Jump to content
Sean Courtney Act

[1836/1837] New Job, New Me

Recommended Posts

Posted (edited)

Het was 08:00 uur in de ochtend. Locatie: London, "zustersflat" bij St. Hollisto's hospitaal. 

Sean had vorige week de brief gekregen dat hij zich kon begeven naar Zweinstein om daar als Heler aan de slag te gaan. Dit was een droom die uitkwam voor hem. 

 

Dus gelijk na de brief heeft hij zijn baan opgezegd in London en kon hij een week later naar Zweinstein vertrekken. Zijn tassen had hij ingepakt en zijn bezem stond klaar. De dag voor vertrek is hij nog naar zijn moeder geweest en had hij haar verteld over zijn nieuwe baankans op Zweinstein. Zijn moeder maakte toen nog de leuke opmerking over starten halverwege het schooljaar, maar dit deed Sean helemaal niets. 

 

Terug naar vandaag. Hij stond klaar met zijn bezem en bagage en begon zijn reis naar Zweinstein.

 

-----Time Skip -----

 

Op Zweinstein aangekomen ging hij direct naar de ziekenzaal waar hij zijn werk zou gaan uitvoeren. Hij verwachtte dat er wel iemand daarheen zou komen, omdat hem was verteld dat hij daar zijn intrek kon nemen. De ziekenzaal was zoals je zou verwachten: wit, schoon en licht. De bedden waren allemaal opgemaakt en de instrumenten lagen waar ze schijnbaar hoorde te liggen. Nadat hij zijn spullen bij de vertrekken achter de ziekenzaal had gelegd begon hij de ruimte rond te kijken en kleedde hij zich om naar een wit uniform.

Na het omkleden ging hij zitten achter het bureau in de ziekenzaal en besloot hij zijn moeder een brief te schrijven over zijn aankomst. In de brief vermeldde hij hoe het kasteel eruit zag en dat het eigenlijk nog net zo eruit zag als toen hij hier de vorige keer was. De ziekenzaal was echter wel wat gemoderniseerd, hij was hier enkele malen geweest om te helpen bij de toenmalige heler en die had hem eigenlijk aangespoord te gaan studeren.

Edited by Sean Courtney Act

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Sean zat nog maar even en toen ging de deur open. Hij stond op, met de verwachting dat het schoolhoofd langs kwam, maar niets was minder waar. Er kwam een vrouw binnen die een leerling mee bracht, met achter hun een andere vrouw volgend. Sean keek rustig hoe ze verder de ziekenzaal in kwamen en liep rustig naar hun toe, de leerlinge naar een van de bedden sturend. 

“Hallo, welkom bij de ziekenzaal. Ik ben Sean” de rest van zijn naam liet hij achterweg, aangezien hij niet vond dat ze hem als een docent moesten aanspreken, “de nieuwe heler op Zweinstein.” Hij nam beide docenten en de leerlinge nog ens goed in zich op. Toen hij de reden hoorde van hun komst trok hij zijn linker wenkbrauw op, het verhaal klonk bijna te stom om waar te zijn. Dit vond hij wel een reden voor puntenaftrek voor domheid.

Sean keek naar Valentina, niet dat hij haar naam wist, en vroeg haar “hoe kom je erbij om een ketel te likken? Doe je mond maar open en dan kijken we wat de schade is.” 

Het konden “normale” brandblaren worden als het alleen ging om een hete ketel, zat er echter een of ander mengel in of alleen de resten daarvan kon het probleem groter zijn en hij bereidde zich voor op het aller ergste, toverstaf binnen hand bereik.

 

Het enige wat hij nog raar vond is waarom er twee docenten mee moesten met een leerling. “Trouwens, wie let er op de klas zodat er niet weer een een ketel likt?”

 

Misschien klonk hij bot, maar hij bedoelde het goed. Hij was gewoon wat bezorgd en vreesde het ergste met dit soort weddenschappen. Het bleef er nooit bij één...

Edited by Sean Courtney Act

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, ja, er was iemand gewond geraakt, blablabla, maar Laurelle had een boeiend verhaal en Bella was een goede luisteraar en ze had iemand nodig die naar haar luisterde, oké. Dat was een ding om meerdere redenen, namelijk:

 

a. Om de één of andere bizarre redenen vond niet iedereen Laurelles eindeloze monologen immer interessant en ontweken haar vrienden haar precies een beetje als ze in Verhalende Bui was. Of ze hadden het gewoon druk. Maar dat was net zo goed ontzettend gemeen.

 

b. Niet ieder lid van haar vriendengroep was op Zweinstein.

 

c. Bella, echter, wel. Plus, Bella zeikte niet dat ze ergens anders moest zeuren (of misschien wel, maar niet luid genoeg voor haar om het te verwerken), Bella zeikte niet luid genoeg over saaie dingen zoals, goh, Laurelle, moet je nu geen les geven (moest ze wel) (maar dat maakte niet uit) en Bella draaide zich zelfs naar haar om de rest te horen.

 

Kijk, Laurelle was best interessant.

 

Dus ik zei, nee, dat slaat nergens op, ik ben echt niet zo’n drama dat ik expres vergeet op te dagen voor Basils etentje, weet je wel? Maar nee, hoor, ik probeer echt gewoon alle banden met mijn familie te doorbreken, heus, daar houd ik me echt mee bezig.’ Ze rolde met haar ogen, helemaal mee met haar eigen verhaal over hoe dramatisch haar familie wel niet was. ‘Ik snap echt niet dat hij zo boos is? Het is één avond, kom op, zeg, het is niet zo dat hij me niet kan missen zo lang.’ Vervolgens keek ze eens naar dat kind dat hen hiernaartoe had geleid. ‘Wat had er zelfs op die ketel gezeten?’ Zij had niets meer met een ketel gedaan, toch? Nee, ze dacht van niet. Ha, het was niet eens haar schuld. ‘Oh, er is iemand daar, hoor.’ Toch? ‘Daar hebben we heus wel aan gedacht.’

 

Echt waar.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Leon zat nog altijd veilig ondergedoken op Zweinstein en ondertussen begon hij het er best leuk te vinden. Als conciërge had hij veel werk, maar het was de perfecte jobs om deze tovenaars en heksen te bestuderen, zodat hij meer over hun wereld te weten kon komen en zich tussen hen kon mengen. Hij was vrij goed op de hoogte van wat er zo allemaal omging, de laatste nieuwe gebeurtenissen, de nieuwe heler die vandaag zou aankomen. Natuurlijk wilde Leon kennis met de persoon in kwestie maken. Er was niets verkeerd met socializen met heksen en tovenaars. Het bleef de beste manier om hun gedragingen over te nemen. Ok het bleef riskant, maar ondertussen wist Leon genoeg om zichzelf uit de meeste situaties te kunnen redden. Daar had hij de bibliotheek van deze school nuttig voor kunnen gebruiken. 

 

"Welkom op Zweinstein. Ik ben Leon Johnson."  zei hij vrolijk bij het binnengaan van de ziekenzaal, maar zag meteen dat hij misschien weleens ongelegen kwam. De heler had immers al een eerste patiënt. "Een ongeluk tijdens toverdranken. Hoe erg is de schade? Moet ik anders langsgaan of valt het mee qua poetswerk?"

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Valentina Callahan was bepaald geen vreemde in de ziekenzaal. Niet omdat ze een onhandige Griffoendor was die zich continue in de problemen werkte (al was ze dat ook, deze hele situatie was het levende bewijs), maar het meisje had niet echt het sterkste afweersysteem en met een winter die zo'n driekwart jaar duurde, had ze het aardig te bezuren gehad. Ze was dan onderhand ook al redelijk bekend met de meeste helers in de ziekenzaal en een nieuw gezicht zou haar normaal dan ook meteen opvallen. Maar niet vandaag. Nee, niet vandaag. Vandaag had Valentina alleen maar oog voor andere dingen. 

 

Met een dromerige blik op haar gezichtje trippelde ze voor haar lerares de zaal in. Normaal gezien zou ze bij de toon die professor Astoria opzette vast net zo rood worden als haar haren, maar nu vlogen de woorden langs haar heen als vlindertjes die over haar wang streken. De aardige nieuwe heler deed een poging om zich aan hen voor te stellen, maar ook dat kon niet bepaald Valentina's aandacht trekken. Sean? Sean? Wie was Sean? De enige persoon die op deze wereld bestond was Harold Silvershore. 

 

Kijk, ik heb even Gianna's lessenoverzicht bekeken voor leuke ideeën en daar kwam ik er achter dat de eerstejaars en zevendejaars allebei op maandag les hebben (geen idee wanneer maar dat negeren we even) en gezien dit topic nog geen datum had heb ik even de vrijheid genomen om die dag uit te kiezen. Het leuke van die dag was dat de zevendejaars een heuse liefdesdrank hadden gebrouwd, mogelijk niet helemaal perfect, maar genoeg om het hoofd van een eerstejaars een klein beetje op hol te brengen. Normaal werkte liefdesdrank vooral goed op de persoon die het je gegeven had, maar als je de definitie van geven niet te nauw neemt was iemand uitdagen bijna net zoiets als geven. Dat ze haar tong had verbrand in het proces was het allemaal volledig waard nu natuurlijk. Alleen moest dat wel even gefixt worden -en snel, zodat ze weer terug kon naar de klas-, want anders vond Harold haar vast niet mooi! 

 

Valentina sloeg haar ogen op naar de man die maar tegen haar aan bleef praten en haar blik viel op zijn helersuniform. Oh! Kijk. Precies wat ze nodig had. "Oh, oh, meneer kunt u mijn tong maken? Ik moet zo snel mogelijk terug!" en ze trok haar mond open. Alleen klonk het door haar opgezwollen tong eerder als "Oh oh mwemwahawahwah wewogeguh."

 

Duidelijke taal, niet waar? 

Edited by Valentina Callahan

Share this post


Link to post
Share on other sites

HOI MARGAUX IK BEN ONS ANDERE TOPIC NIET VERGETEN MAAR IK MOET EERST HIER POSTEN ANDERS WACHTEN MEER MENSEN OP ME!!!

 

Ja, nou, nee, Laurelle, je had het niet helemaal goed met dat er 'iemand' was. "Ik heb de klas naar buiten gestuurd," verbeterde Belladonna Laurelle, "ze een vrij uur gegeven." Dan waren ze tenminste niet Bella's verantwoordelijkheid ondanks dat ze er niet bij kon zijn. Ja, ze had ook Laurelle kunnen vragen om erbij te blijven, maar eh, het was Laurelle. Die had vast of één of ander verhaal verteld dat een stel eerstejaars echt niet moesten horen, of ze was uit verveling halverwege het lokaal uitgedreven en dan was er nog niemand om op ze te letten, dus Bella had ze maar weggestuurd. 

 

Ze vond Laurelle hartstikke lief hoor, eerlijk waar, maar ze vond Laurelle ook een vreselijke lerares. 

 

"Oh, het valt wel mee, hoor. Volgens mij. Het kan zijn dat iemand in afwezigheid nog heeft besloten mijn lokaal klein te slaan, maar dat weet je in principe nooit." Ze haalde haar schouders op en richtte zich dus weer naar Laurelle. "Doet hij altijd zo vervelend?"

 

En dat terwijl ze zelf dacht dat Basil best wel aardig was... 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Toen Laurelle vertelde dat ze iemand achter gelaten hadden was Sean toch iets meer gerust op de situatie. De andere docent vertelde toen dat de klas was weggestuurd dus dit was wel prima zo dacht hij. Maar toen begon de “patiënt” te praten. Naja, Sean kon het in alle eerlijkheid geen praten meer noemen, eerder wauwelen met een dikke tong. Heerlijk onverstaanbaar. Zoals het er nu uit zag kon Sean bijna met zekerheid zeggen dat er geen rare magische bijverschijnselen waren en dat dit een met een simpel dreuzelkuurtje kon worden opgelost.

 

Ze waren echter op Zweinstein, dus lekker dreuzelig ging Sean ook weer niet doen. Hij had twee opties: een drankje of een leuk spreukje. Balsemio of reducio waren spreuken die toegepast konden worden, alleen ging die vooral voor wonden, maarja een tweede graads brandwond met duidelijke zweren vond Sean ook wel erg genoeg.

 

Op het moment dat Sean wilde starten met het genezen van de tong van het meisje kwam er een man binnen. Zoals de meeste mensen op Zweinstein kende Sean hem ook nog niet. Maar gelukkig stelde hij zich snel voor als Leon.  Hallo Leon, ik ben Sean Act. Als je een momentje hebt, zorg ik eerst dat dit meisje weer normaal kan praten.” Sean liep naar een van de kabinetten en kwam terug met een klein bruin flesje met een stroperige oranje vloeistof. “Mond open” Zei hij nog tegen het meisje, maar zelfs als ze het niet zou doen ging hij door. Van de vloeistof goot hij een klein beetje in de mond van het meisje en daarna gaf hij haar een grote doek voor het mogelijke braaksel dat zou komen na ongeveer twee minuten. Dit zou de mond moeten genezen, al was het een vies en misselijkmakend drankje. Maar het is wat ze zeggen, goede medicatie is vies.

 

Toen Belladonna begon over het kort en klein slaan van het lokaal keek Sean wel verbaasd, wat was deze school veranderd als dit nu gebeurde. Maar door dit korte gesprek kreeg hij wel mee wat voor werk deze man deed, hij was dus geen docent. Sean bekeek de man eens goed en had daarbij niet door dat Laurelle en Belladonna met hun gesprek waren verder gegaan.

Edited by Sean Courtney Act

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×