze verder. Teveel praten stuurde de meeste mensen snel weg, sneller dan hier ongemakkelijk zitten en ze wegstaren, en ergens was ze ook gewoon het type kinderachtig dat Christa wilde tonen dat ze er altijd een schepje bovenop kon doen, beter dan Christa kon. ‘De volgende scène is zooo intens voor haar personage en ze doet het elke keer foutloos!’ Haar ogen flitsten naar Christa, vlak voor ze met enige tegenzin terug naar Christa’s oude bekende gingen. ‘U zou echt moeten komen kijken als het op de planken komt.’ Ze slaakte een zucht. ‘Jammer genoeg duurt dat vast nog wel even.’

 

Dus dag.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Christa hield een koppige glimlach op haar gezicht en dwong zichzelf zelfs bescheiden naar beneden te kijken, alsof ze niet elk greintje compliment opzoog als een spons, ook al meende Adeline er natuurlijk helemaal niets van. Want waarom zou ze, Adeline haatte haar net zo erg als Christa haar haatte, maar toch... Christa hield van complimentjes. Zelfs van niet gemeende complimentjes. Gaven mensen haar maar die complimentjes vaker!

 

"Ja, helaas," voegde Christa met een zucht toe.

"Ah, toe, kan ik niet alvast een voorstukje krijgen?" smeekte haar klant, terwijl hij gretig van Adeline naar Christa keek. "Maar een kort momentje!"

"Nou, ik weet het niet echt..." aarzelde Christa, want ze wilde hem uit de kamer krijgen, maar hij keek haar zo smekend aan... Met een zucht draaide Christa zich naar Adeline toe, terwijl ze wanhopig probeerde te bedenken waar ze goed in was... 

 

Oh ja!

 

En dus greep Christa Adeline vast bij haar schouders en trok ze de jonge vrouw naar haar toe, zodat ze haar kon zoenen.

 

In zoenen was Christa altijd goed. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was niet zo dat Adeline niet wist dat ze Christa Rose, eigenlijk, voor geen meter kende. Dat wist ze wel. Het was niet zo dat Adeline nog nooit een toneelstuk had gezien waarin er gekust werd, dat had ze wel. Het was niet zo dat Adeline het, rationeel gezien, niet als een optie had gezien dat Christa zo’n scène als voorbeeld zou willen gebruiken, het had in theorie tussen de mogelijkheden gezeten en gezien hun beider, eh, bezigheden was het niet eens zo gek dat ze daarvoor gekozen had.

 

En toch, toch was ze verbaasd toen Christa haar zo abrupt kuste, niet verbaasd genoeg om haar weg te duwen, niet verbaasd genoeg om zich niet te herstellen en haar terug te kussen, net alsof ze dit verwacht had en dit slechts een scène was, geoefend en gecontroleerd, niets buiten haar comfortzone, en daarna hield ze op, even abrupt als Christa dit begonnen was, en duwde ze met een vriendelijke glimlach op haar gezicht gedrukt Christa’s Kennis™ de kamer uit. ‘Voor de rest zul je een ticketje moeten betalen eenmaal het stuk uit is,’ meldde ze zangerig.

 

En daarna. God. Ze trok Christa terug naar zich toe, nadat ze er zeker van was dat de deur goed dicht was, en liet haar ogen over haar gezicht glijden. ‘Ik denk,’ mompelde ze, ‘dat je op dat vlak inderdaad foutloos bent.’ En toen kuste ze haar opnieuw, het excuus van die klant kwijt, maar net iets hongeriger dan ze eerder gedaan had.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Christa zuchtte terwijl Adeline van haar klant afkwam en spendeerde een moment aan het wegvegen van de restanten van de kus en haar haren keurig op de juiste plek duwen (het was altijd zo'n gedoe om er mooi uit te blijven zien als je seks had of aan het zoenen was, het maakte het bijna niet waard. Aan de andere kant, het was het merendeel van haar inkomen nu, dus...), want zodra Adeline terug was zouden ze vast weer ruzie gaan maken en ze had er geen zin om er dan verfomfaaid uit te zien.

 

Behalve dat Adeline haar kuste. Het soort kus dat anders was dan een gespeelde kus, het soort kus dat een voorbode was voor veel meer dingen. Ze had het nog nooit met een vrouw gedaan, maar was wel altijd nieuwsgierig geweest, had er altijd over nagedacht hoe dat zou zijn en had het dus altijd al gewild, maar hoe wist je ooit zeker of een ander net zoveel interesse had?

 

Nou, dat ze je begonnen te kussen was wel een goed teken. 

 

"Laten we ophouden met praten," besloot ze zachtjes, tussen de zoenen door. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoticons maximum are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×