Jump to content
Felicia Harding

[1836/1837] We have different heartbeats

Recommended Posts

Zaterdag 6 mei 1837 - 's middags - een theehuis aan de rand van een magisch park

 

Nou, hier zat ze dan. Lissa had het voor elkaar gekregen om Felicia op een date te sturen met Liam Haysward en Felicia was echt heeeeel enthousiast, woohoo. 

 

Ze had er meer aan kunnen doen om dit te voorkomen, maar het was niet echt nuttig geweest, in alle eerlijkheid. Lissa zou er alleen maar geërgerd door worden en hoe dichterbij de deadline naderde dat Felicia haar leven over moest nemen, hoe minder risico ze wilde lopen op dat Lissa haar ontweek. Er was nog zoveel om te leren en over te nemen, en als ze één middag op een miserabele date moest met een jongen waar ze totaal niet in geïnteresseerd was, dan moest dat maar.

 

Daarbij, het was niet alsof Lissa haar in één maand in een huwelijk kon dwingen, dus. 

 

Maar goed, Liam Haysward, dus. Ze had hem nog nooit eerder ontmoet, maar Lissa had haar vriendelijk uitgelegd dat meneer Haysward een zwerkbalspeler was, de broer van een goede vriendin van haar en nog vrijgezel. Aan die informatie kon Felicia zelf toevoegen dat meneer Haysward... tja. Niet de beste reputatie had. Niet dat dat weinig zei, want Eric had een fantastische reputatie, terwijl hij zonder twijfel vaker de wet had gebroken dan Liam. 

 

Dus, Liam, je gaat vergeleken worden met een seriemoordenaar.

 

Niet dat er nog überhaupt een keuze was voor Felicia.

 

"Ah, meneer Haysward," begroette Lissa vriendelijk de jongeman. "Wat leuk u weer te zien! En hoe gaat het met u zuster?" Na een kort, vriendelijk gesprek, stelde Lissa ze vriendelijk voor aan elkaar en trok ze zich terug. Om vanaf een eindje verderop chaperonne te spelen, ugh.

 

"Ik ga er vanuit dat het theehuis niet uw keuze is?" vroeg Felicia, terwijl ze zich zetelde in een eh... zetel. "Het is nou niet bepaald een... stimulerende plek."

 

Daarmee bedoelde ze dat het saai was. 

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Als er iets was waar Liam een hekel aan had, dan was dat wel aan vooropgezette afspraakjes. Blijkbaar was dit het adoptief schoonzusje van een vriendin van zijn zus en aangezien ze allebei jong, knap en vrijgezel waren, moesten ze maar eens aan elkaar worden voorgesteld. Had hij geen zin in, maar had de potentie allemaal leuk en aardig te worden, behalve dat die vriendin van zijn zus het blijkbaar nodig vond om de chaperonne uit de hangen en een constante weinig subtiele factor op de achtergrond bleef. Daarbij zaten ze dan ook nog eens vast aan de saaiste locatie ooit; een theehuis. Bij de slechte kledingsmaak van Merlijn, was er werkelijk een individu op aarde die dacht dat dit verschrikkelijke theekransje a la poppenkast voor een succesvol einde van hun 'date' zou leiden? Ugh. Hij had geen zin. Niet, niet, niet! Maar bleh... Hij kon nooit goed nee zeggen tegen April, en straks zou ze het tegen Izzy zeggen en dan moest hij straks ook nog van zijn broertje  en dat was nog erger dan het semi-vrijwillig voor zijn zus te doen. 

 

Maar goed. Hij was er. Het meisje was er. Hij zuchtte eens diep en keek verveeld naar buiten. Het arme kind zou wel helemaal van slag zijn door een date met hem. Hij glimlachte geforceerd toen vriendin-van-zijn-zus Lissa hem begroette. "Uitstekend, geweldig. Met iemand als ik gaat het altijd fantastisch. En April, tja...hoe gaat het met iemand die tot haar oren in de poepluiers zit..."  Nou dahag..

 

Liam sloeg zijn armen over elkaar en bekeek het meisje, dat trouwens niet eens zo heel veel jonger was dan hij, van top tot teen. Leuk snoetje, beetje saai kapsel, niet een heel indrukwekkende boezem, kont kon hij niet beoordelen, keek wel intelligent. Great. Zou je zien dat hij nu met een betweter aan tafel zat, had hij weer. 

 

"Néé," zei hij heel nadrukkelijk. "Dat heb ik inderdaad niet. U ook niet. Begrijp ik hieruit." Hij trok een wenkbrauw op. "En op welke manier zou u graag gestimuleerd willen worden?" jeetje, dit dametje viel wel heel direct met de deur in huis. Hij kon het haar niet kwalijk nemen. Het kwam vaker voor dat vrouwen nu eenmaal intens naar zijn lichaam verlangden. Zij was zeker ook een fan. Ach, ja. Dat was natuurlijk te verwachten geweest. 

 

Liam knipte in zijn vingers om een serveerster te laten komen. "Een thee voor de juffrouw en een sherry voor mij." Hij keek haar aan. "Of blieft u ook wat sterkers?" Misschien wilde ze zichzelf alvast wat moed indrinken.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Niet op die manier, Liam, zeker niet op die manier. Ze was geen fan, sorry, ze was sowieso over het algemeen geen fan van Zwerkbal, en ze was ook geen fan van arrogante jongens die zich beter voelden dan anderen vanwege hun familienaam, en had alleen maar interesse in hem op de manier die ervoor zou zorgen dat ze zoveel mogelijk tijd met Lissa door kon brengen. Oh en ze hield van Eric en in vergelijking met Eric schoot iedereen tekort. Niets persoonlijks.

 

"Hm, ik ben wel meer een doener," zei ze, de vraag heel onschuldig opnemend. "Dus Iets sportiefs zou wel leuk zijn geweest, of misschien naar een museum, of zoiets. Zodat we iets hebben om naar te kijken." Want naar elkaar kijken was een beetje saai. Sorry, hij was echt niet haar type. 

 

"Ah, thee graag," glimlachte ze naar de serveerster. "Zwarte." Misschien een saaie keuze, maar Felicia had ook totaal geen interesse in proberen interessant te zijn. "Zullen we ook wat eten? Taart?" Elk excuus om wat extra te eten, eerlijk gezegd. "Doe mij maar een punt mokkataart." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een doener, hm. Daar kon hij wel wat mee. Hij trok suggestief een wenkbrauw op, maar toen zijn oog vervolgens op Vasilissa viel, herstelde hij zijn blik weer vluchtig naar normaal. Hij had er geen zin in dat dat mens straks hysterisch naast hun tafel kwam gillen dat hij zich misdroeg. En dat in de eerste vijf minuten. Dan zou hij veel te geïnteresseerd lijken in deze Felicia. Dat kon natuurlijk niet.

 

"We zouden na ons drankje ook alsnog naar een museum kunnen gaan?" Dan kon eerdergenoemd hysterisch mens ook nog op de achtergrond mee en hen bespioneren over de rand van haar boek, krant of wat ze ook prefereerde als subtiel accessoire. De meer intensieve activiteiten zou hij vandaag helaas achterwege moeten laten. Voor nu ging hij er ook nog maar niet vanuit dat Felicia interessant genoeg was voor een tweede afspraakje. Dat waren ze eigenlijk zelden tot nooit.

 

Liam humde. "Ja, waarom niet." Ze zocht dus in ieder geval een excuus om langer in zijn ogen te kunnen blijven kijken. "Voor mij graag de...", hij wierp een schuine blik op de kaart, "Worteltjestaart met een bolletje vanille ijs ernaast." Want alleen taart was natuurlijk niet genoeg.

 

"En hoe ziet voor jou het ideale afspraakje eruit?" Hun date was ver genoeg gevorderd om te kunnen tutoyeren. "Nu je de perfecte persoon voor je hebt..."

Ja, hij blijft onverbeterlijk.  

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eh, ja, ze zouden inderdaad naar een museum kunnen gaan. Keek Felicia ook echt naar uit, want natuurlijk wilde ze alle tijd spenderen met meneer Liam Haysward en natuurlijk had ze niets beters te doen. "We zullen zien," zei ze maar, een beetje luchtig. "Ligt eraan of mijn chaperonne ook interesse heeft om achter ons aan te lopen," grapte ze, maar het was maar net de vraag hoe grappig je dat allemaal moest vinden. Weinig, op zich, want jeetje, je moest zo maar een geschikte man vinden! Nooit alleen met iemand mogen zijn, altijd maar bespioneerd te worden. Ze werd er haast kriebelig van.

 

"Hm, mijn ideale afspraakje?" Ze moest natuurlijk direct denken aan die keer dat ze samen met Eric naar Amerika was geweest. De dans op het bevroren meer, en daarna warme chocolademelk drinken in de blokhut... Ze kenden elkaar toen nog niet, alle stap was beangstigend geweest omdat je nooit wist wat nou te ver was, maar... toch. "Ergens in een warm land, denk ik," glimlachte Felicia. "Dat hoor je natuurlijk niet te doen op een braaf afspraakje," ze wapperde met haar hand richting Lissa, "Maar ik ben dol op reizen en zou alles wel willen zien ter wereld. En jij? Houd je ook van reizen of heb je een voorkeur voor Engeland?" Hij was rijk genoeg om overal ter wereld heen te gaan, maar ergens had Felicia het idee dat hij hield van wat vertrouwd was. 

 

Of plekken waarvan hij sowieso wist dat hij daar aanbeden kon worden. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Mm. Felicia was niet zo enthousiast als Liam graag zou zien. Natuurlijk moesten ze zien of ze na een drankje nog zin in elkaar hadden, maar die bal lag toch wel bij Liam? Hij zou het voor het zeggen moeten hebben of een vervolg doorgang kreeg of niet. Maar ze was misschien voorzichtig, wilde zich niet meteen ergens in storten en ze was duidelijk afhankelijk van die vrouw verderop in het theehuis. Hij speelde met een draadje van het tafelkleed en trok uitdagend een wenkbrauw op. "Ach, als wij gaan en zij wil een goede chaperonne zijn, dan heeft ze geen andere keus dan te volgen, niet waar? Onze families willen graag dat we elkaar beter leren kennen en dan doen we dat, maar wel via mijn- onze regels." En ze bleven in het openbaar. Dus die Vasilisa hoefde hem niet meteen aan te klagen voor weet ik wat voor een preutse onzin.

 

"Zo, juffrouw Felicia, je houdt dus eigenlijk van minder brave afspraakjes? En heb je die ook wel eens?" Liam grijnsde een beetje, leunde wat meer naar haar toe uit interesse naar wat ze nu mogelijk zou kunnen vertellen. "Een warm land? Zoals Portugal of Griekenland?" Hij wist door zijn werk wel een beetje van de topografie buiten Engeland. Hij trok een mondhoek op. "Och, door Zwerkbal zie ik zoveel van de wereld." Voornamelijk de stadia en de chique hotels, maar details... "Heb je me al wel eens zien spelen?" En dan kon het niet anders dan dat ze een groot fan van hem was. Dat mocht best. Hij wilde best straks haar toegangskaartje voor het museum voor haar signeren.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Bijna verbeterde Felicia Liam, maar ze wist zich net op tijd in te houden en in plaats daarvan neutraal te glimlachen. Ten eerste beschouwde Felicia de Silvershores niet als haar familie, ze hadden haar dan wel in huis genomen maar nooit opgevoed en ze droeg ook niet hun achternaam, en ten tweede... tja, zelfs al zou ze de Silvershores wel defineren als haar familie, dan was het nog steeds alleen Vasilisa die dit wilde. Thomas Silvershore wilde haar dood hebben en Eric wilde haar ten eerste levend houden en ten tweede niet aan iemand anders koppelen. Zou alles een stuk lastiger maken dan het al was.

 

"Ah, dat is helemaal geen geschikt onderwerp voor dit afspraakje," corrigeerde ze vriendelijk, met een lichte lach. "Je hoort helemaal niet over oude vriendjes of vriendinnetjes te praten tijdens een nieuwe afspraak." Vooral niet één zoals deze, die redelijk officieel was. Waarschijnlijk de meest officiële afspraak die Felicia ooit zou hebben. "Maar ja, Portugal of Griekenland! Of Zuid-Frankrijk, ook een prachtige plek." Had ze ook tijd doorgebracht met Eric, natuurlijk.

 

"Nee, eerlijk gezegd niet," gaf ze toe. Op dat moment werd de thee bezorgd en waren ze even afgeleid door het organiseren van suikerklontjes en wolkjes melk, voordat Felicia terugkeerde naar het onderwerp met: "Ik ben geen grote fan van Zwerkbal, eerlijk gezegd, dus ik ga nooit naar wedstrijden toe." Ze vond het al saai om te spelen, laat staan erna te kijken. "Duelleren is meer mijn sport." Was Eric ook goed in... Ja, sorry, ze kon gewoon niets zeggen zonder aan haar vriend te moeten denken.

 

"Welke andere hobby's heb je?" voeg ze nieuwsgierig, in de hoop dat ze toch iets gemeen hadden. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

En nu wilde ze zich opeens wel aan de strikte regels van een formele afspraak houden? Ha, wat wispelturig, wat tegenstrijdig. Liam grijnsde een beetje. "En we hadden net afgesproken dat we onze eigen regels zouden maken." Hij keek haar een beetje uitdagend aan. "Of wil je het niet over vroegere vriendjes hebben? Bang dat ik je zal uitlachen?" De drankjes en taartjes werden inmiddels geserveerd. Liam gooide een klein beetje van zijn ijs in zijn sherry en nam vervolgens ook snel een hap van het ijs zelf, want voor je het wist, was het gesmolten. "Eet smakelijk, trouwens. Geniet ervan. Zullen we nog ergens op proosten? Een geweldige date?" Maar ze mocht -zoals altijd, en ook net zoals G's andere personage-, op Liam zelf proosten. 

 

De man knikte. "Zuid-Frankrijk, zeker prachtig. Alleen een beetje jammer van de Fransen." Ha ha, originele grap... Hoewel in 1837 misschien nog wel. Al vrees ik van niet.

 

Geen groot fan van Zwerkbal?! Ze ging nooit naar wedstrijden!? Een beetje verbouwereerd keek Liam Felicia aan. Hoe kon iemand dan ooit denken dat dit afspraakje vruchtbaar zou kunnen zijn? Dat ze het ooit met elkaar naar hun zin zouden kunnen hebben? Zij dirigeerde hetgeen waar zijn leven om draaide met het grootste gemak, hopla, zo in de afvalbak. Voor het eerst in lange tijd kreeg Liam het idee dat iemand dus waarschijnlijk helemaal niet zo van hem onder de indruk was. Ze vond de sport niet boeiend, ze had hem niet gezien, ze was zelf rijk... 

 

Om zichzelf een houding te geven, haalde Liam een hand door zijn haar. "Je zou het eens moeten proberen. Zeker als je mij eens ziet spelen, weet ik zeker dat je mening verandert."  Hij had de zelfverzekerde grijns weer op zijn gelaat geplakt. Hij bood echter niet aan om kaartjes voor haar te regelen, want daarvoor moest ze toch echt wat meer respect tonen voor zijn sport. "Duelleren?" Hij humde. "Wat agressief. Dat had ik bij een jongedame als jij helemaal niet verwacht." Zeker niet omdat het toch een beetje een mager en bleek poppetje was om te zien. 

 

"Verder hou ik van winkelen, feesten organiseren, feesten bezoeken, oh, ik heb een hond... Ik laat me graag verwennen in een sauna of salon..." Goh, wat voor hobby's had hij nog meer. "Ik breng graag tijd met mijn zus door." Hoewel hij haar dit verplichte afspraakje nou niet echt in dank afnam. "En jij?" Kon niet anders dan dat ze zijn leven geweldig vond en het exact overeenkwam met hoe Felicia haar leven in wilde gaan delen.... met hem vast... maar deze kanjer liet zich niet zomaar strikken. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Bang dat hij haar zou uitlachen? Felicia trok even haar wenkbrauwen op. "Je probeert me uit te dagen," protesteerde ze zachtjes, "meneer Haysward toch!" Maar nou, ze kon helemaal niet over Eric praten, en... oké, die was ook absoluut niet een vroeger vriendje. "Ik heb maar één vriendje ooit gehad, op Zweinstein," glimlachte ze liefjes. "Dus ja, als je me daarover wilt uitlachen..." Tevreden nam ze haar bestelling aan en ze roerde een klein beetje suiker door haar thee. "Ah ja, proost op een vermakelijke date!" Dat geweldige liet ze expres achterwege, sorry Liam.

 

"Hmm," humde ze, totaal niet overtuigd. "Ik weet zeker dat je goed speelt," blabla, "maar ik heb echt geen enkele interesse in zwerkbal." Ze was meerdere malen gevraagd voor het team in Ravenklauw destijds, want Felicia had geen hoogtevrees, hield van gevaarlijke dingen doen en had een uitzonderlijk goede hand-oogcoördinatie, dus op zich was het logisch, maar kom op, zwerkbal? Was er nog iets saaiers ter wereld? "Nee?" vroeg ze onschuldig, waarna ze even een slokje van haar thee nam. "Lijk ik op het type dat alleen maar thuis zit en netjes aan het borduren is dan?" Nee, Felicia, daar leek je nog niet op.

 

Goed, zijn hobby's waren... niet echt indrukwekkend, als je het Felicia zou vragen en eigenlijk had ze nu de neiging om hem een beetje te treiteren en nog wat dingen op te nemen die hij waarschijnlijk niet kon of zou begrijpen. "Oh ja, een feestje bezoeken is altijd leuk," knikte ze. "Ben je echt close met je zus? Ik ben enigskind, dus ik ben altijd alleen geweest." En ze weigerde om aan Eric te denken als haar adoptiebroer. "Ik houd van lezen, ben niet voor niets een Ravenklauwer geweest, en ik vind het leuk om rond te wandelen, nieuwe dingen te ontdekken... Oh en ik leer graag talen." Ze glimlachte even liefjes. Klonk ze al saai genoeg voor meneer Haysward? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ach, één vriendje maar, wat ontzettend schattig. "En nu ga je me zeker ook nog vertellen dat jullie niet meer deden dan handjes vasthouden en samen nieuwe boektitels uitkiezen?" Liam grinnikte. "Want het was vast iemand van je eigen afdeling?" Kon niet anders, want die Raven zaten alleen maar in de bibliotheek en daar ontmoette je enkel maar van die andere nerds. Toch leek het meisje verder redelijk onverstoorbaar te zijn. Ze leek niet onder de indruk van zijn roem en status, ze lekke niet onder de indruk van zijn onderhuidse sneren. Ze was gewoon zichzelf, had zelfvertrouwen, bleef beleefd met haar reactie op hem en dat zonder te proberen hem de baas te zijn. Nee, ook al reageerde ze niet hoe Liam graag wilde, kon hij niets ontdekken waar hij nu echt harde kritiek op kon hebben en dat was... redelijk uniek. "Nee. Ik zal misschien een beetje plagen." Maar daar kon ze onmogelijk bezwaar tegen hebben, toch? En anders moest ze die bezemsteel eens uit de uitgang halen, waar de zon niet schijnt.

 

"Borduren? Goh..." Dat was misschien niet onverstandig. Als je te hard blies, dan zou dit meisje zo in elkaar storten. "Al zou eerder op haken of breien hebben gegokt. Hoewel borduren een soort duelleren op kleine schaal is?" Want dat was toch dat je met naaldjes en draden een heel gevecht aan moest gaan om een leuk patroontje te creëren? Of was dat weven? Waarom deden vrouwen zoveel met draden stof?

 

"Lezen, wandelen... Klinkt alsof je perfect op je plaats bent in een Engelse tuin?" Ha, wat ongelooflijk saai... En toch? Waarom deed ze alsof haar saaie leventje met boeken, studeren en nieuwe dingen leren interessanter en uitdagender was dan het zijne. Hij snapte echt helemaal niets van dit meisje. Ze was zo ongelooflijk apart. Hij kon zich niet herinneren ooit zo iemand te hebben ontmoet. "En wat wil je dan met al die kennis bereiken in dat mooie hoofdje van je?" Was je door al die saaie boeken heen worstelen niet enorm zonde van de tijd als je er toch nooit iets mee ging doen. "Ga je dan niet liever iets nuttigers doen? Zoals een nieuwe jurk kopen?"

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Eh, ja hoor, zij en Samuel hadden nooit meer gedaan dan handjes vasthouden en boektitels uitkiezen. Nu hadden ze inderdaad ook veel in de bibliotheek gezeten, maar dat eh... had hen niet per se ervan weerhouden om dingen te doen. "Hij zat inderdaad ook in Ravenklauw," knikte ze maar vrolijk naar hem, want ze ging Liam echt niet vertellen over de specifieke dingen die ze met Samuel had gedaan, want daar had hij niets mee te maken. "Je bent dus geen fan van handjes vasthouden?" Ze kon een lichte grijns niet helemaal weerstaan. Maar kom op, hij was grappig, op een onbedoelde manier, oké?

 

Haken of breien... ja, het was vast nuttig om dat soort dingen te kunnen, samen met borduren, en Felicia wilde niet gemeen zijn tegen het soort mensen dat daarvan hield, maar persoonlijk viel ze al in slaap bij de gedachte aan dat ze moest borduren. "Vind je?" vroeg ze, want... duelleren op een kleine schaal? Ze begreep die connectie niet bepaald... Die mocht hij gaan uitleggen.

 

Ah, hij was het type dat het nutteloos vond als meisjes studeerden. Ze kon het niet laten dat haar glimlach toch even van haar gezicht afdreef om plaats te maken voor een ietwat... ontevreden gezicht, misschien. Of teleurgesteld. "Ik heb genoeg jurken." Ze haalde haar schouders op, want haar kast zat inderdaad vol en zo dol op winkelen was Felicia nou ook weer niet. "Maar vind je dat echt per se nuttiger dan het leren van een nieuwe taal?" 

Edited by Felicia Harding

Share this post


Link to post
Share on other sites

Huh?  Liam keek even verbaasd. Het was een vraag die hij niet had verwacht. Of hij geen fan was van handjes vasthouden. Hij wist eigenlijk niet zo goed... Nee... Handjes vasthouden was niet wat hij normaliter met zijn avontuurtjes deed. Handjes vasthouden impliceerde iets liefs, iets schattigs... iets van genegenheid... en dat was niet wat hij doorgaans bij zijn scharrels voelde. Niet dat hij dat nu echt zomaar even wilde toegeven... Dat hij dus wel alles had gedaan op het gebied van zoenen en seks, maar dat handjes vasthouden eigenlijk nog nooit de revue was gepasseerd. "Goh. Misschien moesten we dat eens samen uitproberen. Dan geef ik je daarna mijn mening erover." Hij grijnsde. Zo. Nu had hij weer mooi de controle over dat onderwerp. 

 

"Ja. Breipennen zijn toch een soort kleine zwaardjes. Kan je iemand lelijk mee steken. En dan zit je met twee pennen zo tegen elkaar te slaan..." En dan kwam er uiteindelijk een trui uit. Hoe dat proces verder precies verliep wist hij ook niet. Maar breipennen en naalden waren scherp, maar niet dodelijk. Dus nu ja... Zo moeilijk was zijn grapje toch ook niet. Zie...hij moest dat al uitleggen. Vrouwen waren gewoon niet zo slim. Gaf niet hoor. Dat maakte ze schattig. 

 

"Wat ga je met zo'n nieuwe taal doen dan? Alles wat je nodig hebt, is toch in het Engels? En als je in het buitenland komt, dan praten ze daar vaak ook wel Engels of ze proberen het in ieder geval. Dus ik zie daar de meerwaarde niet zo van." En Liam was niet het type dat kon genieten van buitenlandse poëzie en de moeite deed de nuances te waarderen, die anders verloren zouden gaan in een vertaling. Dus tja. "Waarom is het volgens jou dan nuttiger?" Dit was misschien wel de eerste vraag waar een beetje interesse in doorklonk. Hij begreep overigens nog steeds echt helemaal niets van dit meisje. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Felicia glimlachte maar een beetje en gaf geen specifiek antwoord op zijn suggestie om dan maar handjes vast te gaan houden. Het was in principe niet veel bijzonders, maar het voelde toch te familiair voor... hem. Dat soort dingen wilde ze niet met Liam Haysward doen, ook al betekende het niets. En ach, hij zou het vast nooit weer ten sprake brengen als ze er gewoon geen antwoord op gaf, toch?

 

"Oh, zo," knikte ze. "Ja, je hebt gelijk, met breipennen kun je inderdaad flink wat schade doen." Ze nam een slokje van haar thee, en bedacht dat hij eigenlijk best wel eens een goed idee had. Breinaalden konden best scherp zijn en veel jongedames zouden er zo mee weg komen om ze te dragen. "Maar ik heb zelf liever van die pennen die je gebruikt om een hoed op zijn plek te zetten," ging ze vrolijk door. "Die zijn een stuk scherper, als je daar een beetje gewicht achter zet..."

 

Fun fact: eind 19e eeuw waren er een stel mannen die klaagden dat vrouwen geen hoeden meer zouden moeten dragen, want elke keer dat ze die vrouwen lastig vielen begonnen ze te steken met die pennen. Vonden ze niet leuk. Arme mannen toch.

 

"Hmm," neuriede ze voor een moment, om zichzelf wat tijd te geven een antwoord te formuleren. "Nou ja, soms spreken ze gebrekkig Engels, niet waar? Dus dan is het beter om gewoon in hun taal uit te kunnen leggen wat je bedoelt. Daarbij vind ik het ook gewoon leuk om hun taal te spreken, voelt een beetje alsof je kunt doen dat je één van hen bent." En Felicia hield ervan om zich anders voor te doen dan ze was. "Dus als ik ooit verdwaald raak in Parijs of Barcelona of Rome kan ik zo de weg vragen." Of één van de andere plekken waar ze de taal sprak... 

 

"Maar jij lijkt me iemand die graag in Engeland blijft. Daar word je zeker vaak herkend?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Waarom wist ze dit? Waren hoeden echt zo gevaarlijk? Liam trok een wenkbrauw op. "Ah, maar welke vrouw doet dat nu echt?" Hij hoefde zich daar toch geen zorgen over te maken? Daarbij... magische vrouwen gebruikten dan vast eerder magie. Niet dat dat een geruststelling was. Ah. Dit gesprek ging de verkeerde kant op. Hoe kon zo'n mager meisje hem zo ongemakkelijk doen voelen? Liam voelde zich nooit ongemakkelijk. Dus dit was raar. Natuurlijk voelde hij zich niet altijd geweldig bij personen, maar meestal kwam dat door verveling of irritatie. Bij deze Felicia voelde hij zich... onzeker? Ha. Dat was belachelijk. Waarom zou hij zich in Circe's naam zo voelen? Dit sloeg helemaal nergens op! Hij lachte maar een beetje. "Je praat erover alsof je ervaring hebt..." Had ze niet in Azkaban gezeten?

 

"Waarom zou je je anders voor willen doen dan je bent? Ben je niet tevreden met jezelf?", vroeg hij verbaasd. Hij zou echt nooit willen doen alsof hij een Fransman was. Dat was haast een belediging om er alleen al aan te denken. Fransen waren het niet waard om zo'n geweldige man als hij onder hun landgenoten te hebben. Hij trok zijn neus een beetje op. Nou goed, ze kon wel de weg vragen, maar dat had hij als man natuurlijk helemaal niet nodig. Hij sloeg zijn armen over elkaar, wist zijn zelfverzekerdheid weer terug te vinden. "Ik raak natuurlijk nooit verdwaald, maar als vrouw..." Hij klakte met zijn tong. "Die staan er natuurlijk om bekend totaal geen ruimtelijk inzicht te hebben. Daarom besturen ze ook nooit een koets." Die zouden ze alleen maar in de prak laten rijden. Arme deernes. Het moest vast moeilijk zijn om maar zo weinig te kunnen. 

 

Hoewel ze toch niet intelligent genoeg waren om dat door te hebben. 

 

Liam grijnsde breed. Kijk. Ze begreep toch nog wel iets. "Ik word zeker vaak herkend. Maar dat is niet waar je verlegen van hoeft te worden, hoor, wanneer je naast me loopt. Ik zal ze allemaal wel een beetje wegwuiven en ik ben sterk. Dus je kan je rustig aan mijn arm vastklampen." Maar niet teveel, want dan kwamen er vast kreukels of lelijke plekken in zijn dure mantel. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Nah, niet direct," zei ze maar, een beetje neutraal, want op zich had ze nooit iemand neergestoken met een hoedenspeld, maar dat betekende niet dat ze het niet zou kunnen als het nodig was. Ze hoopte maar van niet, Felicia was dan wel dol op duels, maar dat was heel wat anders dan daadwerkelijk met iemand vechten en op zich was ze niet zo dol op echt fysiek geweld. Niet dat ze dat aan Liam hoefde uit te leggen. Liam was het type dat zich daar daadwerkelijk nooit mee bezig zou houden, waarschijnlijk.

 

"Nee, dat is het niet," zuchtte ze toch een beetje. "Ik ben tevreden met mezelf, maar ik vind het ook leuk om een beetje... toneel te spelen, gewoon de uitdaging aan te gaan om je voor te stellen hoe het is om iemand anders te zijn." Maar Liam zou dat vast niet begrijpen, die dacht alleen maar dat hij de meest fantastische persoon op aarde was en in dat geval, waarom zou je dan iemand anders willen zijn? Arrogant, hoor, Liam. "Maar lijkt me niet iets waar jij interesse in hebt," voegde ze dus maar toe, met een ietwat zuur glimlachje. Zij en Liam hadden echt niets gemeen, hoe dacht Vasilisa ooit dat dit een goede match zou zijn?

 

"Goh," gaf ze maar als antwoord op zijn speech over hoe vrouwen niets konden en toen konden ze gelukkig alweer overschakelen naar een ander onderwerp. Net op tijd, want ze nam het laatste slokje van haar thee en het laatste hapje van haar cake. "Je bent toch niet zo'n type dat dan uitgebreid met al zijn fans gaat staan praten, toch?" vroeg ze liefjes. "Op een date vind ik toch dat je vooral oog voor elkaar moet hebben." Anders was het geen leuke date, niet waar? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Daar heb ik inderdaad niet echt interesse in, darling." Liam grinnikte een beetje, schudde zijn hoofd. "Maar wat speel je dan het liefste voor rollen? Die van de oppervlakkige beeldschone prinses? Of juist eerder van een slechterik met allemaal duistere, slechte plannetjes? Zoals een dreuzels kruidenvrouwtje?" Want die krengen zorgden ervoor dat dreuzels aan heksenjachten deden en hoewel dat tegenwoordig allemaal wel weer meeviel, was dat in het verleden toch wel een ding geweest en waren er tegenwoordig wetten over magiegebruik in de buurt van dreuzels, heel irritant allemaal. Dit was in ieder geval hoe Liam die geschiedenis lessen geïnterpreteerd had. 

 

Aha, dus Felicia wilde graag ál zijn aandacht, helemaal alleen voor zichzelf. Liam grijnsde. "Je bent wel een beetje gulzig." Ook omdat ze haar taart trouwens een stuk eerder op had, dan hij. "Dus, als jij mijn onverdeelde aandacht krijgt en ik alle vrouwelijke fans negeer vandaag, wil je wel nog een stukje met me wandelen?" Natuurlijk wilde ze dat. Waarom zou ze dat niet willen. Hij vond het wel grappig en vleiend. Schattig hoor, dat ze al zo snel aan hem verknocht was geraakt. Liam kon het Felicia niet kwalijk nemen. "Waar wil je heen? Naar het park? De Wegisweg? Of een exotischer locatie? Zoals the isle of Skye?" Of ze konden natuurlijk nóg verder weg gaan. Iets met buitenland. Al wilde hij haar dan het pleziertje weer niet gunnen dat ze dan inderdaad met al haar gekke talen zich ergens beter zou kunnen redden, dan hij. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een dreuzels kruidenvrouwtje... was dat de grote boze slechterik die Liam voor het oog had? Felicia trok verbaasd haar wenkbrauwen op. "Is dat het ergste wat je je kunt bedenken?" vroeg ze, want als ze ooit voor een slechterik door wilde gaan dan eh... zou ze eerder voor haar moeder gaan. Beatrice Harding speelde nog steeds een grote rol in haar nachtmerries, ook al was de liefste vrouw al een paar maanden dood. Had wel wat eerder mogen zijn, als het aan Felicia had gelegen, maar goed. Een paar jaar Azkaban was ook een goede marteling geweest. "Zijn wel een beetje stereotypes, niet waar? Het goede versus het slechte..." Ze leunde wat naar achteren en wierp een blik op Vasilisa, die nog even verderop hen goed in de gaten zat te houden. "Ik houd meer van het grijze gebied, denk ik." 

 

Gulzig... Tja, niet de meest vreselijke beschrijving die Felicia ooit had gehoord over zichzelf. Ze haalde haar schouders op en glimlachte. "Als ik iets wil, dan ga ik ervoor, ja. Zou je dat als gulzig beschrijven?" Hm... daar had ze eigenlijk nog nooit zo over nagedacht. Gulzig klonk ook direct zo negatief, dan had ze liever ambitieus of hardwerkend. "Ehm..." Een stukje wandelen, met hem en de date nog langer laten doorlopen? Liever niet, eerlijk gezegd, maar ze wilde Vasilisa ook niet voor de voeten schoppen. Lastig, lastig. Uiteindelijk besloot Felicia door een blik te werpen op de klok. Eric zou nog lang niet thuis zijn, dus. "Nou, vooruit. Misschien een rondje door het park?" Ze glimlachte even naar hem. "Skye is weer zo ver weg." En Lissa zou haar vermoorden. 

 

"Het is hier wel een mooi park, toch? Houd u een beetje van natuur?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Waarom was het meisje nu zo verbaasd. Liam trok één wenkbrauw op en schudde zijn hoofd. "Néé, dat is niet het ergste wat ik kan bedenken, maar ik wil u toch niet van streek maken. Het zou toch een schande zijn als u door mijn voorbeelden niet slapen kon vannacht." Vrouwen waren toch zwak in dat opzicht? Hoewel hij nu niet meteen een voorbeeld kon bedenken van een meisje dat in huilen uit was gebarsten naast hem omdat hij het over spinnen of monsters of monsterlijke spinnen had gehad. "Het grijze gebied? Zoals?" Voor iemand als Liam, die voornamelijk in zwart en wit, goed en kwaad, duidelijke voorbeelden, geen twijfel mogelijk, nadacht nam het gesprek wel een abstracte wending.

 

"Ja, dat zou ik als gulzig beschrijven, maar er is niets mis met weten wat je wilt. Ik begrijp ook wel dat je mij wilt, hoor." Oh, dat begreep Liam heel erg goed. Hij knipoogde naar Felicia. "En geen zorgen, je hebt nog wel even met me." Hij glimlachte op zijn charmantst naar haar. "En wie weet komt er nog wel een vervolgafspraakje..."Daar deed hij over het algemeen niet aan, maar je moest de vrouwtjes een beetje hoop geven, niet waar? 

 

Liam stemde in met het voorstel. "Ja, een rondje door het park lijkt me uitstekend." Het was een van zijn voorstellen geweest, dus eigenlijk zijn idee, dus hij kreeg de eer dat zij dat ook wilde en dus was zijn zelfvertrouwen en ego helemaal niet in gevaar. "Natuur kan ik wel waarderen, hoor. Als je vliegt heb je een goed uitzicht en ik zie bij de verschillende stadions natuurlijk best veel natuur. Een park is dan niet zo spannend, maar ik snap wel dat je je zenuwen niet teveel moet belasten." Zo werkten vrouwen, echt waar. 

 

Met een nonchalant gebaar legde Liam wat geld op tafel, daarna stond hij op en bood hij Felicia een arm. Hij kon het wel. Isaiah en April waren vast trots op hem. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Felicia glimlachte maar een beetje ongemakkelijk, want ze had ook geen zin om aan Liam uit te leggen dat, ten eerste, ze sowieso al slecht sliep 's nachts behalve als ze er iets voor in nam, en ten tweede dat ze zich niet kon voorstellen dat hij nog iets kon bedenken om het erger te maken. Het was op zich wel lief, hoor. Ook ontzettend denigrerend en als ze meer dan een paar uur met Liam door zou brengen zou ze vast gek worden van hem. "Het grijze gebied is een beetje..." Ze haalde haar schouders op. "Ik geloof dat ieder mens van nature egoïstisch is. Als je niemand anders kwaad doet," en eh, soms een klein beetje wel, "is het dan echt zo erg om te doen wat je wilt? Maar het idee van goedheid lijkt altijd te zijn dat je jezelf moet opofferen voor iemand anders." Ze vertrok haar gezicht. "Opofferen is zo... vreselijk." In sommige gevallen wilde ze het best doen, hoor, zij wilde ook het beste voor degenen van wie ze hield... 

 

Maar niet in alle gevallen.

 

Eh... ze wilde hem? Felicia trok even haar wenkbrauw op. "Je gaat ook wel direct van het beste uit, hm..." Ze glimlachte vriendelijk naar hem, terwijl ze zijn arm vastnam. "Je bent toch niet het type dat een hele bruiloft al plant bij de eerste date, toch?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kijk... Felicia en hij spraken dezelfde taal. Liam vond dat hele 'jezelf opofferen voor een ander' ook maar een overdreven gedoe. Inderdaad, er was niets mis met een beetje egoïstisch zijn. Hij glimlachte dan ook naar haar, trok tevreden een mondhoek op. Ja, hij mocht haar wel. En nee, hij had uiteraard in het geheel niet door dat dat absoluut niet wederzijds was. Alsof het ooit bij Liam op zou komen dat iemand hem een denigrerende, arrogante kwal zou vinden: hij was geweldig.

 

"Opofferen is voor mensen die denken dat ze zonder een ander niets waard zijn, geen bestaansrecht hebben zonder in de schaduw van een ander te staan." Zo zag hij dus heel regelmatig een heleboel anderen, maar ook weer niet zo bewust dat het hem opviel dat hij zichzelf nu tegensprak met waar hij van hield. Liam is zo eigenlijk nog best complex hoor, jongens.

 

"Heb ik ongelijk dan?", vroeg Liam haar met een uitdagende grijns, maar die werd al snel van zijn gezicht geveegd, omdat hij zijn neus optrok en er een diepe frons op zijn voorhoofd verscheen. "Oh nee, alsjeblieft. Jij wel? Want dan moet ik je teleurstellen hoor. Ik ga niet aan het einde van deze date op mijn knieën voor je." En als zij dat wel voor hem wilde doen... Och, dan hield hij haar weer niet tegen.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
This topic is now closed to further replies.

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×