Jump to content
Christa Rose

[1836/1837] Pushed away I'm pulled toward

Recommended Posts

Vrijdag 12 mei 1837 - 's avonds - de gangen van Astoria Hotel (#throwback) 

 

Het was nog maar minder dan een half jaar geleden dat Christa voor het laatst als kamermeisje had gewerkt in dit hotel, maar er was echt een wereld van verandering. Ze droeg nu geen lelijk uniform (maar een mooie jurk), had niet de hele dag op haar knieën doorgebracht met de vloer te schrobben (maar voor iets anders) en haar salaris was een heel stuk beter.

 

Maar de grootste verandering was dat ze toen destijds haar eigen karretje goed had bewaakt, met daarop alle mooie kussenslopen en chocolates en shampoos, en nu stond ze er zelf bij één die was verlaten. Ze had goed om zich heen gekeken of ze de kamerjuffrouw (of jongen, no judgement) had gezien, maar er was niemand toen ze de kamer uit was gestapt en eh... ja, hallo, dan ging je toch wel wat shampoos stelen? Het was luxe hier, oké? 

 

En toen ging de deur open van de kamer naast haar. Christa draaide zich snel om en probeerde er zo onschuldig mogelijk uit te zien, maar het was niet iemand die het uniform droeg waar Christa zo bekend mee was, maar in plaats daarvan... 

 

"Ugh," begroette ze de jongedame. "Jij weer."

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Adeline was chagrijnig. Ze apprecieerde het over het algemeen al niet dat ze genegeerd werd, maar ze kon er al helemaal niet tegen als iemand haar zonder meer liet zitten zonder wat te laten weten zodat ze hier zonder reden had zitten wachten. Ugh. Deed ze eens haar best. Dus toen ze een “ugh” moest horen bij haar aanwezigheid, was ze niet per se blij, want hallo, zij was hier degene die bij alles mocht gaan zuchten. En zij… tja, zij was nog altijd niet haar probleem.

 

‘Goh, wie we daar hebben,’ zei ze, haar een snelle blik van top tot teen gunnend. ‘Ook weer de persoon die ik nu wil zien. Moet jij niet aan iedereen die je tegenkomt vertelt wie er hier zoal verblijft? Hm?’ Ze knikte naar haar kleed. ‘Of heb je het te druk nu om alles door te lullen?’

 

Adeline was echt heel leuk als ze zich vernederd voelde.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh nee, hoor, Adeline was daar buiten ook heel leuk! Echt één van de leukste mensen om bij in de buurt te komen en naar haar te luisteren zodra ze haar mond open trok! Oftewel, Adeline had een neiging om iedereen te beledigen die ze tegenkwam, en mijn karakters zijn daar meerdere malen het slachtoffer van geworden, MARGAUX D<. 

 

"Alsof ik jou wilde zien," sneerde Christa naar Adeline, want haar beledigingen kwamen niet bepaald verder dan de basisschoolmanier van 'NEE JIJ BENT STOM'. Jammer dat ze dat nooit had ontwikkeld, de vaardigheid om mensen goed te beledigen, want ze had het nu wel kunnen gebruiken. "Ja, ik heb het druk," zei ze arrogant. "Drukker dan jij, geloof ik."

 

Ugh, Christa. Je bent al zeventien. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Pffft, Adeline beledigt echt niet iedereen. Om dat te bewijzen: ik kan me niet herinneren dat ze Dante heeft beledigd, ze heeft Elara nooit beledigd (maar Elara vond het een belediging dat ze zonder haar medeweten ingetrokken was, MAAR strikt genomen heeft Adeline haar niet beledigd) en ik geloof dat ze Valentine alleen maar in gedachten heeft beledigd.

 

Dus.

 

Christa was gewoon een leuk kind om te beledigen. Reageerde er zo goed op, snap je, en daar knapte Adelines fragiel ego, fragieler dan ze ooit zou toegeven, altijd van op.

 

‘Wat fijn voor je,’ zei ze zoetjes. ‘Als je niet veel kan vragen omwille van…’ Ze bekeek haar nogmaals van top tot teen, ostentatief, ‘redenen, is het maar goed ook dat je er toch genoeg kan vinden.’ Sloeg eigenlijk nergens op, had weinig grondslag, maar het klonk niet aardig en daar deed ze het voor. ‘Moet je nu ergens zijn, schat?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zelfbewust streelde Christa over de zachte, lichte stof van haar jurk. Het was een prachtige jurk, wist Christa omdat ze gewoon goede kijk had op mode, en hij stond haar fantastisch, wist ze dankzij haar spiegel, maar toch omdat Adeline er zo naar keek werd ze er haast zenuwachtig van. En dan had ze nog altijd de behoefte om zich willen te bewijzen, om goed genoeg te zijn. 

 

"Vertel me eens," zei ze bruusk, terwijl ze haar handen in haar zij zette, in een soort primitief gebaar om zichzelf groter te doen lijken. "Wat voor redenen zouden dat dan zijn? Want ik heb het gedeelte gemist waar je blijkbaar bepaalde conclusies trok." Die op zich waar waren, maar dat was het punt ook niet. "Maar jij weet er vast alles vanaf, niet waar?" Ze gebaarde naar Adeline's jurk. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Adeline trok altijd bepaalde conclusies. Ze glimlachte toen Christa die vaardigheid opmerkte, glimlachte toen ze haar handen in haar zij zette en de confrontatie aanging, net alsof Adeline niet leefde op confrontaties en scherpere woorden dan nodig, op willekeurige observaties en conclusies en geen factcheck. Ergens geloofde ze niet eens in een factcheck, eerlijk gezegd, al was het maar omdat feiten er minder toe deden dan gevoelens in de branche waar Adeline zichzelf ingezwierd had.

 

‘Oh, heel graag, hoor!’ kirde ze. ‘Maar niet als we zo in de weg staan.’ En dus trok ze Christa de kamer in waar ze zonet uitgegaan was en duwde ze haar richting de staande spiegel die daar staat omdat ik daar zin in heb, haar handen op Christa’s schouders. ‘Eens zien. Je bent jong, niet zo lang geleden begonnen zou ik dan denken, en dat maakt dat je geen vaste klanten hebt, je lijkt me een roekeloos type,’ had geen grond, vond ze gewoon leuk om te zeggen, ‘en het boeit je wat ik denk.’ Ze glimlachte naar haar eigen spiegelbeeld. ‘Dat moet je leren te verbergen, schat.'

Share this post


Link to post
Share on other sites

Christa had gehoopt dat Adeline nu af zou druipen, niet dat ze door de jongedame mee in de hotelkamer werd getrokken, voor een spiegel werd gezet en plotseling geanalyseerd werd. Boos sloeg ze Adeline's handen van haar schouders af en draaide ze zich naar het meisje. "Vind je het leuk om mensen te beledigen of zo?" siste ze, hoewel Christa allang de conclusie had kunnen trekken dat Adeline dat inderdaad leuk vond, ja, want sinds ze elkaar ontmoet hadden, had Adi eigenlijk niets anders gedaan. Wat een kreng was het eigenlijk.

 

"Het boeit me helemaal niet wat je denkt," snoof Christa en ze stak haar neus in de lucht, want ze was beter dan Adeline Bruxley, eerlijk waar! Oké, misschien niet, maar ze wilde beter zijn dan Adeline en dat telde, toch? "Jij bent gewoon een zure pruim die het niet kan hebben dat je zo onderhand te oud wordt voor dit beroep en de problemen met haar eigen ego afreageert op iemand anders!" 

 

En nu zou ze eigenlijk weg moeten stormen, maar in plaats daarvan bleef Christa staan, in de hoop dat Adeline in tranen uit zou barsten. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, Adeline vond het best leuk om Christa te beledigen, al helemaal als ze met niets terugkwam dat haar ego verbrijzelde. Gewoon. Machtsvertoon, ergens, wellicht, het algehele idee dat ze met een aantal welgemikte woorden genoeg invloed kon uitoefenen om iemands humeur te veranderen, ook al hadden Christa en Adeline geen band, ook al was er geen rationele reden dat haar mening er ook maar iets toe zou doen in Christa’s leven.

 

Je weet wel. Hobby’s voor mentaal gezonde mensen met wie niets mis is.

 

‘Te oud?’ Ze giechelde ongemeend. ‘Jij hebt echt geen idee waar je het over hebt, hè.’ Koppig stak ze haar hand naar Christa uit om een licht kleinerende aai over de bol te geven. ‘Ga maar door, hoor. Misschien dat je straks een goede belediging vindt!’ Ze ging op het bed zitten en keek haar bemoedigend aan. Kijk! Ze was aardig.

 

 ‘Pak je het ook zo aan bij je klanten? Zo…’ Ze wapperde wat met haar hand richting Christa. ‘Opvliegend?’ Dit vroeg ze heel erg uit bezorgdheid.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ugh, natuurlijk barstte ze niet in tranen uit en Christa beet geërgerd haar kaken op elkaar, want het enige wat ze wilde was dat Adeline eens gekwetst zou zijn, oké? Gewoon zich voor één moment naar of vervelend zou voelen, maar natuurlijk niet. Nee, Adeline zou zich nog op haar gemak voelen als de wereld om haar heen in zou storten en het allemaal Adeline's schuld zou zijn, want ze had totaal geen gevoelens. Oké, nu overdreef Christa een beetje, maar ze duwde hardhandig Adeline's hand weg.

 

"Nee, natuurlijk niet," beet ze uit. "Ik weet best wel hoe ik met klanten om moet gaan, hoor." Daar had ze wel les in gekregen van Lucinda en ze deed echt haar best om het allemaal goed te doen. Dat ze tegen Adeline boos was, lag aan Adeline en niet aan haar. "Maar als je verder niets anders wilt dan me beledigen, ga ik weg, want ik heb betere manieren om mijn tijd te besteden," snoof ze en ze draaide zich ietwat dramatisch om.

 

Stom mens. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×