Jump to content
Owain Cadwgan

[1836/1837] Just casually keeping an eye on another potential heir

Recommended Posts

Posted (edited)

Vrijdag 17 maart 

De Wegisweg

 

Owain Cadwgan liep met grote passen door de diepe laag sneeuw die de snoezelige straten van de Wegisweg bedekte. Het zag er romantisch uit – kerstachtig, eigenlijk, met de sissende vlammen van de lantaarnpalen die nog enige poging deden het winkelende publiek warm te houden, met de uithangborden en etalages bedekt met ijspegels en een goede tien centimeter van het witte spul, de ongelijke steentjes van de magische straat in Londen soms verraderlijk glad. Maar de sneeuw had ondertussen maanden en maanden aangehouden, en het kwam de meeste tovenaars ondertussen de neus uit. Lord Radnor sr. was echter al een druk man op zich, en kwam de meeste dagen haast niet buiten – ging vanuit zijn koets naar zijn afspraken, als hij niet verdwijnselde of van het haardvuur gebruik maakte. Ja, hij had enkele maanden geleden een sneeuwstorm moeten trotseren toen hij ergens in Bulgarije persoonlijk enkele dure drakeneieren wilde aankopen die hij toch echt zelf eerst wilde inspecteren, maar voor de rest…

 

Maar vandaag moest hij er toch echt aan geloven, want hij had afgesproken met Mrs. Aria Adler zodat hij zijn ‘petekinderen’ kon zien. Het was goed om om de zoveel tijd een oogje op Gabriel te houden – je wist maar nooit wat er met zijn huidige erfgenaam gebeuren zou, nu weer bezig om louche theaters aan te kopen, al probeerde hij toch wel enig vertrouwen in de handen van die jongen te leggen – en een backup was geen slecht idee. En het meisje.. ach. Ergens, onder die koude ijspegels die niet aan de etalageruiten hingen maar aan zijn koude hart, miste hij zijn eigen dochter, die hij zo had gekoesterd en waar hij zo van had gehouden – totdat ze hem had verraden, natuurlijk. Clementine was schattig genoeg, zelfs op tweejarige leeftijd, en het meisje zou natuurlijk nooit het gat kunnen vullen wat Rhiannon hem had achtergelaten, maar ach. Het kon in ieder geval geen kwaad.

 

Net zoals het geen kwaad kon om en public af te spreken. In sommige gevallen was het een kwestie van, hoe openbaarder, hoe minder roddels. En hij was gewoon officieel hun peetvader, dus er was ook niets verkeerds aan.

 

“Mrs. Adler. Aria” begroette Owain haar, hartelijk voor zijn doen, voordat hij haar wang kuste en neerzakte op de luxieuze stoelen van de upperclass loungebar, die speciaal voor kinderen ergens in een hoek wat magische puzzels en dergelijke hadden staan. “En Gabriel – Clementine. Jongeheer, jongedame, hoe maken jullie het?” De kinderen keken hem zachtjes giechelend aan, ietwat verlegen. Lord Radnor rechtte zijn rug en leunde achterover, voordat hij zijn blik terugrichtte op Aria. “Ze worden al groot. Ik heb zo wel cadeautjes voor ze, maar eerst… Aria, hoe is het met je?”

 

OOC: Niet per se prive! Maar wel met Lily <3

Edited by Owain Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Het ging goed, het ging altijd goed. Haar kinderen maakten het prima en ze kon niet gelukkiger met haar zijn. Van haar oudere dochter die ze twee jaar geleden de deur had gewezen had ze niet veel last en hoewel ze nog wel de kranten las op zoek naar nieuws (en stiekem ergens op zoek naar nieuws dat Daniella of opgepakt of dood was zodat ze kon zeggen tegen zichzelf ‘ik zei het toch’ en zeker weten dat ze geen fout had gemaakt, het was altijd fijn om bevestiging te hebben dat je juist was) ging dat een stuk makkelijker nu het niet meer haar zorg was. Nu kon ze lachen om roddels en drama en als er een schandaal in de krant stond was het meer leedvermaak dan een probleem.

 

Maar het ging altijd goed en het was zo saai. Aria mocht misschien niet het meest dramatische persoon op aarde zijn maar vroeger had ze aan de piek van de magische wereld geleefd, ze was opgevoed door mensen die haar hadden leren moorden en dat nog altijd deden voor geld. En na zoveel jaren al vast te zitten in het leven van een perfecte moeder en huisvrouw was echt vervelend. En natuurlijk, Gabriel en Clementine waren haar ingang naar de magische wereld maar dat kwam later pas. Ze waren jong, hadden tot Aria’s ongenoegen nog geen magie laten zien (ze was ongeduldig oke) en die deuren gingen pas echt open als Zweinstein op haar pad kwam. En dat duurde te lang.

 

En daarom was ze zo blij met deze uitstapjes met Owain Cadwgan want die man was niet alleen upperclass magische wereld hij leek het ook te ademen en dan voelde ze zich even niet zo saai en verveeld.  Prima en met u?”, ze wierp even een blik op de kinderen en negeerde voor het gemak maar even dat Clementine een puzzelstuk uit Gabriels handen probeerde te trekken, competitie was nooit slecht om te leren. “Ze raakten niet uitgepraat over de vorige cadeautjes die je had en waren bijna enthousiaster dan ik om hier heen te gaan ”, ze leunde achterover in de stoel en kon het niet laten even te glimlachen, “ik las over Keane’s theater en zijn koopplannen . gefeliciteerd denk ik? Heeft ie dat zaken doen van u

 

Ze was niet dramatisch maar ze hield wel een beetje van de randjes opzoeken. Want smalltalk was maar smalltalk tenzij je het zelf interessanter maakte.

Edited by Aria Adler

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een berekenende glimlach sierde Owains gezicht terwijl hij zijn blik voor een moment over Aria liet glijden, voordat hij zich naar de menukaart boog en loom enkele keuzes met zijn toverstaf aantikte. Mrs. Aria Adler was geen slecht gezelschap, verre van eigenlijk, en ergens bedacht hij dat hij wellicht vaker met haar moest afspreken – alles om de (pete)kinderen te zien, uiteraard. Hij opende zijn mond om haar te antwoordden, maar op dat moment begon Gabriel luid te huilen omdat zijn zusje hem het puzzelstukje niet terug wilde geven. Hij wierp Aria een blik toe, voordat hij de jongen optilde en bij hem op schoot deponeerde. Geschrokken klapte Gabriel zijn mond dicht, net lang genoeg van zijn a propos dat Owain hem een toffee kon geven. En toen kon Clementine natuurlijk niet achterblijven, zodat hij zich ook voorover bukte om het meisje wat snoepgoed in haar handen te drukken.

 

“Druk, druk” sprak hij, terwijl hij Gabriel vriendelijk toeknikte, zijn ijzige blik voor een moment afgeleid van Aria. “Ja, hij is van plan het theater volgende week aan te schaffen. Ik moet zeggen, ik had zo mijn twijfels…” Hij schonk Aria een veelbetekenende blik, want als het ging over kinderen en twijfels dan wist zij daar alles van – ze hadden immers samen beraamd om Daniella terug naar Zweinstein te krijgen toen zij en Keane aan Beauxbatons hadden gestudeerd – “… maar wellicht moet ik gewoon wat vertrouwen hebben in de jongen. Ik heb een bouwkundig rapport op laten maken, en het gebouw verkeerd in redelijk slechte staat. Maar het was een koopje en hij zegt dat hij er echt wat van wil maken, dus tsja.” Hij wreef over het donkere haar van Gabriel, en glimlachte naar de tweejarige. De jongen gaf hem een waterige glimlach terug. “Nuja, en Keane heeft zich de laatste tijd redelijk koest gehouden, zeker daar waar het Lady Josephine betreft, dus hij heeft wel wat verdiend. Ze is zwanger, heeft u het gehoord? Nuja, maar even afwachten wat het wordt en of het allemaal goed gaat…” En dan had hij het niet per se over de baby, maar eerder over of zijn kleinzoon zich gedragen zou. “… Maar wellicht zit er van die kant een uitbreiding van de familie aan te komen.”

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze knikte mee al was ze het ergens er niet helemaal mee eens. Want als het gebouw in zulke slechte staat was dan was het ten eerste toch dom om het te kopen? En ten tweede vooral dom om het te laten staan. Aria geloofde veel meer in dingen kapot maken en vanaf niks beginnen dan gebroken dingen fixen, een nieuw begin was schoon, simpel controleerbaar. In het geval van dit theater zou je waarschijnlijk rekening moeten houden met schimmel in de muren, koppige mensen die er al jaren werkten en om een of andere reden niet wilde zien dat het doek niet alleen voor het theater maar ook voor hen allang gevallen was. Nieuw was altijd beter.

 

Owain hoefde niet te weten dat ze het oneens was met zijn optimisme, het was haar probleem niet en niemand vond het leuk om te horen dat ze fout zaten. En wie weet waren die bouwkundige plannen wel voor een compleet nieuw theater daar was ze, met haar altijd honger naar vernieuwing en verbetering, dan wel weer nieuwsgierig naar.

 

Dat theater gaat hij dat laten staan of werpen jullie het eerst tegen de vlakte. Lastige keus natuurlijk, (niet waar maar als ze elkaar mening niet deelden was het beter die van haar niet te duidelijk op het oppervlakte te leggen) “het heeft vast een historische waarde maar aan de andere kant als je vanaf niks begint kan Keane het echt precies maken zoals hij zelf wilt”. En daar leek de jongen haar dan wel weer een type voor.

 

Was ook het beste wat ze over hem kon zeggen dat hij goed wist wat hij wilde, verder.. verder vond ze hem vooral zo kinderlijk (van wat ze gezien had) en een blok aan het been van zijn grootvader. Maar, gelukkig, alweer niet haar probleem!

 

Wel het probleem van zijn vrouw en toekomstige kind??? Dat was dan wel weer sneu.

 

(En iets meer haar probleem. Hoewel ze er nooit vanuit gegaan was dat het zou gebeuren wist ze ook wel dat als Keane geen kinderen zou krijgen Gabriel ineens een stuk interessanter zou worden)

 

Ah, wat fijn voor ze, en zo vroeg ook al. Denk je dat ze het aankunnen? Ik ken zijn vrouw niet maar Keane is van wat ik hoor nog zo erg…. zoekend”, ze nam een slok van haar thee en glimlachte vervolgens alsof ze niet had geprobeerd twijfels neer te leggen. “Maar het kom vast allemaal wel goed, en een uitbreiding is nooit verkeerd

Ze pakte Clementine die bijna de kopjes van de tafel stoten door de poten als klimpaal te willen gebruiken maar snel op.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Het was bijna huiselijk, hoe ze daar zaten, beiden een baby op hun schoot.

 

Bijna.

 

Zijn vrouw Isabella had hem geen kinderen kunnen schenken, ondanks dat ze uit een goede magische familie kwam. De Amfora’s waren niet slecht toebedeeld, maar het was het enige in het leven wat hem steeds maar weer tegen bleek te staan. Zijn eerste vrouw, Henrietta Hastings, was in het kraambed gestorven en had hem onder meer een dochter geschonken die zichzelf op 19-jarige leeftijd te schaamte en schande had gestort. En zijn kleinzoon Keane was, om het zacht uit te drukken, een hele handvol. Was de hand van een mooie vrouw teveel gevraagd, een bijbehorend stel loyaal kroost toch daadwerkelijk onhaalbaar? Of zou hij het net zoals de Silvershores daarbuiten moeten zoeken, en uit alle hoeken en gaten maar kinderen tot de zijne adopteren?

 

“Och, het blijft staan. Beschermd erfgoed, Cambridge… je weet hoe ze daarover denken.” Hij glimlachte loom richting Aria, een teken dat hij het niet oneens was met haar wijze van denken, en aaide Gabriel door zijn krullen. “En het meisje kan de baby wel aan – ze is niet opgevoed om iets anders te kunnen. Keane aan de andere kant… nee, Keane kan ze niet aan. Maar daar ben ik voor.” Een ietwat valse glimmering verscheen in zijn grijze blik, die hij onderdrukte toen Gabriel aan zijn stropdas begon te hangen. Hij peuterde de kleine vingertjes weer los en toverde in plaats daarvan een nieuw model van een van de Carrington Carriages uit zijn zak, die hij had verkregen toen hij vorige week een nieuwe koets had besteld. Met een opgetogen gilletje begon Gabriel de wielen rond te laten draaien, duidelijk tot onvrede van zijn zusje, die hem met een jaloerse blik vanaf de schoot van haar moeder aan keek. 

 

“En bij jou? Je dochter heeft geen slechte partij uitgekozen om te trouwen – ik moet zeggen, tot mijn verbazing.” Hij nam een slokje van zijn koffie. “Zit er ook een uitbreiding van die kant aan te komen, of voorlopig nog niet?”

 

Edited by Owain Cadwgan

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik het niet weet”, glimlachte ze koeltjes want er viel eigenlijk niks te glimlachen. Aan de ene kant was ze blij, opgelucht dat Daniella haar probleem niet meer was, niet nu ze een betere versie had in de tweeling, een kans op opnieuw te beginnen en dit keer kinderen op te voeden die haar wel trots konden maken. Maar Aria hield ervan om alles te weten, overal van op de hoogte te zijn, en het was nooit fijn om toe te moeten geven dat je iets niet wist.

 

Aria was dat type dat liever iets opzoekt op Wikipedia, of zes uur lang de bieb doorspit opzoek naar informatie dan toegeven dat ze iets te vragen had tijdens het vragen uurtje.

 

Ik spreek Daniella niet meer, na dat gedoe met die moordpoging (dat laatste fluisterde ze, al leek het meer op sissen. Ze kon er nog altijd niets aan doen dat ze gefrustreerd en teleurgesteld was dat Daniella niet goed was om subtiel en pragmatisch met moord om te gaan. Soms stelde ze zich voor hoe haar familie daarop zou reageren en dan kon ze niks anders dan zich schamen. En ze haatte het, ze haatte het gevoel van schaamte en ze haatte het dat haar familie de enigen waren die haar dat konden aanpraten) op Zweinstein heb ik haar gezegd dat ze in de zomers niet meer thuis hoefde te komen en nu ze getrouwd is ben ik ook van alle mogelijke schande af dus”, ze maakte de zin niet compleet af en wierp in plaats daarvan wat liefkozende blikken op beide peuters. “Als ik eerlijk ben is het wel een opluchting, geen idee of ze slechte invloed had gehad op de tweeling”.  Ze roerde wat afwezig door haar theekopje, “Goede thee dit trouwens

Edited by Aria Adler

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×