Jump to content
Yara Foulkes-Davenport

[1836/1837] Come, let's get drunk, even if it is our ruin: For sometimes under ruins one finds treasure.

Recommended Posts

"Hebben Schotten bolhoeden?", vroeg ze meer dan verbaasd. Goh, dat had Yara helemaal nooit geweten. "En waarom moet ik ophouden?",vroeg ze met een pruillipje. "Vind je het niet leuk?" Hoe kon dat nou weer? Daniel en zij hadden zich er namelijk eerder op de avond echt bijna een gekneusde rib door gelachen omdat het te hilarisch was voor woorden. Ze hadden meer accenten geprobeerd. Zo had Yara geprobeerd om Daniel bekakt Brits te leren en hij had gepoogd haar chique Frans te laten spreken. het was allebei met niet heel veel succes geweest, maar dat was enkel een toevoeging aan de hilariteit geweest.

 

Maar toen kuste Irwin haar zachtjes en was Yara even stil, want in dat opzicht werkte het wel; als je wilde dat ze even ophield en even haar mond hield, dan was het zeer effectief om haar gewoon te kussen. Ze beantwoordde de kus. Al was zij wat minder voorzichtig dan hij. Ze deed het wel zachtjes, omdat ze gewoon meeging in de leiding die hij daarin nam. Dat was makkelijk, want dan hoefde je niet na te denken. "Dat was een lekker kusje," humde ze tevreden toen de kus werd verbroken. Dit soort dingen zou ze normaal echt nóóit zeggen. Morgen zou ze er zich ook absoluut rot voor schamen. Maar nu dus niet. Ze grinnikte en giechelde vooral een heleboel.

 

"Ja... Sterren zijn mooi. En heeeel ver weg. En ze twinkelen. Heel leuk. Astronomie is niet leuk. Saai. Bleh." Ze stak haar tong uit. "Maar dat heb ik toch laten vallen." Waar Irwin al best een tijdje van op de hoogte was, uiteraard, maar praten was fijn en overbodige informatie was even leuk om te vertellen als nieuwe informatie. Maakte niets uit, toch?

 

Yara duwde zich overeind, kukelde alweer meteen om in de bank, wat haar deed schaterlachen. "Bwaah. Mijn benen zijn gemaakt van eh... trampoline tulpen!" Want het voelde alsof haar benen nul stabiliteit hadden en ze gewoon heen en weer wiebelde naar welke kant haar lichaam ook het meeste naartoe leunde. Ze strekte haar handen naar hem uit. "Je moet me tillen, hoor." Dat wilde hij vast wel doen. Ze keek hem met een lachje aan. "Je achterhoofdhaarplukje zit weer omhoog," zei ze hard lachend. "Dat is zoooo vaak." Ze grinnikte. "Maar jij hebt tenminste geen koffievlekken in je kleding." In tegenstelling tot sommige andere leraren die ze wel eens zag. Irwin was altijd heel netjes gekleed, mede dankzij Yara zelf, want zij zorgde dat zijn kledingkast werd bijgehouden en dat versleten kapotte gewaden en mantels in de prullenbak verdwenen. Dat was soms lastig hoor als je man alleen maar met stoute Fabeldieren werkte, die alleen maar gaten in mouwen wilden branden of bijten. "Op welk Fabeldier lijk ik?", vroeg ze, in de lijn van haar gedachtegang was dat een heel logische vraag.

 

"Irwin," zei ze, nog steeds jolig, maar op een relatief plechtige toon. "Ik vind jou mijn allerbeste vriend. En daarom," ze wreef met twee handen over haar wangen want dat hielp in haar opinie bij het focussen van haar zicht, "Mag je me naar het balkon dragen." Nu voelde hij zich vast vereerd.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee, Schotten hadden geen bolhoeden. Of nu ja, ze hadden ze wel, maar het was niet typisch Schots. Dat was zeg maar het punt: bolhoeden kwamen wel voor in Schotland, maar ze stonden er tamelijk apart, pasten niet bij het landschap, werden nauwelijks door anderen gedragen en over het algemeen zou je het kwijtraken in de wind of de regen. Dat was soort van analoog aan Yara’s pogingen tot een Schots accent. En misschien had hij moeten zien aankomen dat dat haar niet zo heel veel zou zeggen op dit moment. Dat ze vergezochte analogieën momenteel niet geheel zou kunnen doorgronden. Aangezien staan al een hele opgave was geweest. Maar och... hij hield zichzelf zo tenminste een beetje bezig. ’t Alternatief was dat hij nu keihard aan de whisky zou gaan, maar met de beste wil van de wereld zou hij haar niet meer inhalen. Hij dronk sowieso nooit zo vlug.

 

En hij wist ook niet of hij het zou durven. Ze was al zo ver heen dat hij toch zijn leraarinstincten – leraarinstincten waren iets beter dan ‘vaderlijke’ instincten zoals Cassy het zo vleiend en pijnlijk en niet geheel bezijden de waarheid had bestempeld – niet langer onderdrukt kreeg. Dat hij echt het gevoel had dat hij een beetje op haar moest passen omdat ze anders misschien de toren uit zou vallen (dat kon niet, maar enfin) of zich pijn zou doen of... wist hij veel, ze was zo klef en knuffelig op het moment, als hij teveel gedronken zou hebben op dit punt dan waren ze misschien gewoon aan een liefdesdrank 2.0 begonnen. Van eigen makelij ditmaal.

 

Of hij had iets gemeens gezegd en haar de grond in geboord. Dat was alleszins waarschijnlijker en ook niet ideaal.

 

Het kusje werd beter ontvangen dan het meeste van zijn sarcastische commentaar – onfortuinlijk, want het eerste was bepaald niet evenzeer binnen zijn comfort zone als het laatste – en vervolgens werd er een beetje geprutteld over de sterren: hier viel een ‘nee’ uit te halen, sterren waren wel leuk maar het kon haar duidelijk niet academisch interesseren. Irwin vaak ook niet, hij vond het voornamelijk historisch interessant, maar ah, dat was een discussie waar ze nu maar beter helemaal niet aan moesten beginnen. Sowieso was het geen goed idee om een volgende discussie te starten, er schenen er nu al zoveel door elkaar te lopen: geschrokken haalde hij een hand door zijn haren, maar ze was alweer op een volgend onderwerp aanbeland. “Een Kneazle,” zei hij heel plompverloren; het was zijn eerste instinctieve reactie, hij had haar daar altijd een beetje op vinden lijken. Karakteristiek aan Kneazles was dat alles volgens hun regels ging en ze je soort van tolereerden. Wel op je gesteld konden zijn, maar dan dat nog steeds absoluut als een gunst aan jouw adres zagen.

 

En toen suggereerde Yara dat hij haar ‘mocht’ dragen omdat hij haar ‘beste vriend’ was. Ahem.

 

“Mag dat? Wat een eer,” glimlachte hij, en hij tilde haar moeiteloos in zijn armen, liep met haar naar buiten, overweegde eerlijk gezegd wel even om direct naar het bed door te gaan maar hoopte dat ze van de frisse lucht wat op zou klaren. Ze was licht, en hing compleet ontspannen tegen hem aan. “Wat voor Fabeldier vind je mij? En Daniel?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was alsof ze even door de lucht vloog. Yara keek Irwin aan met een zweem van bewondering in haar ogen. "Ohh. Je bent echt sterk." Het leek net of het hem helemaal geen moeite kostte. Ze leunde tevreden tegen hem aan. Ze had, dankzij de alcohol, helemaal geen last van de normale ongemakkelijkheid wanneer Irwin haar aanraakte. Nee, het beviel haar zo eigenlijk wel. Het was als ware een troon waar ze opzat; een troon die haar op haar wenken bediende, heen bracht waar ze wenste en die als bonus nog lekker warm en zacht was ook.

 

Welk fabeldier was Irwin? Yara dacht er diep over na, humde terwijl ze haar brein tot zware werkzaamheden aanspoorde. "In het begin een Augurei." Want toen was hij een mager, zielig vogeltje, dat vaak ergens diep ineen zat weggedoken als hij dacht dat niemand keek. Ze lachte even en aaide langs zijn wang. "maar nuuuu..." Ze wiebelde een beetje met haar hoofd. "Een Sfinx." Yara knikte en was eigenlijk nog best tevreden met haar antwoord.

 

"En Daniel een Fwoeper," waarna ze heel erg hard moest lachen om zichzelf, vooral vanwege het stukje dat hij mensen uiteindelijk krankzinnig zou zingen natuurlijk. "Niet doorvertellen hoor," fluisterde ze en ze legde een vinger op zijn lippen, alsof hij anders nu meteen naar Daniel zou rennen om het aan zijn neefje te verkondigen. 

 

"Maar ik ben dus een Kneazle?" Ze probeerde het geluid van een spinnende kat na te doen en begon prompt met het geven van kopjes aan Irwin, daarmee met haar haren in zijn neus kriebelend. "Moet je me wel aaien, he." Ze lachte zachtjes en gaf hem weer een kusje op zijn wang, leunde toen weer tegen hem aan, sloeg haar ogen op naar de sterren. Ze sloot deze echter vrij vlug weer en pakte opnieuw haar hoofd vast met haar beide handen. "Ik ben een beetje duizelig."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wederom moest hij toch wel een beetje lachen om de duidelijke ondertoon van verrassing in haar stem, een ondertoon die absoluut eerder naar verbazing dan verwondering leunde en wat dat betreft dus niet eens zo complimenteus was misschien. Per slot van rekening waren ze al meer dan een jaar getrouwd en als ze er nu pas achterkwam dat hij tamelijk gespierd was dan vertelde dat je wel wat over hun relatie tot op dit punt. Het viel overigens reuze mee. Ja, hij was sterk – werken met Fabeldieren was, afgezien van Zwerkballen, een van de weinige magische beroepen waar je absoluut fysieke kracht voor nodig had of waar het althans heel handig bij uit kon komen – maar Yara was ook gewoon klein en tenger, en nu ze zich als een zoutzak gedroeg ook exact even makkelijk om op te tillen. In elk geval was ze bij lange na niet zo zwaar als ze zich momenteel voelde.

 

Die toon echter, in combinatie met hem heel leuk en doodsimpel vertellen dat hij in eerste instantie haar aan een Augurei had doen denken – ja, hij begreep waarom, nee, dat maakte het nog steeds niet prettig om te horen al was het wel aangenaam om zich weer eens even heel nadrukkelijk te realiseren hoeveel meer hij zich tegenwoordig op zijn gemak voelde bij haar, hoeveel hij daadwerkelijk uit zijn schulp had kunnen kruipen en hoezeer ze hem toestond om haar in zijn omgeving toe te laten, ja op prijs te kunnen stellen zelfs – deed hem zich realiseren dat, hoewel Yara op dit moment een hoop onzin uitkraamde, ze het althans niet expres deed. Ze verbloemde niets. Ze sprak de onaangepaste waarheid en zei het eerste wat bij haar opkwam.

 

En het zou natuurlijk heel gemeen zijn om daar misbruik van te maken, haast even gemeen als van haar aanhankelijkheid. Maar toch...

 

Overigens, een sfinx nu? Omdat z’n haar rechtovereind stond en hij in raadselen sprak?

 

Hij streelde door haar haren. “Doe je ogen anders even dicht,” suggereerde hij, want hij hoopte nog steeds dat de frisse lucht haar goed zou doen. “Wat vind je van mijn familie, eigenlijk?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Onzin uitkramen deed Yara nooit expres. Ze kwam namelijk graag intelligent over en dat was momenteel vast niet de indruk die ze bij iemand zou achterlaten. Nu viel het op zich allemaal wel weer mee, want ze was met Daniel uitgegaan, en die kende haar ook wel langer dan vandaag. En ze bevond zich nu in de armen van Irwin, die haar intelligentie een van haar beste kwaliteiten vond. Jammer mama, had je zolang gehamerd op dat je dochters een prachtig figuurtje moesten hebben, en dan trouwden ze met iemand wie dat waarschijnlijk nog niet eens was opgevallen. Het zou Irwin waarschijnlijk niet eens opvallen als ze eens zou besluiten in een aardappelzak rond te dansen of wanneer ze besloot dat de uni-brow echt onderdeel moest zijn van haar nieuwste modestatement. 

 

Maar haar gedachten waren vrij van dat soort mijmeringen, want ze genoot heel simpel van het aaien door haar haren. Ze volgde ook zijn opdracht op en sloot haar ogen. Ze draaide zich weer een beetje, zodat ze nu met haar schouder tegen zijn borst kon leunen en haar hoofd dan weer met de slaap tegen zijn schouder kon leggen. Haar hand legde ze ook losjes op zijn borst en haakte een vinger in zijn borstzak, zodat haar arm het niet van de zwaartekracht zou verliezen. 

 

Nog steeds draaide de wereld, ondanks dat ze het niet kon zien. Het gevoel van zweven bleef in haar lichaam zitten. 

 

"Je familie? Aardig toch." Yara glimlachte met haar ogen dicht. "Je moeder is wel heel erg bemoeizuchtig, hoor. En voor je het weet moet je weer van alles. Met je vader kan ik goed lachen. Ik mag hem wel. En Elaine is dom." Ze lachte even. "Maar ze is wel lief op haar manier." Want Yara was het grapje met de liefdesdrank nog steeds niet vergeten en nam dat haar ergens nog steeds heel erg kwalijk. Nuchter had ze dit een stuk beter geformuleerd, omdat ze namelijk echt wel wist dat Irwin érg op zijn zusje gesteld was. "En Daniel is leeeeuk." Hmm. En wie had je nog meer? Oh, ja. "En Armand is een wolf in schaapskleren, maar mijn huisje is van steen." Om maar even allemaal sprookjes door elkaar te gooien. "Wie is er nog meer?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oef... nu onderschatte Yara toch enigszins zijn oppervlakkigheid. Of ze overschatte hem gewoon. Want hoewel hij haar intelligentie inderdaad vele malen belangrijker vond dan haar uiterlijk, was hij misschien ook weer niet het type om door oprechte lelijkheid heen te kunnen kijken. Haar brein, haar creativiteit en verrassende ideeën, waren wat haar tot zijn vriendin maakte, tot voor hem ronduit waardevol gezelschap, tot iemand die hij niet meer uit de weg hoefde te gaan. En hij zou waarschijnlijk net als zij geloven dat het daar stopte, dat dat voor hem afdoende zou zijn... en hij zou het dus ook een beetje mis hebben. Want dat ze mooi was, viel hem heus wel op (ja, goh, iemand die niet zou merken dat Yara mooi was moest echt stekeblind zijn, en daarenboven had ze er ook een handje van om er hetzij nadrukkelijk naar te vragen, hetzij onverbloemd naar het compliment te vissen, wat betekende dat het zelfs bij Irwin vaak genoeg boven kwam dobberen, omdat als ze het vroeg hij althans merkte dat hij niet hoefde te liegen). En vond hij heus wel prettig. Al was het maar omdat Yara lelijk niet in te denken zou zijn. Ze had bij uitstek het karakter van een heel mooi meisje. Had ze er minder fantastisch uitgezien, dan zou ze zich ook nooit op deze manier hebben gedragen. 

 

En dat was allemaal waar, en een rationele reden, en een goede verklaring: maar verder zou eerlijkheid Irwin ook gebieden om toe te geven dat zijn beste vrienden en verloren liefdes stuk voor stuk absoluut knap waren geweest, en dus kon hij wel zeggen dat hij niet op uiterlijk lette, maar kon hij het waarmaken, hmm?

 

Ze legde een hand op zijn borst en hij trok haar instinctief ietsje dichter tegen zich aan, omdat met dat en haar duizeligheid het hem leek dat ze graag zich wat meer vast zou voelen; het was heel apart, voor haar en voor hem, om zo dichtbij elkaar te zijn. Over het algemeen vermeden ze elke aanraking als het even kon. Hm, nee, dat was niet geheel juist. Over het algemeen vermeed hij elke aanraking als het even kon. Yara, ook zonder (al te veel) alcohol in haar bloedstroom, zocht het nog wel eens op, door een knuffel of een kusje of door zichzelf op zijn schoot te planten, op momenten dat zij daar behoefte aan had of het althans niet bezwaarlijk vond (Kneazle, zie je). Hij wist dat ze het deed omdat ze ergens vond dat het hoorde, dat ze haar plichten eigenlijk al compleet verzaakte en dat Irwin een ontzettend sympathieke echtgenoot was met engelengeduld - ha - en hij voelde zich er dus al even schuldig over als ongemakkelijk bij. Maar er was niets aan te doen. 

 

Nu ging het overigens prima. Dit was niet erg. Dit was echt een simpele vriendendienst, en als zij het niet ergens eng vond, hoefde hij dat ook niet zo te voelen. Hij kon gewoon luisteren naar hoe ze zonder enig medelijden zijn familie afbrandde. 

 

Een brede grijns tekende zich af op zijn gezicht, al voelde hij zich ietwat bezwaard over haar oordeel over Elaine (maar goed beschouwd stond het Yara vrij om elk oordeel dat ze wilde over Elaine te vellen). Zijn moeder was hij het in elk geval ronduit mee eens, al was het wel ironisch commentaar van Yara’s kant, en het was goed te zien dat ze Armand ook helemaal doorhad - het was maar vermoeiend en frustrerend om te zien in hoeverre dat niet gold voor zijn andere vriendin. “Daniel is ook niet altijd even pienter, hoor,” bromde hij. “Met al die meisjes. Sukkel.” Oneerlijk, maar tja, Irwin was dan ook niet onbevooroordeeld over zijn familie. “Mm, zal ik je naar bed helpen?” De buitenlucht had geen effect dus dan moest er maar een nacht slaap overheen. “Wat vind je van mij inmiddels, eigenlijk? Van ons? Mis je iets?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ohh, heb je dat door van al die meisjes." *Ze lachte zachtjes. Telde op haar vingers, rekende zichzelf uiteraard niet mee, want ze vond nog altijd niet dat ze tot Daniels harem behoorde. "Drie nu, inclusief Elaine. Misschien losse scharrels, maar die weet ik niet hoor." Ze zoog even aan haar onderlip en grinnikte toen. "Al die saaie Pufjes." Cadwyn en Elaine dus. "Straks verandert 'ie nog in een teddybeer." Dat zou echt heel erg grappig zijn. Ze zou hem zo hard uitlachen. 

 

Yara knikte. Bed was een goed idee. "Ja. Moet ik wel mijn knuffel hebben, hoor. Anders kan ik niet slapen. Of kom jij ook al slapen?" Ze glimlachte breed naar hem, keek omhoog. Nee, de buitenlucht had inderdaad tot op heden geen ontnuchterend effect. Hij zou nog een emmer ijswater kunnen proberen, maar dat werd hem vrij zeker niet in dank afgenomen. Bij zijn volgende vraag keek het meisje voor een moment verbaasd. "Van jou?" Ze keek hem even peinzend aan. "Ik hou van je, je bent mijn beste vriend." Ze knikte, keek heel ernstig. "Bij jou kan ik helemaal echt mijzelf zijn, ook als ik stiekem gewoon lekker saai wil zijn."

 

"En wij zijn een superduperteam." Echt hoor. Ze waren heel goed in samen lezen en elkaar lekker met rust laten. En ze konden heel goed hun toneelstukje doen. En ze deden ook nog best vaak leuke dingen. Ze glimlachte wat afwezig. 

 

En toen barstte ze, heel labiel, in huilen uit. Ze snikte ontroostbaar en wreef in haar ogen. "Jaaa..." Ze miste wel iets. "Vind je mij wel lief?" Nog meer gesnik. "Ik wil alleen maar dat je me lief vindt. En bijzonder. En speciaal." Het snikken bleef doorgaan. "En ik weet niet waarom ik moet huileeen." Maar het ging vanzelf. Ze sloeg haar armen om zijn hals. Pakte met een hand zijn shirt en droogde daarmee haar tranen. "En m'n schoenveter gaat steeds los." Het leven bestond uit alleen maar grote problemen. Ze begroef haar gezicht in zijn hals en ging daar doodleuk verder met snikken. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Irwin humde, knikte. “Ja, natuurlijk heb ik dat door. Hij verbergt het niet echt, toch?” Dat deed hem ook altijd een wenkbrauw optrekken: al die affaires en dan niet eens de benadering van geheimhouding, maar ja, Daniel hoefde nu eenmaal niet teveel te verbergen, kon alles wel maken, nog meer sinds hij in het ziekenhuis was beland. Zo lang het maar niet serieus was, zo lang het maar niet erger werd, zo lang het maar niet de Foulkes-Davenport zaken in de weg stond: en dat deden zijn aangename aangelegenheden met zijn meiskes niet, want die waren niet belangrijk genoeg. Eleanor mocht hij niet meer zien omdat haar familie wel ruzie met zijn familie had (en ze zouden het ook niet zo leuk vinden als ze wisten dat zij de reden was dat hij bijna was overleden) en als Elaine het te erg zou vinden als hij affaires had dan zou hij ze een beetje meer moeten verstoppen maar in feite ging zij daar niet over. En zou ze het vast ook niet zo erg vinden. Zij wilde het ook. Ah, hoofdbrekens.

 

Hij wist overigens niets van Yara’s affaire – als het die naam verdiende – met Daniel. Dat hielden de twee dan weer wel heel netjes geheim. Dat was maar goed ook: het zou heel slecht voor iedereen uitpakken als Irwin daarachter zou komen. Nu ja, voor eidereen behalve Daniel. Zoals gewoonlijk. Daniel kwam overal mee weg tot Eleanor en nu weer overal tot... misschien de volgende moordpoging. Dat was nog een reden dat Irwin van alles wist, dat hij over het algemeen de contactpersoon was als Daniel in de problemen kwam. Hij was degene die Eleanor naar huis had gebracht toen ze op een eiland was laten staan, die Daniels leven had gered toen ze hem op de grond ineen had laten zakken, en hij wist van Cadwyn omdat hij degene was die een brief had moeten schrijven naar Daniels ouders na hun stunt op het ministerie. Zijn families rommel opruimen. Waarom zou hij ook niet. En het ironische was dat hij over het algemeen werd beschouwd als de grootste rommel die zijn familie had...

 

Hij glimlachte. “Och... misschien kom ik er wel bij liggen met een boek,” overwoog hij aarzelend. Per slot van rekening was Yara te ver heen om last te hebben van geritsel, en ’t maakte hem niet zo uit waar hij lag. Het kon nog best gezellig zijn.

 

Of misschien niet.


“Oh, nee! Niet huilen, Yara,” mompelde hij een beetje geschrokken, en hij droeg haar vlug mee naar de slaapkamer. “Wat is er nou – natuurlijk vind ik je – ik mag je graag...” Hij legde haar op bed, gebaarde met zijn toverstaf zodat haar schoenen en kousen zichzelf netjes wegzetten. “En kijk, nu maakt het ook niet meer uit van je veter.” Held.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Waarom ze precies moest huilen, wist Yara nog steeds niet helemaal. Ze voelde zich echter opeens zo intens verdrietig, dat het geschrokken gemompel van Irwin echt niet genoeg was om haar opeens te laten stoppen met huilen. Ze liet zich op bed leggen en zonder dat Irwin haar verder aanraakte, gingen haar schoenen en kousen uit. Nee, de veter maakte niet meer uit, maar het verdriet was nog niet over. Het zou handig zijn als ze wist waarom ze verdrietig was, maar dat zat er voor nu even niet in. Jammer, Irwin, volgende keer beter. 

 

"Ik weet het niet," snikte ze verder. "Alles is helemaal raar bij ons." Ze veegde met haar handen door haar gezicht en door haar haren, maakte van beide een rommeltje. "Kan je niet gewoon even, heel even, bij me liggen en knuffelen?" En over haar rug aaien en zeggen dat alles goed komt? "Desnoods met een boek?" Boeken waren immers hetgeen wat hen een beetje verbond. Als ze niet allebei van boeken, lezen, nerden en in hun eigen bubbel zitten hadden gehouden, dan was hun band vast een stuk slechter geweest. 

 

Yara draaide zich op haar zij, krulde zich een beetje op en pakte haar pegasusknuffel in haar armen en huilde verder. "En ik wilde vandaag geen roze details in mijn jurk, maar de witte moest nog gewassen en de blauwe had kreukels. En nu is alles misgegaan en verkeerd." Snap je? 

 

"Hou je van me?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was helemaal raar bij hen... tja, daar had Yara op zich geen ongelijk in. Alles aan hoe zij met elkaar omgingen was een beetje apart. Irwin vond het niet zo problematisch - deels, waarschijnlijk, omdat hij geen bij uitstek sociaal licht in de duisternis was en dus alle menselijke interactie tot op zekere hoogte raar was voor hem, terwijl Yara over het algemeen zich daar toch een stuk soepeler doorheen manoeuvreerde waardoor hun relatie misschien zoveel bleker erbij afstak. Niet dat dit alleen aan hem lag. Ze waren ook gewoon in een aparte situatie: vrijwel tien jaar tussen hen, hij haar docent, een kennismaking van slechts uren alvorens ze waren getrouwd en een liefdesdrank ogenblikkelijk daarna.. een ‘affaire’ van haar ertussen en een heleboel wat hij niet kon vertellen, niet kon uitleggen. Niet dat ze ernaar vroeg, overigens, over het algemeen. Misschien was het dan toch geen informatie die ze per se echt nodig had om met hem op te kunnen trekken. Misschien lag het niet per se daaraan hoe raar ze waren. Nee, waarschijnlijk lag het over de ene of de andere boeg gewoon nog altijd aan hem. Aan dat hij het was. 

 

En hij wist niet hoeveel zin hij had om bij haar te liggen en haar te knuffelen, nu, nu ze zo zwak was of eerlijk gezegd uberhaupt, maar aan de andere kant kon hij ook niet naar die tranenregen over haar gezichtje kijken en niks doen. “Oke,” zei hij daarom zachtjes. “Is goed.” Hij ging voorzichtig op ‘zijn’ helft van het bed liggen en kuchte. “Komt ie.” Ah Irwin, knuffels hoor je niet aan te kondigen. Maar enfin, hij wilde gewoon niet dat ze schrok. Ja, raar, zie je. 

 

Met zijn armen om haar heen en haar armen om de Pegasus aaide hij zachtjes door haar haren en over haar rug, fronste toen en begon haar opgestoken haren los te maken. Dat kon immers niet lekker liggen, zo chique. Moest dat niet voelen alsof er continu aan je hoofdhuid getrokken werd? Dit voelde overigens best prettig: haar haar was zacht, waar het de banden verliet iets krullerig en springerig, en heel donker als de nachtlucht, maar hij zag nu eens echt goed dat het ook diepere kleurverschillen had, dat dat waarschijnlijk de reden was dat het in de zon soms iets gouden leek te glanzen. En die jurk... wel, afgezien van zijn rol als aanleiding van Yara’s instorting moest hij, als hij echt wilde dat ze lekker kon liggen, daar ongetwijfeld ook eigenlijk iets mee. Die korsetten waren ondingen en de jurken waren erop gebouwd, dus die waren niet veel gemakkelijker. Maar oef. Dat was dan wel weer een drempel, hoor.

 

Niet zo’n grote drempel als ‘hou je van me’. Irwin liet haar los, rolde een beetje weg. “Natuurlijk, je bent heel bijzonder voor me. Eh. Zal ik je even uit je jurk helpen?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Of het nu van harte ging, of niet -Wat Yara niet meekreeg overigens-. Irwin kwam naast haar op het bed liggen en sloeg al snel zijn armen om haar heen. Yara krulde zich een beetje op tegen hem aan en sloot haar ogen. Ze snufte nog zachtjes na, maar zijn geaai over haar rug en door haar kapsel werkte daadwerkelijk kalmerend. Ze volgde een beetje wat hij deed met zijn vingers en hoe Irwin stukje bij beetje haar kapsel ontwarde en alle spelden van en uit haar hoofdhuid plukte. Het voelde inderdaad stukken beter.  Het was eigenlijk een heel fijn en intiem moment zo, zonder dat er daadwerkelijk intieme dingen gebeurden. 

 

Totdat ze er dus de vraag uitflapte of hij van haar hield. Ergens registreerde het wel dat hij juist op dat moment wat afstand nam, maar haar brein was te besprenkeld met alcohol om die informatie ook daadwerkelijk te verwerken en er iets mee te doen. Tot dusver was ze vooral blij dat ze nog coherente zinnen kon uitbrengen....in de meerderheid van haar pogingen tot conversatie. 

 

Jurk. Ja. Dat was misschien wel slim. Yara knikte dan ook, zocht Irwin zijn blik. "Maar ik wil níet.." Ze bevochtigde haar lippen, deed een halfslachtige poging om netjes te formuleren wat ze wilde zeggen, maar dat lukte niet helemaal. Denken en betere woorden zoeken was moeilijk. "Niet met je seks." Zin klopte niet, deed er niet toe, als de boodschap maar duidelijk was. Nog geen half uur geleden had ze hier misschien anders over gedacht, maar ze had zich inmiddels alweer bedacht. Yara duwde zichzelf overeind, zodat Irwin de sluitingen van haar jurk open kon maken en haar uit het korset kon helpen.

 

"Kroelen is fijn."

 

Yara keek weer naar Irwin, knikte om haar woorden extra kracht bij te zetten. Besefte zich toen weer hoe duizelig ze was. Gelukkig was ze er niet misselijk bij. "Ik heb honger" Daar had ze ook nog eens last van. "Zullen we koken? Dan ga jij pasta maken en ik het opeten." Zie, Irwin en Yara waren een topteam. 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Coherente zinnen, ja ja. Niet volgens enige reguliere definitie. Niet dat Irwin het er inmiddels veel beter van afbracht: hij werd vuurrood, sloeg zijn ogen neer. “Nee, ik. Natuurlijk niet. Je denkt toch niet...” Dat hij dat ooit zou doen? Als ze zo ver heen was? Maar dat was eerder zijn brein dan het hare, het hare werkte nu eigenlijk helemaal niet en hij moest het eigenlijk niet serieus of persoonlijk opvatten. Het was niet alsof ze daar nu een goede discussie over zouden kunnen hebben. Desondanks... “Dat zou ik nooit doen,” maakte hij zijn punt maar af, voor zichzelf ook al zou zij het niet begrijpen, maar misschien drong het op een bepaald level toch een beetje door. “Dat weet je wel, toch?” Hij begon ondertussen voorzichtig haar jurk los te maken, met magie waar het even mogelijk was. “Ik wil dat helemaal niet.” Oh, dat had hij dan weer niet moeten zeggen, dat was te dichtbij de waarheid waar ze niet bij in de buurt moesten komen. Maar hij ging er niet op terugkomen. “Maak je geen zorgen.”

 

Wat? Dit was belangrijker.

 

En nu had ze honger. Oke. Dat was vast ook valide. Ugh. Hij voelde zich ongelooflijk oud nu, de laatste keer dat hij zo dronken was geweest jaren in zijn verleden... Hij was met een paard over een sloot gesprongen, had een half uur gereden, het paard ergens vergeten en was teruggelopen nadat hij de sterren had hernoemd. Wat dat betrof hield Yara het nog extreem rustig. “Pasta duurt lang. Wil je ijs? Of pannekoeken?” Hij kreeg haar jurk verder los, liet haar lekker in haar onderjurk zitten, vond dat er koud uit zien en sloeg daarom maar een trui van zichzelf om haar schouders. “Of een kom slagroom met aardbeien?” Hij kende haar tegenwoordig wel een beetje, en haar voorliefde voor desserts. “Of een ontnuchteringsdrankje...”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een beetje afwezig humde Yara, terwijl ze de ogen gesloten had. Ze hoorde wel half wat Irwin zei, dat ze zich geen zorgen hoefde te maken en dat hij dat niet zou doen enzo. Toch kreeg ze de mate van ernst voor hem helemaal niet zo mee. Ze neuriede opgewekt een willekeurig melodietje, waarschijnlijk iets wat ze vanavond in de kroeg had horen spelen, maar ze zou met alle wil van de wereld de oorsprong niet terug kunnen halen. Het zou zelfs maar zo een deuntje van hun huwelijk kunnen zijn. Echt. Het kwam in haar hoofd, meer wist ze er niet over te zeggen. 

"Neeeee. Ik ben niet met zorgen," stelde ze hem gerust. "Jij bent lief. Altijd. Ik ben een slecht, slechte vrouw. En jij vindt het allemaal goed." Ze moest een boer laten en hield dat nog net half achter haar hand, maar erg charmant was het niet. Yara begon te giechelen. "Oooepsie." De slappe lach bleef overigens, want het was eigenlijk wel heel erg beschamend en dit was de enige reactie daarop, die ze voor elkaar kreeg. 

 

Goed gesprek dit. 

 

"Ooooh ijs", zei ze eerst. "ooooh aardbeien", vervolgens. Eigenlijk leek alles nu wel heel erg lekker. Zeker de toetjes. Dat was ook in dronken toestand altijd haar favoriete keuze. "Mmmh." Ze trok de trui half over haar hoofd en kwam erin vast te zitten. "Ja doe die ook maar..." Want dat gedraai in haar hoofd was wel een beetje vervelend.

 

Zo gezegd, zo gedaan.

 

Een drankje en vijf minuten later zat Yara met een rood hoofd achter een kussen. Ze schaamde zich helemaal dood. Het nadeel van zo'n ontnuchteringsdrankje was dat je je nog heel goed herinnerde wat je allemaal had uitgespookt en uitgekraamd. Normaal zou de alcohol vergeeflijk ook een deel van je herinneringen wissen, maar nu stond het allemaal heel erg scherp in haar geheugen.

 

"Sorry, Irwin, sorry sorry sorry." Ze keek hem een beetje benauwd aan. "Ik ga nooooit meer drinken." Een belofte die ze vast niet kon houden en altijd werden geroepen door mensen die een avondje teveel hadden gedronken. "Ehm... Heb ik nog dingen uitgekraamd waar je het over wilt hebben?" Ze haalde wat ongemakkelijk een hand door haar haren. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ah, wat ging dit toch geweldig. Waar hij het eerst nog best grappig had gevonden en het zelfs een beetje had geëxploiteerd – op de mildst mogelijke manier, al was ervan gebruik maken dat iemand onder invloed was om een antwoord naar waarheid los te peuteren natuurlijk wel iets wat Irwin in een tamelijk gekleurd licht bezag – vond hij het nu voornamelijk erg ongemakkelijk. Want hey, die filter die Yara normaal had op alles wat ze deed, die bleek daadwerkelijk ook heus een valide bestaansrecht te hebben. Mensen hadden een filter nodig. Daar kwam Irwin keer op keer weer achter. Al die onzin over openheid en eerlijkheid was prima maar slechts tot op een bepaald punt waarvandaan het te snel niet meer mogelijk werd om om te keren. Het punt waarbij de waarheid pijn ging doen, jou of een ander en onherroepelijk, pijn door duizend kleine sneetjes waarvan je vertrouwen langzaam wegbloedde.

 

Of in het geval van z’n ouders gewoon meteen in één klap hoppa. Veritaserum was nogal een drastische uitleg van het ‘geen filter’ concept, zie je.

 

Gelukkig en enigszins tot zijn verrassing stemde Yara in met het ontnuchteringsdrankje, wat hij haar natuurlijk ook al eerder had kunnen aanbieden maar toen ze nog blij en giechelig was had hij het niet zo nodig gevonden – ze stonden toch op het punt om naar bed te gaan, en ontnuchteringsdrankjes lieten je altijd met zo’n vreemd leeg gevoel achter, alsof je de laatste pagina van een boek had uitgelezen plus een droge mond. Nu ze echter verdrietig was, een beetje benauwd, en verre van begrijpelijk, had het hem wel een goed idee geleken maar hij zou er niet met haar over in discussie zijn gegaan als ze nee had gezegd. Echter, op het moment regelde hij het gewoon vlug voor haar en kleedde zich in de badkamer om terwijl het drankje zijn werking nam. Eenmaal klaar vond hij haar met haar rode hoofd. “Dat betwijfel ik ten zeerste,” gaf hij laconiek aan, en overigens naar de volle waarheid. “Maar Yara, ’t is niet zo erg. Jij mag ook best een keertje lol hebben.” Hij Sommeerde twee glazen water, ook nog maar een schaaltje aardbeien – je wist ’t nooit -, kroop vervolgens zelf weer in bed. “Je had het leuk gehad toch, met Daniel? Accenten geoefend, hoorde ik...”

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoticons maximum are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×