Jump to content
Yara Foulkes-Davenport

[1836/1837] Come, let's get drunk, even if it is our ruin: For sometimes under ruins one finds treasure.

Recommended Posts

"Hebben Schotten bolhoeden?", vroeg ze meer dan verbaasd. Goh, dat had Yara helemaal nooit geweten. "En waarom moet ik ophouden?",vroeg ze met een pruillipje. "Vind je het niet leuk?" Hoe kon dat nou weer? Daniel en zij hadden zich er namelijk eerder op de avond echt bijna een gekneusde rib door gelachen omdat het te hilarisch was voor woorden. Ze hadden meer accenten geprobeerd. Zo had Yara geprobeerd om Daniel bekakt Brits te leren en hij had gepoogd haar chique Frans te laten spreken. het was allebei met niet heel veel succes geweest, maar dat was enkel een toevoeging aan de hilariteit geweest.

 

Maar toen kuste Irwin haar zachtjes en was Yara even stil, want in dat opzicht werkte het wel; als je wilde dat ze even ophield en even haar mond hield, dan was het zeer effectief om haar gewoon te kussen. Ze beantwoordde de kus. Al was zij wat minder voorzichtig dan hij. Ze deed het wel zachtjes, omdat ze gewoon meeging in de leiding die hij daarin nam. Dat was makkelijk, want dan hoefde je niet na te denken. "Dat was een lekker kusje," humde ze tevreden toen de kus werd verbroken. Dit soort dingen zou ze normaal echt nóóit zeggen. Morgen zou ze er zich ook absoluut rot voor schamen. Maar nu dus niet. Ze grinnikte en giechelde vooral een heleboel.

 

"Ja... Sterren zijn mooi. En heeeel ver weg. En ze twinkelen. Heel leuk. Astronomie is niet leuk. Saai. Bleh." Ze stak haar tong uit. "Maar dat heb ik toch laten vallen." Waar Irwin al best een tijdje van op de hoogte was, uiteraard, maar praten was fijn en overbodige informatie was even leuk om te vertellen als nieuwe informatie. Maakte niets uit, toch?

 

Yara duwde zich overeind, kukelde alweer meteen om in de bank, wat haar deed schaterlachen. "Bwaah. Mijn benen zijn gemaakt van eh... trampoline tulpen!" Want het voelde alsof haar benen nul stabiliteit hadden en ze gewoon heen en weer wiebelde naar welke kant haar lichaam ook het meeste naartoe leunde. Ze strekte haar handen naar hem uit. "Je moet me tillen, hoor." Dat wilde hij vast wel doen. Ze keek hem met een lachje aan. "Je achterhoofdhaarplukje zit weer omhoog," zei ze hard lachend. "Dat is zoooo vaak." Ze grinnikte. "Maar jij hebt tenminste geen koffievlekken in je kleding." In tegenstelling tot sommige andere leraren die ze wel eens zag. Irwin was altijd heel netjes gekleed, mede dankzij Yara zelf, want zij zorgde dat zijn kledingkast werd bijgehouden en dat versleten kapotte gewaden en mantels in de prullenbak verdwenen. Dat was soms lastig hoor als je man alleen maar met stoute Fabeldieren werkte, die alleen maar gaten in mouwen wilden branden of bijten. "Op welk Fabeldier lijk ik?", vroeg ze, in de lijn van haar gedachtegang was dat een heel logische vraag.

 

"Irwin," zei ze, nog steeds jolig, maar op een relatief plechtige toon. "Ik vind jou mijn allerbeste vriend. En daarom," ze wreef met twee handen over haar wangen want dat hielp in haar opinie bij het focussen van haar zicht, "Mag je me naar het balkon dragen." Nu voelde hij zich vast vereerd.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee, Schotten hadden geen bolhoeden. Of nu ja, ze hadden ze wel, maar het was niet typisch Schots. Dat was zeg maar het punt: bolhoeden kwamen wel voor in Schotland, maar ze stonden er tamelijk apart, pasten niet bij het landschap, werden nauwelijks door anderen gedragen en over het algemeen zou je het kwijtraken in de wind of de regen. Dat was soort van analoog aan Yara’s pogingen tot een Schots accent. En misschien had hij moeten zien aankomen dat dat haar niet zo heel veel zou zeggen op dit moment. Dat ze vergezochte analogieën momenteel niet geheel zou kunnen doorgronden. Aangezien staan al een hele opgave was geweest. Maar och... hij hield zichzelf zo tenminste een beetje bezig. ’t Alternatief was dat hij nu keihard aan de whisky zou gaan, maar met de beste wil van de wereld zou hij haar niet meer inhalen. Hij dronk sowieso nooit zo vlug.

 

En hij wist ook niet of hij het zou durven. Ze was al zo ver heen dat hij toch zijn leraarinstincten – leraarinstincten waren iets beter dan ‘vaderlijke’ instincten zoals Cassy het zo vleiend en pijnlijk en niet geheel bezijden de waarheid had bestempeld – niet langer onderdrukt kreeg. Dat hij echt het gevoel had dat hij een beetje op haar moest passen omdat ze anders misschien de toren uit zou vallen (dat kon niet, maar enfin) of zich pijn zou doen of... wist hij veel, ze was zo klef en knuffelig op het moment, als hij teveel gedronken zou hebben op dit punt dan waren ze misschien gewoon aan een liefdesdrank 2.0 begonnen. Van eigen makelij ditmaal.

 

Of hij had iets gemeens gezegd en haar de grond in geboord. Dat was alleszins waarschijnlijker en ook niet ideaal.

 

Het kusje werd beter ontvangen dan het meeste van zijn sarcastische commentaar – onfortuinlijk, want het eerste was bepaald niet evenzeer binnen zijn comfort zone als het laatste – en vervolgens werd er een beetje geprutteld over de sterren: hier viel een ‘nee’ uit te halen, sterren waren wel leuk maar het kon haar duidelijk niet academisch interesseren. Irwin vaak ook niet, hij vond het voornamelijk historisch interessant, maar ah, dat was een discussie waar ze nu maar beter helemaal niet aan moesten beginnen. Sowieso was het geen goed idee om een volgende discussie te starten, er schenen er nu al zoveel door elkaar te lopen: geschrokken haalde hij een hand door zijn haren, maar ze was alweer op een volgend onderwerp aanbeland. “Een Kneazle,” zei hij heel plompverloren; het was zijn eerste instinctieve reactie, hij had haar daar altijd een beetje op vinden lijken. Karakteristiek aan Kneazles was dat alles volgens hun regels ging en ze je soort van tolereerden. Wel op je gesteld konden zijn, maar dan dat nog steeds absoluut als een gunst aan jouw adres zagen.

 

En toen suggereerde Yara dat hij haar ‘mocht’ dragen omdat hij haar ‘beste vriend’ was. Ahem.

 

“Mag dat? Wat een eer,” glimlachte hij, en hij tilde haar moeiteloos in zijn armen, liep met haar naar buiten, overweegde eerlijk gezegd wel even om direct naar het bed door te gaan maar hoopte dat ze van de frisse lucht wat op zou klaren. Ze was licht, en hing compleet ontspannen tegen hem aan. “Wat voor Fabeldier vind je mij? En Daniel?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was alsof ze even door de lucht vloog. Yara keek Irwin aan met een zweem van bewondering in haar ogen. "Ohh. Je bent echt sterk." Het leek net of het hem helemaal geen moeite kostte. Ze leunde tevreden tegen hem aan. Ze had, dankzij de alcohol, helemaal geen last van de normale ongemakkelijkheid wanneer Irwin haar aanraakte. Nee, het beviel haar zo eigenlijk wel. Het was als ware een troon waar ze opzat; een troon die haar op haar wenken bediende, heen bracht waar ze wenste en die als bonus nog lekker warm en zacht was ook.

 

Welk fabeldier was Irwin? Yara dacht er diep over na, humde terwijl ze haar brein tot zware werkzaamheden aanspoorde. "In het begin een Augurei." Want toen was hij een mager, zielig vogeltje, dat vaak ergens diep ineen zat weggedoken als hij dacht dat niemand keek. Ze lachte even en aaide langs zijn wang. "maar nuuuu..." Ze wiebelde een beetje met haar hoofd. "Een Sfinx." Yara knikte en was eigenlijk nog best tevreden met haar antwoord.

 

"En Daniel een Fwoeper," waarna ze heel erg hard moest lachen om zichzelf, vooral vanwege het stukje dat hij mensen uiteindelijk krankzinnig zou zingen natuurlijk. "Niet doorvertellen hoor," fluisterde ze en ze legde een vinger op zijn lippen, alsof hij anders nu meteen naar Daniel zou rennen om het aan zijn neefje te verkondigen. 

 

"Maar ik ben dus een Kneazle?" Ze probeerde het geluid van een spinnende kat na te doen en begon prompt met het geven van kopjes aan Irwin, daarmee met haar haren in zijn neus kriebelend. "Moet je me wel aaien, he." Ze lachte zachtjes en gaf hem weer een kusje op zijn wang, leunde toen weer tegen hem aan, sloeg haar ogen op naar de sterren. Ze sloot deze echter vrij vlug weer en pakte opnieuw haar hoofd vast met haar beide handen. "Ik ben een beetje duizelig."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wederom moest hij toch wel een beetje lachen om de duidelijke ondertoon van verrassing in haar stem, een ondertoon die absoluut eerder naar verbazing dan verwondering leunde en wat dat betreft dus niet eens zo complimenteus was misschien. Per slot van rekening waren ze al meer dan een jaar getrouwd en als ze er nu pas achterkwam dat hij tamelijk gespierd was dan vertelde dat je wel wat over hun relatie tot op dit punt. Het viel overigens reuze mee. Ja, hij was sterk – werken met Fabeldieren was, afgezien van Zwerkballen, een van de weinige magische beroepen waar je absoluut fysieke kracht voor nodig had of waar het althans heel handig bij uit kon komen – maar Yara was ook gewoon klein en tenger, en nu ze zich als een zoutzak gedroeg ook exact even makkelijk om op te tillen. In elk geval was ze bij lange na niet zo zwaar als ze zich momenteel voelde.

 

Die toon echter, in combinatie met hem heel leuk en doodsimpel vertellen dat hij in eerste instantie haar aan een Augurei had doen denken – ja, hij begreep waarom, nee, dat maakte het nog steeds niet prettig om te horen al was het wel aangenaam om zich weer eens even heel nadrukkelijk te realiseren hoeveel meer hij zich tegenwoordig op zijn gemak voelde bij haar, hoeveel hij daadwerkelijk uit zijn schulp had kunnen kruipen en hoezeer ze hem toestond om haar in zijn omgeving toe te laten, ja op prijs te kunnen stellen zelfs – deed hem zich realiseren dat, hoewel Yara op dit moment een hoop onzin uitkraamde, ze het althans niet expres deed. Ze verbloemde niets. Ze sprak de onaangepaste waarheid en zei het eerste wat bij haar opkwam.

 

En het zou natuurlijk heel gemeen zijn om daar misbruik van te maken, haast even gemeen als van haar aanhankelijkheid. Maar toch...

 

Overigens, een sfinx nu? Omdat z’n haar rechtovereind stond en hij in raadselen sprak?

 

Hij streelde door haar haren. “Doe je ogen anders even dicht,” suggereerde hij, want hij hoopte nog steeds dat de frisse lucht haar goed zou doen. “Wat vind je van mijn familie, eigenlijk?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Onzin uitkramen deed Yara nooit expres. Ze kwam namelijk graag intelligent over en dat was momenteel vast niet de indruk die ze bij iemand zou achterlaten. Nu viel het op zich allemaal wel weer mee, want ze was met Daniel uitgegaan, en die kende haar ook wel langer dan vandaag. En ze bevond zich nu in de armen van Irwin, die haar intelligentie een van haar beste kwaliteiten vond. Jammer mama, had je zolang gehamerd op dat je dochters een prachtig figuurtje moesten hebben, en dan trouwden ze met iemand wie dat waarschijnlijk nog niet eens was opgevallen. Het zou Irwin waarschijnlijk niet eens opvallen als ze eens zou besluiten in een aardappelzak rond te dansen of wanneer ze besloot dat de uni-brow echt onderdeel moest zijn van haar nieuwste modestatement. 

 

Maar haar gedachten waren vrij van dat soort mijmeringen, want ze genoot heel simpel van het aaien door haar haren. Ze volgde ook zijn opdracht op en sloot haar ogen. Ze draaide zich weer een beetje, zodat ze nu met haar schouder tegen zijn borst kon leunen en haar hoofd dan weer met de slaap tegen zijn schouder kon leggen. Haar hand legde ze ook losjes op zijn borst en haakte een vinger in zijn borstzak, zodat haar arm het niet van de zwaartekracht zou verliezen. 

 

Nog steeds draaide de wereld, ondanks dat ze het niet kon zien. Het gevoel van zweven bleef in haar lichaam zitten. 

 

"Je familie? Aardig toch." Yara glimlachte met haar ogen dicht. "Je moeder is wel heel erg bemoeizuchtig, hoor. En voor je het weet moet je weer van alles. Met je vader kan ik goed lachen. Ik mag hem wel. En Elaine is dom." Ze lachte even. "Maar ze is wel lief op haar manier." Want Yara was het grapje met de liefdesdrank nog steeds niet vergeten en nam dat haar ergens nog steeds heel erg kwalijk. Nuchter had ze dit een stuk beter geformuleerd, omdat ze namelijk echt wel wist dat Irwin érg op zijn zusje gesteld was. "En Daniel is leeeeuk." Hmm. En wie had je nog meer? Oh, ja. "En Armand is een wolf in schaapskleren, maar mijn huisje is van steen." Om maar even allemaal sprookjes door elkaar te gooien. "Wie is er nog meer?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oef... nu onderschatte Yara toch enigszins zijn oppervlakkigheid. Of ze overschatte hem gewoon. Want hoewel hij haar intelligentie inderdaad vele malen belangrijker vond dan haar uiterlijk, was hij misschien ook weer niet het type om door oprechte lelijkheid heen te kunnen kijken. Haar brein, haar creativiteit en verrassende ideeën, waren wat haar tot zijn vriendin maakte, tot voor hem ronduit waardevol gezelschap, tot iemand die hij niet meer uit de weg hoefde te gaan. En hij zou waarschijnlijk net als zij geloven dat het daar stopte, dat dat voor hem afdoende zou zijn... en hij zou het dus ook een beetje mis hebben. Want dat ze mooi was, viel hem heus wel op (ja, goh, iemand die niet zou merken dat Yara mooi was moest echt stekeblind zijn, en daarenboven had ze er ook een handje van om er hetzij nadrukkelijk naar te vragen, hetzij onverbloemd naar het compliment te vissen, wat betekende dat het zelfs bij Irwin vaak genoeg boven kwam dobberen, omdat als ze het vroeg hij althans merkte dat hij niet hoefde te liegen). En vond hij heus wel prettig. Al was het maar omdat Yara lelijk niet in te denken zou zijn. Ze had bij uitstek het karakter van een heel mooi meisje. Had ze er minder fantastisch uitgezien, dan zou ze zich ook nooit op deze manier hebben gedragen. 

 

En dat was allemaal waar, en een rationele reden, en een goede verklaring: maar verder zou eerlijkheid Irwin ook gebieden om toe te geven dat zijn beste vrienden en verloren liefdes stuk voor stuk absoluut knap waren geweest, en dus kon hij wel zeggen dat hij niet op uiterlijk lette, maar kon hij het waarmaken, hmm?

 

Ze legde een hand op zijn borst en hij trok haar instinctief ietsje dichter tegen zich aan, omdat met dat en haar duizeligheid het hem leek dat ze graag zich wat meer vast zou voelen; het was heel apart, voor haar en voor hem, om zo dichtbij elkaar te zijn. Over het algemeen vermeden ze elke aanraking als het even kon. Hm, nee, dat was niet geheel juist. Over het algemeen vermeed hij elke aanraking als het even kon. Yara, ook zonder (al te veel) alcohol in haar bloedstroom, zocht het nog wel eens op, door een knuffel of een kusje of door zichzelf op zijn schoot te planten, op momenten dat zij daar behoefte aan had of het althans niet bezwaarlijk vond (Kneazle, zie je). Hij wist dat ze het deed omdat ze ergens vond dat het hoorde, dat ze haar plichten eigenlijk al compleet verzaakte en dat Irwin een ontzettend sympathieke echtgenoot was met engelengeduld - ha - en hij voelde zich er dus al even schuldig over als ongemakkelijk bij. Maar er was niets aan te doen. 

 

Nu ging het overigens prima. Dit was niet erg. Dit was echt een simpele vriendendienst, en als zij het niet ergens eng vond, hoefde hij dat ook niet zo te voelen. Hij kon gewoon luisteren naar hoe ze zonder enig medelijden zijn familie afbrandde. 

 

Een brede grijns tekende zich af op zijn gezicht, al voelde hij zich ietwat bezwaard over haar oordeel over Elaine (maar goed beschouwd stond het Yara vrij om elk oordeel dat ze wilde over Elaine te vellen). Zijn moeder was hij het in elk geval ronduit mee eens, al was het wel ironisch commentaar van Yara’s kant, en het was goed te zien dat ze Armand ook helemaal doorhad - het was maar vermoeiend en frustrerend om te zien in hoeverre dat niet gold voor zijn andere vriendin. “Daniel is ook niet altijd even pienter, hoor,” bromde hij. “Met al die meisjes. Sukkel.” Oneerlijk, maar tja, Irwin was dan ook niet onbevooroordeeld over zijn familie. “Mm, zal ik je naar bed helpen?” De buitenlucht had geen effect dus dan moest er maar een nacht slaap overheen. “Wat vind je van mij inmiddels, eigenlijk? Van ons? Mis je iets?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ohh, heb je dat door van al die meisjes." *Ze lachte zachtjes. Telde op haar vingers, rekende zichzelf uiteraard niet mee, want ze vond nog altijd niet dat ze tot Daniels harem behoorde. "Drie nu, inclusief Elaine. Misschien losse scharrels, maar die weet ik niet hoor." Ze zoog even aan haar onderlip en grinnikte toen. "Al die saaie Pufjes." Cadwyn en Elaine dus. "Straks verandert 'ie nog in een teddybeer." Dat zou echt heel erg grappig zijn. Ze zou hem zo hard uitlachen. 

 

Yara knikte. Bed was een goed idee. "Ja. Moet ik wel mijn knuffel hebben, hoor. Anders kan ik niet slapen. Of kom jij ook al slapen?" Ze glimlachte breed naar hem, keek omhoog. Nee, de buitenlucht had inderdaad tot op heden geen ontnuchterend effect. Hij zou nog een emmer ijswater kunnen proberen, maar dat werd hem vrij zeker niet in dank afgenomen. Bij zijn volgende vraag keek het meisje voor een moment verbaasd. "Van jou?" Ze keek hem even peinzend aan. "Ik hou van je, je bent mijn beste vriend." Ze knikte, keek heel ernstig. "Bij jou kan ik helemaal echt mijzelf zijn, ook als ik stiekem gewoon lekker saai wil zijn."

 

"En wij zijn een superduperteam." Echt hoor. Ze waren heel goed in samen lezen en elkaar lekker met rust laten. En ze konden heel goed hun toneelstukje doen. En ze deden ook nog best vaak leuke dingen. Ze glimlachte wat afwezig. 

 

En toen barstte ze, heel labiel, in huilen uit. Ze snikte ontroostbaar en wreef in haar ogen. "Jaaa..." Ze miste wel iets. "Vind je mij wel lief?" Nog meer gesnik. "Ik wil alleen maar dat je me lief vindt. En bijzonder. En speciaal." Het snikken bleef doorgaan. "En ik weet niet waarom ik moet huileeen." Maar het ging vanzelf. Ze sloeg haar armen om zijn hals. Pakte met een hand zijn shirt en droogde daarmee haar tranen. "En m'n schoenveter gaat steeds los." Het leven bestond uit alleen maar grote problemen. Ze begroef haar gezicht in zijn hals en ging daar doodleuk verder met snikken. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×