Jump to content
Elaine Foulkes-Davenport

[1836/1837] Something brewing here

Recommended Posts

Donderdag 6 april 1837 

Ze had verwacht dat verloofd zijn niet zoveel invloed op haar zou hebben. Ze wist al dat het een keer zou gaan gebeuren toen haar ouders de eerste keer haar broer hadden uitgehuwelijkt, want dat had voor Elaine toen vastgesteld dat het een Ding was dat en dat het haar ook zou overkomen. Op dat moment, dat waren al weer wat jaren terug en ze was een stuk jonger geweest, was het zelfs zo dat ze het ook heel erg oneerlijk zou vinden als zij niet ook uitgehuwelijkt zou worden want Elaine wilde altijd alles en als een iemand iets kreeg dan wilde zij het ook.

 

Daar was ze momenteel wel een beetje overheen, in deze specifieke situatie dan die karaktertrek gaat er vast lastiger uit. Maar nog steeds was het een situatie die ze eigenlijk wel makkelijk geaccepteerd had. Want het was ten eerste zo erg niet en ten tweede was Irwin er op zijn beurt zo slecht mee omgegaan dat ze het gevoel had dat ze dat moest compenseren. Door.. niet weg te lopen bijvoorbeeld!

 

Maar nu was ze toch op een probleem gestrand met de hele huwelijks situatie en dat was dat ze met een familielid ging trouwen. Dat betekende dus dat ze in de enige situatie zat waar ze niet gewoon haar achternaam hoefde te noemen en zeker te weten dat ze niks fout kon doen. Was het nadeel van een achternaam delen. Gevolg was dat ze begon te twijfelen of dingen wel goed waren en als ze daar aan begon ging het van kwaad tot erger.

 

Tot op het punt van nu, waar ze haar toverdrank, die helemaal niks met de hele situatie te maken had, en waar zij (en haar teamgenoot) al een tijd mee bezig waren, ineens niet goed genoeg meer vond.

 

Weet je ik weet niet of dit idee werkt”, zuchtte ze droevig en sneed ondertussen door in de wortel voor haar op tafel want Elaine had het idee dat je slimmer overkwam als je een handeling deed tijdens het praten. En dan zou Quintin vast sneller denken dat ze gelijk had, dat het geen op niet gebaseerde onzin was (wat het wel was). “Misschien moeten we maar gewoon opnieuw beginnen”.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eh... opnieuw beginnen?! Geschrokken keek Quentin op, want ze waren hier toch al maanden mee bezig geweest! Ze hadden uitgezocht wat ze ermee wilden, waren weken bezig geweest met de juiste ingrediënten uitkiezen en vervolgens met het samenstellen van een recept. Het ging hier niet om werk van een uurtje, of zelfs niet eens werk van een week, maar maanden aan werk. En dat kwam Elaine hem even vrolijk vertellen terwijl ze nu al voor de vierde keer bezig waren met het recept opnieuw te doen.

 

"Nou..." begon hij aarzelend, "dat lijkt me behoorlijk veel werk." Belachelijk veel werk. Zoveel werk dat hij gewoon stellig 'nee' wilde zeggen en het daarbij wilde laten, maar dan kreeg je weer ruzie en tijdens ruzie begonnen meisjes altijd te huilen en dan kreeg hij de schuld, terwijl hij net zo goed tijdens een ruzie begon te huilen, maar dat was dan weer onmannelijk. "Is er iets?" Want ze had zo droevig geklonken en misschien was het iets heel anders, iets dat hij heel makkelijk op kon lossen, en dan hoefde hij niet de komende weken eindeloos aan het werk om de afgelopen maanden in te halen. 

 

"Ik beloof dat ik niets door zal vertellen." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Als je haar had gevraagd of ze tevreden was geweest met een ander antwoord dan ‘ja natuurlijk kunnen we opnieuw beginnen’ dan had ze nee gezegd. Elaine wilde gewoon heel graag haar zin. Maar eigenlijk was dit antwoord nog beter dan waar ze op gehoopt had. Hij zei niet dat ze niet gingen doen wat zij wilde en toonde zelfs begrip, wilde weten of alles goed ging, en beloofde ook nog om het bij zich te houden. Begrip tonen in andere mensen was iets waar ze veel waarde aan hechtte, en ergens was het ook een opluchting dat Quintin het vroeg want dan kon ze het uitleggen en dat luchtte vast op.

 

 

Natuurlijk hielp het ook dat hij nog niet volhard haar eis vermomd als verzoek had afgewezen, anders was ze vast een stuk minder blij geweest met eenzelfde reactie.

Ik weet het gewoon niet meer ”, met een dramatische beweging legde ze haar mes weg om te visualiseren hoe erg ze het wel niet wist, “het voelt gewoon niet goed, het voelt allemaal niet goed genoeg en ik wil gewoon de allerbeste toverdrank ooit”.

 

Zover dus voor die fantastische uitleg die ze van plan was geweest om te geven.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het voelt niet goed? Quentin wierp even een blik op de toverdrank die stond te brouwen, want hoezo voelde het nou weer niet goed? Het was een toverdrank, hij hoorde niet specifiek goed te voelen, hij hoorde gewoon te werken en hun toverdrank deed heel goed zijn werk, hoor. En oké, misschien was het niet de allerbeste toverdrank ooit, maar als je Quentin vroeg wat de allerbeste toverdrank ooit was, dan zou hij zeggen dat Felix Fortunatis al bedacht was. Wat voor andere toverdrank wilde je nog meer?

 

"Wat is er precies mis?" vroeg Quentin, voorzichtig, "want misschien kunnen we er achter komen wat er precies niet goed voelt en dat aanpassen? En in het ergste geval," dat ze, slik, opnieuw moesten beginnen, wisten ze tenminste wat ze niet moesten doen. Maar hij had nog steeds het idee dat er iets anders aan de hand was, hoor. "Wanneer kreeg je voor het eerst het gevoel dat er iets niet klopte?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat ging er mis? Alles ging mis omdat ze gewoon niet honderd procent zeker wist of het goed ging en als iets niet goed was of goede voelde dan wilde ze iets anders, en ze wist niet wat ze aan moest passen want ze wist niet wat het was. Het enige wat mis was was dat haar ouders haar uitgehuwelijkt hadden aan haar neef en dat ze bang niet goed genoeg te zijn, het niet goed genoeg te doen in wat voor haar familie de beste match was die ze ooit gemaakt hadden omdat nu alle problemen tussen de twee takken waren opgelost. Omdat van alle huwelijken waar niks mis kon gaan deze bovenaan stond, omdat ze ook nog voelde dat het niet mis kon gaan omdat ze moest compenseren waar de rest het allemaal verpest had (en ook niet wilde toegeven dat de rest het allemaal verpest had want dat was onaardig.) Het was allemaal verantwoordelijkheid waar ze zowel gevleid bij was dat ze het mocht dragen als zenuwachtig omdat ze sowieso het gewicht niet aan zou kunnen.

 

Maar dat kon Quintin niet oplossen tenzij hij iets aan het drankje kon veranderen waardoor het iets werd waardoor ze of nooit meer onzeker was of dat haar huwelijk met honderdprocent garantie een succes werd.

 

Dat ging je niet oplossen met iets aanpassen.

 

Ik vind het een veel te treurige drank. We moeten iets maken waarvan we zeker weten dat iedereen het leuk vindt daar winnen we vast veel meer punten mee. En ik weet niet wanneer

ik dit bedacht heb maar ik twijfel al sinds begin dit jaar

 

Want dat was het moment dat het huwelijk aan je begon te knagen en je over alles bent gaan twijfelen, Elaine.  

Share this post


Link to post
Share on other sites

Quentin had zo onderhand nog steeds geen enkel idee waar Elaine het ten eerste over had en ten tweede waarom ze nu ineens met dit probleem was gekomen. Ze hadden een heel jaar gehad! Maandenlang dat ze elke week één les besteedden aan dit onderwerp! En nu, nu was het ineens allemaal niet goed genoeg meer? En Quentin was dan weer degene die alles op moest lossen.

 

Oké, dat was hij niet, maar Elaine had ook niet gezegd dat ze het zelf wel op zou lossen en bij zijn ouders betekende het ook altijd dat Quentin het maar moest doen, dus. 

 

"Een treurige drank," herhaalde hij, terwijl hij naar de blauwe drank in hun ketel keek. Maar het was een drank om je nagels direct mee schoon te maken! Wat was daar nou treurig aan? "Misschien kunnen we iets eh... toevoegen?" vroeg hij. "Dat je nagels er extra van gaan glanzen? Of misschien dat het lekker ruikt... Is het dan nog steeds zo treurig?" 

 

Of misschien moest hij met een pollepel op haar hoofd slaan tot ze weer normaal deed. 

 

Maar dat zei hij natuurlijk niet hardop, Q was niet dom, of zo. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

Hij probeerde haar te helpen en het was lief en ze waardeerde het, maar het was niet de oplossing. Want Elaine had in haar hoofd gekregen dat het anders moest en dat ging er niet meer uitkomen. Maar hij deed zijn best en ze vond het ook niet gepast om gewoon te zeggen dat het slechte ideeën waren (waren het ook niet maar het was gewoon niet exact tot op de punt na wat ze wilde ). Dus ze wilde het best proberen.

 

Vanavond ging ze iemand omkopen om perongeluk hun drank om te stoten tijdens toverdranken.

 

Ja je hebt vast wel gelijk”, ze glimlachte liefjes en sommeerde een boek over toverdranken en geuren. “Als we het lekker laten ruiken misschien is dat wel beter, heb jij een idee waarnaar?

 

Weet jij trouwens wat anderen mensen als drank gaan maken

 

Want ze had nog meer nodig om over te stressen!!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, natuurlijk had Quentin gelijk. Hij had vaker gelijk, heel veel vaker, trouwens, maar de rest van de wereld vond nooit dat hij gelijk had, en als je telkens gelijk had en de rest van de wereld dat ontkende, was het plotseling jouw probleem, dus Quentin glimlachte alleen maar naar haar en zei verder niets. Want Q was ook goed in het houden van zijn mond.

 

"Hm..." Hij humde nadenkend, terwijl hij even door het boek bladerde wat ze hem gaf, maar hij kon nu wel zelf een goede keuze maken, maar dan zou Elaine alsnog ongelukkig zijn. "Wat zijn je lievelingsbloemen?" vroeg hij. "Of misschien een andere geur die je heerlijk vindt?" 

 

Andere mensen? Hij wierp een blik om zich heen. "Volgens mij maken Andie en Sarah een toverdrank om nachtmerries tegen te gaan," knikte hij naar de tafel naast hen. "Maar aan die boze blikken te zien die ze elkaar toewerpen gaat het nog niet zo goed." Maar dat kwam waarschijnlijk omdat hij die mint-geur rook en mint werkte juist niet tegen nachtmerries, maar Q ging dat echt niet zeggen hoor, wie dacht je wel niet dat hij was, een Huffelpuffer?

 

Ha.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ik wist niet zo goed wat Elaine’s lievelingsbloemen waren maar volgens haar sterrenbeeld en het magisch netwerk genaamd google zijn witte rozen de bloemen die het beste bij haar zouden passen. Gezien Elaine nooit moeite heeft gehad met zich aan te passen aan vooroplegede vooroordelen over haar bestaan en het bestaan van de wereld om zich heen gaan we dus ook passend en stereotypisch voor witte rozen.

 

Witte rozen zijn mijn lievelingbloemen maar je hebt wel hele verse nodig voor die geur. En anders honing? Honing ruikt ook lekker, wat is jou lievelingsgeur eigenlijk”, nu ze besloten had dat ze een oplossing had om straks toch haar zin te krijgen was haar humeur weer helemaal opgeklaard en dat betekende dat ze weer interesse in iemand anders dan zichzelf kon

tonen.

 

Elaine was op haar best als de wereld precies was zoals die moest zijn.

 

Stiekem wel sneu”, maar ze kon het niet lachen om ergens tevreden te zijn. Als andere faalden was er meer kans van slagen. Aan de andere kant was het wel naar als je echt niet kon opschieten met wie je werkte. Ze wenste de rest misschien wel een slechter cijfer maar geen slechtere tijd toe. “Misschien moeten we eerst even snel een liefdesdrank voor hen maken om ze te helpen”, fluisterde ze.

 

Echt een grapje hoor.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Koffie," antwoordde Quentin, lekker stereotypisch, want natuurlijk was koffie zijn favoriete geur. Maar goed, koffie was saai en honing was een stuk beter en daarbij ging het er ook om dat hij probeerde Elaine tevreden te houden, en niet zichzelf. Quentin was heel goed in zichzelf ontevreden te maken, hij was eigenlijk het meest tevreden als hij ontevreden was, want dan voelde het alsof hij een moeilijk leven had en daar werd hij blij van. "Laten we het dan naar honing laten ruiken," zei hij enthousiast. "Dat kan vast wel." Of misschien witte rozen... Hij maakte wel twee versies, dan kon hij Elaine laten kiezen.

 

Werd ze vast ook blij van. Een keuze maken tussen twee opties was namelijk makkelijker dan abstract alles verkeerd vinden.

 

"Denk eerder dat ze dan afgeleid gaan zijn," grijnsde Quentin. "Dan komt er helemaal niets meer van hun toverdrank terecht." Ja, natuurlijk was het een grapje. Niemand ging echt andere mensen liefdesdrank geven, toch, Elaine? Hm? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Maar ze zouden wel een stuk gelukkig zijn niet?”, humde ze een beetje. Alsof dat het was waar het om ging, alsof ze het niet net een klein beetje serieus gemeend had maar nu ineens nog een heel stuk meer. Want als Quintin gelijk hierin had, en daar wilde ze hem best het voordeel van de twijfel geven want daar was ze toch al mee begonnen het had geen zin om ineens daarmee te stoppen, dan zou liefdesdrank zorgen dat ze zich niet konden concentreren om de toverdrank. Dan was er net een klein beetje meer kans dat hun drank beter zou zijn.

 

En het was niet dat ze iemand kwaad deed, want het zou Andie en Sarah niet eens meer kunnen schelen als ze hopeloos verliefd waren. Iedereen won dan.

 

Misschien zou het zelfs beter voor ze zijn, als je zoveel stress en ruzie krijgt van het maken van een toverdrank dan moet je het misschien maar niet doen

 

Nee, ze had de ironie oprecht niet door.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eh, ja, waarschijnlijk zouden ze dan wel gelukkiger zijn, in het oppervlakkige idee dat iedereen die verliefd was gelukkiger was, maar Quentin had zich in alle eerlijkheid nooit echt beziggehouden met het geluk van andere mensen. Had altijd maar een beetje in de weg gestaan van zijn eigen geluk, dus hij deed altijd maar het minimale, puur om andere mensen tevreden te houden. 

 

Ja, de toverdrank een geur geven waar Elaine toevallig van hield was ook minimaal, want de andere optie was opnieuw beginnen, en dus was het een logische afweging.

 

"Je klinkt haast alsof je het echt wilt doen," lachte Quentin. En daarmee was de grap afgerond, toch?

 

"Ik denk dat we wel klaar zijn voor vandaag?" vroeg hij aan Elaine. Ja, hij moest nog werken aan de geur, maar daarvoor had hij eerst producten nodig die je niet in de ingrediëntenkast kon vinden. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

“Oh prima”, enthousiast begon ze alle spullen bij elkaar te schuiven zodat ze snel weg kon. Hoe eerder ze hier weg was hoe eerder ze haar daadwerkelijke plan in werking kon zetten (al moest ze ook nog wachten tot iedereen het lokaal verlaten had natuurlijk. Dat was beter want dan hoefde ze niemand te vragen voor haar te liegen behalve te persoon die ze zou betalen) “Ik ga anders straks nog wel even naar de bibliotheek iets over geuren in toverdranken opzoeken, mompelde ze binnensmonds gewoon voor de vorm voor ze afscheid nam.

 

Ze ging ook oprecht naar de bieb, ze moest ergens haar tijd doden tot ze eindelijk kon doen wat ze wilde, en hoewel focussen op boeken moeilijk was was zichzel in hyperfocus proberen te dwingen wel en goede afleiding.

 

En toen vond ze oprecht een interessant boek en had ze geen tijd meer om iemand te vinden om haar klusje op te knappen. Was niet heel erg want hoewel ze liever delegeerde kon je ergens ook niet zeker weten of iets goed ging tenzij je het zelf deed. En alles ging goed tot het moment dat het niet meer volgens plan ging en ze met haar ketel toverdank verstijfd in het lokaal stond.

 

Kut.

Edited by Elaine Foulkes-Davenport

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eerlijk gezegd was het vooral toeval dat Quentin nu in de deuropening naar Elaine zat te staren. Hij had wel ergens het idee gehad dat Elaine alles te makkelijk liet vallen, maar hij had dat nog niet in zijn hoofd laten volgen door de suggestie dat ze misschien iets anders van plan was om te doen, wat dan weer zou ontwikkelen in een plan om haar tegen te houden. Nee, Quentin was gewoon vooral bezig geweest met zijn eigen ideeën voor de toverdrank en had dus niet direct aan Elaine gedacht. 

 

Nou ja, ook weer wel, maar niet op die manier.

 

Maar nu stond ze bij zijn toverdrank (oké, hun toverdrank), met een hele schuldige blik op haar gezicht.

 

"En wat denk je dat je aan het doen bent?" probeerde Quentin op zijn Strenge Vader Toon™ te zeggen, maar Quentin had geen strenge vader en dus ook nooit echt een goed voorbeeld gehad en zijn moeder begon altijd direct te huilen, dus aan haar voorbeeld had hij ook niet veel. "Ik dacht dat we pas morgen verder gingen?" Hm? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Elaine was niet altijd een eerlijk persoon, was ze dat wel geweest dan hadden ze niet in deze situatie gestaan. Ze vertelde liever een leugen als het haar beter uitkwam dan de waarheid, praatte iedereen naar de mond en was een meester in spiegelen van andermans gedrag tijdens een gesprek zodat ze haar aardig vonden. Maar dat waren dingen die ze zichzelf had aangeleerd, of leugens waar ze over na had kunnen denken. Zo on de spot geconfronteerd worden met wat ze aan het doen was daar was ze dus absoluut niet goed in.

 

Ik. De toverdrank, ehm”, ze was op zoek naar de juiste woorden die ze kon vertellen zodat Quntin zou denken dat alles goed was en er geen problemen of conflict zouden komen (en natuurlijk zodat ze uiteindelijk gewoon kon doen wat ze wilde) “ik weet het niet”.

 

En toen begon ze toch maar te huilen. Omdat ze gefrustreerd was, zenuwachtig was..

 

En omdat dat altijd werkte om onder problemen uit te komen.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Ze wist niet wat ze kwam doen, tuurlijk, klonk heel logisch, dus Quentin had zijn mond al opengetrokken om een sarcastische opmerking te maken, waarschijnlijk heel eloquent 'hmmm tuurlijk', maar ongemakkelijk sloeg hij zijn mond weer dicht toen Elaine ineens begon te huilen. Dat deed ze erg dramatisch, van die dikke tranen die over haar gezicht rolden en het trillen van haar lippen en oké, jeetje, dat was ook weer niet de bedoeling geweest. 

 

Al had hij niet eens wat gedaan en kon het dus per definitie niet zijn schuld zijn.

 

"Hey, niet huilen," zei Quentin en hij zette ongemakkelijk een stap naar voren, aarzelde even en begon toen maar zachtjes op haar schouder te kloppen. Neem het hem niet kwalijk dat hij niet zo goed weet hoe hij iemand moet troosten, oké? "Het komt allemaal wel goed." Hij zocht even door zijn zakken tot hij een zakdoek vond. Een klein beetje gebruikt, dus met een zwaai van zijn toverstok maakte hij hem snel schoon, en stak hem toen naar Elaine uit. "Gaat het weer?" smeekte hij een beetje. 

Edited by Quentin Kane

Share this post


Link to post
Share on other sites

Met licht trillende handen nam ze de zakdoek aan en veegde ze wat tranen weg. Huilen was de beste truc ooit om onder problemen uit te komen er was alleen een probleem en dat was dat het al snel heel lelijk werd, momenteel was het ook meteen echt huilen geweest wat ze gewoon besloten had niet meer in houden, en dan kon je heel moeilijk het nog mooi en charmant houden zoals bij neppe en geforceerde tranen wel kon. En Elaine was ijdel dus terwijl ze haar tranen droogde met die zakdoek maakte ze zich toch een beetje druk of ze nu niet lelijk leek.

 

Moest ze bijna weer van huilen.

 

Ja, ja het gaat wel”, ze snifte nogmaals terwijl ze zakdoek nog even vast hield voor het geval dat. “Ik ben gewoon zo zenuwachtig voor alles en ik wil niet dat je boos op me bent en..”, en ze keek heel zielig want ze wilde echt niet dat hij boos was. Elaine was goed in boos zijn maar niet goed in mensen die boos op haar waren.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Goed, oké, het ging wel, dus haalde Quentin opgelucht adem. Ja, ze moesten het in principe hier nog over hebben, maar ze huilde nu niet meer en dat was al een hele opluchting zelf. Behalve dat ze direct vroeg of hij boos was. "Nee, nee," zei hij, terwijl hij met een zwaai van toverstok twee stoelen naar hen toe liet vliegen, voor hen allebei. "Ik ben niet boos, maar..." Hij fronste even naar zichzelf en zakte in een stoel. "Wat was je nou eigenlijk van plan om te doen, Elaine?" Hij gebaarde naar de stoel tegenover haar.

 

Goed, ik hoop dat Elaine er een beetje zin in heeft dat haar toekomstige affaire haar een preek gaat geven. Lily, geef haar eens wat daddy issues. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Oh geen zorgen, Elaine had genoeg daddy-issues. Dat kreeg je wel als je vader afwezig genoeg was om je oudere broer meer als een ouder te laten voelen dan een daadwerkelijk ouder, en als deze broer in kwestie dan ook nog eens jaren verdween zonder reden of contact, en dan ook terug kwam uit het niets weer. (Ze zou het nooit zeggen want ze was blij toen hij terug kwam. Maar ergens, ergens had het gemak waarmee hij zijn leven weer had opgepakt, zich weer onderdeel van haar leven had gemaakt haar wel dwars gezeten. Want het was niet eerlijk dat hij jaren kon verdwijnen en ze nog altijd niks anders kon dan blij zijn dat hij terug was).

 

Elaine was er trots op hoellang ze kwaad kon blijven en het was vervelend als er mensen waren die haar talent in de weg zaten.

 

En nu werd ze direct geconfronteerd, en was er niemand anders meer om de schuld op af te schuiven en ze had geen leugen voor de hand dus besloot ze maar de waarheid te vertellen. Koppig zijn op momenten dat je er niks meer won was.. tijdverspilling . Zeker nu ze wist dat ze gewoon moest huilen om haar zin te krijgen, als hij niet blij was met haar antwoord gooide ze gewoon de watervallen weer open  

 

Ik wilde de toverdank weggooien”, ze ging zitten en keek hem zo schuldig mogelijk aan. (Ze voelde zich niet schuldig absoluut niet. Want ze wist zeker dat ze gelijk had gehad en het enige probleem was dat Quintin het plan gezien had voor het af was. Als hij terug was gekomen nadat alles gebeurd was, nadat ze opnieuw waren begonnen dan was hij haar dankbaar geweest. Dan had hij vast iets gezegd in de trant van dat ze gelijk had gehad en het lot het waarschijnlijk met haar eens was geweest, of daar ging ze vanuit.) Maar het was te vroeg of zij was te laat begonnen en daarom zou hij nooit kunnen weten dat ze eigenlijk gelijk had gehad. En daarom moest ze schuldig kijken voor de sympathie.

 

Ik weet dat je niet opnieuw wilde beginnen, maar ik wel want eerlijk het leek gewoon niet meer te redden. En ik dacht.. ik dacht als ik hem liet vallen we extra tijd zouden krijgen, en iets nieuws konden verzinnen. Want eerlijk je ideeen waren goed, maar niet goed genoeg en mijn hele familie wil dat ik alles goed doe en ik kan geeneens een toverdrank verzinnen

 

Het probleem met de waarheid spreken als je het niet vaak deed was dat het bevrijdend was. En dat je er te snel in doorschoot. En nu wist Quitin de helft van haar familie drama. Yay.

Edited by Elaine Foulkes-Davenport

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze wilde de toverdrank weggooien? Quentin keek haar verbluft aan, want al hun werk??? Ja, hij wist dat Elaine hier voor een reden was, maar hun toverdrank! Het was een prima toverdrank, helemaal niets mis mee, ze zouden er vast een goed cijfer op halen vooral als je het vergeleek met wat anderen, maar volgens de uitleg van Elaine was het niet goed genoeg. En Quentin was het er niet mee eens, had ook helemaal geen zin om een nieuwe toverdrank te maken en dat wilde hij dus Elaine ook streng vertellen, hij sloeg zelfs zijn armen over elkaar heen, maar toen flapte ze er ineens uit dat haar familie wilde dat ze alles goed deed.

 

In alle eerlijkheid had Quentin nu last van twee emoties waarvan hij wist dat hij ze niet de bovenhand moest laten spelen. Emotie nummer 1: hij had echt geen idee wat er aan de hand was. Een soort ?????? gevoel, dat echt niet beter valt te omschrijven dan door het overmatige gebruik van vraagtekens. En emotie nummer 2: hij ging echt niet zijn cijfer laten verpesten omdat Elaine last had van wat complexen met haar familie.

 

Maar dat kon je natuurlijk niet zeggen, dus Quentin zuchtte een beetje. "Volgens mij heb je daar best wel last van," begon hij voorzichtig, terwijl hij zichzelf dwong een meer ontspannen houding te geven, "van je familieverwachtingen. Is er iets specifieks of?" 

 

Ja, hij ging een therapiesessie doen met zijn partner om hem werk te schelen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×