Jump to content
Eleanora Paget

[1836/1837] Ik ben elke keer verbaasd dat ik een titel moet verzinnen

Recommended Posts

9 mei 1837

 

Eleanora was best wel aanhankelijk. Afhankelijk, dat ook; als ze gehecht was aan iemand, dan, eh, hing ze aan die persoon, deels figuurlijk, deels letterlijk (ze was echt heel aanhankelijk, oké), leunde ze op hen. Gewoon. Omdat ze dat nodig had, omdat ze het type was dat het doodeng vond om ergens alleen voor te staan en ze zich altijd tien keer beter voelde als ze In De Buurt Van Mensen™ was. Ja, sorry, Eleanora was een ~afhankelijke extravert~ van de ergste soort, sorry, jongens, ik heb haar op bevel gemaakt naar de wens van anderen, het is niet mijn schuld dat ze de nachtmerrie van elke introverte persoon is.

 

Laten we even hopen dat Henry geen introvert iemand is, want Eleanora had behoefte aan broederlijke aandacht en omdat Eleanora Eleanora was, was ze de leerlingenkamer van Zwadderich binnengehupt, zoals Eleanora dat deed (Eleanora is een veel te lange naam om zo vaak te gebruiken in één zin), en was ze naast haar broer op een zetel gesprongen.

 

‘Hoi!’ zei ze vrolijk, want hallo, mensen. ‘Je hebt niet druk, toch?’ Naaah. Als hij niet overduidelijk iemands leven aan het redden was, had hij het niet te druk. ‘Ik zie je zo weiniiiiiig hier, dat is helemaal niet tof,’ ze porde hem in de zij, ‘waar zit jij altijd?’ Nu ja, op het moment hier, maar dat was het punt niet. ‘Wat heb je vandaag zoal gedaan? Heb je iets leuks gedaan? Iemand nieuw leren kennen?’

 

OOC: Privé met Gianna! <3 Of niet privé. Moet je aan Gianna vragen, zie ik eruit alsof ik wil beslissen

Share this post


Link to post
Share on other sites

Introverte mensen kwamen niet voor bij de Pagets. Of nou ja, ze kwamen vast wel voor, zijn tweelingzus was namelijk introvert, maar Henry negeerde introverte mensen altijd (behalve als ze zijn verloofde waren want dan kwam je er niet onderuit), want eerlijk gezegd had hij geen enkel idee wat je ermee moest doen. Een klopje op hun hoofd geven en dan maar achterlaten in de bibliotheek, waarschijnlijk, want als je ze mee trok naar een feestje toe begonnen ze vaak te huilen en ugh, Henry hield niet van gehuil. Maakte hem altijd zenuwachtig. 

 

Maar gelukkig was Eleanora net zo min introvert als hijzelf, dus mocht hij Eleanora een stuk meer dan Constance, zeg maar. 

 

"Au," klaagde hij zachtjes toen Ellie hem in zijn zij porde, want wtf, waar haalde ze het vandaan, "en jij dan? Waarom zie ik jou weinig?" Hij porde haar terug, want wraak en zo. "Ik hang rond op alle leuke plekken! Dus als jij me niet ziet, he, dan hang jij rond op de niet leuke plekken!" Prachtige logica hier. "Ik heb mijn verloofde leren kennen," gaf hij als daadwerkelijk antwoord en even maakte Henry een gezicht. "Ze is wel leuk, hoor, maar zo verlegen." Echt, hoe ging je met verlegen mensen om? Dat kon gewoon niet. "Heb jij haar al eens gezien? Maia de Liedekerken, zit in Ravenklauw, houdt veel van boeken..." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘Niet waar!’ protesteerde Eleanora vurig. ‘Ik ben alleen maar op leuke plekken.’ Ze stak haar tong naar hem uit, want Eleanora was heel volwassen, echt, nooit eerder een dertienjarige gezien met meer maturiteit in haar botten steken. ‘Jij bent op de stomme plekken!’ Hier, bijvoorbeeld. Ze wilde er niet naar over doen, maar ze snapte eigenlijk nooit zo goed waarom Zwadderich geen warmere kleur had genomen dan dat gifgroen. Gifgroen was zo koud. Ze hield niet van koud. Maar ze hield wel van met haar familie omgaan en dus zette ze, heel dapper allemaal, door.

 

‘Ooooh, je verloofde!’ Oh ja, dat was een ding. ‘Vind je haar mooi?’ vroeg ze nieuwsgierig, waarna ze maar eens moest gaan nadenken of ze Maia de Liedekerken kende. ‘Ik denk dat ik haar weleens heb gezien… Maar nog nooit gesproken of zo. Zegt ze echt niets?’ Ew. Eleanora praatte voor twee, maar als ze nauwelijks een antwoord terugkreeg, liep dat gesprek ook alweer dood. Ook weer zo lastig. ‘Wanneer gaan jullie trouwen?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ik ben op geweldige plekken,"' protesteerde Henry, alweer, maar hoe anders moest hij Eleanora ervan overtuigen dat ze ongelijk had en dat de leerlingenkamer van Zwadderich de beste leerlingenkamer op de hele wereld was? Hm? Hoezo, het herhalen van hetzelfde argument hielp niet? Dat was niet aan Henry besteed.

 

"Oh ja, ze is mooi," gaf Henry toe, want dat was ook gewoon zo. Maia was een Transformagiër, dus ten eerste zou het knap zijn als ze lelijk was, maar of ze nou zo geboren was zoals ze eruit zag of niet (hoewel dat in principe niet kon want je bleef nooit veertien jaar lang hetzelfde eruit zien), ze zag er nu mooi uit. "Niet blond, zoals jij en ik," hij pakte treiterig een pulk van haar haar en trok er even aan, gewoon omdat hij haar broertje was en ze er maar mee moest leven. "Zwart haar, blauwe ogen, een beetje zoals Sneeuwwitje, weet je nog die tekeningen van dat boek dat mama vroeger altijd voorlas?" Dat was zijn favoriete boek geweest als kind. Maar de kans was dat Eleanora het niet meer wist, zo oud was ze ook niet geweest toen mama overleden was.

 

"Ze zegt niet niets..." Maar het was ook weer niet veel. "Voorlopig nog niet, denk ik... papa heeft niets gezegd, in ieder geval." Hij haalde zijn schouders op. "Ik zie wel. Misschien na Zweinstein, dus nog genoeg tijd om haar wat minder verlegen te maken. Maar wist je dat ze ook niet weet hoe je piano moet spelen?!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘Au!’ Henry hoefde echt niet aan haar haar te trekken. Een beetje boos keek ze hem aan, maar Eleanora was eigenlijk helemaal niet zo goed in boos kijken en al helemaal niet als haar broer het had over hoe mooi zijn verloofde wel niet was. Schattig. ‘Je bent verlie-hiefd!’ zei ze zangerig, koppig weigerend het over die tekeningen van Sneeuwwitje te hebben, want dat wist ze helemaal niet meer. Eerlijk gezegd zou ze willen van wel. Ze wist zo weinig nog van haar moeder en dat was Stom, want Eleanora wilde haar moeder kennen en het was niet eerlijk dat ze er niet meer was. Dus.

 

En Henry was ook stom dat hij erover begon.

 

En ook omdat hij aan haar haar trok.

 

‘Ze kan geen piano spelen?’ herhaalde Eleanora verbaasd, want dat was vast iets heel raars (ik kan me niet voorstellen dat Eleanora zelf zo verbazingwekkend muzikaal was, maar ehhh, ze heeft het vast wel geleerd als Henry het raar vindt dat Maia het niet kan, ik ben goed in basale conclusies trekken, oké) en dus was ze verbaasd. Dit is de beste post ooit. ‘Hoezo niet dan? Heeft ze geen handen?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Niet waar!" protesteerde Henry, want ten eerste was het beschamend dat iemand zei dat je verliefd was op iemand op wie je helemaal niet verliefd was en ten tweede was hij ook gewoon niet verliefd. Hij kende Maia nauwelijks en Maia was ook erg... anders dan hij. Ja, Henry had gehoord van dat tegenpolen elkaar aantrokken, maar zo anders? Ze stond vroeg op! Ze hield niet van feestjes! Ze kon geen paardrijden! Hij keek Eleanora dus streng aan, maar dat maakte waarschijnlijk weinig indruk op Eleanora, want ze was zijn kleine zusje en op de één of andere manier zorgde dat ervoor dat hij al zijn autoriteit verloor bij haar in de buurt. Vreselijk oneerlijk. 

 

"Nee," knikte hij heel serieus naar Ellie, maar hij trok wel even zijn wenkbrauwen op toen ze vroeg of Maia geen handen had. "Natuurlijk wel." Hij rolde even geërgerd met zijn ogen en stak zijn hand al uit om weer aan haar haren te trekken, maar ze dook behendig weg. "Maar ze heeft het gewoon nooit geleerd. Ze kan ook niet paardrijden, of zingen... Ze kan wel schaken." Hij wierp Eleanora een blik toe. "Kan jij schaken?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘Wel waar,’ zei Eleanora wijs, hem een zusterlijk schouderklopje gevend. Ja, wat, hij was verloofd en hij vond haar mooi, er was helemaal geen andere optie, dus ha. Die was er vast wel, maar deze was de leukste en dus zat Henry eraan vast. Haar broer – verliefd, en dan op iemand a. met wie hij verloofd was (score) en b. die niet graag praatte of paardreed (score als je niet van leuke dingen hield, zeker). Kijk, liefde klonk nu al ingewikkeld.

 

‘Ga je het haar leren?’ vroeg ze nieuwsgierig. ‘Dat is heel romantisch, hoor! Dan wordt ze misschien ook op jou verliefd.’ Wat ew was, maar wel schattig. Maar ook ew. ‘Ik kan schaken!’ Ze stak haar tong naar hem uit. Ze was er echt heel slecht in, maar ze kon het. ‘Kan jij schaken? Ik wed dat ze je altijd verslaat.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Niet waar," herhaalde hij koppig en het was knap dat ze nog een ander gesprek voerden dan dit, maar dat is gelukkig het multitasken van de RPG, waarin we toch altijd een gesprek op meerdere niveaus hebben.

 

"Ze wordt niet ook verliefd op mij," protesteerde Henry, want dat was op de één of andere manier nog vreselijker dan dat hij zelf verliefd op Maia zou zijn. Waarom wist hij niet, het was gewoon zo en daar moest Ellie het dan maar mee doen, zo werkten dat soort dingen. "Ik ga haar leren paardrijden," besloot hij, "maar piano moet ze maar van iemand anders leren." Paardrijden was al romantisch genoeg! Maar dan niet romantisch want dat werd hem dus niet. Ingewikkeld, hoor. "Ze verslaat me heus niet," pochte hij. "Oké, wel die ene keer, maar..." Dat was gewoon omdat het een Ravenklauwer was.

 

"Wil jij eens gaan schaken met Maia, dan? Volgens mij is ze bang voor andere mensen." En dat was raar. Wie was er nou bang voor andere mensen? Hij bekeek Ellie eens grondig. "Jij bent niet eng." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eleanora stak haar tong uit. ‘Wel waar. En dat je zo hard nee zegt, bewijst het alleen maar!’ Zo werkte dat soort dingen toch? Ha.

 

‘Waarom ga je haar geen piano leren? Flauw, hoor. Maia vindt het vast heel lief als je je best doet!’ En dat was belangrijk, want Henry was verlieeeeeeeefd, had Eleanora besloten, en dat vond ze deels heel schattig, dus ze moest haar dertienjarige sprookjeswijsheden delen, en deels grappig, want Henry vond het Niet Schattig™ en dan moest ze hem er natuurlijk mee pesten. Grote broers bestonden om gepest te worden. ‘Ik wil wedden dat ze je altijd verslaat!’ voegde ze vrolijk toe en maakte alvast een mentale aantekening dat ze tegen Maia moest zeggen dat ze hem vooral nooit mocht laten winnen.

 

Ze mat zichzelf een Intimiderende™ gezichtsuitdrukking aan. ‘Ik ben heel eng!’ Nah, besloot ze, maar Henry tegenspreken was een hobby op zich, en vervolgens ging ze terug naar haar ~normale gezicht~. ‘Waarom is ze bang van mensen? Mensen zijn niet eng. Vooral jij niet. Jij bent gewoon verliefd.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ik ben niet verliefd!" protesteerde hij weer, want hij was ECHT NIET verliefd, Eleanora! Stom, koppig zusje. Waarom moest Eleanora altijd zo vervelend zijn? Oké, zo vervelend vond hij haar helemaal niet, Constance was vervelender dan Eleanora ooit zou zijn, maar op dit moment was het Eleanora die zijn leven zo moeilijk maakte en niet Constance. Tot hij Constance tegen kwam, dan was Eleanora weer het beste zusje dat hij ooit had gehad.

 

"Pianoles moet gegeven worden door een leraar," sprak hij, alsof het pure waarheid was en niets hem daarvan kon weerhouden om dat uit te spreken. "Paardrijles kan ik nog wel doen, maar voor pianoles moet je een echte leraar hebben. Ik heb jou toch ook geen les gegeven?" Zou moeilijk zat zijn geweest, Eleanora was nou eenmaal beter in piano spelen dan hij, stom genoeg, en daar had hij het al moeilijk genoeg mee. Straks zou Maia ook nog beter zijn! Waar moest hij dan heen met zijn ego?

 

"Ik weet het niet." Hij haalde zijn schouders op. "Haar ouders zijn niet zoals onze familie, denk ik. Maia is de enige met magie in hun familie en sommige dreuzels vinden heksen nou eenmaal eng." Stom hoor, heksen waren leuk.

 

"En ik ben niet verliefd." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘Waarom paardrijden wel en piano niet?’ informeerde ze, hem nieuwsgierig aankijkend. Als je het allebei kon, kon je het ook allebei aan iemand leren, toch? Eleanora vond zichzelf niet zo’n goede lerares, maar ze zag het verschil niet echt. Was allebei gewoon iets wat je deed. En als je het deed, kon je het aanleren. Toch? Ze lachte, echter, kort, bij het volgende en porde hem weer in de zij om een punt te maken. ‘Je kan me ook geen piano aanleren!’ zei ze, enigszins zelfingenomen, want haha, suck it.

 

‘Heksen zijn niet eng,’ zei ze gedecideerd. ‘Haar familie klinkt stom.’ Als je als dreuzel een heks in de familie had, hoe plots ook, was dat alleen maar tof, toch? Had je weer eens wat nieuws. Plus, magie was niet zo eng als je wist wat je ermee moest doen en als Maia op Zweinstein zat, wist ze dat vast. Dus.

 

‘Hoe meer je dat zegt, hoe verliefder je bent!’

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Omdat ik heel goed kan paardrijden," gaf hij toe tussen knarsende tanden door, "maar piano spelen kan ik niet zo goed." Wel goed, hoor, zo goed als geschikt was voor een jongeman van zijn stand, maar om nou te zeggen dat hij een groot talent was, was overdreven. "Dus een leraar is gewoon beter." En Maia had vast veel talent, zo zag ze er tenminste wel uit. Hij zou er bijna jaloers van worden.

 

"Vind ik ook," gaf Henry met een zucht toe en hij leunde even achterover, terwijl hij in gedachten verzonken naar het plafond staarde. "Ik bedoel, papa is ook een dreuzel, en hij haat ons toch ook niet?" Vond hij heel logisch. En zijn ooms en tantes waren vaak ook heel aardig tegen hem, dus het was allemaal maar gedoe om niets. "Ze maakt zich daardoor zorgen, denk ik..." Raar hoor, je zorgen maken over of je familie wel van je hield... Henry kon het zich niet voorstellen.

 

"Dat is helemaal niet hoe het werkt," protesteerde hij nutteloos. "Als ik het ontken ben ik verliefd, als ik het beken ben ik verliefd..." Hij gebaarde geërgerd naar haar. "Geef gewoon toe dat je het mis hebt!" Stom koppig rotzusje. 

 

Hij hield wel van haar, hoor. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eleanora trok haar benen bij zich om wat gemakkelijker te zitten. ‘Stel je voor dat papa ons wel zou haten omdat we magisch zijn.’ Ze trok een gezicht. ‘Lijkt me echt stom.’ Want papa was leuk en ook al had hij zo nu en dan wat kritiek op haar, was hij wel haar vader en ze wilde hem niet kwijt, hallo, hij was een inherent onderdeel van haar idee van thuis. ‘Ik vind dat ze het dan extra leuk moet hebben bij ons!’ besloot ze. Gewoon. Compenseren. ‘Dan weet ze dat haar familie stom is en ze niet naar ze moet luisteren.’ Werkte dat zo? Vast.

 

Koppig schudde ze haar hoofd. ‘Ik heb het helemaal niet mis!’ Ze wist heus wel wanneer haar broer verliefd op iemand was. Dat waren haar zusterlijke instincten. Duh. Dat ze bij God niet zou weten of hij ooit eerder op iemand verliefd was geweest, deed geen afbreuk aan dat concept. Toen was ze gewoon, wist zij veel, te jong of te onoplettend geweest om het te zien. Zoiets. ‘Waarom doe jij zo koppig?’ vroeg ze klagerig. Zo erg was het echt niet om verliefd te zijn op je verloofde.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Henry kopieerde Ellie's gezicht, want inderdaad, dat zijn eigen vader hem haatte omdat hij magisch zou zijn, dat zou echt stom zijn! Hij was vrijwillig met mama getrouwd, dus hij wist best wel dat zijn kinderen magisch zouden kunnen zijn (was dat eigenlijk ook zo voor Maia? Had hij nooit naar gevraagd...) en daarbij, wat was er mis met magisch zijn! Het was juist heel leuk! "Ja, vind ik ook," grijnsde hij naar Ellie en voor eens waren ze het met elkaar eens. "Betekent dat dat je je pony aan haar wilt uitlenen af en toe?" besloot hij direct te vragen. "Maia wil graag leren paardrijden, maar op Silver kan het niet, die is te wild voor haar, en ik kan haar nog niet nu al een pony kopen." Dat was... raar. En te snel. En ze was niet eens zo vaak bij hen thuis, voorlopig, dus hoe kon ze dan ooit bonden met het paard?

 

"Ik ben niet koppig," beet hij Ellie toe, "Ik ken haar pas net! Dus ik kan niet verliefd zijn!" Duh, Eleanora! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘Oh, ja, hoor,’ antwoordde ze snel. Waarom zou Eleanora haar pony niet willen uitlenen? Maia moest het op een paard lenen en Eleanora’s pony was Fantastisch en als Henry verliefd op Maia was, was Maia vast ook Fantastisch en dus ging dat allemaal goed samen. Als ze eraan gedacht had, had ze het vast zelf ook al aangeboden – behalve dan dat Eleanora alles heel goed bedoelde, maar het er wellicht op neer was gekomen dat ze vrolijk Maia op haar pony had gezet en verder was weggehuppeld, want Henry kon dat wel doen, toch, ja, wist zij veel waarom Henry er niet was.

 

Wacht.

 

‘Maar alleen als je toegeeft dat je verliefd op Maia bent!’ voegde ze eraan toe, met een tevreden grijns naar haar broer. Ha.

Share this post


Link to post
Share on other sites

... Nee! Dit was chantage! Henry werd bloedrood, zowel van frustratie als schaamte, want hij kende zijn zusje en als Ellie iets begon te eisen zou ze het nooit en dan ook nooit los laten. Dat was vreselijk, het was hoe hij ooit eens zijn favoriete knuffelbeer was kwijtgeraakt, omdat hij iets anders wilde, Ellie die knuffelbeer opeiste en hij toen dacht dat hij hem wel terug kon stelen. Is nooit gebeurd en dus stond die knuffelbeer nog steeds op haar kamer.

 

"Maar ik ben niet verliefd," protesteerde hij zwakjes, maar Ellie's pony was wel de beste pony voor Maia om het op te leren en dus keek hij snel om zich heen om te zien of er iemand in de buurt was, boog hij zich voorover en fluisterde hij: "Oké, ik ben een klein beetje verliefd op Maia."

 

Hier ging hij spijt van krijgen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Enthousiast sprong Eleanora op toen Henry haar haar gelijk gaf, met enige tegenzin weliswaar en nadat ze het eruit had moeten porren. Dat was heel veel werk geweest, echt waar, maar Ellie had alles over voor Ware Liefde™, wat, uh, dit vanaf nu was, en dat wist ze heel zeker, ook al had ze Maia de Liedekerken nog nooit gesproken en wist ze helemaal niet hoe haar broer en die Maia samen waren of wat dan ook.

 

‘Ik wist het wel!’ giechelde ze. Duh. Ellie kon Henry fantastisch goed lezen, dank je wel. ‘Je zorgt er wel voor dat Maia voorzichtig doet met Aurore, toch? Ik zou het echt héél erg vinden als ze haar pijn doet!’ Ze pruilde even, voor het effect, voor ze weer op de zetel sprong, zelfingenomen met haar overwinning.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Yup, hij had er spijt van, enorm veel spijt en het enige wat Ellie tot nu toe had gedaan was erg trots zijn op haar overwinning. Maar het was Ellie en Ellie was zijn kleine zusje, dus dan was het van nature vervelend dat ze hem had overwonnen. Maar nou, hij moest Eleanora's pony lenen! Dat was het wel waard, toch? "Natuurlijk, natuurlijk," zuchtte hij. "Je weet toch hoe ik ben met paarden? Ik zou nooit toestaan dat ze pijn lijden." Daarbij was het Maia, die deed waarschijnlijk nog geen vlieg kwaad. Nee, als er een mug in Maia zou prikken wachtte ze vast netjes tot hij was weggevlogen.

 

En daarna krabde ze niet, want ze had vast veel zelf-controle.

 

"Heb je niet wat huiswerk om te vragen?" vroeg hij, want nu Eleanora die gevaarlijke bekentenis aan hem had ontfrutseld, had Henry wel graag dat ze verdween. Snel graag. "Ik wel," zuchtte hij dramatisch en hij begon door zijn tas te rommelen, op zoek naar zijn Waarzeggerij-huiswerk. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘Je weet maar nooit met verliefde mensen!’ zei Ellie wijs, net alsof ze veel verstand had van verliefdheden in het algemeen. Ja, nee, James Graham was ~interessant~ en alles, maar het was niet zo dat Ellie plannen had om er iets mee te doen; ze wilde alleen maar met Elena over hem giechelen en alles wat hij deed veel te veel te analyseren, praktisch als een hobby, en dat léérde haar niet zoveel. Ze had geen vriendjes, haar vriendinnen hadden er ook geen, de enige die ze eigenlijk kende die concreet een vriendin zou kunnen hebben, was Henry en dat ook alleen maar omdat hij verliefd was op zijn verloofde en ze kon doen alsof dat hetzelfde was.

 

Dus. Hij moest haar alleen vertellen, hoor. Ze wilde het allemaal weten. Ze moest haar vriendengroep wel helpen met goed advies, hoor, en Henry was dan bij deze het proefkonijn.

 

Nu ja, niet zo, dat klonk naar en ze wilde niet dat Henry zich naar voelde (nee, echt niet), maar… toch. Haar punt bleef.

 

Ze porde hem in zijn zij. ‘Jij bent zo saaaaaaai,’ klaagde ze. ‘Huiswerk is stom.’ Ze stak haar neus in de lucht. ‘Zweinstein is veel leuker als je je agenda weggooit,’ vertelde ze hem, echter, hem het geheimpje van haar gemoedsrust toevertrouwend. Ja, wat, hij had haar ook wat verteld! Dan was het alleen maar eerlijk als ze hem ook iets vertelde en nee, ze hield zich zelden aan dat principe. Sorry.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, duh, natuurlijk was huiswerk stom, want alles was stom als er duizenden andere dingen waren te doen zoals feestjes en met elkaar praten en buiten op het gras liggen. Hij kon wel duizenden andere manieren vinden om zijn dag te vullen dan huiswerk maken, maar het ding was een beetje dat hij wel huiswerk moest maken. Hij moest nou eenmaal redelijk goede cijfers hebben, want dan kon hij naar de universiteit. Eleanora, voor haar maakte het nauwelijks uit.

 

"Oh, echt?" vroeg hij, niet echt geïnteresseerd. "Vindt papa vast ook leuk dat je dat doet." Hij rolde met zijn ogen, terwijl hij koppig de tafel voor hem leeg begon te maken. "Dus, ga samen maar met je vriendinnen je agenda in de brand steken, ik moet studeren!" En hij stak heel volwassen zijn tong naar haar uit. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×