Jump to content
Scott Evergreen

[1836/1837] A surprise for the Slytherins.

Recommended Posts

Ehm... ja. Phoenix stond met een gigantische stapel boeken in zijn hand en deed zijn best eruit te zien alsof hij niet op elk moment flauw kon vallen. Dat deed hij over het algemeen ook niet, hij was daadwerkelijk nog geen enkele keer flauwgevallen, go Phoenix, maar hij had gehoopt dat hun nieuwe afdelingshoofd met wat... minder bombarie zijn aanwezigheid aan zou kondigen. Professor Johnson was al erg genoeg, vooral omdat de beste man de neiging had gehad om zijn leerlingen op onverwachte momenten te pranken, dank je wel daarvoor, Tristan, maar professor Evergreen had blijkbaar fangirls.

 

Hm. Phoenix wierp de man een schattende blik toe, om te zien of hij erachter kon komen wat er zo aantrekkelijk was aan professor Evergreen. Ja, hij had wel een mooie glimlach, geen bierbuik en het haar was gelukkig nog niet grijs en lag ook nog eens netjes op zijn hoofd, maar de man was zo oud als zijn vader! (Phoenix wist niet hoe oud zijn echte vader was, maar hij gokte erop dat de man in leeftijd niet veel kon schelen van Chiron Waterford, dus vielen ze in dezelfde categorie.) Dat was toch niet aantrekkelijk? 

 

"Ehm, professor," vroeg Phoenix zachtjes, "Waar kan ik deze boeken neerzetten?" En waarom had hij er zoveel mee genomen? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, Summer was EINDELIJK Klassenoudste, maar waarschijnlijk niet dankzij Raine. Haar broer had vorige keer de positie voor haar neus weg gekaapt en vervolgens was hij uiteindelijk nog Hoofdmonitor geworden ook. Compleet oneerlijk, vond het meisje. Ze was gek op haar broer, echt waar, maar die stunt was nogal... gemeen. En dat had ze haar broer ook zeer kwalijk genomen. Maar nu had ze een Afdelingshoofd die wel in zag dat zij, ondanks dat ze een eerstejaars was een prima Klassenoudste zou zijn. Echter was zij opgegroeid in een Dreuzel gezin, dus hij moest niet verwachten dat de naam Scott Evergreen haar bekend voor kwam.

 

Maar meneer ging handtekeningen uitdelen voor een voor haar onbekende reden. Ja, oké, hij was afdelingshoofd geworden, maar dan nog. Het was niet alsof ze wat aan die handtekening had, hm? Ze had echter de opdracht gekregen om erbij te zijn en als brave eerstejaars had Summer zich dan ook bij het groepje gevoegd. Haar broer stond al met de professor te kletsen en arme Felix moest een berg boeken tillen die heel zwaar leken. De brunette liep een beetje rond, maar wist zich eigenlijk niet echt een houding te geven. Ze wist eigenlijk niet helemaal goed wat er nu van haar als Klassenoudste verwacht werd, maar aangezien ze geen opdracht kreeg zag het er naar uit dat ze kon doen wat ze wilde.

 

Ze liep net langs een stel jongens toen ze iets hoorde over het nieuwe afdelingshoofd die het nog geen drie maanden uit zou houden. Summer fronste en keek de jongens even nieuwsgierig aan, maar besloot toen toch richting Felix te lopen. "Ik help je wel!", verkondigde ze vrolijk en pakte toen wel één heel boek uit zijn armen. Dat ene boek zou vast al voor verlichting zorgen. Ze liet het boek op de tafel vallen, waar professor Evergreen druk aan het krabbelen was en kromp onbewust iets ineen. "Oeps, sorry". het meisje keek nieuwsgierig van de professor naar Felix. "Waar zijn al die boeken voor?".

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Scott leunde achterover en sloeg zijn armen over elkaar terwijl hij naar Miss Bowman keek die zich een plekje tussen zijn inktpotten had verworven, een vermakelijke glinstering in zijn olijfgroene ogen. Een van de jongste drager van zijn KO-badges voegde zich ook bij hen en Scott liet zijn blik nieuwsgierig tussen de twee zweven, zich afvragend hoe de verhoudingen hier precies lagen. Hij had Zwadderich uiteraard altijd een warm hart toegedragen, maar was de laatste tijd zo druk bezig geweest met het schrijven van boeken, het bezoeken van evenementen (om handtekeningen uit te delen, uiteraard) en, nuja, om eerlijk te zijn, Zaira Silvershore, dat Zweinstein een van zijn mindere prioriteiten was geworden. Zijn welkom was er klaarblijkelijk niet minder om.

“Dames, welkom – en gefeliciteerd nog, mag ik wel zeggen” sprak hij joviaal, terwijl hij hen grijnzend aankeek. “Miss Bowman – u kunt er zeker van zijn dat ik in het verleden het signeren van bepaalde lichaamsdelen zeker niet heb geweigerd. Gezien de eh.. passendheid van deze activiteit zou ik mijzelf op dit moment echter willen beperken tot zichtbare lichaamsdelen. Had u wellicht een bepaalde voorkeur?”

 

Dat was voordat hij zich richting zijn andere crewleden draaide, die zich aan zijn linkerzijde had verschanst. “Heren! Mr. Salisbury; ik zal u gelijk een eerste les geven, en dat is dat vrouwen reeds de wereld domineren. Er is niets aan te doen - wij mannen zullen er maar mee moeten leven. Of we de ervaring echter aangenaam voor onszelf willen maken of niet, is aan ons.” Hij boog zich wat dichter naar de jongen toe. “En u zult zien dat u het erg aangenaam voor uzelf kan maken, als u zich ook maar een beetje voor de kneepjes van het vak interesseert.” Hij knipoogde richting Raine, voordat hij met een zelfingenomen grijns een hand door zijn donkere haar haalde en zijn blik vluchtig over de twee andere jongens liet glijden, die zich aan beide zijden van de Hoofdmonitor hadden gepositioneerd.

 

“Mr. Lemon, Mr. Rhydderch…” – Ha! Jarenlange ervaring met het uitspreken van die naam had eindelijk zijn vruchten afgeworpen. Daarbij was er met zijn gehoor niets mis, geen onbelangrijke kwaliteit voor een leraar, of de jaren nu al een beetje begonnen te tellen of niet. “Geld is niet het belangrijkste in de wereld – en daarbij heb ik daarvan genoeg. Met een beetje geluk en als mijn agenda het toelaat, kan ik u in deze laatste maanden nog meer leren dan heel Zweinstein u heeft proberen bij te brengen. U zult merken dat succes en faam meer kan brengen dan een goed gevulde kluis bij Goudgrijp – al is het laatste uiteraard niet onplezierig, en brengt u bovendien een voorsprong op de eerste twee. En.. oh, perfect!”

 

Met een enthousiaste blik op zijn gezicht, alsof er zojuist een droom was uitgekomen waar hij al maanden naar had verlangd, staarde hij naar zijn andere Hoofdmonitor die juist op dat moment met een gigantische stapel boeken aan kwam wankelen. “Perfect, perfect! Zet hier maar hier.” Achteloos wees hij naar een klein en wankel krukje, waar de stapel boeken nooit en te nimmer zonder om te vallen op gedeponeerd kon worden. Miss Bowman zat echter op de tafel, dus het kon moeilijk daar! “En Miss Salisbury – uiteraard zal ik uw boek signeren. Hmm.. in een mooie roze inkt, niet?” En hij doopte zijn pauwenveer in het potje, waarop hij verrukt de eerste pagina van het boek met krullende roze letters begon te vullen.

 

Edited by Scott Evergreen

Share this post


Link to post
Share on other sites

In tegenstelling tot sommige van haar mede-Klassenoudsten wist professor Evergreen wel hoe hij naar tevredenheid antwoord moest geven, hoewel zijn reactie op haar verzoek toch wel lichtelijk teleurstellend was. Maar goed, misschien probeerde hij het gewoon professioneel te houden, zo midden in de leerlingenkamer en met nog maar net de functie van Afdelingshoofd achter zijn naam geplakt. Madeline glimlachte warm naar de man en streelde met haar vinger over enkele inktpotjes op de tafel. "Natuurlijk professor, dat begrijp ik volkomen." In alle eerlijkheid had ze niet zoveel behoefte aan Scott's handtekening in volle glorie op haar arm of schouder, de enige lichaamsdelen waar je als vrouw nog wel eens wat van mocht laten zien, want daar was niets spannends aan, dus trok ze met verveeld zuchtje het bovenste boek van Phoenix stapel en sloeg het open op haar schoot. "Ik zal er over nadenken, voor nu een handtekening in een boek dan maar." 

 

Vervolgens draaide ze zich triomfantelijk richting haar mannelijke collega's, die heen heerlijk roddeluurtje aan het houden waren en hun nodige commentaar leken te hebben op het tafereel. Nu had Madeline van Grigor altijd wel gedacht dat hij een partypooper zou zijn, want dat was hij bij werkelijk iedere gelegenheid (love you Maxime) en Raspberry was... nouja Raspberry Madeline had hem nog steeds niet helemaal vergeven voor die ene keer dat hij haar afgewezen tijdens flesje draaien, maar van Raine had ze toch wel iets beter verwacht. Sinds wanneer was hij zo'n saaie drol geworden? Of probeerde hij zich nu te gedragen omdat zijn zusje er toevallig bij was? Hoofdschuddend keek ze de jongen aan en klakte met haar tong. "Ja, Raine. De man spreekt wijze woorden. Ik zal er maar naar luisteren als ik jou was. En je hoeft niet jaloers te zijn. Er is vast nog genoeg aandacht over voor de Grote Hoofdmonitor van Zwadderich." 

 

Oh ja Phoenix was ook Hoofdmonitor, maar eerlijk gezegd vergat Madeline de helft van de tijd steeds dat Phoenix er was. De jongen was nou eenmaal niet zo opvallend. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Yuck! Wat een vervelende man was die Evergreen toch... Meteen publiekelijk Raine de les lezen en dan ook nog eens beweren dat vrouwen de wereld domineren en dat hij zich daar maar beter bij neer kon leggen als hij nog een beetje een leuk leven wilde hebben. Of zo vatte hij het in ieder geval op. Wat was dat nu weer voor een advies? Daar had hij toch niets aan?! Daarbij was hij het er ook helemaal niet mee eens. Vrouwen waren ondergeschikt aan mannen! Dat wist iedereen. Ze waren toch voor een reden het zwakkere geslacht? Ze waren toch voor een reden de partij die het meest kwetsbaar was, die alleen hun reputatie hadden als waarde. Ze mochten om een reden niet meer werken als hun man dat niet wilden en ze moesten vooral nageslacht op de wereld zetten! "Welke kneepjes van welk vak?", bromde hij een beetje nors. Want hij had nu niet het idee dat het hebben van groene vingers hem nu echt heel erg ver zou brengen bij de vrouwen. Nu ja, bij Elara misschien, want zij hield van kruidenkunde, maar dat zei niet dat dat over het algemeen ook zo werkte. 

 

Met een opgetrokken wenkbrauw keek Raine toen naar Madeline. Hij hing tussen interesse en irritate, trok uiteindelijk toch een mondhoek op en sloeg uitdagend de armen over elkaar. "Oja, Madeline? En wat voor aandacht heb jij dan wel niet allemaal over voor de hoofdmonitor?" Ze zou nu vast toch niet ten midden van de leerlingenkamer iets durven te proberen. En dan ging Raine niet af als hij het zou afhouden. Of als hij het niet zou afhouden, dan kwam hij niet in de problemen met Elara. Ik ga er maar vanuit dat die twee een relatie hebben ten tijden van dit topic. "En jouw aandacht is niet zo speciaal, Rosanvallon, want iedereen met een klein beetje aandacht voor je, kan het krijgen." Hij grijnsde een beetje. "Dus ik ben wel benieuwd hoe je het Hoofmonitor speciaal kan maken?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Geld niet het belangrijkste in de wereld, dat was typisch zo'n uitspraak van mensen die nooit krap bij kas hadden gezeten, die nooit de onzekerheid hadden meegemaakt of ze wel genoeg bijeen zouden krijgen om te eten. Evergreen leek hem echt zo'n persoon die alles gegeven had gekregen. Razz voelde zeker jaloezie jegens het leven dat deze professor had geleid. Roem, faam, dat waren dingen waar hij alleen maar van kon dromen. Hij oefende dag in dag uit op zijn muziek, maar zonder geld, zonder de nodige connecties om  hem te lanceren zou hij niet verder raken dan optredens in lokale pubs voor een dronken gezelschap dat meer gaf om een gevuld glas bier dan om zijn gezang. 

 

Echter ergens was hij best nieuwsgierig naar wat hun nieuwe afdelingshoofd hen zou kunnen bijbrengen. Zelfs als het nutteloos was, kon hij het nog altijd overboord gooien en aangezien Raine en Madeline toch aan het bekvechten waren, kon hij van dat moment perfect gebruik maken om haastig een boek naar Evergreen toe te schuiven. "Schrijf maar gewoon op wat dan wel uw gouden raad tot succes is." mompelde hij vluchtig en voegde er op het einde nog een alsjeblieft aan toe, want hoewel Razz niet veel sympathie had voor deze persoon, bleef hij wel een professor.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Blijkbaar had meneer de professor niet goed naar haar geluisterd. Ze had gevraagd waar al die boeken voor waren, niet of hij haar boek wilde signeren. "Nee, ik bedoel..". Het meisje zweeg en staarde vol afschuw naar de kleur inkt die hij gebruikt had.  Roze. Hij had roze gebruikt. Ze trok haar neus op. Hij gebruikte roze alsof ze een klein kind was en dat was ze niet! Ze was al twaalf! Erg groot en volwassen dus. En ze was Klassenoudste, dat betekende toch ook wel wat!

 

Met haar boek in haar handen voegde ze zich bij Raine en Felix. "Kijk dan!", fluisterde ze verontwaardigt, in het geheel niet blij met de handtekening van Professor Roze Inkt. "Raine..". Ze trok aan zijn mantel om zijn aandacht te krijgen. "Kijk dan!". Ze duwde het boek met de handtekening onder zijn neus. "Hij heeft roze gebruikt! Roze". En nee, ze was er niet blij mee. Roze was voor kleine meisjes, niet voor twaalfjarige Klassenoudsten. Ze ging op haar tenen staan om meer op gelijke hoogte met Felix en haar broer te komen. "Kunnen jullie dit weg halen?", vroeg ze zachtjes, zodanig zacht dat de professor het niet zou horen. Hoopte ze.

 

Ze wilde haar nieuwe positie als Klassenoudste niet gelijk weer verliezen omdat ze haar Afdelingshoofd had beledigt. Zie je wel, dat ze al erg wijs was en dus ook groot? Roze, bah!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×