Jump to content
Anne Lennox

[1836/1837] The totally responsible Bailey-still-lives-party

Recommended Posts

7 maart 1837, 's avonds

 

Bailey was al een jaar oud! Het was iets heel bijzonders voor Anne en Ronan, want Bailey was eigenlijk de reden dat ze bij elkaar kwam en gingen trouwen. Na drie maanden getrouwd te zijn, werd Bailey geboren en moesten de kersverse ouders verantwoordelijk zijn tegenover hun baby en dat was gelukt! Want vandaag was de baby een jaar oud en er was was niets gebeurd. Geen vreemd ongeluk of wat dan ook. Dit was dan ook reden voor een feestje. Het was niet alleen een feest voor Bailey, maar ook die voor Ronan en Anne, die best goede ouders bleken te zijn. Anne was zeer verbaasd dat zij toch nog best een verantwoordelijke ouder bleek te zijn. 

 

En omdat Anne en Ronan alles leken te vieren in een bar, heb ik besloten dat ze met z'n allen daar zaten. Shoot me if you disagree. Ronan had alcoholvrije drankjes gemaakt voor Anne, dus ze kon gewoon gaan drinken, ook al was ze alweer drie maanden zwanger. Dan werd hun gezinnetje nog eens uitgebreid. Tweeënenhalf jaar geleden had ze nooit gedacht dat dit haar leven zou worden, maar het was echt geen slecht leven, integendeel. Het was waarschijnlijk een hele tijd geleden dat ze voor het laatst zo gelukkig was. 

 

Ze hief haar alcoholvrije drankje omhoog. "Op Bailey, dat ze nog veel verjaardagen mag meemaken!"

 

OOC: Open voor alle vrienden en familie van Anne en Ronan 

Share this post


Link to post
Share on other sites

George had het geluk om zowel een vriend als een familielid te zijn. Een vriend van Ronan, een familielid van Anne, en hopelijk ook een vriend van Anne, want George vond dat hij nooit teveel vrienden kon hebben. Te weinig, eerder, maar als hij bevriend was met de helft van de wereldbevolking zou hij nog met spijt naar de andere helft kijken en hopen dat het ooit goed tussen hen kwam.

 

Was ook de blik die hij gebruikte bij zijn vrouw, overigens. 

 

"Nog vele jaren!" toaste hij bij Anne en hij glimlachte vrolijk naar de jonge Bailey. Wat een lief meisje, en al één jaar oud! De tijd ging echt te snel. Ja, hij had vijf dagen geleden ook een kind gekregen, die was al helemaal klein, maar dat was natuurlijk iets heel anders. "Ik heb geen verjaardagscadeautje," gaf hij toe, "maar ik heb wel een idee." En hij zwaaide vrolijk naar de barman. "Zeg, wat kost het eigenlijk om deze bar te kopen?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, het was tijd voor een feestje, want Bailey was alweer één jaar oud. Ronan was trots, op zichzelf, op Anne en op zijn dochter natuurlijk, want die had het maar weer een jaar met hen overleefd. Een jaar waarvan ze zich uiteraard later niets van zou herinneren, maar wat toch wel grote invloed zou hebben op de rest van haar leven, want de eerste levensjaren waren erg belangrijk. 

 

Dat haar eerste verjaardag in een bar werd gevierd leek Bailey niet zoveel te kunnen schelen. Het meisje vermaakte zich prima, zolang ze een beetje tussen de barkrukken door mocht kruipen, verstoppertje kon spelen achter de bar en bierviltjes in haar mond kon stoppen (oeps, dat laatste was misschien niet zo'n goed idee, die zou hij even uit haar handen pakken voor ze hem echt opat). Ze keek heel even beteuterd, maar had al snel iets anders gevonden dat haar interesse had gewekt. 

 

Ondertussen hief Ronan zijn bierglas op voor de toast die zijn vrouw gaf voor hun dochter. Tevreden leunde hij tegen de bar aan en gaf Anne een kus op haar voorhoofd. "Dat hebben we maar weer goed gedaan." Wat? Het was waar. Zonder hen zou Bailey hier nooit zijn. Hij knikte vriendelijk naar George die bij hen kwam staan en trok even nieuwsgierig zijn wenkbrauw op bij diens vraag. "Hoezo?" lachte Ronan en plagend sloeg hij George op zijn schouder. "Ga je de hele bar soms kopen? Is iets te drinken bestellen te normaal, tegenwoordig?"

 

Hahahahaha. 

 

Nee even serieus, wie vroeg er nu om de hele bar? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Sommige mensen zouden zich afvragen wat Avery Hollow deed op een feestje voor een kind dat net een jaar was. Nu was het meest waarschijnlijke antwoord dat dit een feestje was van iemand uit haar familie en dat ze werd gedwongen te gaan. Maar vandaag was dit niet het antwoord op de vraag. Punt was namelijk dat Avery hier vrijwillig was - ja, echt, geen grapje - en dat dit ook niemand van haar familie was die jarig was - ja mijn mond hangt ook half op de vloer nu, I don't blame you. Kans is groot dat je nu helemaal geen antwoord hebt op de vraag die zojuist werd gesteld (tenzij je dacht dat dit een feestje was van Christina Cavendish-Hayes, maar ook daar zou je verkeerd zitten), maar no fear, want Ineke is hier (he dat rijmt) met het antwoord.

 

Het antwoord was namelijk dat dit feestje was voor Bailey Lennox, de dochter van Ronan. Ronan en Avery waren ooit klasgenoten geweest, Afdelingsgenoten geweest en ze hadden ooit, weliswaar met Avery onder invloed van liefdesdrank, gezoend, maar buiten dat waren ze gewoon vrienden. Ja, shock horror Avery is capable of having friends. I know. It's a shocker. In elk geval mocht Avery Ronan dus en gezien Ronan heel goed was met alcohol en het feestje in een bar was en Avery net klaar was met zes dagen achter elkaar werken, waarvan meerdere dagen op een stake-out met de meest irritante collega ooit en een lading papierwerk erachteraan, was dit tevens het perfecte excuus om te drinken en je geen zorgen te maken over werk, want ze was nu eindelijk twee dagen vrij.

 

En als dat dan inhield dat ze naar de eerste verjaardag van een kind zou komen, dan was dat maar zo. Het was toch niet alsof eenjarigen dit allemaal gingen onthouden en he, het was een bar, Ronan was er, dus er zou toch wel gedronken worden en het zou vast wel gezellig worden.

 

Dus daar heb je je antwoord.

 

Anyway, Avery kwam dus naar het feestje, had zich van te voren wel (eindelijk) opgefrist en wat anders aan gedaan, had een cadeautje meegenomen voor de kleine die aldus een familielid met kinderen geschikt was voor een kind van een (maar je hoefde Ave niet te vragen wat het was, want ze had gewoon gevraagd wat geschikt was, dat besteld en het ingepakt en wel laten komen want ze was op werk, oké, ze had geen tijd om daar ook nog even speciaal voor naar de stad te gaan), en toen iedereen toostte op de verjaardag hield Ave dan ook haar drankje omhoog.

'Nog vele jaren!' zei ze dan ook, voor ze een grote slok van haar drinken nam. Ronan was echter al snel bezig met praten met - Ave had geen idee wie, eigenlijk - en dus begaf ze zich maar in de richting van Anne, die ze eigenlijk alleen van naam kende en eigenlijk nooit had gesproken. Dit werd vast leuk.

'Hi,'  zei Ave dan ook, niet helemaal op haar gemak want sociale interacties bleven toch dingen waar ze niet de beste in was oké. She generally hated people. 'Ik heb een cadeautje voor Bailey meegebracht, ik hoop dat ze het leuk vind of je er wat mee kan.' Want het was zo duidelijk dat hoewel ze vaak genoeg toen ze jonger was op Hollow kids op had moeten passen, ze nog steeds niet echt doorhad wat wel en niet geschikt was voor kinderen en wat wat nou precies was. Misschien dat ze straks een OH JAAAAA moment had, maar gezien Ave lukraak van het advies van haar familie uit was gegaan, had ze verder ook geen aandacht besteed aan wat het precies was wat ze had besteld. 'Gefeliciteerd trouwens.'  Want ze had wel manieren. Ergens.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het deed Anne goed om te zien dat er best wat waren gekomen. Haar halfbroer, een paar andere familieleden en wat vrienden. En nog een paar onbekenden, waarvan Anne dacht dat ze vrienden van Ronan waren. Ronan gaf haar een kus, waarna er een grote grijns op haar gezicht kwam. "Misschien was het inbreken bij jou toch geen slecht idee," zei ze lachend. Toen George vertelde dat hij geen verjaardagscadeau had, wilde Anne net zeggen dat dat geen groot probleem is. Zij was degene die met een fles drank aan kwam zetten bij de verjaardag van zijn dochter, dus, eh, ja, voor haar was het geen probleem. Maar toen zei hij dat hij een ander idee had. De hele bar? "Nou, zoveel drinken we ook weer niet hoor!" grapte ze. Soms was haar familie wat vreemd, maar ja, dat was ze zelf ook.

 

Daarna werd Anne aangesproken door een vrouw die ze niet kende. "Hoi! Vriend van Ronan neem ik aan?" Ze nam het pakketje aan en zocht even naar Bailey, want misschien wilde zij het wel uitpakken, maar Anne kon haar dochter op het moment even niet vinden. Ach, ze zou vast ergens onder zijn gekropen ofzo. Daar maakte ze zich ook niet heel erg veel zorgen over. En doordat Bailey even uit het zicht van Anne was, pakte zij het cadeau maar uit. Het was speelgoed, ongetwijfeld, maar ze wist niet heel goed wat het was. Ach, Bailey zou er vast wel een manier voor vinden om het als speelgoed te gebruiken, zo slim was ze wel. "Bedankt voor het cadeau. Ik weet zeker dat ze het leuk gaat vinden," zei ze tegen de vrouw. "Oh, ik denk niet dat we elkaar echt kennen, ik ben Anne." Altijd handig om te vragen nadat je cadeau's krijgt van mensen hoe ze eigenlijk heten.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ineke moet misschien geen posts meer maken als ze in slaap aan het donderen is, want dat doet geen goed aan de kwaliteit ervan. Maar ja, het past wel in de toon van mijn eerdere post in dit topic dus who the hell cares. I certainly don't. 

In elk geval deed Avery niet heel veel meer dan knipperen op de vraag van de vrouw van Ronan, en even had ze het idee dat ze gewoon moest zeggen dat ze het feestje kwam crashen en toevallig een geschikt en ingepakt cadeau bij zich had. Maar die gedachte was even snel weer weg als dat ze in de tussentijd een slok alcohol had genomen, dus om hierover te beginnen is misschien ook een beetje sad en een wasted opportunity. Of gewoon een manier om uit te weiden over hoe Avery nog steeds toonde dat ze wel manieren had en dat ze hier echt vrijwillig was en sarcastische opmerkingen zoveel mogelijk inslikte. Dat kon natuurlijk ook.

'Jup,' zei ze dan ook. 'Klasgenoten, Afdelingsgenoten, een van de weinige personen met wie ik op kan schieten dus ik neem aan dat dat classificeert als vrienden.' Want Ronan viel nou eenmaal niet onder het kopje familie en de meeste mensen die Avery mocht vielen wel onder dat kopje. Dus het was altijd een beetje lastig peilen als je het haar vroeg, maar he, voor zover zij wist gold het als vriendschap want ze was ook uitgenodigd. Enzo. Dat was allemaal logisch, toch? God, ze had alcohol nodig.

 

En dus dronk ze maar verder van haar drinken terwijl Ronan's vrouw het cadeautje uitpakte. Helaas had Avery geen OH JAAA moment bij het zien wat het was, maar hé, kinderen vonden over het algemeen dingen leuk waarvan anderen, of in elk geval zij, niet snapten wat er zo leuk aan was, en als mevrouw-wiens-naam-ze-nog-steeds-niet-wist aangaf dat Bailey het vast leuk zou vinden, dan zou het wel.

'Mooi,' zei Ave dan ook, want wat moest ze anders zeggen. Smalltalk was nou niet bepaald haar ding. Gelukkig was Ronan's vrouw blijkbaar even goed met etiquette als dat zij was, HOERA, want daarna kwam pas een voorstelronde - eentje waar Avery ook pas nu achterkwam dat dat misschien wel handig was om te doen, en zo.

'Avery Hollow,' zei ze dan ook. En toen was het weer even stil.

'Dus,' ging ze uiteindelijk verder. 'Tijd gaat snel, niet?' Want het leek zo lang geleden dat Ronan nog geen vader was en nu was Bailey al een jaar. Het bleef haar verbazen. En omdat ze toch niet wist wat ze moest zeggen was dit misschien ook wel een goed aanspreekpunt zodat ze zelf niet veel hoefde te praten en dat zou fijn zijn - of niet, als Anne even goed was in praten als dat zij was, want in dat geval hadden ze hulp nodig. Of misschien hadden ze dat sowieso. Ave had geen idee. Maar misschien kwam Anne hen wel redden. Wie wist het. Avery in elk geval nog niet.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Iedereen leek hem niet echt serieus te nemen, maar George bleef koppig gebaren naar de barman, die er ook vanuit was gegaan dat het allemaal een grap was, tot de beste man eindelijk naar voren kwam stappen en George even snel met hem kon gaan overleggen over de prijs. Het was nogal een bedrag, de bar lag best wel in een goede buurt en omdat het zo kortdag was kwam er natuurlijk ook wel een prijs bovenop, maar George tekende vrolijk de tovenaarsvariant van een cheque en de eigenaar gooide zijn sleutels naar hem voordat hij er met cheque en al vandoor rende.

 

"Vangen," grijnsde George en hij gooide de sleutels naar Ronan. "Ik heb hem een aanbod gedaan dat hij niet kon weerstaan." Het was misschien een dom idee en vast ook wel een hoop geld, maar hij vond dat Ronan en Anne het echt verdienden om hun eigen bar te hebben. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Sergei mocht dan wel een hekel hebben aan de meeste mensen. Anna was één van zijn weinige vrienden en tevens lotgenoten, zijnde een Rus die moest zien te overleven in het miserabele Engeland. Hij was hier dan ook vooral voor haar. Haar dochter had hij weleens eerder ontmoet, maar hij had het niet zo op kleine kinderen, wel eigenlijk kinderen in het algemeen, wiens idee was het ook alweer om hem schoolhoofd te maken? Verder was er nog Anna's man, die hij ook niet echt persoonlijk kende, maar als Anna hem kon uitstaan, moest hij wel een persoon zijn die ook Sergei zou kunnen verdragen. Daarbij wist hij dat Ronan barman was en iemand die wist om te gaan met alcohol steeg meteen in zijn aanzien. Er waren nog een hele hoop andere genodigden. Sergei herkende enkele leerlingen van Zweinstijn, niet bij naam, maar qua uiterlijk herinnerde hij zich dat hij hen ooit weleens had zien passeren. Een van die leerlingen had het op zich genomen de hele bar te kopen voor het jonge stel. Wel het zien van één van zijn oudere leerlingen die duizend keer rijker was dan hemzelf, was vrij ongemakkelijk, maar ach de wereld zat nu eenmaal oneerlijk in elkaar. 

 

Het was niet makkelijk zich een weg te banen door de menigte, maar uiteindelijk wist hij de moeder van de jarige te bereiken in zijn rolstoel. Het eerste wat hij opmerkte was haar iets rondere buik en het alcoholvrije drankje. Anna die geen alcohol dronk op een feestje, dat kon maar één ding betekenen. "Anechka ik ben zo blij je te zien, maar in wat voor toestand. Je gaat me toch niet vertellen dat er nog meer kleine Lennoxen op komst zijn?" Een kind van Anna kon hij nog verdragen, maar twee. "Hoe dan ook. Ik kon natuurlijk niet komen opdagen zonder cadeau. Jammer genoeg wordt wodka niet beter met de jaren, maar hier zal de kleine Bailey vast ook wel plezier aan hebben." Hij stak haar een slordig ingepakt cadeautje toe, waaruit langs een kant een beetje berenbont stak. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee, eerlijk gezegd geloofde Ronan niet dat iemand zomaar een bar voor hem zou  kopen, want Ronan had altijd geleerd dat je hard moest werken voor dingen in het leven en dat geluk nooit zomaar aan kwam waaien. En tot nu toe was dat ook altijd zo geweest. Hij had hard gewerkt om te kunnen studeren, hij had moeten sparen om zijn business uberhaupt een beetje van de grond te krijgen en nu moest hij sparen voor hij het groter kon maken. Toekomstdromen kosten nou eenmaal tijd, dat was een realistisch feit waar hij zich al lang geleden bij had neergelegd en wat hem ook niet stoorde, omdat hij dus ook nooit andere verwachtingen had gehad. In tegenstelling tot sommige familieleden stond Ronan toch echt met zijn twee voeten op de grond in plaats van met zijn hoofd in de wolken. 

 

En toen maakte hij kennis met het wonder dat George de Haviland heette en kreeg hij een bos sleutels in zijn handen geworpen. 

 

Vol ongeloof keek de jongeman van de sleutels naar zijn vriend. "Nee," lachte hij geschokt. "Dat meen je niet?" Een idioot grote grijns sierde zijn gezicht en enthousiast trok hij George in een broederlijke knuffel en sloeg hem hard op zijn schouder zoals mannen dat altijd doen. "Wauw, dit is echt... teveel, maar dankjewel!" Ronan was nu ook weer niet zo dom dat hij een gegeven paard in bek ging kijken en het cadeau terug ging geven. Nee, hij ging zich aan deze sleutel vastklampen alsof het zijn leven was. "Anne! Anne, je broer is gek geworden,"  riep hij naar zijn vrouw, al stond ze maar enkele meters verder te praten met wat andere mensen. "Hij heeft ons de bar cadeau gegeven." Hij hield de sleutelbos omhoog en rammelde er mee boven zijn hoofd. "Een gratis ronde nieuwe drankjes voor iedereen om deze heugelijke gebeurtenis te vieren," verkondigde Ronan enthousiast en hij wilde een knikje geven richting de barman, maar die was er plotseling niet meer. Oh eh, nouja hij kon het ook wel zelf doen. Dit was immers nu zijn bar. Wauw. "En voor altijd gratis drank voor jou, my man," grijnsde hij vrolijk naar George., terwijl hij achter de bar kroop om wat drankjes in te schenken. "Dit is echt het beste cadeau dat je ons maar kon geven. Ik weet gewoon niet hoe ik je moet bedanken."

Share this post


Link to post
Share on other sites

ooc: vergeef me dat ik zo lang niet heb gepost i promise ik ga deze maand meer schrijven!

 

"Klinkt als voldoende reden om vrienden te zijn," zei Anne. Haar vrienden waren vooral drankmaatjes en dat was ook een reden dat ze met Ronan getrouwd was. En drank was de reden dat ze met Sunny vrienden was en ook de reden dat ze vrienden was met Sergei. Misschien moest ze meer vrienden maken wat niet alcoholgerelateerd was, want anders zou het nogal awkward zijn voor Bailey. Kijk. Papa heb ik ontmoet door alcohol. En die, dat is Sunny, ook door alcohol. George niet, maar dat is een ander lang verhaal. Hé, maar wat maakt het uit, want jij bent ook vernoemd naar alcohol, maar dat was omdat we je nog geen naam hadden gegeven toen we aan waren gekomen in de bar. Het zou net zo'n lang verhaal worden als in How I Met Your Mother, alleen zou dit waarschijnlijk een beter einde hebben. 

 

Nadat ze zich hadden voorgesteld, bleef het even stil. Anne was niet al te best in praten met vreemde mensen. "Jazeker, Bailey is al een jaar en ik ben al meer dan een jaar getrouwd." Ja, het ging echt belachelijk snel. Ze was ook al weer zwanger van haar tweede kind en ja, alles ging veel te snel. "Sinds ik van Zweinstein ben is alles opeens zo snel gegaan." Niet dat ze toen gespeeld werd, dat is op dit moment niet relevant, oeps. Toen kwam Sergei eraan met een wat slordig ingepakt cadeautje, waar wodka in bleek te zitten. "Ja, er komt nog een Lennox aan," zei Anne vrolijk naar Sergei. "Het is nog steeds een prima drankje hoor," voegde ze eraan toe. Het was alcoholvrij, maar Ronan was een fantastische bierbrouwer, dus het smaakte niet eens heel anders. Anne nam het cadeau aan. "Dat zullen wel lange jaren worden voor haar, zonder het cadeau van jou te kunnen uitpakken." Hé, dat haar dochter naar alcohol was vernoemd, betekende niet dat ze niet verantwoordelijk was!

 

Tijdens het gesprek hield ze George nauwlettend in de gaten. Iedereen die verkondigde een bar te gaan kopen moest je nou eenmaal in de gaten houden. En toen George de sleutels van de bar kreeg en naar Ronan gooide,  was Anne uitzinnig van vreugde. Ze wist hoe vreemd de de Havilands konden zijn, want ja, haar vader was ook vreemd en Anne keek al niet eens meer raar op toen een iemand een weerwolf bleek te zijn. Alles kon eigenlijk wel gebeuren. Maar een bar voor iemand kopen, dat was anders. Ze was bijna sprakeloos. Ze zag hoe Ronan zo blij was en wie kon hem wat kwalijk nemen? Dit was precies wat hij wilde en voor haar was dit niet per se precies wat ze wilde, maar dit was wel gewoon fantastisch. Ze ging meteen ook achter de bar staan, naast Ronan. "Echt waar, zo erg bedankt George, je bent fantastisch!" Ze hielp Ronan met het inschenken van de drankjes voor iedereen. "Heb je Bailey eigenlijk nog gezien?" vroeg Anne even aan haar man, want ja, het was al een hele tijd geleden dat Anne haar had gespot.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×