Jump to content
Sign in to follow this  
Armand Foulkes-Davenport

[1836/1837]There is nothing like staying at home for real comfort

Recommended Posts

Eind mei

 

Thomasin verrassen was lastig. Het was haast onmogelijk in feite. Met kleine dingen, die je niet hoefde voor te bereiden, ging het wel: alle mogelijke cadeautjes lagen daarom binnen Armands handbereik en hij nam altijd als hij ergens heen was geweest eigenlijk wel iets voor haar neer, bloemen, sieraden natuurlijk, sinds ze niet meer zwanger was aparte lokale delicatessen wanneer hij weg was geweest (daarvoor was dat te riskant geweest, niet zozeer omdat zij er niet tegen zou kunnen als wel omdat hij in de clinch was geraakt met zijn liefste, meest charmante bediende indien hij tegen het gereguleerde etensmodel was ingegaan). Maar de grote gebaren die Armands forte waren - tussen ons gezegd en gezwegen - die waren lastiger. Want die had ze al heel snel door. Naïef of niet, ze was nu eenmaal wie ze was: ze behield graag de controle en ze had die doorgaans ook. Op Catsfield kon geen extra muis komen wonen zonder dat ze er van op de hoogte was. En iets voor ging regelen. Tijdens haar zwangerschap was dat meegevallen, de laatste maanden althans, maar nu... 

 

Toch had Armand besloten dat er voor alles een moment en een tijd was en dat dit het moment en de tijd was om Thomasin te verrassen. Hij hoopte dat ze het leuk zou vinden: hij wist dat ze het oncomfortabel zou vinden. Met een beetje geluk tachtig twintig in verhouding. Dat was het streefdoel. Daar zou hij zich niet druk om maken. Hij was op haar gevallen deels omdat hij het leuk vond haar op het verkeerde been te zetten en de laatste tijd had hij zich perfect gedragen, maar voortduren kon dat niet. Dus was hij zijn best gaan doen.

 

“Armand. Wat doe jij hier?”

“Ook goed jou te zien, neef.” 

Irwin wuifde geïrriteerd met een hand. “Ja ja, enig, wat lang geleden, hoe maak je het, hoe is het met vrouw en kinderen en heb je al gehoord van tante Agnes. Armand, kom op. Wat moet je?”

Armand ging op het bureau van zijn neef zitten en strekte zijn benen uit. Alleen om hem te irriteren eigenlijk. “Ik heb je hulp nodig.”

Irwin snoof.

“Ik ben met een verrassing voor Thomasin bezig.” 

Irwin hield een hand op. “Ik meng me niet in jouw streken met Thomasin. Geloof me - dat heeft je voorkeur.” 

“Merlijn, Irwin, ik wil alleen maar een weekendje met haar weg.” 

“Oh.” 

Hij keek verbouwereerd genoeg dat Armand met een half lachje voorzichtig doorging. “Ik wil haar er even uit. Ze is non-stop met Gabriel bezig. Het is zo lief... maar het lijkt me ook goed voor haar om even iets anders te doen, anders slokt het haar zo op.”

Irwin keek hem laatdunkend aan. “Ah... en welk argument heb je voor mijn moeder gebruikt?”

Armand glimlachte. “Dit is nog steeds wat je wil, neef. En nu ga ik er zelfs voor in de problemen komen en jij niet.” 

Irwin grijnsde. “Oke... dat je het even weet, ik hoop dat ze je vervloekt.” Maar hij ging wel babysitten. 

 

Met zijn ouders. Maar dat was dan weer een verrassing voor hem.

 

En Armand had Thomasin overtuigd om mee iets te komen drinken met een ViaVia nu ze weer veilig kon reizen, en ze arriveerden op een prachtig terrasje grenzend aan een meer met in de verte zich aftekenende bergen. Hij begeleidde haar naar een stoel, ging tegenover haar zitten en kneep in haar hand, voelde de veilige contouren van haar trouwring. “Je ziet er prachtig, prachtig uit, lieverd. Wat wil je drinken? Cocktail van het huis?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was de tweede keer dat Thomasin Gabriel alleen achterliet. Maar de eerste keer was Armand bij hun zoon gebleven en dat voelde toch minder angstaanjagend, dan nu ze samen weg waren. En natuurlijk was hij niet alleen. Irwin was er, Thanatos en Daphne waren er, Rosie was er... Hij was dus in uitstekende handen, maar hij was niet bij háár. En dat was toch wel heel erg moeilijk. Zouden ze zijn flesje om een uur niet vergeten? En dat ze er ook op moesten letten dat hij niet te lang op zijn achterhoofd lag? En wat nou als hij haar zou missen? Wat nou als Gabriel niet begreep dat Thomasin maar voor even weg was? Wat nou als hij dacht dat ze hem had achtergelaten? Ze had het hem wel verteld, maar hoeveel zou hij feitelijk al begrijpen? En ze miste hem... Ze miste de aanblik van zijn bolle babywangen en de grote ogen die nieuwsgierig en zachtaardig de wereld in staarden. 

 

Toch was ze akkoord gegaan met vandaag. Armand had gevraagd of ze niet even samen met hem op stap wilde, even genieten van een drankje. Het kon weer. Hij had zo lief en zo ingehouden verheugd gekeken, dat ze onmogelijk had kunnen weigeren. Een echtgenoot had toch ook recht op wat tijd samen met zijn vrouw? Daarbij was het leuk en ontspannen en in alle redelijkheid had ze ook wel ingezien dat het echt geen kwaad kon om voor een paar uur er eventjes uit te zijn. Anders werd haar wereld straks ook zo klein. En ze moest dit toch ook kunnen als ze weer aan het werk wilde? Het zou dan vast af en toe voorkomen dat Armand en zij tegelijk moesten werken. En Irwin was erbij, zijn peetvader. Het was ook goed als zij samen wat tijd doorbrachten?

 

Hoe dan ook, Armand had haar uiteindelijk overtuigd. Ze wist niet meer exact welk argument haar had overtuigd. En of het een argument woordelijk uit zijn mond was, of een gedachte/ verplichting uitgaande vanuit haar eigen hoofd. Maar ze waren er, gereisd per ViaVia. Het terrasje lag windstil in de zon. Het uitzicht over het meer was adembenemend; het water glinsterden prachtig alsof het een heldere reine poel was, de bergen omlijsten het geheel alsof het een kostbaarheid was dat bijeen gehouden moest worden. In stilte nam ze het landschap in zich op, terwijl ze zich naar een stoel liet begeleiden. 

 

Zachtjes kneep ze in zijn hand, glimlachte ze vluchtig. Thomasin deed heus haar best om een beetje gezellig te zijn, maar nu ze ook de indruk kreeg érg ver weg te zijn van Engeland, overviel het gevoel van onrust haar enorm. Het drukte zwaar op haar gemoedstoestand. Ze haalde echter diep adem, probeerde zich in te houden. Armand had zó zijn best gedaan. Ze wilde niet meteen pieperig de handdoek in de ring gooien en zeggen dat ze terug naar huis wilde. De gedachte was echter al door haar hoofd geschoten. 

 

"Graag. Ik ben benieuwd? Enig idee wat hier een signature-cocktail is?" Maar ze lustte het vast. Ze hoopte echter dat het niet een te sterkte drank was, want ze kon alcohol helemaal niet meer goed hebben na de negen maanden, en langer, onthouding van drank. "Waar zijn we eigenlijk? Noorwegen? Of Zweden?" Dat was ver, maar nog te overzien. "En hoe laat is de ViaVia terug? Denk je dat alles goed gaat thuis? Ik hoop dat Gabriel vandaag wel makkelijk inslaapt na zijn flesje." Goed, ze zei dan nog niet meteen dat ze weer terug wilde, maar ze kon het niet helpen dat de gedachten aan haar zoon volledig op de voorgrond stonden. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Mm, maar natuurlijk,” glimlachte Armand minzaam, al wist hij vanzelfsprekend dat dit voor Thomasin bepaald niet natuurlijk was, dat ze het slechts zou hebben kunnen zien aankomen als ze beschikking had gehad over een feitencomplex dat hij heel moedwillig had nagelaten aan te vullen. “Twee keer de special, alstublieft, mademoiselle, mild,” zei hij met een vlotte stralende lach naar het serveerstertje, die daadwerkelijk keek alsof hij haar een verrukkelijke dreun had gegeven - ja, dat was een ding, of althans, dat was een blik die hij herkende - en vlug naar de keuken dribbelde om twee maple syrup cocktails te halen met slechts een vleugje whisky en voornamelijk lichtere drank. Hij zou zelf vanzelfsprekend wel meer aankunnen, maar nog altijd was hij ietwat voorzichtig met alcohol in de buurt van zijn geliefde echtgenote. Het had nu eenmaal een notoire voetnoot in hun gezamenlijke geschiedenis gekregen en was de aanleiding voor een nieuwe vaste rol daarin. Hij wist niet of Thomasin zich er nog voor schaamde - of Gabriel met zijn stralend lachje, zijn lieve gemurmel en zijn grote ogen niet had gezorgd dat al het andere was weggevaagd op een wijze die zijn pa nimmer had kunnen evenaren - maar hij wilde het risico niet nemen. Zeker niet vandaag. Vandaag wilde hij haar gelukkig.

 

Hij wilde haar altijd gelukkig. Hij had het nooit van zichzelf verwacht. 

 

Desondanks was niet alles nieuw onder deze zon, zelfs niet nu ze de zon van een heel eind verder weg op waren gaan zoeken en in een perspectief dat verandering had kunnen brengen. Dat had hij ook wel kunnen weten. Armand was een expert in kwesties van perspectief. Zo ook in deze: want hoewel hij het beste voor haar wilde, hoewel hij niets liever wilde dan haar gelukkig maken, was dat wel iets wat hij wilde bereiken op zijn manier. En het was om die reden dat hij de lijn beslissingen die tot dit moment hadden geleid had doorgezet. Het zou hem misschien iets kosten op korte termijn, maar op lange termijn was het belangrijk. Ze moest van hem weten dat hij van haar hield. Ze moest van hem weten dat hij er voor haar was. Ze moest van hem weten dat zij zijn wereld was, en dat hij alle andere onderdelen van die wereld zo zou buigen en herschikken als nodig was om hem en haar op de best mogelijke manier toe te schijnen. 

 

“We zijn in Canada, mijn lief,” sprak hij, en hij speelde met haar hand, ging met zijn duim langs de ring om haar vinger, dat concrete, edele bewijs dat zijn dromen bewaarheid waren geworden, zij de zijne en de rest om hen heen. “Ik hoop dat je van maple syrup houdt...” Vluchtig kuste hij haar lippen, daarna met een schalkse grijns haar hals, “maar ik meen me zoiets te kunnen herinneren.” De drankjes werden neergezet, pannenkoekjes ook. “En de ViaVia haalt ons morgen na de thee weer op. We kunnen morgen nog even walvissen kijken, of naar het arboretum van de universiteit van Quebec?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×