Jump to content
Vasilisa Silvershore

[1836/1837] Let's go down and dip our feet in the river

Recommended Posts

Vrijdag 21 april 1837 - 's avonds - boven de kust van Malta

 

De hele dag lang hadden ze heerlijk boven Europa gedobberd, weg van het koude Engeland en richting de warme landen rond de middellandse zee. Zodra ze waren vertrokken wist Lissa al direct dat dit het beste idee was dat ze de afgelopen tijd had gehad. Ja, eenhoornveulens knuffelen was leuk hoor, eerlijk waar, maar een tripje naar Malta was toch veel prachtiger? Maar ze had natuurlijk wel alle leuke ideeën voor zichzelf bewaard, want ze wilde er wel bij zijn, hoor.

 

Maar goed, Malta dus. Ze waren een paar uur geleden aangekomen en nu was het tijd voor het avondeten. Zo op het dek, met een prachtig uitzicht over het eiland en de strand. Er werden cocktails gemaakt, er was heerlijk eten en de wind was misschien nog wel een tikje frisjes, maar magische verwarmers zorgden toch voor een heerlijke temperatuur. 

 

"Is dit niet vreselijk gezellig?" zei ze tevreden tegen de vrouw aan de rechterkant van haar. "Dit is echt het beste tripje wat we tot nu toe hebben gepland!" Tevreden wierp ze een blik naar haar linkerkant, waar de nog altijd bleke Felicia Harding zat. Ja, het was niet Lissa's idee geweest om haar mee te nemen, maar ze ging heus niet tegen haar vriendinnen zeggen dat ze haar was opgedwongen. Dan was het maar haar taak om Felicia in de maatschappij te introduceren. "Eigenlijk moeten we snel een man voor je vinden, liefje," zei ze, terwijl ze voor Felicia een glas sangria inschonk. "Dan kun je altijd mee op dit soort tripjes!"

 

Ik houd van ironie.

 


 

Voor de damesclub <3 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Felicia was niet de enige die een beetje bleek zag. Thomasin, een kleine vier weken geleden bevallen, had ook nog geen al te prachtige kleur. Toch was ze vandaag meegegaan. Het was zitten in een bootje, -virgin- cocktails drinken en andere getrouwde vrouwen beter leren kennen. Dat was belangrijk om te netwerken, want via hun echtgenotes konden de mannen dan vaak weer zakenpartners en dat soort vergelijkbare connecties regelen.

 

Thomasin was moe, ze vond het moeilijk om niet bij Gabriel te zijn, maar Rosie en een vroedvrouw en een gouvernante letten goed op de kleine jongen. Dit was even een dagje voor haar. Ze probeerde het dus ook wel oprecht leuk te vinden, maar goh, wat zou ze nu graag bij man en kind zijn. Niet dat ze dat liet merken. Dat zou heel onbeleefd zijn op dit eerste uitje met de damesclub.

 

"Heel gezellig," beaamde Thomasin dus. Ze glimlachte vriendelijk naar de vrouw die ze als Vasilissa had leren kennen. "Wat voor een tripjes hebben jullie hiervoor gepland? Staat er al iets op de planning voor de volgende keer? Anders kan ik wel een high tea en een les schermen bij mij op het landgoed regelen in mei?" Zo maakte ze én een goede beurt, en als het doorging dan hoefde ze tenminste ook niet zo ver van huis en haard te reizen.

 

Vervolgens werd er druk om een arm, bleek meisje gelegd om te trouwen. Hoewel ze nieuw was, was Thomasin niet het type haar mening voor zich te houden en zeker niet als ze het er niet mee eens was, ook al was het dan niet de meest gebruikelijke mening. "Mijn inziens moet iemand niet aan een huwelijk beginnen, voordat zij daar klaar voor is." Ze glimlachte naar het meisje. "Daarbij is het niet nodig een echtgenoot te hebben om leuke dingen te doen en jezelf te kunnen ontwikkelen." Thomasin knipoogde naar Felicia. "Voor de dertig is vroeg genoeg."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, Thomasin had het echt niet voor Felicia hoeven op te nemen, hoor! Het was heel aardig van haar, en Felicia glimlachte haar ook vriendelijk toe, maar Lissa kon Felicia daadwerkelijk niets maken op dit moment. En zelfs al zou ze de komende drie maanden bezig zijn met een hele hoop mannen voor Felicia rond pareren, van een huwelijk of zelfs een verloving zou het nooit komen, want Felicia zou nooit ja zeggen en Lissa kon in zo'n situatie nooit om Eric heen. Maar hey, als Lissa haar best wilde doen om van Felicia een goede vrouw te maken, zou Felicia instemmen, want eh... dat was per ongeluk precies wat ze nodig had.

 

Dus.

 

Lissa zelf keek een tikje zuur en Felicia probeerde zich die gezichtsuitdrukking goed te herinneren. "Wat een excellent idee, een high tea op uw landgoed!" zei Lissa tegen Thomasin. "Ik weet niet of we genoeg sportieve jongedames in ons gezelschap hebben voor een lesje schermen, maar ik zal eens rondvragen." Felicia zei maar wijs niets dat het haar wel leuk leek om eens te leren schermen.

 

"Goh, voor de dertig, echt?" haakte Felicia dit keer wel in. "Ik weet niet of ik zo lang zou willen wachten, maar inderdaad, er zit geen haast achter." Ze wierp een blik rond de boot. "Hoewel dit soort tripjes best leuk zijn, dat moet ik eerlijk toegeven."

 

"U heeft toevallig geen vrijgezel in uw directe omgeving?" vroeg Lissa zoetjes aan Thomasin. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Die zure blik viel Thomasin ook op, maar ze negeerde deze. Het was haar mening en ze vond niet dat ze daarop terug hoefde te komen, omdat iemand het er niet mee eens was. Thomasin hoefde immers niet te bewijzen dat ze een gegoede dame van stand was, met een zuivere bloedlijn, een adellijke titel en met een familie die een goede naam had in de Magische gemeenschap. Ze glimlachte dus liefjes terug en knikte. "Ik zal er de voorbereidingen voor laten treffen. Als het mooi weer is, dan zou het zelfs buiten in de rozentuin kunnen." Uiteraard met de nodige parasols zodat niemand hoefde te vrezen voor hun prachtige blanke teint. Je moest er na een high tea in de buitenlucht immers niet uitzien als een arbeidster. Dat zou wel weer een beetje schandalig zijn. "En gelukkig is schermen niet de zwaarste vorm van lichamelijke beweging, maar een beetje conditie kan geen kwaad." De vrouw glimlachte. "Natuurlijk moeten we onze mannen laten denken dat ze fysiek superieur zijn, maar zelf je vrouwtje kunnen staan, heeft mij nooit enig nadeel gebracht." Zeker met de afgelopen bevalling en zwangerschap had ze gemerkt hoeveel ze er toch wel aan had gehad, dat ze een goede basisconditie en kracht had. Zo herstelde je vast ook een stuk sneller en kreeg je vast ook een stuk sneller je mooie figuur weer terug. Of dat wilde ze graag geloven, hoewel ze er stiekem voor vreesde dat ze niet meer van de bredere heupen en rondere vormen af zou komen. Armand leek het gelukkig alleen maar mooi te vinden en dat was, uiteindelijk, dan weer wel het belangrijkste. 

 

"Dit soort tripjes zijn inderdaad heel fijn. De boot is prachtig. De sfeer heerlijk ontspannen. Ik moest zeggen dat ik niet wist wat ik heb gemist al die tijd. Ik ben zeker voornemens vanaf nu deel te nemen aan al dit soort activiteiten." Thomasin glimlachte. "Alleen maar mijn complimenten aan de organisatie van vandaag." Ze knikte vriendelijk naar Lissa, want ze had begrepen dat zij verantwoordelijk was voor het tochtje van vandaag.

 

Of Thomasin nog vrijgezelle mannen kende? "Mm. Ik meen dat Lord Whiteshore nog vrijgezel was? Hij had een oogje op uw schoonzuster als ik me niet vergis?", vroeg ze aan Lissa, "maar zij leek geen interesse te hebben in zijn avances." Ze glimlachte subtiel.  De arme vrouw had het vast zwaar om iedereen in haar omgeving te voorzien van een goede partij. "Oh. En was de beroemde Liam Haysward niet nog vrijgezel?" Hoewel hij nu niet echt een heel beste reputatie had over hoe hij zijn afspraakjes behandelde, maar status, faam en rijkdom had hij wel. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Laat het duidelijk zijn dat Lissa Thomasin op dit moment niet mocht. Nu was de lijst van mensen die Lissa wel mocht behoorlijk klein, zelfs in een genereuze bui bestond het merendeel van die lijst uit familieleden en dieren, en haar geweldige man stond helemaal niet op de lijst, ach wat jammer nou, vond Eric vast tragisch, maar Thomasin Hastings mocht dan wel een lady zijn, maar ook uitgesproken. En Lissa hield alleen van haar eigen stem.

 

"Oh, dat klinkt prachtig," zei ze toch redelijk gretig, want het was een gedoe, hoor, om voor elke maand iets te vinden en als anderen het aanboden om de organisatie op zich te nemen, nam Lissa daar graag gebruik van. "Laten we hopen op goed weer, ik ben zeer benieuwd naar uw rozentuin!" Lissa was dol op rozen, in alle eerlijkheid, en thee drinken in een prachtige tuin kon nooit kwaad. De opmerking over conditie beantwoordde ze alleen met een glimlach, want... tja. 

 

"Ach, dank u wel, ik heb veel hulp gehad." Lissa glunderde, een compliment beviel altijd goed, en ze was ook daadwerkelijk trots op hoe alles was gegaan. "En ik hoop u natuurlijk ook vaker te zien!" Ze wilde echt daadwerkelijk dat haar club een succes was, en hoe meer vrouwen van goede afkomst mee zouden doen, hoe beter.

 

Lord Whiteshore... nee, dat was zeker geen optie voor Felicia. Iemand van adel zou toch zeker niet gaan voor juffrouw 'ik kom net uit de gevangenis'? Natuurlijk, ze was onschuldig, maar toch... Maar Liam Haysward... "Ik heb connecties met die familie," zei ze enthousiast. Ja, haar vriendschap met April kon je op dit moment beter niet aanhalen, maar misschien wel om eens een koppelpoging te ondernemen tussen meneer Haysward en liefste Felicia? Ja, zijn reputatie was niet zo fantastisch, maar eh... nogmaals, Felicia kwam uit de gevangenis.

 

"Lijkt je dat niet leuk, Felicia?"

"Ach, misschien, maar meneer Haysward zal het vast druk hebben..."

 

Kwam wel goed. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dat was dan bij deze afgesproken: het volgende uitje voor de Damesclub werd bij Thomasin georganiseerd. Dat had ze alleen nog niet met haar man overlegd, maar de vrouw zag zo snel geen reden waarom hij daar op tegen kon zijn. Het was alleen maar goed als de vrouwen van alle andere belangrijke mannen bij je thuis over de vloer kwamen en een positieve indruk hadden van het landgoed en je gastvrijheid. Dat maakte met elkaar onderhandelen altijd een stuk eenvoudiger. Misschien moest hij, met haar huidige conditie, nog wel hier en daar een beetje helpen. Over conditie gesproken... misschien kon ze die les schermen nog niet eens waarmaken, maar dat was een zorg voor over een maand. Ze zou natuurlijk ook haar (aangetrouwde) nicht Lydia kunnen vragen om te helpen. Het scheen de laatste tijd weer iets beter te gaan met de vrouw en het zou alleen maar goed zijn als ze ook onder de mensen kwam. Daarbij voldeed Lydia aan alle eisen voor lidmaatschap van de Club en zo kon ze voorzichtig aftasten of ze het iets vond. 

 

"Oh, als u connecties heeft, dan is een dergelijke afspraak vast te organiseren." Thomasin glimlachte bemoedigend naar het meisje. Was het slecht dat ze ergens hoopte dat het niet zou lukken? Want ze wist niet of het voor deze Felicia nu zo gunstig was als de man in zou gaan op de uitnodiging. Al wist Thomasin natuurlijk niet dat Felicia net uit de gevangenis kwam. Ze had de afgelopen periode het meeste van het nieuws gemist. 

 

"Ik zal nog wat rondkijken en rondvragen of er andere jongemannen zijn. De neven van mijn man zijn helaas allemaal al verloofd." Hoewel Daniel vast te jong was voor dit meisje en Delano was niet... Thomasin was geen groot fan, laten we het daar maar op houden. Irwin was zelfs al getrouwd, maar die zou ze nooit proberen te koppelen. Dus dat was hoe dan ook geen optie geweest. 

 

"Zijn er de afgelopen maanden nog interessante nieuwtjes geweest? Ik heb wel de belangrijkste nieuwsfeiten meegekregen, maar dan door de ogen van mijn echtgenoot..." Dus alle zaken waar je als vrouw uit hogere kring van op de hoogte moest zijn, had ze gemist. Nu was Thomasin niet zo zeer uit op valse roddels, want daar had ze een hekel aan. Nieuwtjes echter over huwelijken, verlovingen, financiële meevallers of problemen waren toch wel erg handig en praktisch om te weten. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

En fijn, nu had ze waarschijnlijk dus een date. Felicia hield haar uitdrukking zo neutraal mogelijk, maar eerlijk gezegd was ze er best wel chagrijnig onder. Ja, het zou nooit tot iets leiden, ze had een deadline en zelfs al had ze die deadline niet had ze sowieso geen interesse in Meneer Haysward of wie dan ook, maar dat betekende niet dat ze er naar uit keek om een middag door te moeten brengen met een jongeman die ze alleen van horen zeggen kende. Nou ja, hopelijk zou het Lissa niet lukken (ha, Lissa had er daadwerkelijk een talent voor dat er dingen lukten die niet zouden horen te lukken) en hoefde ze geen tijd door te brengen met deze jongeman. Hopelijk.

 

"We vinden vast wel iemand," ging Lissa nog even gezellig door, toen de jongedame verder opmerkte dat ze wel iemand zou bedenken. Felicia glimlachte. Een beetje als een boer met kiespijn, maar niet heel erg.

 

"Ach, nou ja, het grootste nieuws was natuurlijk..." Lissa wierp een blik op Felicia en Felicia besloot maar in te haken: "Dat ik onschuldig ben bevonden en dus uit Azkaban mocht." Ze glimlachte lieftallig. "Maar dat is waarschijnlijk alleen belangrijk nieuws geweest in ons huishouden."

 

Oeps, aan de zure blik van Lissa te zien was ze misschien iets te uitbundig geweest. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Vrijgesproken uit Azkaban?" Het lukte helaas niet om de verbaasde en toch wel enigszins geschokte blik van haar gezicht vandaan te houden. Thomasin keek even niet begrijpend en daarna vragend. "Dat lijkt me een enorme opluchting. Azkaban, bij Merlijn." Ze bekeek Felicia met andere ogen. Het was nog zo'n jong meisje, leek zo fragiel -en een beetje ziekelijk misschien- en ze leek een heel onschuldig type te zijn. Nee, deze openbaring had Thomasin niet verwacht.

 

Alleen dit nieuwtje riep natuurlijk wel allemaal vragen op. "Hadden ze je daar echt opgesloten? Voor hoe lang? En wat moesten ze dan wel niet denken dat je had gedaan?" Ze streek een ontsnapte krul achter haar oor. "Heb je er lang gezeten? Hoe gaat het nu met je?" Dat was toch ook wel erg essentieel. Azkaban was geen plek die je in de koude kleren ging zitten, dacht ze. Thomasin was er nog nooit geweest en dat wilde ze ook graag zo houden, maar de verhalen over de plek waren bloedstollend. "Is het daar echt zo... zoals men zegt?" Ze wilde niet teveel overkomen alsof ze uit was op sensatie verhalen, want ze hield niet van geroddel, maar zo'n verboden en duistere plek zorgde toch wel voor een milde fascinatie en nieuwsgierigheid.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Lissa keek inderdaad zuur, ze keek zo zuur dat het een wonder was dat de limonade in de buurt niet spontaan zuur werd, want dit was dus niet de bedoeling van dat ze Felicia mee had genomen. Ja, het was een beetje een risico geweest, Felicia kwam nou eenmaal uit de gevangenis, maar daarvoor was het wel een aardig meisje geweest. Een beetje raar, misschien, en met een ietwat grote mond, maar wel aardig. Lissa had gehoopt dat Azkaban die grote mond er wat uit had gehaald, maar... helaas dus niet.

 

"Moeten we echt over dit soort nare onderwerpen praten?" deed Lissa een poging, maar Felicia legde vrolijk uit: "Oh, een paar maanden maar. Ze dachten dat ik een moord had begaan, maar het was allemaal een misverstand."[/b ]Lissa nam een slok wijn, maar ondertussen wierp ze wel een blik op het gezicht van Felicia. Ze keek wel vrolijk, maar toch leek er een treurige hint aan haar glimlach te zitten. [b]"Het is... geen prettige plek."

 

"Dus, lady Hastings," besloot Lissa weer in te breken, deels vanwege Felicia, deels vanwege het nare onderwerp en deels gewoon omdat dit echt geen gespreksonderwerp was voor zo'n prachtige dag, "Ik hoorde dat u laatst bent bevallen! Wat fijn!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Een moord?" Thomasin keek opnieuw geschokt. "Maar zoiets denkt men toch niet zomaar?" Oh, nu leek het net of ze bedoelde te zeggen dat waar rook was, ook vuur moest zijn, maar dat bedoelde ze eigenlijk niet op die manier. Wat ze precies wel bedoelde wist ze niet, maar feitelijk was het een soort verschrikking over het feit dat onschuldige mensen zomaar van zoiets ergs beschuldigd konden worden. "Gelukkig was het een misverstand. Hebben ze de eigenlijke dader nu wel te pakken?" Want als er nu nog een moordenaar rondliep in Engeland, die ook nog eens de schuld op onschuldige jonge meisjes wist te schuiven, dan hadden ze toch eigenlijk wel een groot probleem in Brittannië. 

 

Lissa gooide het onderwerp heel plots over een heel andere boeg. Thomasin trok haar wenkbrauwen omhoog, maar knikte toen. Als vanzelf kwam er een warme glimlach op haar gezicht op het moment dat ze aan haar kindje dacht. "Ja, dat klopt. Over drie dagen is hij een maand oud. Gabriel, heet hij, een zoon." Ze glimlachte. "Wat vriendelijk dat u daaraan denkt." Ze nam nog een slokje van haar drankje. "Heeft u al kinderen, Vasilissa?" Aan Felicia, een ongetrouwde vrouw, stelde je dat soort vragen natuurlijk niet. Ook zou ze niet de vraag stellen of de dame naast zich al zwanger was, want aan dat soort vragen moest je je gewoon nooit wagen. Als je mis zat, dan was het een onvergeeflijke belediging. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Felicia glimlachte maar een beetje, want nee, onschuldige jongedames van een goede familie werden niet zomaar in Azkaban gegooid, maar Felicia was dus niet van een goede familie en ook al was ze geadopteerd door de Silvershores, dat betekende niet dat die vlek op haar verleden zomaar verdween. Nou ja, binnenkort wel, want dan zou ze een heel ander persoon zijn en zou haar hele verleden in een graf verdwijnen maar dan niet letterlijk. "Ehm, er is een schuldige gevonden," zei Felicia neutraal, wat waar was, want iemand had de schuld gekregen, maar Felicia wist zeker dat Daniella de moord had gepleegd en niet Georgiana Ingram. Nou ja, maakte weinig uit. "Dus toen werd ik vrijgelaten!" Na twee vreselijke maanden.

 

Oh ja, bedankt voor dit nieuwe gespreksonderwerp, Lissa. Felicia haalde even diep adem en drukte een glimlach op haar gezicht. "Nee, nee, ik heb nog geen kinderen," antwoordde Lissa, een beetje beschaamd voor zover Felicia kon zien. "Misschien binnenkort. We zijn redelijk jong getrouwd, dus er is nog geen haast." Eh, nee, er was nog geen haast nee, maar binnenkort wel. Felicia nam snel een slok wijn om een ietwat hysterische giechel te verstommen. De situatie was gewoon belachelijk! "Had u jonge broertjes of zusjes?" vroeg Lissa nieuwsgierig door. "Ik zelf kom uit een groot gezin, dus ik heb al wat ervaring met kinderen." 

 

Oh ja, dat was leuk. Nu moest Felicia over ongeveer een jaar ook nog gaan doen alsof ze wist hoe een baby zich gedroeg ook. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Helaas, het onderwerp 'Azkaban' was afgerond. Er was geen fatsoenlijke manier om nog langer door te gaan op dat onderwerp. Zeker nu Lissa zo duidelijk een ander onderwerp had aangesneden. Daarbij leek de jongedame ook wat ongemakkelijk en Thomasin wilde Felicia natuurlijk nooit in verlegenheid brengen. Dus fascinerend of niet, voor nu was het genoeg. Wie weet zou ze het meisje ooit nog een keer spreken. Misschien kwam de fascinatie wel omdat Thomasin ooit een keer ook een eeuwenoude dementor tegen was gekomen. Die vijf minuten waren al zo verschrikkelijk geweest, die hadden haar zo leeggezogen en van streek gemaakt, dat ze zich niet kon voorstellen hoe iemand het daar gedurende maanden vol kon houden. Onwillekeurig huiverde de vrouw voor een moment, maar ze glimlachte vluchtig om het te verbloemen.

 

"Oh, nee, ik ben enig kind. Dus de ervaring van jongere broertjes en zusjes moest ik helaas ontbreken. Al moet ik zeggen dat de zorg voor een baby redelijk natuurlijk komt. Daarnaast heb je natuurlijk de hulp van een kindermeisje en de heler. Ook moet ik erbij zeggen dat ik het geluk heb een zeer lieve en betrokken echtgenoot te hebben. Zijn steun en vertrouwen hebben ook zeker goed geholpen." Want ja, in Thomasins ogen was Armand immers een zeer goede en haast de perfecte echtgenoot.

 

"Hoe is het om met broers en zussen op te groeien? Is dat iets wat u zelf ook graag zou willen? Een groot gezin?" Thomasin nam een slokje van haar drankje. Ze begon inmiddels eigenlijk wel weer moe te worden. Niet omdat ze zich verveelde of niet van sociale evenementen hield, maar omdat het haar eerste uitje was na de bevalling, en die was nog maar vier weken geleden, en feitelijk was haar energie gewoon een beetje op en had ze wel weer lang genoeg zo rechtop gezeten. Ze wilde dat echter nu nog niet toegeven.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ach," zei Lissa, vol medelijden, want enigskind zijn leek haar daadwerkelijk het meest vreselijke ter wereld ooit. Was het dan niet vreselijk stil thuis? Zonder al die kinderen? En met wie moest je dan spelen! "Dat lijkt me echt vreselijk," pruilde ze er nog even extra bij. "Was het niet vreselijk eenzaam?"

 

Ach ja, de man. Daar had Vasilisa weinig vertrouwen in, het was niet dat Eric haar slecht leek met kinderen (ze had hem gezien met zijn neefjes en hij was altijd een goede oom geweest), maar Lissa zou Lissa zijn als ze niet wat slechte dingen over Eric wilde bedenken. Maar ja, dat kon ze natuurlijk niet hardop zeggen, dus glimlachte ze maar een beetje liefjes. "Oh, ja, ik zou zeker willen dat mijn kinderen een broer of zus hebben! Zo alleen is ook maar zo..." Ze wuifde de omschrijving weg. "Ik weet niet of ik een heel groot gezin zou willen hebben, maar toch minstens drie kinderen." Het liefste drie meisjes, dat leek haar zo leuk om te hebben, alleen maar dochters!

 

"Wat zijn jullie plannen voor een tweede? Of meer?" Thomasin was wel keurig na haar bruiloft bevallen, maar het had er echt dichtbij gezeten, dus wat betekende dat, dat ze meer kinderen wilden en er haast achter zat? Of dat het kleintje meer een ongelukje was geweest? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Dat viel eigenlijk best mee. Ik had veel vrienden en mijn ouders namen dikwijls de tijd om samen met mij iets te doen of gaven op zijn minst de gouvernante goede instructies." Het was pas toen ze iets ouder was en duidelijk niet het type 'fragiel afwachtend meisje' was, dat haar vader haar steeds vaker op sleeptouw was gaan nemen. Dat was natuurlijk ook waarom ze zo goed had leren schermen. Al maakte haar moeder dat ook wel weer goed met het leren kweken van rozen en al dat soort damesachtige bezigheden. 

 

"Minstens drie. Dat is wel een leuk aantal," humde Thomasin, die daar nu toch echt nog even niet aan moest denken. Dat was haar echter vast vergeven, want ze was net bevallen. Dan waren er wel minder extreme dingen waar je nog niet over na wilde denken, zoals paardrijden bijvoorbeeld. Je zou met een getrokken staf tegen haar slaap haar nu nog niet op een paard krijgen en dan ... auw auw auw... Nee. 

 

Plannen voor een tweede? Goh. Deze vrouw was rap. "Ik ben net bevallen," lachte Thomasin wat ongemakkelijk. "Dan denk je nog niet direct aan een tweede." En als ze slim was geweest en het spelletje goed had gespeeld, dan had ze nu vast iets gezegd dat ze heel graag gezegend wilde worden met een volgende zwangerschap en al van dat soort dingen, maar Thomasin was wel slim, alleen ook veel te eerlijk. Dus de gedachte die dingen te zeggen, schoot wel door haar hoofd, maar ze handelde er niet naar. 

 

"Ik begin echter wel moe te worden. Het spijt me vreselijk, het is zo ongezellig." Ze glimlachte vriendelijk. Alleen dat herstel gebeurde niet van de ene op de andere dag. Helaas, helaas. Ze was moe, eerlijk waar, al zette ze het nu wel wat gemakkelijker in dan normaal.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Felicia had zich expres wat afzijdig gehouden van dit gesprek, natuurlijk, want hallo, ze hoorde als ongetrouwde vrouw dat soort dingen eigenlijk helemaal niet te bespreken maar jeetje, als het had gekund, had ze Lissa allang haar mond dicht laten houden. Minstens drie kinderen? Haha, geen denken aan. Maar ze kon niet tegen Lissa zeggen dat ze helemaal niets te maken meer had met haar eigen toekomst, dus glimlachte Felicia maar een beetje afzijdig en spendeerde ze vooral veel tijd aan het drinken van haar wijn.

 

"Ach, nee, geen probleem," glimlachte Lissa liefjes en ze wierp een blik op haar zakhorloge. "Het is ook best laat, ik denk dat we het feestje maar het beste af kunnen sluiten, niet waar? Maar ik hoop dat iedereen het leuk heeft gehad!" 

 

Felicia zuchtte even, grotendeels opgelucht, en zette haar wijnglas neer. "Het was leuk u te leren kennen, lady Hastings," knikte ze vriendelijk naar de jongedame. Thomasin mocht ze wel, ze hoopte maar dat er de komende maanden niets zou gebeuren waardoor Lissa ineens een hekel had gekregen aan de jongedame en ze een vriendschap met haar kon opbouwen. "En misschien dat ik u snel nog spreek."

 

Ook al was het dan als Lissa. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
This topic is now closed to further replies.

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×