Jump to content
Andromache Moyle

[1836/1837] Common enemies make for bitter friends

Recommended Posts

"Yay," vrolijkte Andromache op, want ook al was ze echt heel serieus en volwassen en al dat soort dingen, een eenhoorn aaien kon ze toch niet weerstaan. "Misschien moet ik ook maar bevriend raken met professor Foulkes-Davenport, als ik dan alle eenhoorns mag komen aaien!" Nee hoor, ze zou altijd loyaal blijven aan Yara. Dat was nou eenmaal haar beste vriendin en Irwin was... oud. Mannelijk. Saai.

 

"Echt?" fluisterde ze nieuwsgierig terug. Jeetje, dat had ze ergens niet verwacht. Wel beter voor Yara, dat haar man niet vreemd zou gaan, want alle aandacht hebben was heerlijk, maar... toch. Je moest wel een beetje de keuze hebben. "Meestal zie je dat niet zo, geloof ik..." Bij uithuwelijkingen tenminste. Haar ouders waren met elkaar getrouwd uit liefde, dus voor zover Andy wist waren die altijd keurig bij elkaar gebleven, maar soms hadden de ouders van haar vriendinnen zo'n pesthekel aan elkaar dat het haast een weddenschap was om te kijken wie er als eerste vreemd ging. 

 

Ze trippelde achter Yara de stal binnen en nadat ze voorzichtig haar rokken goed had uitgespreid knielde ze bij de kittens. "Ze zijn wel schattig," glimlachte ze naar de kroelende beestjes. "Ik doe de vacht wel." Ze aaide er wel even één hoor, gewoon om ervan te genieten en toen begon ze keurig met haar spreukwerk. "Veeleisend, hoor," giechelde ze naar Yara. "Hebben je ouders je nooit verteld dat je genoegen moet nemen met wat je krijgt?" Nah, dat vertelde bijna niemand meisjes zoals zij en Yara. Ze verdienden ook beter. "Hmm... wel wat ouder," gaf ze toe. "De jongens hier op Zweinstein zijn zo..." Ze rolde met haar ogen. "Denken alleen maar aan zichzelf en zijn zo onhandig." Ze had wel eens met jongens gerommeld, maar het was nooit echt interessant geweest, dus had ze het nooit verder laten gaan dan wat zoenen en misschien wat aanrakingen hier en daar. Maar met Achilles was alles anders, natuurlijk.

 

"Ik heb nooit een Dickson aangeraakt," verdedigde ze zichzelf bij voorbaat, "maar die zien er altijd uit alsof ze aan vijf seconden meer dan genoeg hebben, niet waar?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Oh, ik wens je succes, hoor. Hij raakt niet zo snel bevriend met leerlingen en als hij weet dat je een vriendin van mij bent, dan verhoogd dat de moeilijkheidsgraad, denk ik. Ik wil het je wel zien proberen." Ze lachte zachtjes. Ze wist heus wel dat Andy Irwin nooit zou proberen te verleiden. Ze zou het overigens stiekem helemaal niet leuk vinden als haar vriendin het wel zou proberen, maar dat ging ze natuurlijk niet toegeven en voorlopig was dat ook nog niet iets waar ze zich druk over hoefde te maken...

 

"Nee, volgens mij is het vrij uniek, maar, mm, Irwin neemt alles heel serieus, hè." Yara glimlachte en haalde losjes haar schouders op. "Dus daar bof ik heel erg mee, maar zeg eerlijk. Hij heeft mij. Welk ander meisje zou hij dan nog kunnen willen?" Ze haalde een hand door haar haren en keek even zo arrogant als ze voor elkaar kon krijgen en daarna lachte ze weer zachtjes. "Nee, volgens mij vindt hij me een jong kuikentje. Wel een gezellige, hoor." Toen proestte ze het uit. "Een aantrekkelijk jong kippetje. Oh, verschrikkelijk," giechelde ze. Het was maar goed dat Irwin dat gegeit met haar vriendinnen niet kon horen. 

 

Yara begon met het bespreuken van de voetjes. "Ja, heel schattig. Daarom moeten we ze ook geen pijn doen, maar ze hebben hier zelf toch geen last van. Het zitten allemaal een soort van aan ze geplakt..." En het was allemaal onomkeerbaar. Dus dan viel het allemaal wel mee, toch. 

 

"Pff, als je met alles genoegen neemt, wat je krijgt, dan kom je nergens. Zeker niet als meisje. Dan zou ik niet volgend jaar gaan studeren. Ha. Zou jij dan de schouwersopleiding mogen doen? Nee, we moeten al onze wensen zorgvuldig met linten en wapperende wimpers aankleden...En dan veroveren met een glimlachje de wereld?" Yara glimlachte naar haar vriendin. Natuurlijk werd alles luchtig gebracht, maar onderliggend meende Yara het wel. Ze was ambitieus en nam niet met minder genoeg dan dat ze kon krijgen. 

 

"Oh. Bij. Merlijn. Nee, de jongens hier op school zijn allemaal sukkels." Yara trok haar neus op. "Het idee alleen al dat je aan een Dickson heb gezeten... Dat is misselijkmakend." Ze lachte spottend. "Volgens mij hoef je ze niet eens aan te raken. Die jongens zijn zó wanhopig, dat als je naar ze glimlacht of als ze kijken hoe je je mantel afdoet...Dat ze dáár al genoeg aan hebben." Yara begon een volgende laag op haar bezwering aan te brengen. "Als je moest kiezen... van alle jongens op school... Wie zou je dan kiezen? En dan moet je er minstens mee zoenen..." Ze lachte. "Dat is nog best een hoofdbreker, niet?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Andromache pruilde naar Yara, want het was niet per se dat ze vond dat Irwin haar bij voorbaat al moest mogen, maar hallo? Wat voor onzin was het nou weer dat hij niet bevriend met haar wilde worden enkel omdat ze vrienden was met Yara? "Dat is stom," besloot ze. "Klinkt net alsof hij vindt dat jouw vrienden helemaal niets zijn!" Daarbij vond ze het hele idee dat iemand haar niet mocht sowieso al stom. Andromache had hoge eisen aan andere mensen, natuurlijk had ze hoge eisen, maar ze kon er eigenlijk nooit tegen als anderen zulke hoge eisen hadden dat zij daar niet onder viel. Alsof ze het recht niet had om zichzelf te mogen.

 

Andromache knikte en giechelde vervolgens, want ja, hallo, Irwin mocht blij zijn dat hij Yara had! "Wees blij dat je geen wolf bent," giechelde Andy, "anders ben je hap, slik, zo weg!" Ze hapte even naar Yara en moest toen zo hard giechelen dat ze bijna dacht dat ze de slappe lach zou krijgen. Maar het hele idee, Yara als kip, Irwin als een wolf... 

 

Ze knikte driftig terwijl ze voorzichtig één van de diertjes van haar schoot afduwde en de volgende aanpakte. Ze waren wel echt schattig, hoor, maar hey, wraak moest er genomen worden. En zoals Yara al zei, het deed hen niets kwaad. "Mannen onderschatten ons altijd," zei ze vrolijk. "Soms is dat best handig." Als ze je onderschatten letten ze ook niet op je en dan kwam je altijd met meer weg dan je eigen verdiende om mee weg te komen. Maar aan de andere kant moesten ze zich ook weer op een bepaalde manier gedragen en werden ze in de gaten gehouden, dus dan was dit een goede balans, toch? "Dus ik ben niet de enige die 's avonds een half uur het wapperen van mijn wimpers oefent?" grijnsde ze.

 

"Van alle jongens op Zweinstein?" Andy kauwde even nadenkend op haar lippen, terwijl ze erover nadacht. Minstens moeten zoenen met één van de jongens... wie zou daar nou geschikt voor zijn? "Misschien die aangetrouwde neef van je, Daniel?" Ze haalde een beetje ongemakkelijk haar schouders op, want ze had het gevoel dat ondanks dat ze moest kiezen, Yara haar toch zou veroordelen over haar keuzes. "Die is niet zo verkeerd... Een beetje klasse... Hoewel die ene Huffelpuffer wel erg veel om hem heen danst." Ze trok haar neus op. "Dan liever iemand die niet gevolgd wordt door een Huffelpuppy." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Hij is tien jaar ouder. Dus hij vindt ons vast allemaal véél te puberaal en hij is heel erg professor natuurlijk, dus hallo, dan gaat hij echt niet bevriend raken met leerlingen. Het is al erg genoeg dat hij er met eentje getrouwd is," lachte ze. "Stel je voor, een jong, jeugdig ding in je bed." Ze giechelde "Hij knuffelt trouwens wel prettig in bed," vertrouwde ze haar vriendin toe. "Maar hij is natuurlijk ook heel lang en gespierd." Ja, ze bofte ergens wel met Irwin. Ze kon in ieder geval over bepaalde dingen opscheppen en de rest vulde men dan vast wel vanzelf in zonder dat zij het expliciet hoefde te maken.

 

Ook Yara ging verder met het volgende katje bespreuken. Dit werd echt zo grappig. Hopelijk kon Irwin er ook om lachen, maar dat was een secundaire prioriteit. "Oh ja, je moet soms alleen een beetje schattig of hulpeloos doen en de mannen springen voor je op om het voor je te doen. Je kan er heel erg om gaan protesteren, maar je kan er ook gebruik van maken." Ze humde. "Wat ik wel stom vind, is wanneer ze je als een soort accessoire aan hun arm tentoon willen stellen op feestjes. Hallo. Ik ben meer dan een mooi gezichtje en een slank figuur." Ze haalde een kattenhaar uit haar mond. "Yuck." Ze trok een wenkbrauw op naar Andy. "Of heb jij dat helemaal niet?"

 

Wimpers wapperen oefende Yara wat minder. Ze oefende echter wel haar lachjes, hoe ze haar hoofd moest houden en hoe je de meest onschuldige blik op aarde voor elkaar kon krijgen. Irwin trapte er nooit zo in, hoefde ook niet, hij gaf haar toch wel alles. Maar bij leraren en familie kwam het maar wat goed van pas. "Het is wel jammer dat vrouwen andere vrouwen altijd zoveel misgunnen, vind je niet... Zij laten zich nooit zo makkelijk overhalen." Maar gelukkig waren de mannelijke professoren wel in de meerderheid op school.

 

"Oh, Daniel zou je zeker wel terug zoenen. Dat weet ik zeker." Want waarom niet? Andy was knap en het was weer nieuw... Die ingrediënten leken voor Dan vaak voldoende. In ieder geval om iemand één keer uit te proberen. "Die zou ik ook wel zoenen hoor," glimlachte ze. Ha ha... Ze was zelfs al met Daniel naar bed geweest, maar sshh, dat ging ze zelfs Andy niet vertellen hoor. "Als ik niet getrouwd was geweest... en ja, je bedoelt Cadwyn... Zijn speeltje... Dat meisje doet echt álles voor hem. Het is aandoenlijk." Ze humde. "Waarom hebben wij niet een of andere Puff die onze tassen draagt en zorgt dat we ons prinsesjes voelen?" Het was niet eerlijk, hoor, Daniel. "Misschien moeten we Dan maar vragen zijn puppy te delen. Als zij van hem wat voor ons moet doen, dan werkt dat vast ook."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, ja, tien jaar ouder en leraar, bla bla bla, maar dat betekende toch niet dat Andromache niet meer verdiende? Hoezo, ze was te puberaal voor hem! Andy vond zichzelf helemaal niet puberaal, het waren altijd die volwassen mensen die haar gewoon niet begrepen. Dat gezeik over over tien jaar denk je er wel anders over. Waarom zou dat? Alsof wat er nu in haar omging niet belangrijk was?

 

"Oooeew," giechelde Andy en ze trok haar wenkbrauwen naar Yara op. "Knuffelen, he." Ze geloofde er niets van dat het alleen bij knuffelen bleef! Yara was hartstikke knap en hoe jong Irwin zijn lieve vrouw dan wel niet vond, was het niet zo dat mannen dat juist interessant vonden? Hoe jonger, hoe beter, dat soort dingen? Waarom zouden mannen van dertig plus anders trouwen met meisjes van hun leeftijd? "Oh ja, dat is zo saai," knikte Andy. "Af en toe moet ik ook komen opdagen op dat soort feestjes, maar..." Ze kauwde even op haar lip en giechelde. "Er werkt iemand voor mijn vader, die ehm... heeft interesse." En af en toe ging ze ermee naar bed, gewoon, omdat het kon. "Dat maakt die feestjes wel een stuk minder saai, ook al ben je alleen aan het flirten." Maar Andy was ook niet getrouwd, dus zij mocht dat. Yara had het dan toch wel een stukje moeilijker, het arme kind.

 

"Sommige vrouwelijke professoren zijn zo..." Ze vertrok haar gezicht. "Alsof ze nooit eens iets voor hun plezier hebben gedaan. Professor Astoria, bijvoorbeeld, man, wat een saai mens is dat! Daar wil niemand naar omkijken. Geen wonder dat ze zo streng is, die heeft vast opgebouwde frustratie." En weer moest ze giechelen, want dat was toch grappig?

 

Andy glimlachte tevreden, want hoera, Yara wees niet direct haar keuze af. In tegendeel, zelfs... "Oh, echt?" vroeg Andy, terwijl ze haar wenkbrauwen omhoog trok. "Yara toch, foei hoor, dat je aan iemand anders durft te denken dan je eigen man!" Maar ze kon het wel begrijpen, als ze zelf moest kiezen tussen Daniel en Irwin, dan was de keuze ook best snel gemaakt... "Het is aandoenlijk... maar ook een beetje wanhopig." Ze kauwde op haar lip, terwijl ze zich probeerde voor te stellen hoe het was om zelf achter iemand anders aan te lopen. Maar dat kon je toch niet doen zonder dat je geen zelfvertrouwen had? "Voelt wel een beetje tweedehands, hoor," grijnsde ze. "Als we Daniel moeten vragen. Kunnen we niet zelf iemand vinden? Huffelpuffers zat. Zelfs die Dicksons willen vast wel eens een tas voor ons dragen." 

 

En met een jongen kun je flirten, zelfs als je niets wilde doen. Met een meisje kon dat niet. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×