Jump to content
Evangeline Lennox

[1836/1837]Trouble, troublemaker is her middle name

Recommended Posts

Posted (edited)

Of zijn grootvader niet al te boos was geweest over het champagne incident? Keane wendde zijn hoofd ietwat af terwijl hij zich plotseling erg bezig hield met de omelet, niet zo zeker of hij zijn gezichtsuitdrukking wel beheersen kon. Zijn grootvader was woedend geweest – en toch was hij er, achteraf gezien dan, nog redelijk goed vanaf gekomen. De snee was uiteindelijk redelijk snel geheeld, doch de schrik er nog wel een paar dagen goed in had gezeten. En toch.. het was geen crucio voorval geworden, er waren geen onvergeeflijke vloeken rond zijn hoofd geknald…

 

Hoewel hij er niet zo zeker van was dat hij er een volgende keer wel zo goed vanaf zou komen. Maar er zou geen ‘volgende keer’ komen. Dat had hij zichzelf beloofd.

 

En dus grimaste hij even maar gaf hij verder geen antwoord op haar vraag, want hij wist niet zo zeker wat hij antwoorden moest. En Evangeline had vast gelijk, over dat ze het gewoon moesten proberen. Natuurlijk, als het fout ging, dan… maar nee. Het zou niet fout gaan. Hij wilde dit. Hij wist niet precies hoe hij het zou moeten uitleggen, maar ondanks een stemmetje wat in zijn oor fluisterde dat het inderdaad een van zijn mindere ideeën was, was het niet iets wat hem ervan weerhouden zou. Ook als dat betekende dat zijn hart sneller begon te kloppen toen het zo vanzelfsprekend leek dat zij dit ook wilde – ook toen ze het woord ‘samen’ in haar mond nam en ze hen er alletwee mee bedoelde. En ook toen een tintelend gevoel in zijn onderbuik zich van hem meester maakte toen ze wat dichterbij kwam zitten en hij zijn best moest doen om niet uit een soort vaag, nostalgisch automatisme zijn arm om haar heen te slaan of speels haar rode lokken aan de kant te vegen. 

 

“Ehm.. ja” sprak Keane, die met moeite zijn blik van haar lostrok en naar de bouwtekeningen keek die ze op tafel uitspreidde. “Misschien als we hier nog wat meer zitplaatsen maken en die hoek van coulissen voorzien, dan…” Maar hij had hetzelfde geluid gehoord als Evangeline, en hij duwde zichzelf wat overeind terwijl hij de Griffoendor met een blik aankeek alsof Professor Evergreen plotseling met een onderbroek over zijn hoofd getrokken zijn slaapkamer in was komen dansen. Hij wist heel goed wat dat geluid was - namelijk dat van een dichtslaande voordeur. De beveiligingen die op het huis waren aangebracht waren zo goed dat slechts hij, Evangeline en de huiself in beginsel toegang hadden tot hun villa – en zijn grootouders waarschijnlijk, maar dat soort dingen wilde hij liever niet weten. Aangezien zijn grootvader geen enkele reden had om hier naar binnen te walsen (hij had zich daadwerkelijk niet misdragen, alleen een feestje gegeven!) was dit waarschijnlijk Josephine, en Keane wist niet zo zeker of hij op dit moment liever zijn echtgenote dan zijn grootvader te woord zou staan. Ze was gisteren nogal boos geweest toen ze vertrok (en op dat moment was dat niet zo erg geweest, want ze was in ieder geval weg) en ergens was het haar eigen schuld dat het huis zo’n rotzooi was, want anders had ze de huiself maar hier moeten laten! Maar goed, dat was waarschijnlijk niet hoe zij het zou zien.

 

En ohja, hij had zijn vrouw nooit verteld dat zijn ex-vriendin tegenwoordig zijn nieuwe theater managede en hij in de toekomst op dagelijkse basis met haar zou moeten samenwerken – waaronder blijkbaar hun echtelijke slaapkamer ook dienst deed als vergaderzaal.

 

“Ehh..” sprak Keane, die plotseling opstond en met een erg verschrikte uitdrukking op zijn gezicht naar de slaapkamerdeur staarde. “Dit is een wel erg permanente gast – ik denk dat Josephine thuis is.” Paniekerig staarde hij Eva aan, voordat hij naar haar toe marcheerde en haar aan haar elleboog omhoog trok, waarna hij haar naar een van de grote slaapkamerkasten begon te slepen. “Sorry, maar ik heb haar niet verteld dat… en dit lijkt me een erg slecht moment om… ze was al nogal boos toen ze vertrok en…” Maar meer uitleg dan dat kreeg Eva niet, want hij opende de deur en keek haar smekend aan – waarna hij haar zachtjes doch met lichte druk de kast in duwde. “Het spijt me echt” fluisterde hij. “Maar sssshtt…” 

 

Keane sloot de kastdeur met een klap en draaide hij zich om, net op tijd om de slaapkamerdeur te zien openen.

 

Edited by Keane Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Evangeline's zorgeloze grijns verdween al snel van haar gezicht toen ze de uitdrukking op die van Keane zag. De luchtige sfeer leek plotseling plaats te hebben gemaakt voor een met veel meer spanningen, al begreep ze niet precies waar die vandaan kwamen. Ook niet toen hij meldde dat het Josephine was die thuis was gekomen, want in haar ogen was er helemaal niets mis met wat ze hier op dit moment aan het doen waren en zou Josephine dus ook geen enkele reden hebben om hier een probleem van te maken. Ze werkten samen en dat was precies wat ze nu aan het doen waren, dingen bespreken voor werk... in zijn slaapkamer, wat misschien niet de meest tactische plek was, maar dat was ook uit te leggen. 

 

Alleen viel er iets meer uit te leggen dan ze had gedacht, want blijkbaar had Keane nog helemaal niets over hun samenwerking vertelt.

 

"Wat?" siste Evangeline, te verbaasd om meteen erg tegen zijn dwingende getrek in te gaan. De woorden hadden even tijd nodig om zich in in haar brein te nestelen voordat ze begreep wat hij precies bedoelde. "Wat heb je haar dan wel verteld?"  Of gewoon helemaal niks? Jezus Keane, waarom niet? Het was niet alsof het niet zou mogen (behalve dan van zijn grootvader) en Eva betwijfelde ten zeerste dat Josephine er heel veel op tegen zou hebben. Het meisje leek verbazingwekkend tolerant tegenover hen te staan en zich absoluut nergens zorgen over te maken. "Hou op!" protesteerde ze fluisterend, wat nog best lastig was, fluisterend ruzie maken en ze probeerde zich los te trekken uit zijn grip. Zij kon het niet helpen dat hij niks verteld had en Josephine de verkeerde indruk zou  krijgen als ze binnenkwam. Het was niet haar schuld dat zijn vrouw boos het huis uit was gestormd om wist zij veel wat en hij dus uberhaupt nog wat goed te maken had. Dit was niet eens haar probleem en nu was zij opeens het probleem? Het was niet eerlijk. Zehad niets fout gedaan! En ze was verdomme niet een of ander goedkoop eh, nouja jeweetwel, dat hij zomaar in zijn kast kon duwen alsof ze op heterdaad waren betrapt. 

 

Behalve dat hij dat wel kon en precies ook deed. 

 

Zijn smekende blik werd dan ook beantwoord met een gekwetste frons, gemengd met wat opborrelende irritatie, terwijl ze de kast in struikelde. "Je hoeft niet-" maar voor ze uit kon praten had hij de deur al in haar gezicht gegooid en verontwaardigd viel ze stil. Vast het effect waar Keane op hoopte, gezien op dat moment iemand anders de slaapkamer binnen schreed. In de kast sloeg Evangeline boos haar armen over elkaar en stampte nog één keer geïrriteerd op de grond als teken dat ze het hier absoluut niet mee eens was. Aargh ze kon hem wel voor zijn hoofd slaan. Maar goed, misschien kon ze eerst eens kijken of Josephine dat al voor haar ging doen, was wel zo makkelijk.  

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was waar: doorgaans was Josephine nogal tolerant waar het Evangeline en Keane betrof. Het was over tussen hen, dat had hij haar verzekerd voordat ze trouwden; en de vroegere Huffelpuffer die in haar hart nooit iets anders zou worden kon zich simpelweg niet voorstellen waarom hij daarover zou hebben gelogen. Het was niet alsof ze destijds ruzie hadden gehad. Ze had hem aangeboden, eerlijk, oprecht en vriendelijk, dat ze hem uit hun verloving zou laten zonder hem daarvoor de schuld te geven, als dat was wat hij van haar wou. Het was haar eerste oprecht onzelfzuchtige daad geweest, maar dat was het wel geweest. Ze had het gemeend. Zij zou het hebben kunnen maken. Haar ouders zouden het haar wel hebben vergeven. En dus kon ze niet bedenken waarom Keane, als hij nog gevoelens had voor Evangeline, haar aanbod niet gewoon zou hebben aangenomen.

 

Want ja. Cruciatusvloeken door zijn grootvader... misschien kon men het haar ook niet echt kwalijk nemen dat dat niet bij haar opgekomen was.

 

Ze was tolerant voor Keane’s flaters uberhaupt, ook buiten Evangeline om. Echter, nogal tolerant had grenzen, en haar grenzen begon Keane steeds dichter te benaderen sowieso. Na de akelige Valentijn waarbij hij hen allen bijna tegen een boom had gegooid, heel naar was geweest tegen Charlie en met Eva had zitten kleffen, waarbij hij geen oog had gehad voor haar al was ze zwanger, na het gedoe met het schilderij, haar gedoe met haar heimwee, en oh ja haar zwangerschap en zijn neiging om haar of te negeren of, ah, teveel aandacht te geven naar haar zin was zelfs Josephine niet meer geheel en al monter. Toen was er de ruzie geweest waarbij hij haar weg had gestuurd uit haar eigen huis omdat hij haar niet op een feestje wilde hebben. Omdat ze niet studeerde en er dus niet echt bij zou horen. En dat was teveel geweest en ze was weggestormd. Naar Frankrijk. Met de huiself.

 

En nu was ze terug. En ze voelde zich verschrikkelijk schuldig, en nog steeds gekwetst. Maar zij had haar plichten verzaakt.  Ze was niet begripvol geweest, niet lief, geen goede vrouw, geen goede toekomstige moeder en moet je nu kijken waar het in had uitgepakt! “Ga vlug opruimen, dank je,” zei ze tegen de elf en vervolgens liep ze vermoeid de trap op, trager dan ze zou willen zijn. “Keane... ik... het spijt me. Ik weet niet wat me bezielde.” Ze voelde haar ogen prikken. “Ik... kun je de volgende keer misschien... ik voel me gewoon zo...” En ze barstte in huilen uit.

 

Stomme zwangerschap.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Schaapachtig staarde Keane zijn echtgenote aan, zijn hart nog steeds wild kloppend in zijn keel van schrik. Zijn ogen schoten vlug naar de kast toen Evangeline een bonkend geluid maakte, maar Josephine was klaarblijkelijk zo emotioneel dat het haar niet opviel. En nu? Kijk, boosheid, daar kon hij iets mee; dan kon hij de situatie uitleggen, zichzelf verdedigen, proberen er nog wat van te maken… het beste scenario was uiteraard geweest als Josephine gewoonweg de hele situatie had genegeerd en ze op dezelfde voet verder hadden gekund. Maar verdriet? Troostende woorden waarbij ze blijkbaar ook nog iets van hem wilde? En hoe kreeg hij haar hier nu zo snel mogelijk weg, zodat Eva uit de kast kon komen?

 

De ironie was natuurlijk dat het juist zijn huidige echtgenote die op enig moment uit de spreekwoordelijke kast zou komen, maar dat even terzijde.

 

Keane wachtte net iets te lang met naar haar toestappen, was net te laat met een reactie die spontaan had moeten zijn, maar deed het uiteindelijk wel en sloeg zijn armen om haar heen. Hij liet haar in zijn dure, witte, wollen trui uithuilen, hopende dat ze niet al teveel zou snotteren, en suste haar zachtjes, de buik van zes maanden zwangerschap tussen hen in. Zijn hoofd bonkte nog steeds lichtjes, en het gebonk werd beantwoord door iets schoppends in de al redelijk gevormde buik. In een poging tot een glimlach legde hij zijn hand op de zijkant van haar ronding. Het was fijn dat zijn grootvader zo blij was met een kleinkind - al zou de tijd nog maar moeten uitwijzen of het een erfgenaam was. Hij was enkel om die reden op zich blij dat Josie zwanger was geworden. Aan de andere kant voelde hij zich nog zo erg niet klaar om vader te worden, hield hij zo erg de boot af van het hele zwangerschapsgedoe, dat hij het haar ook ergens kwalijk nam dat ze nu zijn kind droeg. 

 

“Je hebt de baby wakker gemaakt” sprak Keane, maar het klonk niet echt als een grapje – meer als een aanmaning. “Maar het zij je vergeven - net zoals je houding van gisterenavond; het zijn vast de hormonen geweest. Zullen we maar naar beneden gaan? Ik zal wel wat thee voor je laten maken, zodat je weer een beetje kan bijkomen. Of nuja…” Hij keek om richting de open deur en luisterde of hij geluiden van de schoonmaak kon horen. “Ik neem toch wel aan dat je de huiself weer mee terug hebt genomen, toch?”

 

Straks moest hij nog voor haar zorgen!

 

Edited by Keane Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Van het ene op het andere moment was Josephine weer boos. Niet een beetje gepikeerd, niet een ‘ik ga straks een heel lelijke bek trekken als jij weg bent’ boos, maar een ‘ik ga naar Frankrijk wegstormen en als het aan mij ligt kom ik dit keer niet terug’ boos. Want ze had het toch geprobeerd, ze was gekrenkt geweest maar had besloten dat te laten gaan, te laten gaan dat hij haar haar kansen had ontnomen en vervolgens daar nog expliciet aan had gerefereerd ook; ze had de schuld bij zichzelf gelegd en geen woord van verwijt meer over haar lippen hebben willen laten komen. Ze was hier, vast voornemens zich weer te gedragen als het toonbeeld van de goede, gehoorzame echtgenote, waar ze overigens zo’n dertig dagen in de maand absoluut aan voldeed, en het respectievelijke equivalent kon over Keane Cadwgan nauwelijks gezegd worden (daarvan was ze zich nu eenmaal welbewust al zou ze het niet snel toegeven). Dus ze had best wel op iets sympathiekers in zijn reactie kunnen hopen.

 

In plaats daarvan was hij ronduit gemeen. Zij wist ook wel dat ze emotioneel was. Ze haatte het, haatte het om haar gezicht niet in de plooi te kunnen houden, om niet kunnen lachen totdat de wereld zich daaraan had aangepast, ze haatte het om zich dik te voelen en onhandig en traag alsof ze zich door modder bewoog en ze was bang, doodsbang, voor het moederschap, en de bevalling. Dus ja, boohoo Keane, wat heb je het zwaar met je zwangere echtgenote, dat is heus het meest dramatische van het huidige scenario.

 

Overigens was zij als het aan haar had gelegen misschien helemaal niet met hem naar bed geweest ook. Maar hij had erop gestaan want hij wilde een erfgenaam. Dus hey.

 

Ze keek hem even geschokt aan, zonder te kunnen begrijpen dat hij haar zo had willen kwetsen op zulk een onmogelijk moment, wreef toen verwoed met haar mouw langs haar wangen. “Ja, de huiself is terug. Ga maar naar beneden. Ik ga gewoon even liggen.” Haar stem was koel, maar trilde: ze wilde zo graag dat hij haar weer omhelsde, geruststelde behalve dat ze het niet geruststellend zou vinden, dat ze niet wilde dat die armen de zijne waren, dat ze niet wilde dat...

 

En het waren niet haar hormonen! Het waren zijn klote-opmerkingen!

 

Fronsend, om zichzelf een houding te geven, begon ze een beetje op te ruimen, onhandig met haar dikke buik. “Heb je een heerlijk feest gehad, lieverd?”

 

Edited by Josephine Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nou, de hoop dat Josephine haar boosheid -voor wat Keane dan ook gedaan had, Eva had geen idee, maar het kon vast niet iets goeds zijn als ze voor een dag uit huis was vertrokken. Aan de andere kant wist Eva als geen ander dat zwangere vrouwen konden huilen of boos worden om de gekste dingen zoals de afwezigheid van aardbeientaartjes als ze nou juist zin hadden in aardbeientaartjes of enkel het feit dat babyschoentjes er heel schattig uit zagen, dus het kon van alles zijn. - zou uiten zag Evangeline alweer verdwijnen als sneeuw voor de zon toen vanaf de andere kant van de deur allerlei gesnik klonk. Nee... nee, nee, dit was niet hoe het hoorde te gaan. Waar was de irritatie? De boosheid? Ergens was het best wel bewonderenswaardig dat Josephine altijd overal zo rustig bij wist te blijven, een kwaliteit waarvan Eva wist dat ze hem nooit zo goed zou bezitten, maar soms wenste ze dat het meisje dat eens wat opzij zou zetten. 

 

Misschien was het gewoon Huffelpuf eigen, haar zus was ook altijd heel moeilijk boos te krijgen. 

 

Het roodharige meisje kon het niet laten om hard met haar ogen te rollen toen ze Keane hoorde zeggen dat alles was vergeven, want natuurlijk, het was vast alleen Josephine die hier iets fout had gedaan en waarschijnlijk zou ze dat nog van hem accepteren ook. Misschien moest ze Keane eens een "hoe ga ik met mijn zwangere vrouw om 101" cursus geven, want het leek wel alsof hij precies alle woorden uit wist te kiezen die hij juist niet moest zeggen. De gemiddelde niet-zwangere vrouw zou hier nog gepikeerd van worden. Niet dat Evangeline nou de meest objectieve persoon was om daar iets over te zeggen op dit moment, maar goed. 

 

Mannen. Wie weet moest ze toch ook maar die spreekwoordelijke kast overwegen. Zou Josie vast niet erg vinden. 

 

Het leek in ieder geval allemaal niet echt op te schieten, dus besloot ze Keane maar wat extra motivatie te geven door zachtjes te kuchen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Er was heus wel een reden dat Keane zulke krachtige vrouwen om zich heen uitzocht – Daniella was niet voor niets zijn beste vriendin, maar daarnaast had hij natuurlijk Evangeline, Felicia… met Freudiaanse bril paste dit zelfs precies in het rijtje waar zijn moeder ook in thuis hoorde. Zijn grootvader mocht dan vrouwen uitzoeken die lief en meegaand waren, zoals zijn grootmoeder Isabella (die hij nog nooit een slecht woord over de Graaf had horen spreken), maar Keane had eigenlijk wel wat grenzen nodig – en zocht die dan ook op. Hij wilde weten tot hoe ver hij mocht gaan, vond het niet erg als hij een grote bek kreeg en daarmee werd teruggefloten en genoot eigenlijk wel van de confrontatie. Hij had wat steun nodig, wat leiding om te volgen, en kreeg hij die niet dan werd hij rusteloos en irritant. Hij wilde reactie van Josephine, maar het zat niet in het karakter van zijn echtgenote om hem dat te geven. En Keane, die dat heus wel doorhad maar blind negeerde, begon dat steeds meer te ergeren. Want hoe ver zou ze hem laten gaan? Blijkbaar kon hij haar gewoon het huis uit zetten – maar moest het een affaire zijn? Meer dan dat? Misschien moest hij toch maar doodleuk de kast openen en Eva er als een duveltje in een doosje uittrekken?

 

Oh wacht. Misschien eerst maar even afwachten of ze echt een erfgenaam droeg, zodat zijn grootvader hem niet weer zou vervloeken, of iets.

 

Helaas hadden zijn woorden echter, naast dat ze niet het geheel gewenste effect hadden waar het een eventuele confrontatie bedroeg, ook niet de uitkomst dat ze mee naar beneden wilde lopen. Keane’s blik vloog nerveus naar de kast toen Evangeline daar hoorbaar zachtjes kuchte, maar werd afgeleid toen Josephine naar het lege bordje met twee vorken op tafel waggelde en die begon op te stapelen. Oke. Hoe moest hij haar nu afleiden zonder dat ze werkelijk zou zien wat ze aan het doen was, en zonder dat al dat geritsel zou opvallen? Opgelaten deed hij twee passen naar voren, zodat hij nog iets duidelijker tussen Josephine en de kast stond.

 

“Jazeker, het was erg leuk” sprak Keane ietwat stijfjes, terwijl hij zijn handen op de leuning van een van de stoelen legde. Serieus, hoe kreeg hij haar hier nu weg! “Kan ik wat anders voor je doen, in plaats van de thee, dan? Kan ik eh..” Hij slikte nerveus en verzachtte zijn toon iets, want Eva hoefde niet alles te horen. “Kan ik misschien een bad voor je laten vollopen? Dan kan je die enorme buik even laten weken en kan je me alles vertellen over.. eh…” Waar was ze ook alweer heen? 

 

“Schotland”.

 

Edited by Keane Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was waar: Josephine was niet opgevoed om een erg ‘sterke vrouw’ te zijn. Zowel bewust als onbewust hadden haar ouders haar opgevoed tot toch voornamelijk een ‘lieve vrouw’, waar ‘lief’ sloeg op meegaand, glimlachend, zoet; en het was ergens jammer want Josie had niet per se de kwaliteiten voor een lieve vrouw qua instelling, zelfs al wist ze tegenwoordig prima wat ze deed, en zelfs al had ze die van een sterke voorlopig althans ook bepaald niet. Lief was gewoon belangrijker voor een meisje dat opgevoed was om een ander te trouwen, voor een Dreuzeldametje van stand - soms vroeg ze zich wel eens af of dingen anders waren geweest als ze uit een magische familie was gekomen, of ze dan meer kansen had gehad, zichzelf meer zou hebben kunnen ontwikkelen, meer voor vol zou zijn aangezien. Maar ze stond er nooit zo lang bij stil, want voor een lieve vrouw was het niet de bedoeling dat je al te lang je hoofd zou breken over wat-alsen en maar-misschiens, en het voelde als verraad aan haar familie van wie ze zielsveel hield bovendien. Resteerde haar dus slechts om iemand te zijn waar ze niet meer helemaal tevreden mee was, deels omdat het niet meer was wat ze dacht dat eigenlijk goed was - al praatte ze alles recht wat krom was, maar die korte momentjes van schaduwgedachten bleven bestaan - en deels omdat ze er niet zo goed in was. 

 

Want lief of niet, Josephine was nog geen vrouw. Ze was zeventien. En puber. En zwanger. 

 

En dus kreeg Keane nu eindelijk waar hij zo naar had lopen hengelen. “Ik was in Frankrijk,” sprak ze, en haar goedmoedige toon had randen van ijspegels aangenomen. “Dat had ik je laten weten. Maar het is bijna hetzelfde, nietwaar?” En waarom zou je niet, niet precies weten waar je vrouw zich bevond? Vast eruit gewassen met alle alcohol van gisteravond. “En ik hoef niet in bad. Ik ben in Frankrijk al geweest. Ik wil gewoon naar bed nu. Zonder jou en met de deur op slot.” Het was waanzinnig erg om dat gezegd te hebben, ze werd er een beetje wit van om haar neus, maar ze had het zo gehad, zo, zo gehad met hem nu, en met zwanger zijn en met groot zijn en waggelen en met moeie voeten hebben en onvoorspelbare emoties. En met zijn rotopmerkingen. “Dus ga maar even naar beneden, laat de elf je een beetje vertroetelen. Oh en Keane, lieverd... nog één opmerking over mijn zwangerschap en je mag de volgende verdomme zelf doen.” 

 

Ze duwde de borden in zijn handen, ging op het bed zitten, keek toen naar hem op en kwam traag weer overeind. Twee borden. Twee vorken. Keane die zelfs voor zijn doen onhandig was. “Heb je hier met iemand geslapen?” Haar stem. Nu een en al ijspegels. Ze keek om zich heen. Naar de kast. En liep daar kordaat heen om de deuren open te doen.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Zoals gezegd – Keane was tegenspraak niet gewend. Al mocht hij het op enig level dan nodig hebben, natuurlijk was het niet leuk als iemand plotseling tegen je uitviel. Hij schrok dan ook, staarde zijn echtgenote geschockeerd aan en deed een stapje terug. Sorry, de deur op slot? Dat was een nieuwe ontwikkeling, en ondanks dat hij er wellicht om had gevraagd voelde hij tegelijkertijd de irritatie opkomen. Want pardon; hij mocht zeggen wat hij wilde, dat was hoe het altijd was geweest en hoe ze het (stilzwijgend) hadden afgesproken. Daarbij was ze dan misschien zwanger, maar dat betekende niet dat ze zo hoefde te doen als hij haar vanuit de grond van zijn hart een bad aanbood – oke, ze was niet in Schotland geweest, foutje. En ja, dat was inderdaad bijna hetzelfde; het had beiden iets met haar ouders te maken. 

 

En serieus – hoe zou hij ooit in staat kunnen zijn ‘de volgende zwangerschap zelf te doen’! Hij was een man, dat was fysiek onmogelijk! Misschien was het toch een slecht idee geweest haar Zweinstein niet af te laten maken, als ze zelfs dat soort dingen niet wist.

 

“Natuurlijk niet” snauwde Keane, die zijn blik van haar had afgewend omdat hij zich moest inhouden het bord niet naar de muur te smijten uit pure frustratie, en dus te laat zag dat ze plotseling weer was opgestaan en zich een weg maakte naar… de kast; De laatste plaats waar hij haar wilde hebben. En dus, waar hij eerst nog een keuze zag tussen boos worden en smeken om haar vergiffenis, bleef plotseling alleen die laatste over.

 

“Joos” sprak hij ietwat schor, terwijl hij de borden terug op tafel schoof en vlug tussen haar en de kast stapte – gelukkig waggelde ze op een zodanig tempo dat ze niet bepaald snel te noemen was. Hij pakte haar hand, probeerde zijn knallende hoofdpijn te negeren. “Kalmeer nou even en luister naar jezelf – waarom zou ik in Merlijns naam hier met iemand anders dan jou slapen?” Als hij het al zou doen, dan was je eigen huis als plaats delict kiezen wel erg doorzichtig. “Ik heb mezelf aan jou beloofd, dat weet je toch? En niet alleen aan jou… aan jullie alletwee.” Hij deed een poging tot een glimlach door zijn kater heen en reikte naar haar buik. “Het spijt me als mijn woordkeuze voorheen wat ongelukkig was – ik ben nogal moe.” Eh, brak. Keane haalde heel zachtjes, heel diep adem. Ugh. Ze wilde hem weghebben en hij wilde haar uit deze kamer. Wat kon hij nog zeggen wat er niet al te duidelijk bovenop lag? Hoe kreeg hij Eva ooit weer uit die kast, zonder dat haar geduld op zou zijn en ze er zelf uit zou springen? Zijn blik gleed opnieuw over het met kruimels bedekte bord…

 

“Weetjewat? Waarom ga je niet alvast in de gastenkamer op bed liggen? Dan laat ik de huiself deze kamer met voorrang schoonmaken en is het straks lekker fris: zonder vieze afwas, en dergelijke” opperde Keane, die het idee had dat hij een beetje uit opties begon te raken en het feit dat het twee vorken waren maar uit alle macht probeerde te negeren... als hij dat deed, zou Josephine dat wellicht ook doen. “En..” voegde hij ietwat twijfelend aan toe, om haar wat tegemoet te komen, al was hij het er hoorbaar niet mee eens en beschouwde hij het als een deuk in zijn eer - voornamelijk omdat Eva het moest horen. “Als je het echt wilt, dan.. slaap ik vannacht wel ergens anders.”

 

Edited by Keane Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

In de kast zitten had zo zijn voor- en nadelen.

 

Eén van de voordelen was dat de kans dat je in de Victoriaanse tijd problemen kreeg een pak lager lag. Een ander was dat het per definitie aanvoelde als een geheim en dan voelde elke gestolen kus als spannend en Heaven vond dat altijd wel tof. Er waren ook nadelen, hoor. Ten eerste was het niet altijd gemakkelijk om Hetero™ te lijken, ten tweede voelde het gemakkelijk alsof ze zichzelf te rechtvaardigen had tegenover God en ten derde kwam het soms voor dat je letterlijk in de kast zat omdat Keane Cadwgan toevallig niet goed was in getrouwd was en je net iets te slaperig was om te protesteren.

 

Een voordeel, echter, was dat het een stuk leuker was als er dan plots een ander meisje je kwam vergezellen in de kast. Eerlijk gezegd was Heaven weer in slaap gedommeld (sorry, hoor, moest ze echt volgen wat Keane zoal aan het uitspoken was?), maar ze was nog net niet zo’n diepe slaper dat ze uiteindelijk niet soort van wakker werd en dus kon ze verbaasd opkijken naar Evangeline Lennox die ze herkent omdat ik daar toevallig zin in heb en… huh? Je kon één persoon in de kast droppen, maar twee?

 

Was ook weer straf.

 

En nu stop ik over De Kast, beloofd.

 

Er was gepraat en gesnik en dan nog wat meer gepraat en blablabla, klonk heel druk allemaal, klonk heel erg alsof Keane zijn bezoek beter moest inplannen (misschien moest ze hem een agenda kopen voor de eerstkomende verjaardag), klonk ook heel erg alsof ze nog niet meteen braafjes eruit gehaald zou worden en dus stootte ze Evangeline zachtjes aan en stuurde ze haar een vragende blik (die neerkwam op een heel eloquente ???????) toe in het weinige licht in de kast. Ja, wat, gisteren was te zwaar geweest om zelf context bijeen te puzzelen. Ze was niet gewoon vergeten dat Evangeline er ook was geweest, toch…

Share this post


Link to post
Share on other sites

Als je ergens om wenste, zoals Evangeline had gewenst dat Josephine haar mond eens open zou durven trekken, kon je maar beter specifiek zijn. Want als je dat niet was, dan kon je wens zich zomaar wel eens tegen je keren. Kijk, ze was echt trots op Josie dat ze dit niet zomaar over haar kant liet gaan, maar de conclusie die er vervolgens werd getrokken, was er eentje die best wel problematisch uit kon pakken, voor haar dan in ieder geval. Voor Keane was het allemaal iets minder erg. Ja, iedereen zou even teleurgesteld in hem zijn, maar uiteindelijk was hij een man en mannen mochten altijd meer. Maar Eva was een meisje en bovendien had ze een relatie met Josie's broer, die het vast niet echt zou waarderen als zijn zusje hem dit soort verhalen kwam vertellen en zo zijn eigen verkeerde conclusies zou trekken. En ze ging echt niet, niet, niet Keane's domme beslissingen en incapabele vaardigheden als werkgever haar relatie laten kosten. 

 

Automatisch zette ze een stapje achteruit en dat was precies het moment dat er iets of eigenlijk... iemand tegen haar schouder tikte. 

 

Het had niet veel gescheeld, of Evangeline had haar eigen aanwezigheid op dat moment verraden, maar gelukkig wist ze nog net op tijd haar gil te onderdrukken waardoor het eindigde in een soort gesmoord gepiep. Met grote ogen keek ze opzij naar haar kastgenoot, die haar een vragende blik toewierp. Evangeline stuurde er bijna meteen eentje terug, want eh hallo - "Wat doe jij hier?" siste ze Heaven geschokt toe, maar bijna meteen nadat ze die vraag gesteld had besefte ze dat ze het eigenlijk niet wilde weten. Dat Josephine waarschijnlijk niet zo ver van de waarheid zat als ze oorspronkelijk had gedacht. Want wat kon dit anders zijn? Het was niet alsof Heaven ook werkbezoekjes kwam brengen. Of graag vrijwillige in kasten rondhing, want wie deed dat nou! Precies, niemand. Iedereen wilde altijd graag uit de kast. Oke sorry de kastgame is strong here. Eva haalde diep adem en haar hart zakte een stukje verder weg in haar borstkas bij het besef van dit hele idee. 

 

Voor een moment vroeg ze zich af of Keane haar zou vermoorden als ze nu Heaven de kast uitduwde om haar eigen hachje te redden. En verder natuurlijk totaal niet omdat ze zich ergens diep van binnen (heel hypocriet) een beetje gekwetst voelde. Hoe kom je erbij! 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoticons maximum are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×