Jump to content
Evangeline Lennox

[1836/1837]Trouble, troublemaker is her middle name

Recommended Posts

She is nothing but trouble

"Trouble yes," 

he nodded.

"But not nothing

not nothing."

_____________________________________________

 

Als Keane Cadwgan zijn overname van de Augury Conert Hall knallend in had willen luiden, dan was dat in ieder geval gelukt. Het champagnevoorval had een iets langere nasleep dan Evangeline oorspronkelijk had gedacht, wat vooral de schuld was van de Ochtendprofeet, die het blijkbaar de moeite waard vond om het te vermelden in een artikel. Gelukkig werd haar naam er niet in genoemd, maar in het theater was het voor een aantal dagen het gesprek van de dag. Echter zoals dat ging met alle nieuwtjes, waaide het uiteindelijk ook weer over en maakte plaats voor ander nieuws. Het leven ging door en na een week was het net alsof er nooit iets was gebeurd. Behalve dat de overname nog steeds een feit was, natuurlijk.

 

Het was een drukke, lichtelijk chaotische week die daarop volgde, maar uiteindelijk had ze het decorstuk waarvan Keane wilde dat ze het zou overschilderen en waar blijkbaar haar toekomst in dit theater lichtjes van afhing, op tijd af voor de première van hun laatste opera. Het was mooier geworden, daar was ze zeker van en als Keane nog steeds dezelfde smaak had als vroeger, dan zou het hem vast wel bevallen wat ze er van had gemaakt. Het decorstuk was in ieder geval goed genoeg om te worden gebruikt voor het stuk. Of het ook goed genoeg was voor meer dan dat? Ze had geen idee, want op dat moment zei hij er niet echt iets over en Eva wist niet zeker of ze dat als een goed of slecht tegen op moest vatten.

 

Na die deadline viel er voor Evangeline niet zoveel meer te doen in het theater. Met de geplande verbouwingen die zouden beginnen in mei en een nieuw programma dat moest worden samengesteld, waren er nog niet echt stukken waar iets voor geschilderd moest worden. Die vrije tijd die ze er aan overhield kwam eigenlijk wel goed van pas, dan kon ze eindelijk al haar achtergestelde huiswerk inhalen en bovendien was er, zoals Keane al had gezegd, genoeg stof om over na te denken. Vooral toen die grote envelop op de deurmat viel. 

 

De brief die er in zat was afstandelijk en professioneel, zonder enkele aanwijzing dat ze ooit brieven naar elkaar hadden geschreven die zoveel diepgaander waren dan dit. En bijgevoegd, haar nieuwe contract. Tenminste, als ze het wilde natuurlijk. Ergens voelde het onwerkelijk dat hij echt op haar voorstel in was gegaan, dat hij haar ondanks haar gedrag en dat krantenartikel dat vast niet zoveel goed had gedaan, toch een promotie aanbood, de mogelijkheid om samen ergens aan te werken. Het was nog steeds een raar idee dat ze dan onder hem zou werken, maar het was beter dan niets, het was beter dan haar huidige functie. Aan de andere kant zou het veel van haar tijd gaan opslokken en misschien, misschien had Keane die dag wel een punt gehad dat het mogelijk niet de beste beslissing was, dat ze zich af moesten vragen of ze dit wel konden. En toch kon Eva het niet laten om er nieuwsgierig naar te zijn... en zoals elke Griffoendor liet ze zich graag door haar nieuwsgierigheid verleiden.

 

Het is beter om spijt te hebben van dingen die je hebt gedaan, dan van dingen die je niet hebt geprobeerd, had iemand wel eens tegen haar gezegd. Dat was waar. Dat wist ze nu, die fout had ze al eens gemaakt en knaagde nog steeds, elke keer dat ze Keane zag en elk moment dat iemand het woord Frankrijk in de mond nam. Dus na een week twijfelen en naar het contract staren alsof het toch nog elk moment in rook op kon gaan, besloot ze er uiteindelijk toch voor te gaan. Ze hoefde alleen maar te tekenen.

 

Hier en hier.... en hier. 

 

OOC: Vervolg op Baby you look happier you do

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zaterdag 6 mei 1837, begin van de middag, het huis van Keane en Josephine in Cambridge 

 

De goede hoop dat deze samenwerking vast wel prima zou verlopen was binnen een week vervlogen. Manager zijn van een theater dat ging verbouwen was nog een hele taak. Nu had Evangeline wel verwacht dat ze haar handen er aan vol ging hebben, maar zoals het nu ging liep het de spuigaten uit. De enige manier waarop je de huidige staat binnenin de concert hall kon beschrijven was namelijk pure chaos.

 

Omdat het de bedoeling was dat ze eind juni weer open zouden gaan, zat er enige haast achter alle verbouwingen. Op zich geen probleem, want voor genoeg geld wilden mensen best extra hard werken, maar dan moesten ze natuurlijk wel weten wat ze moesten doen. En daar ging het fout. Eind vorige week had Keane zijn ideeën voor de verbouwingen uitgelegd en hoewel het goede ideeën waren, was het geen concreet stappenplan waar gelijk mee aan de slag kon worden gegaan. Gelukkig zou hij er maandag vast wel zijn om zijn om zijn ideeën verder uit te leggen en alvast wat knopen door te hakken. Nouja, behalve dat hij er maandag niet was. En dinsdag niet en woensdag niet en na donderdag begon Evangeline de hoop eigenlijk een beetje op te geven en zich af te vragen of hij misschien toch twijfels had bij deze samenwerking, gezien het tot nu toe vooral een alleen-werking leek en de problemen en dilemma's zich maar op bleven stapelen in zijn afwezigheid.  

 

In de tussentijd kwamen er namelijk allerlei mensen naar haar toe met vragen die ze niet kon beantwoorden -omdat ze eigenlijk voor Keane bestemd waren- of met suggesties waar ze wanhopig een goede reactie op probeerde te bedenken door Keane's aantekeningen honderd keer door te lezen, maar waarvan ze eerlijk gezegd niet zeker wist wat ze er mee moest. Evangeline kende Keane goed genoeg om sommige beslissingen voor hem te nemen, maar er waren ook grote beslissingen waar ze zich niet aan durfde te wagen. Blijkbaar was Keane's idee van een theater managen, je vage ideeën opschrijven en vervolgens alles voor een aantal weken aan anderen overlaten, maar tot nu was daarvan het enige resultaat dat niemand leek te weten waar hij nou aan toe was. 

 

Vandaag was misschien wel het dieptepunt, want van één van de weinige dingen waar ze al mee aan de slag hadden gekund was een verkeerde levering gedaan en nu stond het halve personeel met elkaar te discussiëren over wat er moest gebeuren, terwijl Evangeline zich maar even had teruggetrokken in het kantoortje en haar beslissing om deze baan aan te nemen nog eens te overdacht. Eigenlijk kon ze maar tot één conclusie komen en dat was dat het zo niet ging werken. Als Keane hier niet zo vaak wilde zijn, dan kon dat best, maar niet nu, niet als er allerlei belangrijke beslissingen moesten worden gemaakt en eigenlijk zou iemand hem dat moeten vertellen. En nouja, aangezien niemand echt stond te trappelen om dat te doen -want hij was de baas! En dat kon je niet zomaar tegen hem zeggen! Pff, onzin, Keane wilde toch ook dat dit goed verliep?-, wilde ze die taak best op zich nemen. Had Eva op zich niet zoveel moeite mee, zeker nu alle problemen één voor één op haar bordje terecht leken te komen. 

 

De werkdag was nog maar half voorbij, maar uiteindelijk had ze iedereen maar gewoon naar huis gestuurd, want zonder duidelijke instructies viel er toch niet echt te werken en daarna had ze met Keane's aantekeningen en een lijst met huidige problemen koers gezet richting zijn huis in Cambridge. Want als ze wilde dat de problemen van deze week zich volgende week niet zouden herhalen, dan kon ze er maar beter haast achter zetten.

 

Helaas moest Keane dan wel thuis zijn en daar leek het niet echt op, want na vijf keer -steeds gefrustreerder en steeds iets harder- op de deur bonken, werd er nog steeds niet open gedaan. Verdorie. Waar hing die jongen in godsnaam uit? Nou, als het moest bleef ze wel hier wachten tot hij thuiskwam en - maar op dat moment ging tot haar grote opluchting toch de deur achter haar open en verscheen de huiseigenaar in de deuropening... gekleed in enkel zijn ondergoed. Voor een moment vergat Evangeline waarom ze hier was en kon ze alleen maar staren, een lichte blos op haar wangen. "Oh eh, hoi." Keane zag er een beetje verwilderd uit, zelfs voor een zaterdagmiddag. "Sorry voor het storen." In eh, activiteiten die je alleen kon doen in je onderbroek? Laat maar, ze wilde het niet eens weten. "Maar ik moet echt iets met je bespreken." Ze wierp hem een serieuze blik toe., al was dat enigzins moeiilijk als de persoon tegenover je ongeveer geen kleding aanhad. "Mag ik binnenkomen?"

 

Dat was niet echt een vraag, maar meer een eis in vermomming. 

 

OOC: Woah post 888 <3 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

“Aaarghhh, ga weg…” mompelde Keane slaapdronken, die de dekens nog verder meer over zijn hoofd trok en zijn ogen dichtkneep in het halfduister van de kamer. Het gebonk bleef echter aanhouden. Hij draaide zich half om en voelde op de plek naast zich naar de welbekende vormen van Josephine. “Joos, roep Minnie” kreunde hij, een ondertoon van irritatie in zijn wazige, krakende stem. Maar het matras naast hem was leeg. “Ughhh…” sprak de jongen, die halfovereind kwam en toen maar zelf in zijn vingers knipte. Maar de huiself verscheen niet. “Minnie, de deur!” riep hij daarom maar, maar hij was halverwege die zin toen de hele situatie van gisterenavond weer terugkwam – iets wat met zo’n klap gebeurde dat hij zich voor een moment weer terug liet vallen in bed. Het verjaardagsfeestje… Josephine, die per se aanwezig wilde zijn omdat hij had gezegd dat het alleen voor studenten was en ze daarom maar moest vertrekken.. de huiself, die hij na haar vertrek niet meer had kunnen vinden waardoor hij zelf met allerlei hapjes rond had moeten gaan (of nuja, helemaal zelf iemand aan had moeten stellen die dat voor hem deed)… Valentine en Daniella, die met een of andere vuurwhiskey aan waren komen zetten waar je daadwerkelijk vuur van ging spugen...

 

“Ik kom al, ik kom al!” brulde hij geïrriteerd een verdieping naar beneden, iets wat vast niet hoorbaar was op de begane grond, voordat hij zichzelf uit bed liet vallen en zijn knieën meegaven, waardoor hij wild naar de kast moest grijpen om niet om te vallen. Oef. Ohja. En heel- héél veel drank. Hij was zich er half van bewust dat hij niet zoveel aanhad, maar was er zich nog veel erger van bewust dat hij heel erg nodig moest plassen, zijn keel zo erg schroeide dat hij het hele Meer op Zweinstein wel leeg zou kunnen drinken en een knallende hoofdpijn had die zijn hoofd deed bonken bij zowel elke stap die hij zette als bij iedere keer dat er op de deur werd aangeklopt, dat die zaken de afwezigheid van kleding ietwat in perspectief plaatsten. Hij flikkerde bijna van de trap op de tweede verdieping en struinde door lagen met wegwerpbekers, plassen bier en zaken die hij niet per se wilde definiëren, tenmidden van vele lege flessen, halve vlaggen en tafel vol magisch beerpong en tabak, voordat hij eindelijk beneden kwam. Hij was niet gewend om de deur open te doen. Waarschijnlijk had hij ook nog nooit in zijn leven de deur voor iemand open gedaan. Als je het half naakt deed maakte je in ieder geval een indruk – alhoewel wellicht niet geheel de indruk die je wilde maken.

 

“Evangeline?” mompelde Keane, zijn ogen knipperend tegen het felle zonlicht. “Wat doe jij hier? Moet jij niet aan het werk zijn? En waarom ben je zo verschrikkelijk luid?” Hij streek met beide handen zijn donkere haar uit zijn gezicht en geeuwde, voordat hij zich uitrekte en tegen de deurpost leunde. Arrghh, zijn hoofd. “Sorry, maar het komt nu niet zo goed uit. Josephine heeft.. eh.. de huiself. Nuja.” Hij schudde zijn hoofd in een poging wakker te worden, maar dat zorgde er eigenlijk alleen voor dat een golf van misselijkheid hem haast overspoelde. “Eh.. leuk dat je er was, maar kom maar een andere keer terug, in elk geval!”

 

En hij probeerde de deur weer te sluiten.

 

Edited by Keane Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Moet jij niet aan het werk zijn? Evangeline kneep haar ogen ietsje samen en bestudeerde vol ongeloof de jongen in de deuropening. Ja, eigenlijk zou ze nu aan het werk moeten zijn, maar dat kon ze van hem ook wel zeggen en hij was hier de enige die eruit zag alsof hij net zijn bed uit kwam in plaats van dat hij al een drukke ochtend achter de rug had. Dus als je het haar vroeg, had hij helemaal geen recht van spreken. Misschien als hij zijn ogen open kon houden dat hij kon zien dat ze er nogal gestrest uit zag, maar dat leek nogal een moeilijke taak te zijn. "Ik ben hier, omdat werk juist het probleem is, maar misschien is het handiger als ik dat binnen even uitleg," zuchtte ze. Niet dat haar woorden tot hem door leken te dringen. Zo zag het er in ieder geval niet uit, want hij leek al moeite te hebben met het vormen van zijn eigen zinnen, laat staan dat er nog iets zijn brein in wist te sijpelen. Wat Josephine en zijn huiself er mee te maken hadden begreep ze al helemaal niet. 

 

Dat Keane even een moment nodig had om wakker te worden en haar woorden tot hem door te laten dringen was tot daar aan toe, maar hij had nog amper naar haar verhaal geluisterd of hij wilde de deur alweer sluiten. 
 

"Nee!" riep Evangeline, iets te luid voor wat Keane waarschijnlijk aan kon op dit moment, maar in dit geval werkte dat vast in haar voordeel, waardoor ze zich nog op tijd in de deuropening wist te werpen, iets dichter bij zijn halfnaakte lichaam dan de bedoeling was geweest en voor een moment hield ze haar adem in. Ze had al lang genoeg gewacht, dit ging opgelost worden en wel nu. Dat hij zich duidelijk niet helemaal lekker voelde was zijn eigen schuld en niet haar probleem. Zijn theater daarentegen was wel haar probleem. "Ik heb je hulp nodig, oke. Alsjeblieft. Jij was niet op werk deze hele week," oh ja Keane even vergeten misschien, maar je had nu echt een baan en dat betekent dat je wel ook op je werk moest verschijnen, "en nu heb ik allemaal problemen en als er ook nog maar één persoon is die tegen me gaat schreeuwen omdat ik hun geen gewenst antwoord kan geven, zweer ik dat ik..." Oke Eva, adem in, adem uit. Geen stress, alles ging opgelost worden en dan kon je gewoon weer normaal naar werk maandag. 

 

Eva slikte en probeerde een wat meer ontspannen houding aan te nemen. Ze wilde dit gewoon goed doen, ze moest laten zien dat ze dit kon en nu liep alles al meteen in duigen en dat was gewoon frustrerend. En ze kon dit niet helemaal zelf oplossen, ze zou niet weten hoe in ieder geval. Daar had ze zijn hulp bij nodig. "Dus kan je me gewoon binnenlaten?" vervolgde ze, een lichtelijk ongeduldige ondertoon in haar stem. "En eh," ze kon het niet laten om het uitzicht nog even in haar op te nemen en te genieten en te genieten van het warme gevoel van binnen. "Misschien ehm, moet je wat kleren aantrekken?" Nu was er niet echt iets wat ze nog niet gezien had, maar het paste niet helemaal bij de professionele relatie die ze hier op probeerden te houden. Bovendien was het zo moeilijk concentreren als hij zo weinig kleren aanhad. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Keane kromp een beetje ineen toen Evangeline plotseling heel hard het woord ‘nee’ riep, iets wat overigens nergens voor nodig was, en opende wederom zijn deur. Ugh, het was koud – hoewel de frisse lucht wel iets voor zijn hoofdpijn leek te doen. De lichte opheldering van zijn hoofd maakte echter wel dat hij zich er plotseling meer van bewust was dat hij in zijn onderbroek zichtbaar was voor de halve campus van Cambridge – maar ach. De informatie dat die naaktheid ook voor Evangeline gold begon hem echter meer bezig te houden, hoewel zijn concentratie daaromtrent werd afgeleid toen ze ineens een of andere crisis situatie aan hem begon uit te leggen. Jeez. Alsof hij niet genoeg crisissen had op het moment. Want wat moest hij nou zonder zijn huiself??

 

Keane staarde Evangeline schaapachtig aan. “Het theater wordt verbouwd” sprak hij uiteindelijk, alsof het even had geduurd voordat hij die informatie had gevonden in een uithoekje van zijn brein. “Ik heb toch aanwijzingen achtergelaten? Ik kom graag over twee maanden kijken, als het af is. Tot die tijd ga ik ervanuit dat jij het regelt. En daarnaast is mijn huis op dit moment niet eh.. toonbaar, net zoals ik, dus als je het niet erg vindt dan ga ik nu weer even door. Dus eh…”

 

En daarmee wilde hij opnieuw de deur sluiten.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Aanwijzingen. Ja, aanwijzingen waar ze niet zoveel mee kon. Keane had hele mooie ideeën, maar hij was niet zo goed in ze op papier zetten en eerlijk gezegd was Evangeline een beetje bang dat als ze zijn aanwijzingen verkeerd interpreteerde het theater straks helemaal niet naar wens was. Dat betekende dat zij dan straks in de problemen zat, omdat ze haar werk niet goed had uitgevoerd en hij misschien ook wel, omdat alles dan opnieuw moest worden gedaan en er nog meer geld in moest worden gestoken en het was maar de vraag of dat het waard was. En twee maanden?! Hij wilde pas over twee maanden weer terug komen? Had hij wel enig idee hoe onhandig dat was. Of was dit gewoon hoe Cadwgan's dat deden, met hun bedrijven, hun werk, hun opvoeding? Gewoon alles uit handen geven, kon je het ook niet zelf fout doen. 

 

Nee, nee, nee Keane dat was niet hoe het werkte. Ze had deze baan niet genomen om te veranderen in zijn slaafje, dan had hij maar iemand anders moeten kiezen. Al was het ergens ook wel een eer, dat hij blijkbaar zoveel vertrouwen in haar had dat ze dit allemaal wel zelf kon, ondanks dat ze nog nooit zoiets had gedaan. Maar ze gingen dit toch samen doen? Was dat niet het idee geweest? Dat impliceerde toch echt dat ze allebei wat werk verrichten en niet alleen maar in de vorm van vage aanwijzingen. 

 

Hij ging haar niet binnen laten? Nou prima, dan deed ze het zelf wel. 

 

"Ik kan niet zelf alles regelen," protesteerde ze, terwijl ze met haar hand de deur tegenhield. "Er zijn allerlei grote beslissingen die moeten worden gemaakt en niet alles is even duidelijk uit wat je hebt opgeschreven. Ik moet weten dat ik de juiste beslissingen maak." Gefrustreerd duwde Evangeline de deur open en nodigde zichzelf dan maar uit door gewoon langs hem naar binnen te stappen en bijna meteen uit te glijden over een of andere gladde substantie op de vloer. Gelukkig was Keane's arm een mooie houvast, dat had ze de afgelopen jaren al wel vaker ondervonden en ook in dit geval werkte het fantastisch, al was het misschien iets minder stabiel dan als hij geen kater had. "Bij Merlijn," mompelde ze, met grote ogen naar de rommel in de gang starend. "Wat is hier gebeurd? Wild feestje gehad?"

 

Of gewoon iemand die zijn huis had afgebroken? 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

“Ik vertrouw je heus we-“ begon Keane, maar op dat moment had Evangeline zich al de toegang tot zijn woning verschaft. Hij schrok toen ze uitgleed, maar het was niets vergeleken met de shock die ze hem gaf toen ze plotseling ondersteuning bij hem zocht en ze zich ineens nog maar enkele centimeters van hem af bevond, haar hand zwaar leunend op zijn arm. Kippenvel, welke weinig met de kou te maken had, verspreidde zich vlug van zijn onderarm naar boven terwijl Keane haar aanstaarde, dichterbij dan ze in weken was geweest. De dreun die door zijn onderbuik gonsde had net zo goed een fysieke duw kunnen zijn, zo heftig reageerde hij op haar plotselinge nabijheid, zijn hart wild kloppend in zijn keel. Dat hij nog steeds dronken was van gisterenavond, de alcohol nog niet geheel uit zijn bloedvaten, werkte niet mee – dat de deur nog steeds open stond wel. Half dit laatste registerend liet hij de deur dichtzwaaien, welke met een klap die de ruiten deed trillen in het slot viel. Het geluid haalde hem lichtelijk uit de trance die hem bijna naar voren had doen buigen, en.. Ugh. Het was wel of de lange maanden sinds hun breakup zijn gevoelens voor haar alleen maar heftiger maakten, niet minder. Waarom kon hij haar niet gewoon vergeten? Het was niet dat zij geïnteresseerd in hem zou zijn, zeker ongewassen en zonder zijn tanden te poetsen, midden op de dag halfdronken van het feestje van de vorige avond. Hij voelde zich plotseling heel erg stom en opgelaten en naakt.

 

En hongerig. En hij moest nog steeds echt heel erg nodig plassen.

 

“Feestje” fluisterde hij, iets wat niet geheel de bedoeling was, maar zijn krakende stem was overgeslagen naar een fluistering, het enige geluid in het grote, stille en (voornamelijk) vieze huis. Een lichte blos voltrok zich naar zijn wangen. “Als je me wilt excuseren. Ik zal me ietwat opfrissen voordat ik je in ontvangst neem, als het dan echt moet – mijn personeel is vandaag afwezig.” Ugh, nu moest hij zeker ook zichzelf aankleden en zijn eigen haren kammen. “Dus, ehm..” Zijn groene ogen gleden naar haar hand op zijn arm en toen richting haar gezicht, al probeerde hij haar directe blik te ontwijken, bang dat hij erin zou verdrinken. “Ik ben zo terug, echt waar.”

 

Edited by Keane Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was misschien niet de meest subtiele tactiek, maar het leek wel te werken, want plotseling was zijn stem niet meer zo afwijzend als eerst en toen de deur achter hen in het slot viel wist Evangeline dat ze binnen was (zowel letterlijk als figuurlijk haha). Dus hij had een feestje gehad, een erg uitbundig feestje zo te zien, als het in de gang alleen al zo'n rommeltje was. Dan moesten er ook wel veel mensen zijn geweest. Vroeger op school had Keane ook vaak grote feestjes gegeven. Het moest altijd groot, mooier, beter dan de vorige keer. Ze had er nooit eentje gemist, zelfs niet toen hij de dag voor de eindexamens nog eens besloot zijn verjaardag te vieren, maar nu had ze er niet eens van gehoord. Wat natuurlijk logisch was, want waarom zou hij haar in godsnaam uitnodigen. Ze waren niet eens vrienden. Niet echt. Vaag vroeg ze zich af of Samuel geweest en hij er expres maar niets over gezegd had. 

 

Pas toen zijn blik beneden afgleed merkte ze dat ze haar hand nog steeds op zijn arm had liggen, haar vingers zachtjes in zijn blote huid drukkend op zoek naar houvast. Het was haar niet echt opgevallen, het voelde niet ongemakkelijk, het voelde vertrouwd. Toch trok ze vlug haar hand terug, alsof ze zich zou branden als ze haar vingers langer op hun plek zou laten liggen en zette haastig een stapje achteruit. "Sorry," murmelde ze, al wist ze niet zo zeker waar ze nu precies haar excuses voor aanbood. "Eh, ja.. ja, dat zou ik heel fijn vinden. Als je dat zou willen doen." Haar stem was plotseling veel zachter, zich automatisch aanpassend aan zijn fluisterende toon, hoewel er geen reden leek om te fluisteren in een huis waar verder toch niemand aanwezig leek te zijn. Dat zijn personeel afwezig was was wel duidelijk te zien. Eva vroeg zich af waar Josephine was, maar ze besloot er niet naar te vragen. Als het even kon was zijn huwelijk toch liever een onderwerp dat ze vermeed. 

 

"Ik wacht wel hier... ergens," glimlachte ze, zich afvragend of er een plek was in huis waar het geen rotzooi was. Achteloos zwiepte ze met haar toverstok zodat wat verloren bekers zich in elkaar begonnen te stapelen en drankflesjes aan de kant vlogen, een pad vrijmakend om in ieder geval levend naar een andere kamer te komen. Als je Evangeline Lennox heette kon je immers maar beter niet teveel rommel voor je voeten hebben liggen. "Waarom is je personeel er niet?" Zelf was ze natuurlijk niet gewend aan personeel, maar als ze het zou hebben was dit nou juist een van de momenten waarop ze er gebruik van zou maken. 

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Keane zei niets, maar de ietwat gekwetste blik in zijn ogen zei waarschijnlijk genoeg. Hij wist dat het zijn eigen keuze was om Eva te vragen zo dicht in zijn buurt te werken en zulke korte lijntjes met haar aan te houden. Daar had hij zo zijn redenen voor, uiteraard – maar het leek daarnaast onvermijdelijk dat hij uiteindelijk alleen maar zichzelf daarmee zou hebben; iedere keer na zo’n opgelaten moment, iedere keer na een ‘sorry’, een ‘excuseer mij’, een toevallige blik, een onopzettelijke beweging. Het voelde telkens weer als een afwijzing, als een bevestiging van gemaakte keuzes; en iedere keer leek het hem wel weer zwaarder te vallen.

 

“Josephine heeft de huiself meegenomen” mompelde Keane, die deze situatie meer vond dan zijn hoofd op dit moment aankon. Hij draaide zich om en begon zich ietwat chagrijnig een weg richting zijn trap en omhoog te banen, waarbij hij pas halverwege bedacht dat hij Evangeline eigenlijk nooit een tour door zijn huis had gegeven. Nuja. Vandaag was nauwelijks een dag waarop hij dat zou willen doen; ze zou zich wel redden. Aangekomen in zijn slaapkamer en de aangrenzende badkamer gooide hij vlug wat water over zichzelf heen, voordat hij zijn tanden poetste, zijn haren kamde en een donkere broek en roomwitte, grofgebreide trui aantrok. Normaalgesproken droeg hij voornamelijk strakke blouses, dure jasjes en zijden kravatten, maar zonder hulp (en door de beperkte tijd) was het toch wat lastiger om zich zo te kleden. Voor een moment staarde hij naar zichzelf in de spiegel, welke hem complimenteerde op zijn uiterlijk. Hij wilde er ook goed uit zien, voor Eva – of nuja, zo goed als de situatie hem nog zou kunnen doen voorkomen. En hij moest toegeven, al waren zijn wangen ietwat bleek en de wallen onder zijn ogen ietwat aanwezig, dat de spiegel geen ongelijk had.

 

“Sorry” sprak Keane, ongeveer vijftien minuten later en nadat hij Eva in zijn erg vieze zitkamer had gevonden. Ietwat schaapachtig haalde hij een hand door zijn natte, donkere haar. “Ehm.. we kunnen anders wel naar boven?” Op dat moment knorde zijn maag echter luid en ietwat schuldbewust keek hij naar zijn middenrif. “Al denk ik dat ik flauwval als ik niet eerst wat eet…” Hij trok een moeilijk gezicht.  “Volgens mij hebben we een keuken in het souterrain, maar ik ben daar eigenlijk nog nooit geweest… Weet jij toevallig hoe je eieren moet bakken? Ik zou wel een Abraxas op kunnen!”

 

Edited by Keane Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Evangeline genoot stiekem wel van de korte gelegenheid om zonder toeziend oog door Keane's huis te kunnen dwalen. Er was iets aan de inrichting van mensen hun huizen dat ze altijd wel interessant vond, omdat het toch iets over ze vertelde, de kleuren die ze kozen, de spullen die ze neerzetten, de voorwerpen die ze besloten te bewaren, waar anderen ze allang hadden weggedaan. Nu zei dit huis waarschijnlijk vooral iets over Josephine, want interieurstijlen was een vrouwelijke taak, maar ze kon zich niet voorstellen dat Keane zich niet met sommige dingen had bemoeid. Toen ze de zitkamer had gevonden besloot ze daar maar te blijven, want het leek een logische plek waar hij zou gaan zoeken en ah, er was zelfs een veilig plekje op de bank. Gosh, ze had bijna medelijden met de huiself die dit allemaal moest gaan opruimen. 

 

Gelukkig duurde het niet heel lang voor Keane weer in de deuropening verscheen en deze keer zag hij er iets frisser en wakkerder uit. Fris genoeg om meteen een hele belangrijke vraag te stellen. Of ze een ei kon bakken? Gelach borrelde automatisch op in haar keel, maar toen hij die serieuze, ietwat hulpeloze blik op zijn gezicht bleef houden perste ze vlug haar lippen weer op elkaar. Wacht, hij meende dit? Er waren mensen op deze wereld die niet eens wisten hoe ze een ei moesten bakken? Nu ze er over nadacht had ze hem ook nooit eerder eten zien klaarmaken, maar Evangeline had eigenlijk vooral gedacht dat dat gewoon luiheid was. Nou, als ze ooit eens van de adel af wilden komen wist ze ook weer wat hen te doen stond. Gewoon aan hun lot over laten, dan zouden ze vanzelf verhongeren. 

 

"Ja dat weet ik wel," probeerde ze zo nonchalant mogelijk te antwoorden, maar ze kon het niet laten om te grijnzen. "Hoe denk je anders dat Samuel nog leeft?" Oke, dat was niet helemaal waar. Samuel kon ook wel koken, maar het was niet echt zijn favoriete hobby. Ze sprong overeind van de bank. "Laten we dan eerst maar wat eten in je stoppen."

 

Op Keane's aanwijzingen was de keuken redelijk snel gevonden en tot haar grote verrassing was het een van de ruimtes in huis die nog best in een goede staat verkeerde. Want blijkbaar kwam hier dus verder nooit iemand. Evangeline trok meteen wat kastjes open om te zien wat er in zat en wierp toen een uitdagende blik over haar schouder naar achter. "Kom, als je wil kan ik je wel de kunst leren van een ei bakken en het maken van een grilled cheese sandwich." De makkelijkste gerechten waar ze zo snel op kon komen om een hongerige maag te vullen. Een plagend glimlachje speelde rond haar lippen. "Zelfs jij kan dat."

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Ondanks dat hij wist dat Eva hem uitlachte, vond hij het moeilijk om niet met haar mee te lachen. Er was zoiets… luchtigs aan Evangeline, zoiets vertrouwds. Als hij alleen was, of met Josephine (maar dan was hij eigenlijk ook alleen) was alles vaak zo moeilijk, zo zwaar. Eva hoefde maar te lachen, of de wolken smolten weg en maakten plaats voor de zon. Keane ging het meisje voor naar daar waar hij dacht dat de keuken was, want een souterrain was toch echt meer voor personeel en niet voor de bewoners van het huis, voordat hij twijfelend in de deuropening bleef staan en keek hoe Eva meerdere kastjes open trok. Maar toen hij haar de woorden ‘eieren’ en ‘cheese-grilled sandwich’ hoorde zeggen knorde zijn maag nogmaals luid, en ietwat behoedzaam kwam hij de keuken binnen, overgehaald door haar plagerige lach en uitdagende blik.

 

“Dat klinkt echt heel erg goed” verzuchtte hij, terwijl hij achter haar ging staan en over haar schouder meekeek naar hoe ze een pan en eieren tevoorschijn toverde. Nu hij eindelijk kleding aan had was het gemakkelijker om bij haar in de buurt te zijn, maar desalniettemin voelde hij het vertrouwde gevoel van tintelingen in zijn onderbuik als hij ietwat te dichtbij kwam. Voor een moment leunde hij tegen het gevoel in, wetende dat het niets dan zelfkwelling was, maar toch ook wel een fijne afwisseling van zijn mondaine, dagelijkse routine met Josephine, voordat hij diep ademhaalde en zich naast haar op het keukenblok nestelde. Hij leunde voor een moment met zijn hoofd tegen de keukenkastjes achter hem, voordat hij zijn toverstaf trok en een glas sommeerde, welke hij in de lucht met water begon te vullen. Keane dronk het leeg en herhaalde de oefening.

 

“Samuel boft maar, met zo’n huisgenoot” sprak hij, een beetje uit het niets, klaarblijkelijk hieromtrent in gedachten verzonken. Hij keek naar de handelingen die ze verrichte, en liet het glas, dat hij voor de derde keer met water had willen vullen, door deze afleiding bijna uit de lucht kukelen. “Maak je vaak eten voor hem? Je lijkt er goed in te zijn." Even hield hij stil, alsof hij over zijn volgende woorden twijfelde, alhoewel hij ze er wel aan toevoegde.

"Josephine kan niet koken." Een lichte blos was op zijn wangen verschenen, en hij trok zijn blik weer van haar los, vulde het glas wederom. "Of nuja. Ik weet eigenlijk niet of ze kan koken. Ze bedenkt wel wat we eten, volgens mij, maar ze laat het de huiself altijd maken."

 

Edited by Keane Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Evangeline deed intens haar best om om net te doen alsof Keane´s nabijheid zo vlak achter haar, haar niet opviel, maar eerlijk gezegd was ze opgelucht toen hij naast haar ging zitten, waar ze hem in ieder geval kon zien. Ze gluurde wat opzij naar zijn gespeel met het water en zwiepte met haar toverstok het vuur van het gasfornuis aan. "Ja, best wel vaak eigenlijk. Als ik kook doet hij de afwas en ik háát afwassen." Zelfs al kon je het versnellen met magie, het voelde gewoon als zo'n nutteloze bezigheid. Als je kookte dan maakte je iets, werkte je ergens naartoe en kreeg je -als het goed was- uiteindelijk een mooi en lekker eindresultaat waar je iets aan had. Het was een beetje als een toverdrank maken, dat had ze ook altijd leuk gevonden. "Als je dit al goed vind, dan ben je vast onder de indruk van wat ik allemaal nog meer kan," lachte ze. Nooit gedacht dat ze ooit nog eens indruk op iemand zou maken door een ei te bakken, maar blijkbaar kon het zo makkelijk zijn af en toe. 

 

Subtiel wierp Evangeline een blik op Keane's waterglas dat de vloer bijna een douche gaf en schudde haar hoofd. "Hier." Met een zwaai schoof het meisje een bord met vers gesneden brood en de kaas zijn kant op. "Maak jezelf eens nuttig." Als hij nou goed oplette kon hij het straks ook zelf doen. Immers ging Keane vast niet in ruil de afwas doen. Of wel? Dat zou pas echt grappig zijn. Voor een moment vormde het beeld van Keane die niet eens wist hoe hij een afwasborstel vast moest houden zich in zijn hoofd en ze kon het niet laten om zachtjes te giechelen. 

 

Toen hij begon over Josephine viel ze even stil, want zijn geliefde vrouw was toch een beetje die olifant in de kamer waarvan je liever niet deed alsof 'ie niet bestond. Maar als ze Keane weer een beetje in haar leven wilde, dan kreeg ze Josephine er gratis bij, want zo werkte dat nu ze getrouwd waren, dus het werd tijd dat ze maar gewoon gewend aan ging raken. "Niet?" reageerde ze uiteindelijk, minder verrast deze keer over de onbekwaamheid van de hogere klassen als het om simpele vaardigheden ging. "Zonde, wat heb je nou aan een vrouw die niet kan koken." Oh Eva doe niet zo seksistisch alsjeblieft. "Iedereen weet toch dat de liefde van de man door de maag gaat." In Keane's geval vooral in de vorm van aardbeientaartjes. "Ze heeft toch op zijn minst wel je lievelingstaart laten maken voor je verjaardag dan." Plotseling was het wel erg warm en dat kwam vast niet door de hitte van het gasfornuis. Met een ietwat zenuwachtige beweging brak ze nog een ei. Het was zo makkelijk om terug te vallen in hun oude gewoontes van vriendschap leek het wel. Iets te makkelijk misschien en ze vroeg zich af of ze dat erg moest vinden. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

“Ik kan me niet voorstellen dat…” begon Keanemaar hij had zijn mond geopend zonder daadwerkelijk goed over zijn woorden na te denken en opgelaten klapte hij zijn kaken weer op elkaar, voor een moment geschrokken door zijn eigen vrijpostigheid. Hij was echter al begonnen en voelde Eva’s blik op zijn gezicht branden, dus besloot hij uiteindelijk zijn zin maar af te maken. “Nuja. Dat iemand niet onder de indruk van jou zou zijn, als ze weten wat je allemaal kan.” Dat was natuurlijk niet helemaal waar, want zijn grootvader was verre van amused geweest met Evangeline als zijn keuze – maar aan de andere kant had die ook nooit de moeite genomen om Eva te leren kennen. Nee, ze was slechts afgewezen op haar status, op de afwezigheid van enig geldelijk vermogen. Ietwat ongemakkelijk schoof hij voor een moment heen en weer op het keukenblad.

 

Dat was echter het moment dat ze een bord zijn kant op schoof. Het was een hele lange tijd geleden sinds iemand tegen hem had gezegd ‘Maak jezelf eens nuttig’ – als dat sowieso ooit al was geweest. Met een pang van nostalgie dacht hij plotseling aan Felicia, want het was precies iets wat zij tegen hem zou zeggen. Maar hij zei er niets over, dronk slechts zijn zoveelste glas water leeg in een poging zijn hoofdpijn wat te verlichten en richtte zijn aandacht vervolgens op het snijden van kaas. Hij moest toegeven dat dit eigenlijk een best leuk klusje was, tenminste als je het mocht doen met magie – al kostte het hem enkele plakken om de juiste dikte te vinden.

 

“Nuja, het heeft ook weinig met liefde van doen” sprak hij, haast morrig, en zo zachtjes dat hij niet zeker wist of Eva hem wel zou verstaan. “En ze had een taart laten maken ja – met frambozen, want die waren beter in het seizoen.” Even zuchtte hij, terwijl hij vervolgens de boterhammen met kaas begon te beleggen – veels te dik overigens, want wist hij veel hoeveel kaas je op je brood wilde, dat werd altijd voor hem bepaald. “Oh!” Plotseling lichtte zijn gezicht op. “Weet je wat een goed idee zou zijn? Een grilled-cheese-egg-sandwich!” Enthousiast keek hij Eva aan. “Zou dat mogelijk zijn?”

 

Edited by Keane Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een lichte blos verscheen op haar wangen bij zijn compliment en verlegen wende Evangeline haar blik af. Het was lief, wat hij zei en misschien ook wel precies wat ze op dit moment nodig had, want de afgelopen dagen had Evangeline helemaal niet echt het gevoel gehad dat ze van alles kon. Eerder dat ze allerlei dingen niet kon en dat dat door sommige mensen ergens ook van haar werd verwacht. Nu waren de verwachtingen sowieso meestal lager, want ze was een meisje en meisjes hoefden niet zoveel te kunnen. Het was stom, maar wel de waarheid. 

 

Nee, dat het met echte liefde niet zoveel van doen had dat wist Eva ook wel. En hoewel het misschien een beetje gemeen was, voelde dat stiekem toch wel fijn. Dat vond ze wel een beetje hypocriet van zichzelf, want natuurlijk wilde ze ook dat Keane wel gelukkig was en als zij het hem dat niet wilde - nee kon geven, dan mocht ze eigenlijk ook niet zeuren als hij het ergens anders zou halen of vinden, of dat nou bij Josephine was of ergens anders. Zeker omdat ze zo haar best deed om dat zelf ook te doen. Het was iets waar ze liever maar niet teveel over nadacht, want het was veel te ingewikkeld en uiteindelijk ging ze zich er waarschijnlijk alleen maar slecht door voelen. 

 

"Oh nee frambozen, wat verschrikkelijk," plaagde ze. "Het is een wonder dat er uberhaupt frambozen waren, zoveel oogsten zijn mislukt door de winter. En alle prijzen zijn omhoog gegaan, het is echt dramatisch." Maar dat was iets wat ze in de hogere klasse vast pas als laatste op zouden merken. Of je nou net iets meer of minder voor eten betaalde maakte niet echt uit als je toch geld genoeg had. Voor haar ouders daarentegen, was het een heel ander verhaal. "Oh, goed gedaan," complimenteerde Eva zijn kunstwerk van brood en kaas en ze gaf hem goedkeurend knikje. "Nog even en je bent een echte chefkok. Al serveren ze dit niet in restaurants, daar is het natuurlijk veel te culinair voor." Grappend rolde ze met haar ogen. Dat de kaaslaag veel te dik was maakte niet uit, want je had nooit genoeg kaas! "En eh, vast wel. Ik heb er nog nooit één gemaakt." Het klonk wel als iets wat één van haar broers zou uitproberen, die hadden soms ook zo de neiging om gekke dingen op elkaar te stapelen, soms was het resultaat nog verrassend lekker. Keane's enthousiasme was in ieder geval aanstekelijk. "Laten we het uitproberen. Nog meer dingen die je er op wil gooien?" Als ze toch bezig waren... "Misschien bacon erbij?"

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Keane trok zijn wenkbrauw op toen Evangeline over de kosten van frambozen begon, want hey – dat was niet helemaal het punt geweest. Het punt was dat Josephine in plaats van een aardbeientaart (zijn lievelingstaart), een frambozentaart had laten maken.. maar goed. Frambozen waren ook wel lekker; het was meer dat hij minder bekend was met de vrucht dat hij aardbeien prefereerde. Dit zei misschien ook wel iets over de wijze waarop hij keuzes maakte in het leven en omging met Josephine, maar dat waren iets te diepe (en zelf-evaluerende) gedachten voor Lord Radnor op dit moment.

 

“Ah, bacon!” sprak hij, nog steeds enthousiast. “En tomaat, misschien?” Keane keek hoe Eva de ingrediënten aan de pan toevoegde en knikte tevreden. Zijn wangen hadden een lichtroze kleur gekregen toen Evangeline hem de complimentjes toeschoof, want normaal gesproken waren er slechts weinig mensen die hem complimenteerden (van zijn grootvader hoefde hij het natuurlijk al helemaal niet te verwachten, en Josephine nam het meeste wat hij zei en deed voor lief). Toch was Keane iemand die zich niet geheel ongevoelig voor gevlei mocht verklaren, zeker van zijn ex en zelfs als het ging om het opstapelen van kaas en brood.

 

“Wauw, het ziet er echt heel lekker uit” sprak Keane watertandend enkele minuten later, toen de sandwich er toch wel redelijk richting af uit begon te zien. “Zullen we het boven opeten? De keuken is.. “ - Bedoeld voor het personeel, wilde hij eraan toevoegen, maar hij wist dat Eva’s familie wel eens aan de keukentafel at. “Nuja. Het is boven wat lichter” voegde hij er ietwat ongemakkelijk aan toe, voordat hij haar voorging naar de kamer die hij in gedachten had (namelijk, de enige zonder een overweldigde hoeveelheid aan vuil en zooi). Halverwege de trap draaide hij zich plotseling om, alsof haar woorden ineens weer naar boven kwamen drijven en Eva hem niet gewoonweg gezelschap hield tijdens zijn kater. “Was je hier nu trouwens om business te bespreken? Je zei iets over het theater, toch?”

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, dit eindresultaat mocht er best wezen. Het rook in ieder geval heel lekker, Eva kreeg er bijna zelf honger van. "We zouden het een naam moeten geven en er een nieuw gerecht van maken," glimlachte ze trots. Iets anders dan egg-cheese-grilled-bacon-sandwich, want dat was maar weinig origineel. Maar eerst was het tijd om hun creatie op te eten, boven, want daar was het... lichter? Die redenatie ontging Eva een beetje, maar in tegenstelling tot Keane maakte het haar niet echt uit waar het eten verorberd zou worden. Het meisje haalde haar schouders op en volgde hem toen weer de trappen op naar boven. 

 

"Ja, eigenlijk wel." Ze was hier in ieder geval niet voor de gezelligheid, of tenminste, dat was niet de reden waarom ze hier gekomen was. Want gezellig was het wel, sinds ze eenmaal binnen was. "Ik heb wat vragen over je ideeën, er zijn een aantal dingen die nog niet helemaal duidelijk zijn. Ik dacht... misschien kan je me er wat meer over vertellen en dan kan ik het uittekenen hoe het precies eruit moet zien en overleggen met de mensen van de bouw of alles kan. En verder wat kleine dingetjes." Eva zweeg even en ontweek soepel een paar verloren bierflesjes op de trap. "Ben je echt van plan om pas over twee maanden te komen kijken?" Ze kon het niet helpen dat er een klein beetje teleurstelling doorklonk in haar stem. Twee maanden, dat was zo ver weg, al leek de tijd wel voorbij te vliegen tegenwoordig. "Is het niet handiger als je in ieder geval elke week even langs komt? Om te zien of het goed gaat, of als mensen jou willen spreken." Niet iedereen had zoveel vertrouwen in haar kunnen als Keane. 

 

Op dat moment bereikten ze echter de kamer waar Keane naar op weg was geweest en deze keer was het haar beurt om twijfelend  bij de deuropening te blijven staan. Evangeline liet haar blik door de kamer dwalen, over het bekende schilderij van de tuinen bij Gordon Castle dat ze zelf geschilderd had en het grote bed eronder.  "Ehm," begon ze twijfelend, terug denkend aan de strenge regels die hij afgelopen keer had opgesteld en waarbij de slaapkamer vast niet als werkplek was toegestaan. Een warm gevoel bekroop haar. "Heb je geen studeerkamer?" Er waren genoeg kamers in dit huis, dus ze kon het zich niet voorstellen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Keane was echt wel naar Evangeline aan het luisteren, heus wel, maar hij was ondertussen ook aan het bedenken waar zijn voeten hem heen zouden dragen. In eerste instantie had hij de muziekkamer op het oog gehad, omdat het een redelijk neutrale plek was en een van zijn lievelingsruimtes in het huis – een passie die hij overigens met Josephine deelde, al was het een van die weinige dingen waar ze het werkelijk over eens waren. Maar in de muziekkamer had het grote schilderij gehangen van Gordon Castle met de erfgenaam en gezusters Gordon-Lennox wat Eva had geschilderd, en hij was redelijk diep in de problemen gekomen waar het Josephine betrof nadat hij en Sam nogal dronken… – eh, ja, dat verhaal, of liever gezegd; topic - dat de grote, lege plek tot heden dage nog niet was opgevuld. Al had Eva dan niet per se geweten dat het precies daar had gehangen, toch had hij weinig zin in een conversatie over de opvallende leemte aan de muur en zijn minst geliefde schilderij wat ooit van haar penseel afkomstig was geweest (wat daarnaast ook in de minst goede staat had verkeerd van allemaal), laat staan dat hij zijn vingers op dit moment wilde branden aan het onderwerp van schildering wat hem zo verbolgen had gemaakt – Charlemagne Gordon-Lennox, namelijk.

 

Maar het schilderij was ondertussen weer gerepareerd. Daar had Josephine wel voor gezorgd. En nee, niet de muziekkamer dus. De enige ruimte die dan overbleef..

 

Keane stapte naar binnen en snoof voor een moment de redelijk frisse geur op die normaalgesproken in zijn gehele huis hing, maar nu was beperkt tot de slaapkamer. Dit kwam voornamelijk omdat hij de balkondeuren een stukje had open gezet en er hier incidenteel geen plassen bier lagen. “Eh..” sprak hij ietwat schaapachtig, terwijl zijn blik ook naar het grote bed werd getrokken wat hij zojuist haastig ietwat had opgemaakt. “Ik vrees dat het feestje van gisteren zich niet tot bepaalde kamers heeft beperkt. Nuja, behalve deze..” En de muziekkamer dus, maar goed. De slaapkamer was echter groot genoeg om ook als salon te dienen, en daarnaast ook voorzien van een grote, rijkbewerkte tafel en uitnodigende stoelen die vlakbij de grote ramen en het met kleurrijke bloemen begroeide balkon over het rijkere gedeelte van de campus uitkeken. Keane nodigde Eva uit op een van de stoelen te gaan zitten die niet zijn bed als uitzicht hadden, terwijl hij zelf plaatsnam aan het hoofd van de tafel, voordat hij reikhalzend naar het bord staarde. “Wil je ook?” sprak hij opgewekt, voordat hij een stukje afsneed en hongerig de homp brood met ei en tomaat naar binnen werkte. “Ah, hemels!”

 

Eten deed hem goed, en al kauwend dacht hij aan wat ze net had gezegd. “Ik dacht dat dat niet echt nodig zou zijn, dat ik langs zou komen..” sprak Keane nadat hij zijn mond had leeggegeten (ah, al die etiquettelessen..), al klonk hij wat minder zelfverzekerd dan eerst. “Was mijn uitleg dan echt zo onduidelijk?” Hij sneed nog een stukje brood en ei voor zichzelf af. “Ik denk dat een keer per week op zich wel zou lukken , als je denkt dat het moet…” Dit overwegend schudde hij voor een moment zijn donkere haar uit zijn ogen, zijn groene ogen op Evangeline gericht. “En over welke ideen had je het?”

 

Edited by Keane Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Evangeline was -net als ik D< ja Daila Scott wordt zo elke week een jaar ouder op de verjaardaglijst hoor- niet op de hoogte van wat er precies met haar schilderij was gebeurd en dat was waarschijnlijk maar goed ook, want ik denk dat het haar niet echt zou bevallen. Natuurlijk was het schilderij zodra ze het had verkocht niet meer haar bezit, maar het was toch wel iets waar heel veel tijd en moeite in was gestoken en als mensen er dan... dingen mee gingen doen waar ik dus niet van op de hoogte ben, deed dat vast een beetje pijn aan haar creatieve hart. 

 

Bij gebrek aan beter -en dit was wel echt beter, de schone kamer was een fijne afwisseling met de rest van het huis- besloot ze dan toch maar de slaapkamer binnen te stappen, die blijkbaar ook dienst deed als halve woonkamer, aan de ruimte en het interieur te zien. Want ja natuurlijk, waarom niet he, zonde om die ruimte niet te benutten. Eva nam plaats op de stoel die haar werd aangewezen en gluurde nieuwsgierig door het raam even naar buiten, naar de wereld die er vanaf hier toch best anders uitzag dan vanuit haar eigen slaapkamerraam. De huizen leken groter, mooier, kleurrijker en stonden er mooi bij in het zonnetje dat erg hard zijn best deed om de lente door te laten breken. "Wat?" murmelde ze dromerig, zijn volgende vraag maar half registrerend en ze draaide vlug haar blik weer de goede kant op. "Oh eh ja, lekker. Ik moet natuurlijk wel even onze creatie proeven." Glimlachend keek ze toe hoe hij netjes met bestek de maaltijd te lijf ging, alsof het een culinair gerecht was en niet het katervoedsel van de gemiddelde student. Als zij zoveel honger had gehad als hij beweerde te hebben dan had ze gewoon zo dat broodje opgepakt hoor. Maar blijkbaar werkte dit ook. 

 

Wat nog niet zo goed werkte was het idee tot hem laten doordringen dat het misschien wel handig was als hij zo nu en dan eens kwam kijken in het theater. Keane leek erg overtuigend te zijn dat het niet nodig was dat hij langs zou komen. "Hoezo niet?" ging ze er verbaasd tegenin. "Het is jouw theater. Je kan toch niet een theater runnen en nooit aanwezig zijn?" Ook al was zijn rol misschien iets meer financieel dan aanwezig op de werkvloer, het was vast goed als mensen wisten voor wie ze nou werkten en voor het overzicht. "Een beetje." Eva glimlachte verontschuldigend. "En.." Ze twijfelde, maar nu was ze toch al begonnen met praten. "Oke, misschien is het ook een beetje omdat ik dit nog nooit heb gedaan en...en ik wil het graag echt goed doen en dan moet ik gewoon weten dat het klopt." Echt, echt goed, in één keer als het even kon, wat al niet meer ging gebeuren, maar je kon dromen natuurlijk. Daarnaast was het was ook gewoon veel werk. Misschien besefte Keane dat niet en ze mocht er ook niet over klagen, want ze had er voor getekend, maar als er dingen onduidelijk waren was het natuurlijk alleen nog maar meer werk. Opgelaten boog ze haar hoofd. "Maar goed, daar kan ik dus wel een beetje van jouw hulp bij gebruiken." Evangeline wist dan wel veel van theaters en toneelstukken en kunst, maar verbouwingen en financiële plaatjes waren hele andere koek en daar moest ze nu opeens ook iets van begrijpen. Het was gewoon veel in één keer, iets te veel wellicht. Misschien had ze dat moeten denken voor ze zo vol van overtuiging promotie had geëist, maar goed, toen had ze ook niet echt geweten dat de hele verbouwing plots in haar handen zou vallen. 

 

Het meisje slaakte een diepe zucht en draaide nadenkend een rode krul om haar vinger. "Waarom denk je dat het niet nodig is?" Aarzelend sprak ze verder. "Of is er iets wat je tegenhoudt om te komen? Denk je toch dat eh, dit, geen goed idee?" Want eerlijk gezegd gaf zijn onwil om langs te komen haar vooral het idee dat hij liever niet bij haar in de buurt wilde zijn. Wat erg in contrast stond met zijn houding op dit moment, dus was het allemaal extra verwarrend. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hey, Keane wilde dat broodje delen hoor! En wellicht was met je ex samenwerken en eieren bakken en met elkaar aan één tafel zitten nog wel te doen, maar haar een halfafgekloven broodje aanbieden – nuja, er waren grenzen. En hij bleef de gastheer, met bepaalde standaarden… hoe vies zijn huis er nu wel of niet uitzag. Dit was in ieder geval iets wat hij zelf in de hand had, voor dat andere moest hij zijn huiself (of liever een heel leger, gezien de huidige status van het huis) inschakelen. En daarnaast was deze sandwich een nogal instabiel bouwwerk geworden, welke hij niet graag op zijn witte trui wilde morsen. Dus vandaar.. bestek. Hij had zelfs een vork voor Evangeline meegenomen!

 

“Nouja, het theater is nog niet af. Technisch gezien hoef ik het nu nog niet te runnen” sprak Keane, die dit tot ongeveer een half uur geleden geheel vanzelfsprekend had gevonden. Hij nam nog een hap en duwde het bord een stukje in de richting van Eva, bang dat hij het anders zelf helemaal op zou eten. “Maar goed, we kunnen nog wel wat dingen uittekenen als je wilt? Ik ga er natuurlijk ook vanuit dat je goed werk zal afleveren. Je loon is er in ieder geval naar.” No pressure there Eva, haha. Hij wierp haar een schuine grijns toe, een twinkeling in zijn groene ogen, voordat zijn uitdrukking bij haar laatste woorden wat verwaterde.  

 

Even zei Keane niets, nam hij slechts een slok van het glas water wat hij mee naar boven had genomen en liet hij zijn blik afglijden naar het schilderij van Gordon Castle wat Eva had geschilderd, waar een klein konijntje vrolijk aan een paardenbloemblad knabbelde. Het was een wit konijn – de ironie zat er goed in. Wat een moeilijke vragen op de zaterdagochtend! Hij voelde de hoofdpijn, die langzaamaan was weggetrokken, weer wat terugkomen.

“Ehm..” sprak hij, duidelijk opgelaten. De sfeer in de kamer was een beetje gedraaid, van opgewekt en vriendschappelijk naar een tikkeltje gespannen. “Nuja. Ik.. ik weet niet of het een goed idee is.” Even speelde hij met een stukje ei op het bord. “Mijn grootvader vindt het in ieder geval geen goed idee.” Voor een moment liet hij die informatie daar hangen, vloog zijn hand zelfs voor een moment afwezig naar zijn wang, waar de snee die zijn grootvader hem had gegeven zijn gezicht had ontsierd. “En ik moet zeggen dat ik – nuja, dat wij..” Want eerlijk gezegd was het niet geheel zíjn plan geweest, zeker de initiatie ervan. “… wel eens betere ideeën hebben gehad.” Hij sloeg zijn ogen op en ving haar blik, eigenlijk iets te lang dan gangbaar was in een normale, vriendschappelijke situatie – desalniettemin had zijn grijns zich weer wat verbreed. “Nochtans heeft het me nog niet van gedachten doen veranderen” voegde hij eraan toe, op de meest luchtige toon die hij kon opbrengen. Hij wiebelde ietwat opgelaten op zijn stoel heen en weer, zijn hand om het glas geklemd.

 

“Of.. of moet ik hieruit opmaken dat jij wellicht.. twijfels hebt?” Even slikte Keane, voordat hij zijn stoel weer wat aanschoof en nog een stukje brood op zijn vork prikte. “Ik beloof echt dat ik vaker zal komen, hoor!”

 

Edited by Keane Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×