Jump to content
Ambrose Wydeville

[1836/1837] Halfway to nowhere

Recommended Posts

Vrijdagavond 17 maart 1837 - Rosenne's kantoor

 

Op de één of andere manier had hij een aantal zevendejaars op Zweinstein gekregen die grote interesse hadden in zijn experimenten. Dat was leuk, Ambrose hield van aandacht en vooral voor zijn wetenschappelijke experimenten, dus score, aan de andere kant was het ook weer een heel gedoe. Want studenten op de universiteit waren een stuk makkelijker om vrij voor te krijgen (of ze gewoon te vertellen dat ze op dat en dat moment maar gewoon moesten komen opdagen en de rest regelden ze zelf wel, want ze waren toch zo volwassen), maar voor Zweinstein-leerlingen kon dat niet.

 

Nu had Ambrose gewoon kunnen lachen en ze een brief kunnen sturen van "Haha probeer het volgend jaar nog maar een keer, losers", maar dat ding dus over dat aandacht. Dus was hij zo vriendelijk geweest om langs te gaan bij het schoolhoofd van Zweinstein om te kijken of hij het allemaal een beetje soepel kon laten lopen.

 

Wat deed hij hier vreselijk veel moeite voor, ze konden maar beter blij met hem zijn ook.

 

"Professor Collingwood?" vroeg Ambrose, nadat hij zich door het kasteel heen geworsteld had naar waar Rosenne's kantoortje ook was. Goh, ze was... kleiner dan hij had verwacht. 

 

Vrouwelijker ook.

 

Hij had niet verwacht dat ze überhaupt een vrouw was, oké?

 

"Mijn naam is Ambrose Wydeville," hij stak zijn hand naar haar uit want ze waren soort van collega', "Ik had een brief gestuurd met dat ik langs zou komen om te praten over een paar zevendejaars die alvast wat lessen bij mij wilden volgen. Toch?" 

 

Hopelijk. Soms was hij wat vergeetachtig.

 


 

Privé! 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Het was voor Rosenne helaas niet de eerste -en vast ook niet de laatste- keer dat iemand dacht dat ze vast wel een man was. In de negentiende eeuw zat het er nog zo erg ingebakken dat belangrijke functies als Schoolhoofden alleen aan mannen werden gegeven, dus ze kon het ze ook niet echt kwalijk nemen en begroette Ambrose dan ook met een warme glimlach, zoals ze eigenlijk iedereen die haar kantoortje binnenkwam wel begroette... behalve als ze voor strafwerk kwamen. Dan moest ze haar serieuze gezicht opzetten, iets waar ze oprecht op had geoefend. 

 

"Ah, Mr. Wydeville!" Vlug legde ze de papieren waar ze mee bezig was geweest opzij en schoot overeind van haar stoel, zodat ze hem een hand kon geven. "Ja, ja dat klopt! Heel leuk." Ze had inderdaad een tijdje terug een brief ontvangen, die ondertussen ergens verloren was gegaan in de stapel op haar bureau, maar ze kon het zich nog wel herinneren, omdat het initatief haar wel had aangesproken. Zelf had Rosenne nooit de kans gehad om te studeren aan de Universiteit of waar dan ook, iets wat ze op de bepaalde manier altijd wel een beetje een gemis had gevonden. Want het was toch wel een hele belevenis, zo'n studententijd en je leerde er veel van. Uiteindelijk was het met haar allemaal goed gekomen, want he nu was ze hier, maar ze was toch altijd wel onder de indruk van mensen zoals professor Wydeville, die hun leven aan de wetenschap en het onderwijs toewijden. 

 

"Gaat u zitten." Uitnodigend gebaarde ze naar het comfortabele zithoekje van haar kantoor dat ze meestal gebruiktte voor dit soort gesprekken. Een bureau tussen je in was toch niet altijd fijn praten. "Wilt u misschien een kopje thee? Of iets anders?" Ze had geen idee hoe lang hij van plan was om te blijven, maar het was altijd vriendelijk om het aan te bieden. "Kunt u me nog eens vertellen om wat voor lessen het precies ging? Ik geloof dat het een beetje is weggezakt."

Edited by Rosenne Collingwood

Share this post


Link to post
Share on other sites

Haha, ja, heel leuk. Ambrose tilde zijn mondhoeken even op in een lichtelijk ironische glimlach, maar hij ging er vanuit dat professor Collingwood helemaal niet doorhad dat de glimlach ironisch was, maar gewoon... tja. Een normale glimlach die je kreeg als je als professor een compliment kreeg over wat je deed. 

 

Heel leuk.

 

Hij zetelde zich neer in de stoel en streelde even goedkeurend over de stof. Een comfortabele hoek om in de praten, dat was eigenlijk wel een ideetje voor zijn eigen kantoor, want die van hem was heel strak ingericht. Een groot bureau (want Ambrose vond dat je nooit genoeg bureau kon hebben) en een paar stoelen, waarvan hij de meest comfortabele voor zichzelf in beslag had genomen en de ander... tja, de andere stoel was een wonder dat die nog overeind stond. Maar deze zithoek beviel hem wel. "Thee, alstublieft," knikte hij vriendelijk.

 

Hij bood zijn bezoekers ook nooit thee aan. Moest hij misschien ook eens gaan doen.

 

"Ah, ja, natuurlijk." Eigenlijk had hij gehoopt dat hij gewoon zonder verdere uitleg een brief kon ondertekenen om zijn verantwoordelijkheden op zich te kunnen nemen, of zoiets, maar zo makkelijk ging het natuurlijk niet. Dat was prima en hij glimlachte dus ook ontspannen. "Nou, het is een onderzoek naar snullen en het gebruik van magie. Iedereen weet dat snullen niet zomaar met een toverstuk kunnen wapperen en een spreuk kunnen zeggen, anders waren ze wel naar Zweinstein gegaan, maar de vraag is of ze dan wel andere magische mogelijkheden zouden kunnen benutten. Kunnen ze toverdranken maken? Hoe zit het met waarzeggerij?" Hij maakte een gebaar dat zoveel zei als 'etcetera'. "Het ultieme resultaat zou natuurlijk zijn als we erachter zouden kunnen komen of snullen ooit magie zouden kunnen gebruiken op hetzelfde niveau als tovenaars, maar ik wil bij het begin beginnen."

 

Dat was onzin, het begin sloeg hij gewoon over, maar hij ging niet aan het schoolhoofd vertellen dat hij van plan was om allerlei experimenten uit te oefenen op snullen. Iets over onethisch verantwoord. 

 

"De leerlingen zullen vooral observerend bezig gaan," knikte hij, "alle resultaten opschrijven, misschien koffie halen, en dergelijke. Maar een goede voorbereiding op als ze zelf gaan studeren en onderzoek zullen plegen." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Misschien was Rosenne ook niet echt een standaard Schoolhoofd of lerares. Ze had altijd de neiging om een beetje te moederen over iedereen die met vragen haar kantoortje binnenkwam, of je nou een leerling, een collega, tachtig jaar oud, haar eigen kind of een geniepige universitaire professor was. En achja, iedereen in Groot-Brittanië wist dat thee altijd alles nog beter maakte dan het al was. Met een simpele zwaai van haar toverstok begon de theepot zelf zijn werk te doen en nam Rosenne plaats in de zetel tegenover hem. 

 

Nee, Ambrose kwam er inderdaad niet vanaf het het ondertekenen van een simpele brief. Niet omdat Rosenne hem niet vertrouwde, want ze had absoluut geen reden om Ambrose Wydeville niet te vertrouwen, maar omdat ze gewoon oprecht geïnteresseerd was in zijn onderzoek en wat haar leerlingen allemaal bij hem gingen uitspoken. Wat een geluk hadden ze toch, dat ze de kans kregen om alvast iets te studeren aan de Universiteit. "Wat interessant," knikte ze dan ook, toen hij wat uitweidde over het onderwerp van zijn lessen. Snullen waren toch een beetje de vergeten mensen in de tovenaarsmaatschappij en Rosenne had eigenlijk ook nooit zoveel over ze nagedacht, want ze kende er zelf ook geen. Of wacht, was dat nichtje van professor Foulkes-Davenpourt geen snul? Lief meisje was dat, ontzettend beleefd, liep ook totaal niet in de weg hier. Een voorbeeld van hoe snullen toch nog wel mee konden draaien in de maatschappij, al was het soms lastig om hun plekje te vinden. Het was maar goed dat er mensen bestonden zoals professor Wydeville die daar aandacht aan gaven en onderzoek naar deden. "Hoe bent u daar op gekomen?" vroeg ze nieuwsgierig. "Kent u zelf ook iemand die een snul is?" Wydeville, dat was ook zo'n grote tovenaarsfamilie nietwaar? Dan zou het vast wel eens zijn voorgekomen. 

 

De thee was klaar en begon zich voor hen in te schenken, terwijl Ambrose vertelde over de taken die de studenten zouden gaan uitvoeren. "Oh ja, het lijkt heel leerzaam voor de studenten," knikte ze instemmend. "Een hele leuke gelegenheid om eens zelf te zien hoe het leven er op de Universiteit aan toegaat. Ik moedig dit soort projecten zeker aan, sommige zevendejaars hebben toch nog niet altijd een goed beeld bij de universiteit of wat ze willen gaan studeren." Ze goot wat melk in haar eigen thee en nam een slokje. "Hoe lang gaat het project ongeveer duren denkt u?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoe hij daarop was gekomen had geheel toevallig niets te maken met één van zijn familieleden, die hem eerlijk gezegd weinig konden schelen. Nee, hij had gewoon in een vlaag van inspiratie door zijn notities gekeken en toen was zijn blik op iets gevallen. Maar dat was een beetje sneu. "Nee, ik niet direct," zei hij, met licht schudden van zijn hoofd, "maar een goede vriend van me, die heeft een zusje die snul is." Klopte helemaal niets van, maar klonk goed, toch? "Ze wilde heel graag naar Zweinstein, maar toen kwam haar brief nooit... Zo sneu. Ik weet dat ik er waarschijnlijk nauwelijks wat aan kan doen, er zijn nou eenmaal tovenaars die veel beter zijn dan ik, maar... ik wil het toch proberen. Voor meisjes zoals..." Naam, naam, naam, hij had een naam nodig! "Rose."

 

Hij nam vriendelijk het theekopje aan en roerde er suiker doorheen. "Oh, het project..." Hij haalde zijn schouders op. "Ik wil natuurlijk niet stoppen tot er een oplossing voor gevonden is, maar ik wil ook niet al teveel tijd vragen van mijn leerlingen. Wat dacht u van twee zaterdagen in de maand? Met misschien een uitzondering voor de examenweken." Op zaterdag was de universiteit het leegst en konden ze dus rustig aan de slag. "Of is dat teveel?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Gezien Rosenne's verleden zou ze misschien niet zo naïef moeten zijn, maar helaas was dat een trekje waar de meeste van mijn karakters nooit zo goed aan ontkwamen (ik vrees omdat het trekje zich ook permanent in mij bevindt). Maar er klonk werkelijk niets verdachts aan Ambrose zijn verhaal, dus slikte ze het als zoete koek en knikte vol medeleven. Wat een zielig verhaal, al kon het natuurlijk altijd gebeuren. Van haar eigen kinderen had alleen de jongste nog geen magie vertoond, maar Tyler was vier en eerlijk gezegd had Rosenne nooit eerder nagedacht over de optie dat het misschien wel nooit zou komen. Over Dayton en Loïs had ze zich nooit zorgen hoeven maken, want die vonden het als baby al leuk om overal naartoe te zweven. Heel leuk hoor, maar ook heel lastig om af te leren en ze dan nog eens te leren lopen, want dat was maar saai in vergelijking met vliegen natuurlijk. Uiteindelijk was het gelukkig wel redelijk goed gekomen.

 

"Wat goed dat u zich zo erg wilt inzetten voor dat soort kinderen." Het was werkelijk bewonderenswaardig. Deze man moest wel een erg groot hart hebben. "En ik denk dat dat wel moet kunnen." Één keer in de twee weken een dagje naar de Universiteit klonk best redelijk. Dat slokte niet teveel tijd op van de leerlingen. "Zaterdag is een fijne dag, dan hoeven ze geen lessen te missen. Dat is ook wel van belang, ik geloof dat de meeste leerlingen nu in hun zevende jaar zitten en het moet niet ten koste gaan van hun eindexamens." Nee, het moest juist een aanvulling zijn op de leerstof. "Uiteraard zullen we dus ook in de gaten houden of ze genoeg tijd over houden voor hun huiswerk, maar ik verwacht daarbij niet zo snel problemen." Meestal waren het toch de al erg hardwerkende leerlingen die dit soort projecten gingen doen. 

 

"Kan ik zelf ook eens komen kijken?" vroeg ze nieuwsgierig. Oh, ze hoefde niet het onderzoek binnen te vallen hoor, maar hij gaf ook lessen toch? Magie en ethiek, dat soort dingen leerde je niet Zweinstein. Kon ze meteen zien wat de leerlingen allemaal leerden en zien hoe het ging. Het was toch wel spannend, zo voor het eerst een samenwerking met de Universiteit. "Het klinkt gewoon zo interessant. Ik heb zelf helaas nooit de gelegenheid gehad om de studeren aan de Universiteit," legde Rosenne uit en ze streek even verlegen een plukje haar achter haar oor, want sommige mensen konden nogal beoordelend overkomen als je zoiets zei. Niet dat ze zich ergens voor hoefde te schamen, want hé, wie was hier het Schoolhoofd. 

Edited by Rosenne Collingwood

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nou, goed, alles was helemaal geregeld en Ambrose wilde al half opstaan want hij had nu wel genoeg tijd doorgebracht, toch? Maar toen vroeg ze plotseling of ze eens mocht komen kijken. Nou eh, liever niet, eerlijk gezegd, maar hij kon moeilijk nee zeggen, toch? "Oh, natuurlijk!" zei hij met een glimlach, alsof ze hem niet zonet even liet zweten, want wie vroeg dat nou?! "Als u wilt kan ik u misschien een rondleiding geven?" stelde hij voor. "Op de universiteit. Als professor mag je natuurlijk op plekken komen waar je als willekeurige vreemdeling niet zo snel naar binnen kunt lopen en er zijn allerlei leuke dingen die ik u kan tonen!" Zo vervelend zou het vast niet zijn om tijd met deze jonge vrouw door te brengen.

 

Ze was best knap, namelijk. Ambrose hield van nature vol dat hij alleen op intelligentie viel, want anders kon hij niet maken als professor, maar deze vrouw was... schattig. Lief. Een beetje moederlijk. 

 

Ambrose had mommy-issues. 

 

"Een leuk dagje uit?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat? Hij ging er toch niet nu al vandoor! Hij had nog niet eens zijn kopje thee op. Oh nee gelukkig, hij bleef zitten. 

 

"Oh ja graag, dat klinkt fantastisch!" Een rondleiding over de Universiteit van een echte professor, dat was vast als een rondleiding van de Johnsons door Zweinstein, waarbij je alle geheime gangen kreeg aangewezen en bijzondere plekjes leerde kennen. Ze was nu al benieuwd naar wat Ambrose haar allemaal zou laten zien. Tevreden nam ze een slokje van haar thee en tuurde over de rand van haar kopje naar de man tegenover haar. Hij zag er best wel jong uit. Rosenne had altijd gedacht dat professoren op de Universiteit allemaal oude mannetjes met snorren en een warrig Einsteinkapsel waren, maar daar leek Ambrose in de verste verte helemaal niet op. 

 

"Wanneer heeft u tijd? U heeft vast een heel druk schema." Zei het schoolhoofd van Zweinstein die ook nog eens een alleenstaande moeder was van vier kinderen en vast amper tijd had voor een normaal ontbijt. Nouja, gelukkig had je daar hier huiselfen voor. 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ach, ach," hij haalde even vriendelijk zijn schouders op, wist niet dat je dat vriendelijk kon doen maar mijn grootste hobby is emoties koppelen aan werkwoorden en dan net doen alsof het allemaal duidelijk is. Leuke schrijftip van me, moet iedereen eens proberen! Het punt was, hij haalde zijn schouders op, glimlachte er even vriendelijk bij en dingen twee keer uitleggen is nog een schrijftip van me! 

 

De vierde muur doorbreken ook.

 

Help, nu kan ik niet ophouden.

 

"Ik heb nog wel wat ruimte over in mijn agenda," glimlachte hij erbij, "Dus als u een bepaalde dag hebt die u goed zint? Het is wel het leukste doordeweeks, dan kunt u echt mensen aan het werk zien, maar ik begrijp wel als dat er niet inzit. Geeft niet, hoor, 's weekends zijn er ook nog genoeg studenten op de campus." Maar het was weer wel een stuk rustiger. Je moest gewoon weten waar je ze vond, dan.

 

In de pubs, meestal. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Doordeweeks, hm? "Eens kijken," humde ze zachtjes, waarna ze haar agenda deze kant op sommeerde. Het ding was roze en zat vol geplakt met allerlei gekleurde papiertjes in een poging om orde te houden in alle afspraken van lessen tot vergaderingen en activiteiten van haar kinderen. Ooit had ze namelijk bedacht dat een kleurenschema vast een goed idee was. Rosenne had altijd graag zo'n geordende moeder willen zijn, zo iemand die altijd alles op orde had, die er was voor haar kinderen als ze naar school gingen en als ze thuis kwamen en hen altijd op tijd herinnerde aan hun huiswerk en hun voorstellingen en die zelf taarten kon bakken als de school weer een of andere bakesale hield. Maar de waarheid was dat als moeder, ze dingen vaak helemaal niet op orde had. Dat het soms best wel overweldigend was zo in haar eentje, dat ze zo nu en dan wel eens vergat als haar kinderen ergens moesten zijn en dat ze helemaal niet goed kon koken. Maar ze deed haar best en ze hoopte altijd maar dat dat genoeg was. Soms als ze Dayton hoorde praten, vreesde ze van niet. 

 

"Nee, nee, doordeweeks is wel het leukst dan. De echte universiteitssfeer proeven." En dan hoefde ze geen oppas te regelen, als haar kinderen op school of bij de creche waren. "Vrijdag kan ik meestal wel!" opperde Rosenne en ze sloeg een bladzijde om. "Oh wacht, nee komende vrijdag niet, want dan heeft mijn dochter een optreden met haar dansclubje van school." Wel onthouden Rose, het was belangrijk. Loïs vond het belangrijk. Ze snapte soms alleen niet waarom al haar kinderen 100 activiteiten naast school wilden doen. En dan realiseerde ze zich dat ze vroeger zelf ook zo was geweest. Matt had er altijd over geklaagd. Waarom ze eigenlijk zoveel dingen moest doen. Omdat het leuk was, zei ze dan. Omdat ze alles wilde doen en uitproberen en van de wereld wilde zien. Nu zag ze niet veel meer dan de binnenkant van haar kantoor en slaapkamer, dus eigenlijk was ze wel blij met een uitje naar de Universiteit. Als ze ging dan wilde ze er genoeg tijd voor uittrekken.  "Ehm, wat dacht u van over drie weken? Lukt dat? Of geeft u les die dag? U geeft ook les toch?" Ze had geen idee eigenlijk hoe dat precies werkte op de Universiteit, of dat je gewoon de titel professor kreeg als je slim genoeg was en iets leuk deed op de Universiteit. 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een optreden van haar dansclubje. Ja, goed, je moest wat belangrijk vinden als het om je kinderen ging, waarschijnlijk, maar Ambrose had nog nooit de noodzaak gezien van 1. kinderen hebben en 2. kinderen hebben die deden aan dingen als dansclubjes. Was vast wel leuk voor iemand, als je hield van dat soort burgerlijke dingen. Juffrouw schoolhoofd blijkbaar wel.

 

"Nee, dat kan wel," glimlachte Ambrose echter vriendelijk. "Vrijdag is misschien niet echt de beste dag, maar als het de enige dag is dat u verder nog tijd hebt... het is beter dan een zaterdag, zeg maar." Hij dronk zijn thee op, stofte zijn broek even af en stond toen op. "Dus, ik zie u over drie weken?" Hij stak vriendelijk zijn hand uit. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Vrijdag was niet de beste dag. 

 

Oh. Rosenne kon voelen hoe er meer bloed naar haar wangen begon te stijgen. Ze had gehoopt een goede suggestie te doen door een doordeweekse dag te nemen, maar nee. De vrouw wierp een schuine blik in haar agenda en toen richting Ambrose. Dit was een domper, maar daar hoefde ze zich niet door uit het veld te laten slaan. Als vrijdag een slechte dag was had hij dat ook meteen kunnen zeggen. "Ja, helaas. Ik heb het erg druk," hield ze daarom maar voet bij stuk. Het was beter dan zaterdag, dus het was vast nog een prima dag, moest ze maar even vanuit gaan. Het was alleen fijn geweest als hij er misschien iets enthousiaster bij had gekeken, maar misschien was mr. Wydeville gewoon niet zo'n expressief persoon. 

 

Rosenne schoot mee overeind en schudde vriendelijk zijn hand. "Ja, tot over drie weken dan. Uil maar wanneer ik er moet zijn. Ik kijk er naar uit." Ze glimlachte. "Fijn weekend alvast." 

 

En na die woorden wandelde Ambrose Wydeville weer uit haar kantoortje, maar niet uit haar leven. 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoticons maximum are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×