Jump to content
Henry Paget

[1836/1837] Pagets always deserve better

Recommended Posts

Donderdag 23 maart (of een andere datum) - 's avonds - de Ravenklauw leerlingenkamer 

 

Goh, dit was niet de leerlingenkamer van Henry! Nee, dat klopte, vond Henry zelf totaal niet erg want hij was dol op de leerlingenkamer van Zwadderich, half al omdat je niet zo'n dom raadsel hoefde op te lossen voordat je naar binnen mocht maar gewoon het wachtwoord kon gebruiken, maar het was wel de leerlingenkamer van... zijn nieuwe verloofde.

 

Of eigenlijk zijn eerste verloofde, maar nieuw in het principe van: ze waren net pas aan elkaar uitgehuwelijkt en dus was het nieuw omdat de verloving nieuw was. Maia de Liedekerken. Hij had geen idee wie ze was, blijkbaar een Ravenklauwer, blijkbaar iemand met wie hij wel eens las had omdat ze een jaar onder hem zat, en blijkbaar zijn verloofde dus. Zodra hij het nieuws had vernomen had hij dus ook direct besloten om onderzoek te gaan plegen.

 

Door zich gewoon aan te kondigen bij haar leerlingenkamer, want het was niet alsof hij een afspraak ging maken om zijn verloofde te zien, oké.

 

"Ik zoek Maia de Liedekerken," riep hij dus ook rond, zodra hij de leerlingenkamer was binnen gekomen (had hem maar vijf minuten, en de hulp van zijn tweelingzusje, gekost). "Maia, waar ben je? Ben jij Maia?" Hij wees naar een willekeurig meisje, die haar hoofd schudde en hem doorwees naar een ander meisje. Eerste indruk: ze was niet lelijk. Tweede indruk: waarom was ze niet omringd door vrienden?!

 

"Maia, leuk je te leren kennen," zei Henry, terwijl hij de stoel tegenover haar in beslag nam. "Ik ben Henry."

 

Ze wist wel wie hij was, toch?

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

“You get used to someone—start to like them, even—and they leave. In the end, everyone leaves.”

 

Het was nu ongeveer twee weken geleden dat haar leven opnieuw op zijn kop was gezet. Ze had toen te horen gekregen dat haar verloving met Benedict werd geannuleerd. Niet om een heel heftige reden, behalve dan dat Ben en zijn familie gingen emigreren naar heel ver weg. Oh. En haar ouders hadden iemand beters voor haar gevonden. Dus dit was voor hen een goede aanleiding om de verloving te verbreken, zonder dat daar reputatieschade bij kwam kijken. Ze konden haar gewoon aan een nieuw iemand beloven en weggeven, alsof ze een pion was op een door volwassenen bedacht schaakbord. Maia vond het verschrikkelijk, want ze was juist gewend geraakt aan Ben, ze was zelfs -als ze heel eerlijk was- zelfs een beetje verliefd op hem geworden. En verder komen hier nog topics voor. Dus ik laat verdere beschrijvingen en details achterwege.

 

En nu had ze net gehoord wie die nieuwe verloofde was -dankzij haar moeder hoorde ze dit soort dingen tenminste nog per uil-. Het was wéér iemand van Zweinstein,w eer iemand een jaar hoger en wéér iemand van een andere afdeling. Dit keer was het alleen niet Griffoendor, maar Zwadderich. En het grootste verschil was dat deze jongen ook halfbloed was en ook van dreuzelse adel, net als zij.

 

Nee. Ze was er niet blij mee. Ze was verdrietig,had zelfs liefdesverdriet. Ze miste Ben. Misschien had ze Henry moeten zoeken of moeten schrijven? Maar ze had eigenlijk niets gedaan. Maia had zich in een hoekje van de leerlingenkamer teruggetrokken , de benen op de stoel getrokken en in een boek gedoken met een grote dampende mok thee naast zich. Het liefst zat ze zelfs in haar slaapkamer, maar dat kon ze als Hoofdmonitor niet echt maken. Had ze dat nu maar wel gedaan...

 

Maia dook wat dieper in haar stoel, toen er een jongen de leerlingenkamer binnenkwam. Helaas wist iedereen wie zij was, dankzij dat ze HM was, en duurde het dus bijzonder kort voordat iemand Henry naar haar had doorverwezen. Snel ging ze wat rechter opzitten en legde ze haar boek weg op het moment dat de jongen tegenover haar neerplofte. Ze slikte moeizaam. Eerste indruk: help? Tweede indruk: help? Ze glimlachte verlegen, sloeg haar blik neer en was ondertussen naarstig op zoek naar haar stem. Van de zenuwen en het blozen, werden de punten van haar haren tot overmaat van ramp ook nog eens roze.

 

"Goedenavond Lord Paget," zei zei ze uiteindelijk toen ze had herontdekt hoe haar tong werkte. "Het genoegen is geheel aan mijn zijde." Oh, nu was ze vast te formeel. Dit was te formeel, niet? Oh, Merlijn, ze was het vast nú al aan het verpesten. Wat zei je als je verloofde bij je neerplofte? Kon ze niet iets nonchalant zeggen?  "Oh eh...U...Hoe maakt u het?" Vloeiend, Maia, je maakte het nu echt beter...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Bij Merlijn, nu zag Henry ook nog dat haar haarpunten van kleur veranderden. Maia knikte snel. "Een transmagiër," vulde ze zijn zin haast onhoorbaar aan. Ze beet op haar lip. Het was dus niet  de bedoeling dat hij hier al metéén achter was gekomen. Tegenwoordig, nu ze wist wat Benedict -aan hem denken deed nog steeds zeer-, Agatha en Desmond  van transmagiërs vonden, was ze er al minder onzeker over. Ook een leraar had zich er al positief over uitgelaten, bedankt professor Foulkes-Davenport, en daarmee kon het toch oprecht niet zo slecht en duivels zijn als haar vader vond. Maar toch, het bleef eng als anderen het ontdekten en zeker iemand als Henry... Wie weet wat hij met de informatie zou doen. Ze wilde niet dat het publiekelijk bekend werd. Dat wilde ze hem echter ook weer niet vragen, want dan zou ze meteen alweer aan het zeuren zijn en dan leek ze vast nog zwakker en onzekerder dan ze nu spontaan uit zichzelf al deed. "Wat wilt u met me doen dan?" Ze beet op haar lip en ze voelde de spanning in haar buik, haar ademhaling ging ook veel hoger zitten en ze merkte dat van de nervositeit haar hart ook veel sneller was gaan slaan.

 

"Ik spreek Frans. Ik speel geen instrument." Ze wreef nerveus in haar handen. "Ik kan een beetje schilderen. En schaken." Was dat goed genoeg? "Ik ben hoofdmonitor?" Dus dan hadden toch op zijn minst andere mensen vertrouwen in dat ze wat zou kunnen. Het voelde net alsof ze ergens voor solliciteerde. Niet dat ze daar ervaring mee had, maar zoals ze zich nu voelde, paste vast bij een dergelijke ervaring. 

 

"Wat kan u?", vroeg ze uit zenuwen in een poging om ook interesse in hem te tonen. Waarom was dit zo moeilijk? Met Ben was het allemaal makkelijker gegaan, zelfs op zijn moeilijkst. 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een transmagiër. Henry knikte tevreden, want dat was tenminste nog iets. "Nou, ik moet je wel een beetje kunnen showen, toch?" zei hij en hij gebaarde naar haar. "Ik bedoel, ik word ooit de markies van Anglesey, en ik trouw niet zomaar met iemand, dus ik moet wel een beetje bewijzen dat je bijzonder bent, hoor." Maar dit was heel goed, een transmagiër! Daar konden ze vast allerlei leuke dingen mee doen. Het ene feestje zou ze blond zijn, het volgende feestje vuurrood haar hebben, dat soort dingen. 

 

Maar de rest was wel teleurstellend. Ze sprak Frans, dat was iets, maar ze speelde geen instrument (??????) en ze kon een 'beetje' schilderen en schaken. Henry zuchtte diep en wendde teleurgesteld zijn blik af, alsof hij daar direct een veel betere partner zou kunnen vinden. "Nou, dan moet je op les," besloot hij. "Sowieso één instrument, ook zangles en schilderles." 

 

En wat hij kon? Eh... "Twijfel je aan mijn educatie?" protesteerde hij. "Mijn familie heeft de beste tutoren ingeschakeld! Ik ben Lord Paget!" Pff. Verontwaardigd schikte hij zijn kleding nog eens goed. "Denkt zomaar dat ik niet geschikt ben," mompelde hij tegen zichzelf, want Henry's favoriete hobby was passief-agressief doen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij wilde haar showen? Showen! Van het idee kreeg ze het nu al Spaans benauwd. Ze hield haar adem even in, keek hem wat ongelukkig aan. Al probeerde ze haar blik zo snel mogelijk weer op neutraal te krijgen. Niet dat dat lukte, want ze kreeg teveel de zenuwen van deze jongen. Als ze nog geen faalangst had en prestatiedruk ervoer, dan had ze dat waarschijnlijk nu wel ontwikkeld. Aan wie zou hij haar dan willen showen? De gehele adel? Hemeltje lief. Ze was helemaal niet geschikt als zijn verloofde. Maar zag je haar dat al zeggen? Nee he. 

 

Nou moest ze vervolgens ook nog op les. Drie lessen maar liefst. Ze beet op haar lip. "Ik kan wel de keuzevakken Kunst, Muziek en Dans oppakken?", stelde ze voor. Ze zou het daar heel erg druk mee gaan krijgen, maar dan deed ze wel alles wat hij wilde en nog een beetje extra. Ze had er nu al spijt van, want dansles betekende vast dat je anderen ook aan moest raken en elkaar aan moest kijken en dat je opviel als je over je voeten struikelde of op iemands tenen trapte. "Misschien samen op Dansles? Dan leren we elkaar een beetje aanvoelen?" En dan was het vooral heel erg maar één persoon met wie ze dat allemaal moest doen, want anders dan was het straks ook nog elke week een ander. En dan ging ze bij nog veel meer mensen af. Ze was nu ongemerkt best een beetje assertief, maar dat was puur uit overlevingsdrang en niet zozeer zodat ze Henry dan ook met extra lessen opzadelde. 

 

Ojee. 

 

"Nee... Nee... Dat bedoelde ik niet." De punten van haar haren werden spierwit en het trok wat verder omhoog, tot ongeveer op haar schouder. "Ik..ik was gewoon benieuwd wat...waar uw talenten liggen. Eh.. Wat u leuk vindt om te doen?" Ze duwde een streng haar achter haar oor en keek wat ongelukkig naar haar handen die op schoot lagen. "Nee, u bent vast meer dan geschikt." Ergens maar goed, want zij was minder dan geschikt. Hopelijk vulde elkaar dat dan een beetje aan.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Henry zuchtte diep. Het was moeilijk voor hem, deze verloving was erg tragisch en ook absoluut niet wat hij verwacht had, maar misschien moest hij eens wat vriendelijker doen tegen deze jongedame. Had ze niet verdiend, want zijn standaarden waren hoog en ze voldeed er allerminst aan, maar hij wilde nou ook weer niet dat de jongedame zo bang was dat ze geen enkel woord meer tegen hem durfde te zeggen.

 

Dus, Henry ging aardig doen. "Dat is een goed idee," knikte hij naar haar. "Zullen we zeker doen." Niet dat hij die danslessen nodig had, maar ach, zijn vader zou het vast wel een goed idee vinden als hij meer tijd zou doorbrengen met Maia. Een les samen, wat schattig. Blegh.

 

Oh ja, hij ging aardig doen. "Ik ben sportief," knikte hij naar haar. "De jacht, natuurlijk, ben ik dol op. En het beklimmen van bergen." Hij wierp haar een keurende blik, maar het leek haar niet dat ze dat ook graag deed. Ach, dan niet. "En ik kan wel een mooi deuntje spelen op de piano, en ik heb een keurige zangstem. En af en toe schrijf ik eens een gedicht, maar die laat ik niemand lezen." Misschien moest hij haar eens een liefdesgedicht schrijven, zou ze vast blij van worden. 

 

"Jij houdt verder vast van... lezen?" Net zoals zijn zusje. Ew. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ja."

 

Maia hield van lezen. Daar was bij haar weten overigens toch helemaal niets mis mee? Het was fijn, rustig en veilig. Je kon ervaringen opdoen via de ogen van de karakters uit de boeken, avonturen beleven zonder zelf een seconde in gevaar te zijn. Sommige boeken deden haar hart sneller kloppen. Bij andere verhalen raakte je dan weer zo gehecht aan de personages dat je ze zelfs een beetje kon missen als het boek was uitgelezen en er geen vervolg meer op kwam. Haar eigen leven zou vast nooit zo spannend woorden als die van de protagonisten waarvan ze de levens las, maar dat vond zij niet erg. Ze kreeg echter het idee dat haar nieuwe verloofde toch een heel stuk meer van haar verwachtte, dan dat Ben had gedaan.

 

Ben...

 

Als ze aan hem dacht, dan kon ze nog zijn lippen, in die vluchtige kus, op de hare voelen. Dan zag ze weer de blik van pijn in zijn ogen. En dan miste ze hem zoveel dat ze daadwerkelijk pijn kreeg in haar buik en in haar hart. Ze kon dan niet meer eten en ze kreeg een brok in haar keel. Ze beet op haar lip en balde haar vuisten om zo maar de tranen heel erg hard weg te duwen.

 

Focus!

 

"Waar schrijft u gedichten over?" Of moest je dat niet vragen als hij ze eigenlijk ook niet echt wilde laten lezen. "En waar beklimt u dan bergen?" Want echte bergen hadden ze niet in Engeland. Je had in Schotland natuurlijk wel de Ben Nevis, maar dat was maar nét een berg te noemen en daar kwam je ook aan de top door te wandelen -had ze van horen zeggen-. Daar was dan weinig klimmen aan. "We kunnen nu wel een wandeling over het terrein maken?" Want hoewel ze nou niet echt dolgraag met hem alleen was, was dit ongemakkelijke gesprek voeren met allemaal toeschouwers misschien nog wel erger.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, Henry liet aan niemand zijn gedichten lezen, maar hij sprak er wel graag over, hoor! Eerlijk gezegd praatte hij meer over het schrijven van gedichten dan dat hij daadwerkelijk gedichten schreef, maar gezien hij het niemand toch liet lezen, hoefde niemand dat te weten. Score. "Oh, over van alles," zei hij luchtig. "Gevoelens, andere mensen, de zonsopkomst..." Die hij daadwerkelijk nooit zag. "Eigenlijk kan alles me inspiratie geven!" Ja, nu moest hij zeker een gedicht voor haar gaan schrijven. Wel moeilijk, hoor.

 

"Af en toe gaan we op vakantie naar Europa. In Zwitserland hebben ze mooie bergen, hoor, kun je goed beklimmen! En misschien dat ik ooit eens naar Amerika ga, schijnen ze ook goede bergen te hebben." Maar behalve als je magisch reisde was Amerika behoorlijk ver weg en de rest van zijn familie deed dat niet. Maar misschien voor de huwelijksreis over een paar jaar... 

 

"Ach, ja, waarom niet." Hij haalde zijn schouders op en klom overeind uit zijn stoel. "Wat frisse lucht is nooit verkeerd. Bent u meer een wintertype of een lentetype?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Gevoelens? Ja, natuurlijk begreep ze wel dat Henry gevoelens had, maar dat hij dat toegaf en blijkbaar ook erkende dat hij over die emoties gedichten schreef, was wel bijzonder. Zeker omdat hij Zwadderich deed. Ze had het vooroordeel dat die lui ontkende überhaupt in staat te zijn tot gevoelens anders dan wraak en het genieten van andermans ellende. Misschien was dat gebaseerd op dat toch de meeste van de personen die haar ooit gepest hadden in de groene afdeling zaten. "Wat mooi dat u over zoveel kunt schrijven." En nee, ze verwachtte helemaal niet dat hij een gedicht voor haar zou schrijven. Ze zou er in ieder geval niet om vragen. Het idee al... ze wilde deze jongen nergens toe verplichten. Hij werd er al toe verplicht de rest van zijn leven met haar door te moeten brengen.

 

"Ik kom uit Luxemburg. Daar hebben ze geen bergen. Maar het is er wel mooi." Dat wist ze dan vooral van het uitzicht uit haar torenkamer en de zeldzame ritjes met de koets door het landschap. "Mijn familie heeft er twee kastelen, ten midden van heuvels en een bos." Oh nee, nu klonk ze vast heel opschepperig. Ze beet op haar lip, want dat was niet de bedoeling. "U ziet het vast nog eens." Met een feestdag of... ooit. "Wanneer wilt u naar Amerika?" Ze deed echt heel heel heel erg haar best om een normale conversatie te voeren.

 

Ook Maia kwam overeind. Zou hij nu verwachten dat ze aan zijn arm zou lopen. Hij was een stuk langer dan zij, merkte ze al wel. En breder. Maar dat lag misschien ook aan dat zij zo frêle gebouwd was. "Meer een lentetype?" Zei dat iets over iemand? Door de sneeuw wandelen met Ben was wel leuk geweest. En sneeuwpoppen bouwen met hem samen ook. Toch vond ze het fijner als het weer warmer werd buiten, als de wereld weer groener werd, als er bloemetjes tussen het gras omhoog kwamen en er overal weer jonge dieren waren. "En u? Zomer of herfst?" Want zijn vraag precies spiegelen kwam dan vast weer heel erg lui over. En een helemaal nieuwe vraag bedenken was lastig. Elke vraag leek toch niet goed genoeg te zijn, of te kritisch, of misschien vond hij haar dan wel raar. Het liefst wilde ze gewoon van hem weten wat hij nu van haar verwachtte en wilde en dan zou ze proberen daaraan te voldoen. Ook wilde ze weten hoe hij dacht over studerende vrouwen. Ze had niet zoveel ambitie om later een werkende vrouw te worden, maar studeren wilde ze wel graag.

Maar ja, dat soort vragen stelde je allemaal niet.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh nee, twee kastelen klonk niet opschepperig. Tenminste, niet in de buurt van Henry Paget, wiens familie ten eerste drie huizen had op verschillende locaties in Groot-Brittannië, en ten tweede... tja, Henry zelf was een beetje opschepperig. Dat was niet goed, een jongeman hoorde niet opschepperig te zijn, maar gewoon beleefd en bescheiden, maar ergens was er iets niet goed gegaan tijdens de etiquette-lessen. Tja, sorry, Maia. Je moest het er maar mee doen.

 

"Oh ja, vast wel," knikte hij, een beetje afwezig. "Misschien tijdens de zomervakantie?" Vond zijn stiefmoeder vast wel een goed idee, als hij een zomer lang doorbracht met zijn verloofde. Yay. "Of wil je soms bij mij komen logeren? We hebben meer dan genoeg ruimte en dan hoef je niet eerst helemaal terug te reizen naar Luxemburg." Was vast een heel gedoe. Daarbij hoorde hij aardig te zijn tegen Maia en dan was haar uitnodigen vast wel aardig, toch?

 

Henry stak inderdaad een arm naar Maia uit, want bepaalde delen van de etiquette was wel blijven hangen, goed zo, Henry. "Lente-type," herhaalde hij, een klein tikje spottend, want hij vond Maia niet bepaald het type om tegen de stroom in te gaan en haar eigen antwoorden te bedenken. "Hm, als ik per se uit die twee moest kiezen... Dan toch meer het herfsttype. Hoewel de zomer wel heerlijk is, hoor, maar op een gegeven moment mag er van mij altijd wel een einde komen aan die eindeloze zomerdagen. Tijdens de herfst gebeurt er tenminste nog eens wat nieuws." 

 

En studeren? Je zou Henry eerst eens moeten uitleggen waarom iemand in vredesnaam zou willen studeren. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Logeren? Oh hemel, dat was... snel. Ze kende elkaar net en nu wilde hij al dat ze de zomervakantie met hem doorbracht? Nu ja, het kon best zijn dat dat moest. Alleen had Maia dat feit misschien ergens een beetje willen negeren? Ze zou de komende zomer immers bij Ben gaan logeren, en hij bij haar, maar dat ging natuurlijk niet meer door nu hij naar Amerika was vertrokken. En met Henry? Oh. Ze voelde zich nu al nerveus, echt waar. Dan waren ze pas verloofd en na de zomer zou hij dan vast en zeker op haar zijn uitgekeken, want ze vast zonder twijfel veel te saai voor deze jongeman. Ze zuchtte inwendig, probeerde aan de buitenkant niets te laten merken, maar ze was op het moment een beetje verstrikt geraakt in een spiraal van catastrofaal denken. Oops. Ze moest natuurlijk wel nog iets zeggen ook. "Ja." Fantastisch. 

 

En daar was zijn arm. Maia slikte moeizaam. Ze wilde hem niet aanraken. Was dat stom? Ze voelde daar echt een enorme drempel voor. Alleen haar hand niet op zijn arm leggen, zorgde waarschijnlijk voor een nóg ongemakkelijker situatie. Want dit was hoe het hoorde en als ze niet meedeed, was ze onbeleefd. Of misschien zag hij dat wel als een regelrechte afwijzing. En hij leek net al een beetje gepikeerd, omdat hij dacht dat ze kritisch was naar zijn educatie. En dus legde ze maar haar hand op zijn arm, waarbij de tegenzin hopelijk niet al teveel van haar gezicht afstraalde. Sorry, Henry, het was niets persoonlijk, maar hij was geen Benedict en ze kende hem pas net. 

 

Overigens wist Maia niet wat er verkeerd was aan haar antwoord. Ze hoorde de spot heus wel. Het was toch echt één van de twee opties die hij haar had gegeven. "Ja. In de winter heb ik het zo koud," verdedigde ze snel haar antwoord. Was er iets met de lente? Was ze daar misschien niet dartel genoeg voor? 

 

"De herfst altijd zulke prachtige kleuren, niet? En de lucht ruikt dan zo kruidig en aards." Ja, als je in een toren zat opgesloten, dan waren dat soort kleine veranderingen en opvallendheden het hoogtepunt van je dag. 

 

En toen viel een stilte. Want Maia wist gewoon niet wat ze verder moest zeggen. Gelukkig waren ze aan het wandelen. Dan hadden ze in ieder geval nog íets te doen. 

Dit was een ramp, ramp, ramp. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Pff, snel? Viel toch best mee? Ja, hij was nog maar net met Maia verloofd, maar wat dacht ze dan, dat ze elkaar jarenlang met rust zouden laten tot ze eens moesten trouwen? Dat ze elkaar misschien één keer per week zouden spreken? Nee, echt niet. Henry had namelijk wel dat hij Maia om moest bouwen tot een geschikte verloofde voor hem, en daar had hij tijd voor nodig. Plus, als ze eenmaal getrouwd waren moesten ze sowieso tijd met elkaar doorbrengen, dus kon hij haar maar beter zo snel mogelijk leren kennen. 

 

"Dus, geen fan van sneeuw," trok hij de conclusie, terwijl hij haar uit de leerlingenkamer begeleidde. Dat was jammer, want Henry vond wintersport best leuk en hij had toch gehoopt dat Maia hetzelfde vond. "En een voorliefde voor warmte." Dan moesten ze tijdens de zomer maar vaak weg naar warme landen, dat was ook best leuk. In Italië hadden ze vulkanen om te beklimmen! 

 

(Ah, ik lees nu net terug en zie dat Henry inderdaad had gevraagd naar de lente, en ik dacht toch zeker dat het de zomer was D< Nu was hij voor niets spottend.) 

 

"Hm, ja," knikte hij, want Henry gaf eerlijk gezegd weinig over hoe de bomen kleurden tijdens de herfst. "Maar de dagen worden wel steeds langer en dat vind ik dan weer zonde. Maar tijdens de winter, als het eenmaal begint te sneeuwen, ben ik dat zo weer vergeten." Zo aardig was hij dan wel weer tegen de natuur.

 

"Ben je graag buiten?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Maia knikte, bevestigde dat ze wel van warmte hield, niet wetende dat ze nu waarschijnlijk haar lot bezegelde dat ze in de zomervakantie vulkanen moest gaan beklimmen, met Henry, in iets meer hitte dan haar lief was. Arm kind. Ik voorzie nu al appelflauwtes, bevangen worden van de hitte en letterlijk geen stap meer kunnen verzetten omdat al je spieren verzuurd zijn en je longen overuren maken, want een conditie had Maia niet. Ze kon wandelen... Ja. Ze kon wandelen. Waarschijnlijk leerde ze dan liever hoe je je botten kon breken in de sneeuw, terwijl je een poging deed je balans te vinden op twee planken, die men doodleuk onder je voeten had gebonden. Maia is niet zo'n sporter... voor het geval dat nog niet zo was opgevallen. 

 

"Waarom is het zonde als de dagen langer worden?" Dat was toch juist handig. Dan was er langer licht, dan kon je langer lezen en schrijven, zonder dat je ogen hard moesten werken bij een flikkerend haardvuur en je uiteindelijk de lichtvlekken voor je ogen zag dansen, terwijl de letters als mieren over je papier kropen. "Dus zelf houdt u van de korte donkere dagen met kou en sneeuw? En een haardvuur en warme chocomel?" Ze vroeg het laatste hoopvol, want dan was er nog iets wat ze beiden leuk konden vinden aan de winter. "En sneeuwpoppen maken." Want dat had ze met Ben gedaan. Dat had ze toen wél leuk gevonden. 

 

"Ik hou wel van wandelen in tuinen." Op plekken waar de wegen makkelijk begaanbaar waren en waar je kon kijken naar bloemen en planten of een mooie fontein. Ze hield niet zo van bospaden waar je ieder moment kon struikelen over een boomstronk, omdat je je voet niet hoog genoeg had opgetrokken, of waar je plots tot halverwege je kuiten in de modder weg kon zakken. "En u?" Ze won echt de originaliteitsprijs voor vragen stellen, hoor. 

 

"Heeft u nog broers en zussen?", deed ze een poging om een nuttige en geïnteresseerde vraag te stellen. "Als ik me niet vergis, heeft u een jongere zuster in Ravenklauw, toch?" Eigenlijk was dit echt heel saai om te vragen, maar ze wist gewoon niets beters. Misschien moest ze eens aan Agatha vragen of zij nog tips had hoe je een normaal gesprek met een jongen kon voeren. Zij had al twee vriendjes gehad. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ik moet nu toegeven dat ik ALWEER precies het tegenovergestelde heb getypt dan ik bedoelde. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat Henry dus het jammer vond dat de dagen korter werden, maar helaas. 

 

"Dan is de nacht korter," legde hij rustig uit, want hij wist heus wel dat het een andere mening was dan gebruikelijk en hoewel het dus Henry's mening was en dus bij voorbaat al de beste mening ter wereld moest zijn, was niet iedereen het er mee eens. Dat lag aan hen, natuurlijk, maar Henry was lief genoeg om het ze uit te leggen, hoor. "En tijdens de nacht gebeuren juist alle leuke feestjes, dus kortere nachten zijn kortere feestjes." In Henry's ogen dan. "En ja hoor, haardvuur, warme chocolademelk, gluhwein, skiën..."

 

Nah, geen zorgen, Maia, je hoeft heus niet te skiën. Zo gemeen is Henry nou ook weer niet.

 

"Ah, we hebben een aantal mooie tuinen bij Beaudesert," knikte hij naar Maia, "dus meer dan genoeg tijd om te wandelen." Kijk nou eens, hij vond haar nog aardig worden ook. "Ik vind wandelen een beetje saai, maar tja, je kunt niet altijd paardrijden. Kan jij paardrijden?" Anders moest ze dat ook maar gaan leren. Maia zou een drukke zomer krijgen.

 

"Een tweelingzus, ja," verbeterde hij haar. "Constance." Hij haalde zijn neus op. "Vervelend kind. En nog een zusje, Eleanora, in Huffelpuf. En een kleine halfbroer, maar die zal waarschijnlijk nooit naar Zweinstein gaan." En deed er dus ietwat minder toe. "Maar ik heb ook veel ooms en tantes en neven en nichten, dus het is een grote familie. Heb jij ook een grote familie?" Hij betwijfelde het, ergens. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Oh."

 

Henry hield van de nacht. Blijkbaar gingen zijn feesten de hele nacht door? Maia ging altijd braaf naar bed om tien uur in de avond. "Bent u dan niet bang in het donker?" Maia wel. Kwam dat nog als een verrassing? Aan de andere kant was de nacht wel een stuk rustiger en stiller, waren er minder mensen en dan was je tenminste niet zo zichtbaar, maar dat woog toch niet helemaal op dat er 's nachts vaak personen met verkeerde intenties rondliepen. "Ik heb nog nooit glühwein gedronken." Henry zou Maia nog aan veel eerste ervaringen kunnen helpen. Gelukkig dan geen skiën. 

 

Wat opgelaten schudde Maia haar hoofd. "Nee, ik.. nee." Ze mocht nooit naar buiten in de tijd dat ze thuis was geweest. Haar vader wilde niets liever dan haar verstoppen en haar bestaan ontkennen. Op Zweinstein leerde men geen paardrijden. Dus dat kon ze niet. En wandelen was dus saai. Er was weinig wat Maia daar aan kon doen, want ze kon ook niet zwemmen, of klimmen, of varen, of...wat dan ook. Ja, als ze dit allemaal moest leren, dan hield ze deze zomer geen vrij moment voor zichzelf over. 

 

"Oh, dat lijkt me vervelend? Om geen goede band te hebben met uw tweelingzus?" Niet dat zij een goede band had met haar familie, op haar moeder na. "Ik heb één oudere broer, maar hij is niet magisch. Hij kan wel paardrijden." Voor het geval dat dat een belangrijke kwalificatie was voor Henry. "En verder zijn er ook heel wat ooms en tantes, maar die ken ik niet zo goed." Die kende ze niet, maar dat was ook weer zo stom om te zeggen. Ze wilde niet haar zielige verhaal ophangen over hoe ze was opgegroeid. Hij vond haar zonder een dergelijke verhaal toch vast al een loser. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Bang in het donker?! Henry wierp Maia een bezorgde blik toe, want hij dacht dat bang zijn in het donker iets was voor kinderen en ze was toch niet jonger dan hij dacht, he? Merlijn, straks zou hij uitgehuwelijkt zijn aan een eerstejaars, dat was beschamend. "Wie is er nou bang in het donker?" vroeg hij maar, een tikje bezorgd, een tikje beledigd, een tikje verbijsterd. Probeerde nog een woord te vinden dat begon met be-, maar het is me niet gelukt. Heb ook niet heel veel moeite gedaan, om eerlijk te zijn.

 

"Ook geen paardrijden," mopperde hij toch een beetje. "Hebben je ouders helemaal niets aan je opvoeding gedaan?" Wat beschamend, gewoon. Goed, dat kwam er dan ook nog weer bij. "Mijn zusje heeft een pony, daar mag je vast wel op leren rijden." Als ze maar ook niet bang was voor paarden, anders werd het allemaal wel heel lastig. Misschien vond ze het zelfs wel leuk! En... dan moest hij haar ook een pony kopen. Hm.

 

"Ah, vervelend, vervelend..." Hij haalde zijn schouders op. "Ze is gewoon zo saai. Ik heb nog een ander zusje, die is wel heel leuk, maar wel een beetje jong. Jonger dan jij zelfs." Met maar liefst een heel jaar!!! Ja, dat was wel erg veel, hoor. "Maar ik kom uit een hele grote familie. Veel ooms en tantes en die zijn soms weer getrouwd en hebben dan weer veel kinderen gekregen. Het merendeel zit ook niet op Zweinstein, maar tijdens de vakanties zien we ze vaak!" En dan moest Maia dus ook met iedereen kennis maken. "Houd je van kinderen?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Oh, v-vast niemand." Maia glimlachte maar vluchtig. Ze ging nu echt niet toegeven dat zij wel bang was in het donker. Tenminste, als ze alleen was in het donker. Met een beetje geluk zou Henry dat dus niet doorhebben, want ze was of met hem samen in het donker. Of alleen; en dan zag hij haar toch niet. Door dit leugentje om bestwil begon ze wel heel erg te blozen, en haar haren deden mee, soms was het zo verschrikkelijk lastig als je je emoties op je wangen droeg. Blozen was echter iets waar je, met alle wil van de wereld, geen controle over had. 

 

Gelukkig, 'gelukkig', zei Henry vervolgens iets wat haar reden gaf om te blozen. Dus misschien viel het niet eens op dat de oorspronkelijke aanleiding misschien niet iets was wat paste bij het gedrag van een jongedame. Ze slikte en beet op haar lip. Maia had heus wel een verklaring voor waarom ze zoveel dingen helemaal niet kon, maar ze vertrouwde Henry nog niet echt voldoende om hem die ook te geven. "Sorry," zei ze dus ook maar zachtjes. "Ik kan het wel allemaal inhalen?" Nee, dit werd inderdaad geen rustige zomervakantie meer, want het aantal verschillende lessen bleef zich in dit eerste gesprekje maar opstapelen. "Bedankt dat u me zo wil helpen."

 

"Wat maakt uw zusje saai?" Hopelijk niet het feit dat ze in Ravenklauw zat en van boeken lezen hield, want dan wist Maia ook meteen wat Henry van haar zou vinden. "Hoe oud bent u dan precies?" Ze had gedacht dat hij een jaar of vijftien, misschien zestien, was, maar op de manier waarop Henry kreeg, had ze het idee dat ze echt minsten vijf jaar scheelden. Het kon, maar dan was hij óf laat begonnen met Zweinstein, óf hij was al een paar keer blijven zitten; en dat laatste leek haar niet aannemelijk. 

 

Hoeveel was veel kinderen? "Is veel kinderen gebruikelijk in uw familie?", vroeg ze aarzelend. Hemeltje, daar moest ze nu toch echt niet aan denken. Ze verschoot ook wederom van kleur toen Henry haar vroeg of ze van kinderen hield. Daar was ze echt nog niet aan toe, hoor! Ze knikte echter, want ze wilde niet met nóg iets tegenvallen. De waarheid was dat ze eigenlijk geen idee had. Ze had nooit met kinderen te maken gehad. De eerstejaars waren de jongste andere kinderen waar ze ooit mee te maken had gehad. "Ja," loog ze dus maar opnieuw, "Ze zijn altijd heel schattig." Dat was in ieder geval wat ze andere meisjes er wel over had horen zeggen?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat zijn zusje saai maakte? Nou... "Ze houdt zo van boeken," klaagde Henry, terwijl hij dramatisch in de verte staarde en even niet lette op Maia's gezichtsuitdrukking. "En ze houdt niet van feestjes en met mensen praten." Maar ze kon wel paardrijden, dus de Pagets konden hun dochters beter opvoeden dan de de Liedekerken, dat was weer duidelijk. Maar dat was oké, Maia had nog tijd om het allemaal te leren, want ze waren dan wel verloofd, Henry was heus niet van plan te trouwen tot eh... na Zweinstein? 

 

(Nu moest Henry toegeven dat hij daar mogelijk net zo min wat over te zeggen had als het feit dat hij überhaupt verloofd was, maar dat hoefde hij niet hardop toe te geven, oké?) 

 

"Ik ben vijftien," knikte hij naar Maia, en hij wierp haar maar weer eens een blik toe. Tja, ze was wel leuk hoor, om te zien. "Ik verjaar op 9 december. En jij?" Een jaar jonger, toch? Misschien eentje meer... Dat kon wel. "Constance is mijn tweelingzus, maar ik heb ook een zusje, Eleanora, die is nu dertien, en een klein broertje, baby Henry. Die is een paar jaar oud." Ja, vraag maar niet waarom hij ook Henry heet, want ik ben er zelf ook niet achter.

 

"Hm, ja, best wel..." Hij deed een poging om op zijn handen te tellen hoeveel ooms en tantes hij had, maar hij raakte al snel al zijn vingers kwijt en dan gelijk het overzicht. "Dan vind je mijn broertje vast leuk!" Zijn vraag was redelijk onschuldig bedoeld, hoor, hij wilde echt nog geen kinderen. Nee, hij wilde gewoon weten of Maia het leuk zou vinden om met de kleintjes te spelen thuis. "Hoe oud is jouw eh... broer, zei je?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ergens was het een geruststelling dat Henry's tweelingzus dus eigenlijk wel een beetje op Maia leek, want dan was ze in ieder geval niet de enige. Aan de andere kant, Henry vond zijn zus verschrikkelijk omdat ze van lezen hield, net als Maia, en omdat ze niet van met mensen praten en feestjes hield, net als Maia. En als ze dat moest kunnen om zijn goedkeuring te krijgen? Dan zou ze ofwel doodongelukkig worden met Henry, ofwel doodongelukkig worden door alles wat ze moest doen om hem tevreden de hebben en houden. Zou dat haar ooit lukken? Voor nu zag ze het somber in, maar gelukkig waren ze alleen nog verloofd. Ze had nog even om zichzelf zoveel mogelijk te verbeteren. Hopelijk zou ze ooit op een dag dan zijn goedkeuring weg kunnen dragen. Was Benedict er nog maar. Bij hem voelde ze zich op haar gemak. Dat zou ze bij Henry vast nooit bereiken.

 

"Ik ben veertien. Mijn verjaardag is op eenendertig oktober." Wat volgens haar vader heel typerend was; dat een monster werd geboren met Halloween. Nee, dat was niet waar. Dat had hij nooit zo gezegd, eigenlijk, maar Maia kon het zich heel levendig voorstellen dat hij dat eigenlijk wel dacht. "Waarom heet uw broertje ook Henry?" Sorry, dat kon ik niet laten.

 

Maia glimlachte wat gelaten en knikte maar. Ja, ze vond zijn kleine broertje vast leuk. Ze zou het echt niet weten. Misschien zou het meevallen. Met een beetje geluk waren kleine kinderen juist makkelijker om mee om te gaan? Zolang niet iedereen teveel naar haar zou kijken hoe ze het zou doen, want dan zou ze alleen al van de spanning en de zenuwen niet meer functioneren.

 

"Mijn broer is zestien. Hij heet Joseph. Hij kan wel paardrijden, dansen en zwaardvechten. En hij heeft een roofvogel, die hij kan laten jagen." Henry zou haar oudere broer vast een stuk aardiger en interessanter vinden dan dat hij Maia vond. "Hij is alleen niet magisch." Dat dan weer niet. Dus daar had ze in de tovenaarswereld dan toch weer een plusje door voor.

 

Maia haalde diep adem. Ze voelde zich ongemakkelijk, maar ze wist op dit moment echt niet meer wat te zeggen of te vragen. Dus hield ze maar haar mond. Ze hoopte dat hij -wederom, en het zou vaak nog veel vaker moeten in de toekomst- deze stilte kon vullen. Misschien vond hij het wel niet erg als ze samen naast elkaar konden lopen zonder per se wat te moeten zeggen, maar meestal vonden mensen het dan op den duur vervelend om met je om te moeten gaan. Of ze vonden je saai en ongezellig. Ze wilde het heus wel, hoor, maar ze wist gewoon niet hoe. En elke vraag en elke stap voelde zo geforceerd. Zou ze dit ooit onder de knie krijgen?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×