Jump to content
Felicia Harding

[1836/1837] We have different heartbeats

Recommended Posts

Felicia hmmde zachtjes terwijl ze over zijn woorden nadacht. "Misschien niet zo zwart-wit," gaf ze toe. "Het is niet erg om in de schaduwen van iemand anders te staan, in mijn mening dan." Soms was de schaduw heel wat fijner om in te zijn dan in de spotlights, want in de schaduw kon je tenminste dingen doen zonder dat het iedereen direct opviel. "Sommige mensen zijn nou eenmaal geschikt om in de spotlights te staan," ze knikte naar Liam, "en alle aandacht op zich te hebben. Ik niet." Ze glimlachte lieftallig. "Maar dat vind ik ook niet erg, hoor." 

 

Dus Liam, je mocht heus wel de spotlights hebben.

 

"Nee, nee," grijnsde Felicia, "dat hoef je echt niet te doen, hoor." Ze klopte even op zijn arm om te tonen dat ze echt niet verwachtte dat hij op zijn knieën zou gaan, en hij hoefde ook niet te verwachten dat ze dat voor hem zou doen. "Ik ben helemaal nog niet van plan om te trouwen, maar ja, Vasilisa heeft zo haar eigen mening." Ze zuchtte zachtjes. "Jij hebt zeker ook nog geen huwelijksplannen?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoe kon Liam Felicia nu niet een steeds leuker meisje gaan vinden?! Ze vond het niet erg om in de schaduw te staan! Ze vond ook dat anderen daar soms veel meer geschikt voor waren en accepteerde dan zonder mokken of zeuren of nijdigheid op dat zij een plekje had onder hem (haha, letterlijk mocht ook) of achter hem! Kijk, als nu meer meisjes zo waren als dit prachtexemplaar, dan was die hele zoektocht naar een geschikte vrouw zo moeilijk nog niet. "Kijk, jij snapt hoe het werkt."

 

Niet dat hij dacht aan trouwen. Met haar. Of met iemand. Nee. Ha. Natuurlijk niet. Onzin. Pff.

 

"Nee, geen plannen. Mijn zus had dit voor me geregeld. Haar eigen huwelijken mislukken aan een stuk door en daarom heeft ze geloof ik bedacht dat ik het maar eens zelf moest proberen, voordat ik haar erom uit mag lachen of veroordelen." Hij glimlachte wat gemeen. Tja, op dit moment wist de man nog niet dat hem binnenkort een verloving boven het hoofd hing. "Maar als vrouw moet je wel uitkijken dat je niet te oud wordt." Hij keek schattend opzij. "Maar jij hebt nog wel even.." Ze ging op zijn minst nog wel een jaar of twee mee. 

 

Tevreden haalde hij een hand door zijn haar, een tik uit ijdelheid, en leidde hij Felicia door het park. "Wil je een ijsje?"  Hij zou wel even laten zien dat hij goed voor haar zorgde. Waarom wist hij niet helemaal precies, maar hij merkte dat hij ergens begon te willen dat dit meisje hem aardig vond. En dat hij daar moeite voor wilde doen? Werd hij ziek?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, Felicia begreep hoe het werkte, maar ze vond niet dat Liam dat ook begreep. Toch glimlachte ze vriendelijk naar hem, één gesprek ging er heus niet voor zorgen dat Liam ineens van mening zou veranderen. Dat ze graag in de schaduwen stond had niets te maken met haar geslacht, maar gewoon haar persoonlijkheid, en het was niet alsof ze daardoor minderwaardig was of zo behandeld moest worden. 

 

Ach, zusjes, die konden best vervelend zijn. Zelf had ze er geen, haar moeder had één kind al erg genoeg gevonden, maar ze was een klein beetje met het concept bekend dankzij haar hm... adoptie in de Silvershores. "Wat vervelend," knikte ze maar, om hem een beetje tevreden te houden. De volgende opmerking trok ze wel haar wenkbrauwen over op, want eh... ze had nog wel even? Wat betekende dat? "Ik ben inderdaad nog best jong," zei ze maar, een tikje twijfelend. "Ik moest dit jaar stoppen met mijn studie, maar ik zou op zich niet willen trouwen tot daarna." Eh, ja, dat ging niet helemaal door, maar in een perfecte wereld zou ze graag tot haar studie hebben gewacht.

 

In een perfecte wereld was Vasilisa nooit naar Engeland gekomen, had haar toekomstige schoonvader geen plannen om haar te vermoorden en hoefde Felicia sowieso niet op date met Liam.

 

"Oh ja!" vrolijkte ze op, want ijs was altijd goed. "Het is nog wel een beetje fris voor de tijd van het jaar, maar ach." Vrolijk zette ze koers naar de dichtstbijzijnde ijskraam, terwijl ze alvast haar portemonnee op begon te zoeken. "Welke smaken neem jij?" vroeg ze, want ze wilde stiekem altijd iets anders dan de ander nam. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

“ja, heel vervelend,” beaamde Liam, die erg content was dat Felicia hem zo goed begreep. Zie, hij stelde zich helemaal niet aan. “Het is toch belachelijk dat mijn zus zich zo met mijn romantische leven bemoeit?” vroeg hij wat klagend. “Het is niet alsof ik zelf geen vrouwen ontmoet.” Hij ontmoette meer dan genoeg vrouwen, misschien zelfs wel wat teveel als je het erg kritisch bekeek. Nee, het waren geen vaste scharrels en het waren geen contacten waar veel toekomst in zat, maar daarover hoorde je Liam zelf niet klagen hoor. Het irriteerde hem misschien een beetje dat hij uitgerekend Felicia, uitgekozen door zijn zus, dan wel weer wat interessanter vond. Misschien moest hij het hier alleen daarom al bij laten. Liam gunde April die overwinning ergens niet, alsof het een wedstrijd was, maar ach… Hij zou wel kijken hoe het liep.

 

“Waarom moest je stoppen met je studie?” Ze had het vast niet aangekund. Dat was niet zo vreemd. Studeren was voor vrouwen nu eenmaal wat hoog gegrepen. “Niet bang dat mannen je te oud vinden als je eenmaal klaar bent met studeren?” Als ze een beetje slechte huid had, dan had ze tegen die tijd wellicht al rimpels.

 

Aan zijn arm begeleidde Liam Felicia naar de ijskraam. Smaken. Goh. “Chocolade en rum.” Dat was apart erg lekker, maar ook in combinatie. “En jij? Ik gok witte chocolade en framboos.” Dat was zoet en roze… Paste natuurlijk perfect bij Felicia.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Jaa... Liam ontmoette vast heel veel vrouwen. Felicia glimlachte liefjes, alsof ze helemaal niet doorhad op wat voor manier hij die vrouwen allemaal ontmoette (waarschijnlijk, het was niet alsof ze er direct bewijs voor had, had ze ook geen behoefte aan om daar bewijs voor te vinden), en klopte hem even troostend op zijn onderarm. "Erg vervelend, ja," knikte ze met een glimlach, "sommige mensen zouden echt een andere hobby moeten vinden." Lissa eigenlijk ook wel. Wie hield er nou van mensen aan elkaar koppelen? Mensen moesten hun eigen keuzes maken.

 

"Ehm... Een onverwacht sterfgeval in de familie," loog ze soepel. Ze was er eigenlijk verbaasd over dat hij nergens vanaf wist. Las de jongeman geen kranten? Had niemand wat tegen hem gezegd? Moest zij nu iets zeggen? Hij hoefde maar een beetje onderzoek te doen en hij zou er zo achter komen... Maar het was ook wel fijn dat iemand even niet doorhad dat ze naar Azkaban was gegaan. "Ik liep zover achter uiteindelijk dat ik net zo goed vrij kon nemen en volgend jaar weer opnieuw kon beginnen." Nou ja, het had ook gewoon geen zin gehad om terug te gaan... Ze liep drie maanden achter en nu had ze meer dan genoeg andere dingen te doen. "Is dat al te oud? Drieëntwintig?" Jeetje, je moest maar Liam Haysward zijn... Die vond meisjes al oud als ze blijkbaar twintig waren.

 

"Ah, goede combinatie," glimlachte ze hem toe. Witte chocolade en framboos voor zichzelf? Nee, eigenlijk niet. "Ik dacht eerder aan Mint chip en kokos... Of misschien van die smekkies in alle smaken bolletjes, dat elke lik een nieuwe smaak is..." Ze beet even twijfelend op haar lip en knikte toen, "Ja, die wil ik." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Oh, gecondoleerd," zei Liam, die er inderdaad geen idee van had wat er echt gebeurd was met Felicia. Hij bekeek haar even kritisch. "Was zeker iemand die dichtbij je stond?" Want daarom zag ze er natuurlijk wat bleek en magertjes uit. Van al het verdriet had ze vast weken niet kunnen slapen en eten. Arm ding. Vrouwen konden altijd zo weinig hebben. "Is het al lang geleden?" Als ze er nu al last van had, dan was het misschien wel een van haar ouders... Kon toch... Tja, Liam waist feitelijk niets van Felicia, behalve dat April haar had uitgezocht. Dus dat was voldoende 'background check' voor Liam. Vooraf had ij overigens ook niet verwacht dat hij die hele date maar een beetje interessant zou vinden. Dus waarom zou hij er dan moeite in hebben moeten steken? 

 

"Mm... Drieëntwintig gaat nog wel." Liam bekeek haar nog eens kritisch. "Je ziet er jong uit... en je bent knap... Dan word je over het algemeen wel wat meer vergeven." Natuurlijk waren er wel wat vrouwen wat ouder, voordat ze trouwden, maar je wilde als man toch niet al aan het begin van je huwelijk een vrouw in je bed hebben die al kraaienpootjes kreeg... Het zou vanaf dat punt namelijk alleen maar erger en minder knap worden. "Ik denk dat zesentwintig wel een beetje de bovengrens is..." 

 

Liam bestelde de ijsjes, en voor Felicia inderdaad gewoon de smaak die ze had uitgekozen en niet eens de smaakjes waarvan hij had gedacht dat ze ze lekker zou vinden. "Heeft dat smekkie ijs soms ook vieze smaken? Of alleen de lekkere?" Want waarom zou je een ijsje willen eten dat je zo kon verrassen met bloemkoolsmaak... "Maar mint en kokos...dat is toch...helemaal niet lekker samen..." Hij trok zijn neus een beetje op... Nee, als ze van zulke combinaties hield, dan was iets verfijnd als framboos en witte chocolade niet voor haar weggelegd. 

 

"Dus... Wat wil je met onze tweede date gaan doen?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Felicia knikte, nu er al helemaal zeker van dat Liam blijkbaar echt geen idee had wie ze was. Wat raar, maar ergens ook wel fijn... Vroeger was ze ook niemand belangrijk geweest, alleen dat irritante meisje met haar rare gewoonten, maar sinds die arrestatie in de Grote Zaal was ze eigenlijk nooit meer anoniem geweest. Sommige mensen vonden het niets, anoniem zijn, maar Felicia miste het, de manier waarop mensen je dan onderschatten. "Mijn moeder," knikte ze naar hem. "Het was nogal onverwacht." Tja, moord was altijd een beetje onverwacht, niet waar? Op zijn minst voor het slachtoffer, als het een beetje een goed geplande moord was. "Januari." Dat was al een paar maanden geleden... Rare gedachte eigenlijk.

 

"Nou, dank je wel," lachte ze, toen hij haar knap noemde. En jong... dat laatste hoorde er vast bij. Niet als compliment, maar als voorwaarde voor de compliment die hij haar had gegeven. "Echt, zesentwintig?" Ze staarde hem even gefascineerd aan. "Wat doe je dan als je trouwt met iemand en op een gegeven moment wordt ze zesentwintig? Raak je haar dan niet meer aan?" Echt, van sommige mannen snapte ze helemaal niets. Wat was er nou weer mis met iemand van zesentwintig? Zo lelijk werden die toch niet? Vrouwen van vijftig konden nog prachtig zijn.

 

"Oh, er is een variant met alleen lekkere smaken," zei ze vrolijk, terwijl ze haar ijsje aannam, "maar niet deze." Ze trok even haar wenkbrauw op toen hij haar combinatie van kokos en mint niet eens lekker vond. Nou zeg, Liam. Als het aan hem lag zou ze blijkbaar alleen maar hele saaie dingen eten. "Heb je het ooit geproefd?" vroeg ze, een tikje uitdagend, terwijl ze haar ijsje naar hem uit stak, zodat hij zelf kon proeven, als hij wilde. Zo niet, dan hield ze alles voor zichzelf, hoor. 

 

Eh... tweede date? Ze keek hem verbaasd aan, want oké, ze hadden elkaar niet het park uit gevochten, maar vond hij dit echt een geslaagde tweede date? "En ik dacht dat je nog niet van plan was om te trouwen?" lachte ze het maar een beetje weg. Er zou toch nooit een tweede date komen, sorry, Liam. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Oh. Dat is wel..." Liam had geen idee hoe het was om je moeder te verliezen. Het was ook lastig voor hem om zich daarin in te leven. Ze zou zich vast rot voelen en een tijdje. Gelukkig kon ze nu met hem afspreken en dat zou voor haar vast een hoop goedmaken. "Vervelend." Hij glimlachte haar wat vaag toe. "Van ouderdom?" Want als je de leeftijd had van hun ouders, dan was je toch wel al aanbeland bij dat je bejaard begon te worden hoor; je kreeg rimpels, grijze haren. De aftakeling was dan begonnen. 

 

De man fronste. "Wat is dat nu weer voor een vraag..." Maar eerlijkheidshalve moest hij zeggen dat hij ervan uitging dat hij wel iemand zou trouwen, die een stukje jonger was dan zesentwintig, dat ze tegen de tijd dat ze die leeftijd had wel al kinderen zou hebben en hij vermoedde niet dat hij verder heel erg monogaam en trouw zou zijn. Zeker niet wanneer zijn eigen vrouw oud en lelijk begon te worden. Oh, hij hoopte dat hij wel ooit een vrouw zou hebben die op acceptabele wijze oud werd, want ze moest wel aan zijn arm over rode lopers kunnen schrijden. 

 

Hummend nam Liam het ijsje over en nam hij een hapje. Hij trok zijn neus op. "Bonen in tomatensaus, yuck." Waarom zou iemand een ijsje willen hebben wat je ook dit soort smaken gaf. Dat wilde je toch niet hebben van een lekkernij? Hij vond het maar vreemd. Als dit het vreemdste aan Felicia was, echter, dan kon hij daar wel mee leven. Zij zag er wel uit alsof ze mooi ouder zou worden. Dus tot dusver voldeed ze wel aan zijn eisen. 

 

"Ben ik ook niet. Pas vanaf een derde date wordt het serieus, niet waar?" Hij grijnsde een beetje. Liam verwachtte namelijk wel dat hij Felicia bij een volgende date in zijn bed kon kletsen en vanzelfsprekend liet hij daarna niets meer van zich horen... Tenzij hij van haar onder de indruk bleef en dat alleen maar toenam... Maar dat zag hij dan wel weer. Dat was hem nog nooit overkomen en hij wilde voor nu ook niet zover op de zaken vooruitlopen. "En wie weet... We kunnen ook wel een jaartje of twee verloofd zijn..." Genoeg tijd om te bepalen of hij dit echt wilde en of zij hem wel waard was. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Vervelend... Nah, niet echt, eigenlijk, maar dat kon je niet maken om hardop te zeggen, dus Felicia glimlachte maar een beetje triest. Het was eigenlijk wel fijn geweest, dat haar moeder stierf, maar tja... "Nee, ziekte," zei ze en ze trok even verbaasd haar wenkbrauwen op. "Ze was nog geen vijftig..." Liam, van ouderdom sterven deed je pas vanaf een jaar of tachtig, hoor. Of misschien zeventig, als je echt een zwaar leven leidde... Tot die tijd kon je ook best overlijden, maar dan noemde je het nog geen ouderdom! 

 

Ze glimlachte lieflijk en verontschuldigend toen hij opmerkte dat het een rare vraag was, maar Felicia vond van niet, hoor. En ze trok ook haar conclusies dat Liam het niet zou waarderen als zijn vrouw ouder zou worden... Jeetje, ze hoopte maar dat hij iemand zou trouwen met een beetje een dikke huid, die hier geen complex van zou krijgen. Je zou allerlei rimpelcremes gaan aanschaffen hierdoor! 

 

Maar gelukkig nam hij haar ijsje aan en Felicia kon het niet laten om te giechelen toen hij zo'n vies gezicht trok. "Niet geslaagd dus?" vroeg ze zoet en ze nam snel haar ijsje terug, zodat ze zelf een likje kon nemen. Oh, citroen! "Je moet ook wel een beetje avontuurlijk zijn voor dit soort ijsjes, denk ik." En Liam vond ze wel het type van 'wat de boer niet kent, eet hij niet'. Hij was vast vastgesleten in zijn gewoontes en zou er voor al het geld van de wereld nog niet uitkomen.

 

"Aah..." Een derde date, een lange verloving... voor iemand die per se niet wilde trouwen was Liam er wel behoorlijk mee bezig, hoor, of dacht hij dat hij haar zo in iets meer kon praten? Het type 'oh ja, natuurlijk ben ik je vriendje!' en daarna zie je ze nooit meer... "Ik denk dat ik Vasilisa geen lange verloving aan kan doen, hoor," lachte ze maar een beetje. "Al die tijd aanwezig zijn bij onze dates om in de gaten te houden of we niets verkeerds doen... Dan wil ik liever snel trouwen, denk ik." Wat, ze mocht hem toch wel een beetje plagen? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Oh, vijftig is nog niet bejaard nee..." Maar het scheelde niet heel veel. Liam kon zich niet voorstellen dat hij ooit vijftig zou zijn. Misschien was hij dan allang aan een zwerkbaltrauma overleden. Hij hoopte het ergens. Hij overleed liever op zijn veertigste, nog in het harnas, een jonge god en knap, dan met hangende theezakjes als binnen en wallen tot naast zijn neusvleugels. Ouderdom was lelijk.

 

Beschuldigde Felicia hem er nu van dat hij saai en rigide was? Dat hij niet de juiste persoon was om een ijsje te eten? "Ik ben heus wel avontuurlijk", verdedigde hij zich en op het moment dat de woorden zijn lippen over waren, realiseerde Liam zich hoe knullig dat klonk; zorgde er niet perse voor dat hij een beter humeur kreeg, hoor.

 

Snel trouwen. Ze wilde snel trouwen. Met hem? Blijkbaar? Mmh. "Dus je verwacht dat iemand meteen na de eerste date voor je op een knie gaat?" Was dat niet een beetje heel erg snel. "Of na de tweede?" Nu niet. Nee. Maar dan zou hij wel moeten bedenken of hij haar wilde vragen na een tweede date. Dat werd hem een beetje te intens hoor. Och, ze zou snel genoeg realiseren dat ze hem zou missen en dat ze dan ook die tweede en derde date met hem wilde zonder een ring om haar vinger. "Maar ik dacht dat je de komende jaren nog niet wilde trouwen? Maar als je trouwt, dan snel? Maar wat nou als je in de tussentijd de ware tegenkomt?" Liam dus.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh jee, als je Liam Haysward niet avontuurlijk noemde werd hij verontwaardigd! Arme Liam, hoor! Felicia glimlachte een beetje verontschuldigend naar hem maar zei verder niets, want misschien ging hij dan wel zijn best doen om te bewijzen dat hij echt avontuurlijk was en zolang dat niet te ver ging zou dat best nog wel eens een grappige situatie kunnen zijn. Dus kom maar op, Liam, laat je aangesproken ego maar eens wat doen.

 

"Oh nee," lachte ze, "na twee dates trouwen is dan wel heel erg snel." Maar ergens vond ze het ook wel weer romantisch, hoor, dat je na zo'n korte tijd al kon besluiten dat je bij elkaar hoorde... Romantisch op een manier die voor haar nooit zou werken, want ze kende Eric al anderhalf jaar voordat hun affaire startte en die was nu ook al zo'n twee jaar bezig. "Dat klopt, denk ik," glimlachte ze. "Ingewikkeld, eigenlijk, als je het zo zegt. Maar ik ben nu nog niet echt op zoek naar iemand om te trouwen, maar als ik wil trouwen... zou ik niet zo lang verloofd willen zijn, denk ik." Leek haar maar niets, twee jaar lang verloofd moeten zijn? Je hoorde dan niets spannenders te doen dan handjes vast te houden en misschien te zoenen, daar was ze sowieso niet het type voor.

 

"De ware tegenkomen... Hm..." Ze liet haar blik naar de horizon glijden, alsof ze daar heel diep over na moest denken, maar eigenlijk was het concept van 'de ware' ook een beetje moeilijk voor Felicia. Aan de ene kant geloofde ze er niet in dat je speciaal voor één persoon bestemd was, maar aan de andere kant kon ze zich (de afgelopen paar jaar tenminste) met niemand anders dan Eric zien. Er was gewoon... niemand anders. Niemand die haar zou begrijpen zoals hij deed, niemand die zoveel voor haar had gedaan, niemand waar ze alles voor zou doen. Dus lastig. "Geloof je echt in 'de ware'?" schoof ze de vraag maar van zich af, terwijl ze Liam nieuwsgierig aan keek. "Je leek me niet echt het type voor romantiek." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Felicia leek hem helemaal niet te geloven dat hij wel avontuurlijk was. Wat was dat nu weer? Dat zinde de man helemaal niet. Hij wist alleen niet wat hij hier, wandelend in een park, kon doen om zijn avontuurlijkheid te bewijzen. Hij was namelijk ook niet zo heel erg creatief en er had zich nog niet een directe uitdaging voorgedaan. Daarom liet hij het er voor nu maar bij. Maar mócht er iets gebeuren, dan zou hij zeker wel even laten zien... Tenzij het met vieze oude vrouwtjes was zonder gebit, want dan zou hij wel verstek laten gaan. Of vervelende, jengelende kinderen, met plakhandjes, daar moest hij ook niets van hebben.

 

Goed, na twee dates trouwen vond Felicia ook wel heel erg snel. Alleen ze wilde nu nog niet trouwen. Dus feitelijk was er dan geen probleem. Behalve dan dat ze wel op date ging. Wilde ze soms graag haar ego laten strelen? Of kon ze de druk van haar familie niet aan. Ingewikkeld hoor. "Nee, ik ook niet," zei hij snel, voordat deze dame het straks te hoog in haar bol zou krijgen en zou denken dat Liam zomaar, nu al, na één date, met haar zou willen trouwen. Dat was écht niet het geval. Dus.

 

"'De ware' is weer wat anders dan liefde op het eerste gezicht, niet? Mijn 'ware' is, denk ik, de persoon met wie ik ooit wel zou willen trouwen. Is dat romantisch?" Als de wens te trouwen enkel gebaseerd zou zijn op gevoel misschien wel. Liam zou echter niet weten wanneer hij uit praktische overweging met iemand zou willen trouwen. Dus ja, misschien was hij wel romatisch. Dat was een goede eigenschap, toch? Dat zou vast wel een kwaliteit zijn, die goed zou verkopen bij zijn fans. "Ja, ik denk dat je gelijk hebt. Maar ik heb dan ook een heel verrassende persoonlijkheid."

 

Kuch kuch.

 

"Geloof jij in iets? Toeval? Lotsbestemming? Liefde?" Voor Liam was dit een heel intelligente vraag om te stellen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh ja, hoor, Liam had echt een hele verrassende persoonlijkheid. Het was alleen door jaren training dat Felicia haar gezicht keurig onder controle wist te houden en niet in lachen uitbarstte, want zeg nou zelf. Hoewel je verrassend ook als negatief kon beschouwen, van anders dan ik had voorgesteld en dan eh... klopte het wel enigszins. Behalve dat ze er stiekem al vanuit was gegaan dat hij arrogant was.

 

Jeetje, ze maakte het zichzelf lastig.

 

"Hmm... Ik geloof in liefde," knikte Felicia, terwijl ze rustig verder slenterde, nog steeds af en toe likkend aan haar ijsje. Het eerste bolletje was al helemaal op en de kleuren begonnen zich te vermengen. Zorgde voor ehm... interessante smaakcombinaties. "Zijn er mensen die daar niet in geloven, dan?" lachte ze. "Zelfs al denk je bij jezelf dat je niet verliefd kunt worden, de wereld is gevuld met verliefde mensen, toch?" Ze knikte naar het koppel dat een paar meter voor hen uit op een bankje zat en niets anders te willen doen dan dagenlang in elkaars ogen staren. "Of ben je nog nooit verliefd geweest?" vroeg ze toch wel ietwat nieuwsgierig.

 

Verliefd op iets anders dan zijn spiegelbeeld, natuurlijk. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ik denk niet dat ik ooit verliefd ben geweest, nee...", zei Liam en hij dacht na over zijn antwoord. Was er ooit een meisje geweest waar hij echt verliefd op was geweest? Nee. Hij meende van niet. "Niet dat ik heb onthouden... En als wat men zegt over verliefdheid waar is, dan had me daar vast nog wel iets van bijgestaan." En dat deed het niet. "En jij? Vast wel op Zweinstein?" Want al die meisjes hadden altijd wel een vurige kalverliefde, meestal op een jongen een paar jaar ouder, een jongen zoals hij. En die rol van onbereikbare verre liefde vervulde hij natuurlijk nog steeds voor heel veel dames. 

 

"En is de wereld echt zo gevuld met verliefde mensen? Dat valt toch ook wel weer mee?" Liam had daar in ieder geval nooit zoveel oog voor gehad. Hij was meer met zichzelf bezig over het algemeen en als hij door een parkje liep, dan was hij meer bezig met wie hem allemaal nakeek en of hij nog knappe smachtende meisjes zag, zoals laats Heaven, oh, zij was zo verschrikkelijk verkikkerd op hem geweest. Hij had soms bijna medelijden met het zwakkere geslacht, ze waren zo gedoemd om voor hem te vallen. "Kijk je daar graag naar?" Dat zou wel een beetje raar zijn, toch? Liam wist eigenlijk niet wat hij daar dan van moest vinden. Zou je zien, dacht hij het perfecte meisje te hebben gevonden, dan bleek ze toch weer stiekem heel vreemd te zijn. Er was altijd wat mis... Moest ook wel, als je de 'hot vs. crazy matrix' moest geloven. 

 

Inmiddels had Liam zijn ijsje wel al op en ze begonnen op de terugweg van de wandeling. "Krijg je nu veel problemen met je chaperonne?" Vast niet. Stiekem kneep die Vasilisa in haar handjes. "Ik haal je over twee weken op voor de tweede date." Hij hoefde het niet te vragen, want ze zei toch wel ja. Hij wist niet meer precies wat ze nou had gezegd dat ze leuk vond om te doen. "Het wordt een verrassing." Zo, daar had hij zich ook weer uit gered. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee, was eigenlijk wel te begrijpen, Liam leek haar inderdaad niet het type dat ooit verliefd was geweest. Zou vast wel wat zijn, iemand zoals hij die plotseling gevoelens had. Lachwekkend, eigenlijk... maar ze had van Keane ook ooit gedacht dat hij nooit verliefd zou worden en Keane had een heel ding met Evangeline, wat, voor zover zij op dat moment wist, wel zo'n beetje ten einde was. Ha. 

 

"Ja, op Zweinstein, ja," glimlachte ze. "Ik had toen een vriendje voor een paar maanden." Dat was wel slecht geëindigd, maar sindsdien waren ze wel weer redelijke vrienden geworden. Hoefde ze Liam niet uitgebreid te vertellen, hoor, dat maakte voor hem toch weinig uit? "En daarna wel een paar keer..." Eric, natuurlijk. Hoefde Liam al helemaal niet te weten.

 

"Volgens mij let je niet goed op," lachte Felicia vrolijk. "Het is niet alsof ik ze opzoek, maar als ik het zie..." Ja, dan lette ze er wel op. Was dat zo raar, Liam? "Het is best leuk om te zien hoe gelukkig andere mensen zijn." Ergens was ze er wel een tikje jaloers op, dat men zo in het openbaar verliefd kon doen... dat kreeg zij echt niet voor elkaar. Maar ach, soms moest je genoegen nemen met wat je had. 

 

"We zijn netjes in het zicht gebleven van mensen," glimlachte Felicia, "dus ik denk dat dat wel mee valt." En Lissa had hen wel gevolgd, hoor, af en toe had ze een glimp opgevangen van haar chaperonne. Lissa was niet zo goed in mensen achtervolgen zonder betrapt te worden. "Oh." Twee weken al? Voor een volgende date? In gedachten rekende Felicia snel uit waar ze dan zouden zitten. Technisch gezien kon het nog, maar eigenlijk had ze niet de bedoeling gehad dat er een tweede date zou volgen. "Ik weet niet of ik dan tijd heb, hoor," glimlachte ze. "Kan ik je anders een brief sturen met een datum waarop ik vrij ben?" 

 

Dan kon ze een goed excuus bedenken om eronder uit te komen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"En ik dacht dat je niet makkelijk verliefd werd...", humde Liam, maar blijkbaar was dit meisje toch niet helemaal eerlijk geweest. Hoewel ze waarschijnlijk vooral van die lichtzinnige tienerliefdes had gehad, die verbleekten nu ze hem eenmaal had ontmoet. Hij kon wel aan haar zien dat ze verliefd op hem was. Kon je haar ongelijk geven? Hij was gul en besloot haar een charmante en vriendelijke lach te gunnen. "Maar alles verandert met de tijd, niet waar... Tegenwoordig zijn je eisen en standaarden vast veel hoger..." Tegenwoordig zou ze vast alleen genoegen nemen met iemand zo subliem als hij...

 

Oh, hij lette niet goed op? Op wat ze had gez-...Ah, op de wereld om hem heen blijkbaar? Liam trok een wenkbrauw aan. "Waarom zou ik aandacht besteden aan zulke futiele mensen?" Jaja, hij gebruikte een intelligent woord. "Dat is alleen maar een verspilling van mijn tijd." Hij pakte haar hand. "En de jouwe..." Felicia zou haar aandacht veel beter kunnen richten op Liam, bijvoorbeeld. Als ze dat nu haar prioriteit zou maken... Dan zou ze zich vast een stuk gelukkiger voelen. 

 

"Goed, schrijf me over een week. Uiterlijk." Hij had geen zin om langer te moeten wachten dan dat. Daarbij...hoelang had Felicia nodig om de eerste vrije datum in haar agenda voor hem te reserveren? Hallo... Dat zou ze waarschijnlijk ook doen, nadat ze was bijgekomen van hun afspraakje van vandaag. Liam pakte haar hand en gaf er een luchtkus boven. 

 

"Tot over twee weken, miss..." Eh wat was haar achternaam ook alweer? "Felicia."

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ja, dat klopt," glimlachte ze keurig naar Liam. Hij had ook gelijk, hoor, hoe ouder je werd, hoe beter je wist wat wel bij je werkte en wat niet. Iemand als Liam zou sowieso nooit hebben gewerkt, sorry Liam, maar hij was daadwerkelijk teveel bezig met zijn eigen ego om interessante gesprekken te kunnen voeren. Zodra je het niet over zwerkbal of over de laatste mode had raakte hij helemaal in de war. Zoals door het idee dat hij op andere mensen zou moeten letten. Felicia trok haar wenkbrauwen op, maar liet de rest van het gesprek maar liggen. Het uitleggen kon ze toch niet en hij was vast veel blijer zo.

 

"Ja, meneer Haysward," kon ze toch niet laten om even te plagen. Nou, nou, hij hield van bevelen geven... hopelijk kon zijn toekomstige vrouw dat een beetje hebben, als hij ooit zou trouwen. Zou waarschijnlijk met een fan zijn, iemand die nog net niet de grond kuste waar hij op liep. "Ik zal zo snel mogelijk schrijven. Tot ziens." Ze boog even kort voor hem en liep toen terug naar het theehuis, waar ze al snel onderschept werd door Vasilisa om een hele verhoring te moeten ondergaan.

 


 

Uitgeschreven! 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
This topic is now closed to further replies.

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×