Jump to content
Elara Burrows

[1836/1837]I's less bad than it seemed, so everything is okay honey <3

Recommended Posts

Januari 1837

 

De drukke periode was gelukkig voorbij en Elara was maar wat blij om weer op Zweinstein te zijn. Ze voelde zich compleet thuis in huize Graham, maar zodra ze met haar vader in één ruimte moest zitten voelde ze zich ongemakkelijk en nerveus. Ze had geen goede band met hem, zeg maar gerust dat ze geen band met hem had. Eigenlijk ging alle communicatie tussen haar en haar vader via James. Desondanks had ze de feestdagen als zeer gezellig ervaren. Ze werd nu niet meer heen en weer geslingerd tussen de Grahams en Dante, aangezien Dante zo goed als uit haar leven was. Ze miste hem, dat viel niet te ontkennen, maar ze nam het hem nog steeds kwalijk dat hij nul komma nul rekening met haar had gehouden. Zelfs haar eigen vader hield meer rekening met haar dan Dante en dat wilde echt wat zeggen. Of misschien zag Elara het zo omdat ze nog altijd boos was op Dante. In ieder geval was Dante uit haar gedachten tijdens de feestdagen en had ze heel veel tijd met haar kleine neefje doorgebracht. Ze had Igraine maar al te graag geholpen met de verzorging van het jochie en ze was al heel snel helemaal gek van het kereltje. Bovendien voelde ze zich zowaar een keertje nuttig, nu ze haar broer en zijn vrouw een beetje kon helpen. Zelfs Graham Sr. leek lichtelijk te ontdooien, al was het minimaal. Ze had zowaar twee hele zinnen met hem gewisseld zonder haar broer ervoor nodig te hebben. Al was het maar omdat Graham Sr. vroeg of kleine James sliep of waar haar broer was. Het stelde nog weinig voor en Elara was dan ook realistisch genoeg om te beseffen dat dit geen vooruitgang betekende.

 

Eenmaal terug op Zweinstein was ze haar neefje behoorlijk gaan missen. het as fijn om voor het kereltje te mogen zorgen, precies zoals ze ook altijd voor de jonge kindjes in het weeshuis had gezorgd. Voor kinderen zorgen was iets waar ze goed in was en wat bekend was voor haar. Maar ja, kleine James bleef achter op Montrose en dus zou haar broertje Galahad waarschijnlijk degene zijn op wie ze ging letten. Al was het maar om te zorgen dat hij geen stomme dingen zou doen. Soms zorgde ze er echter voor dat ze Galahad even kwijt raakte zodat ze wat tijd met Raine kon door brengen. De zwemlessen had ze niet meer hervat en ze had na de laatste escalatie bewust wat meer afstand gehouden. Ze zou niet nogmaals de fout maken door te zeggen dat ze van hem hield of zoiets dergelijks. Ze hield gepaste afstand, stond af en toe een minuscuul kusje of omhelzing toe, maar dat was het. Tenslotte had Raine nog altijd niets gezegd als dat hij ook verliefd was. De brunette wilde niet weer zo stom overkomen en had daarom maar besloten haar gevoelens weer diep weg te stoppen. Op die manier kon ze zichzelf niet weer voor gek zetten. Maar ze zocht hem toch iedere keer weer op, of hij haar. Ze maakten samen huiswerk, hadden fijne gesprekken of Raine gebruikte de gelegenheid om haar portret weer eens te tekenen. Het was wee als vanouds, een goede vriendschap, een hechte vriendschap. Ze moesten er alleen een beetje voor zorgen dat James, Galahad en Summer er niet achter zouden komen. Die laatste twee zouden hun mond niet kunnen houden en uiteindelijk zou het toch bij James terecht komen. Dat zou alleen maar problemen geven.

 

Dus toen James haar uit de les liet halen was ze even bang dat alles toch uit gekomen was. Dit betekende het einde; ze zou van school moeten en thuis les krijgen. Ze wierp een bezorgde blik op Raine terwijl ze lichtelijk wit weg trok. Dit was foute boel, maar niet op de manier zoals ze had gedacht. Niet alleen James stond haar op te wachten, maar ook Igraine. Galahad was eveneens uit de les gehaald. Blijkbaar was er iets met hun vader, die onwel was geworden, vermoedelijk longontsteking en het was nog maar de vraag of hij dat op zijn leeftijd nog zou kunnen overleven. Het zag er in ieder geval niet goed uit. Tja... Eerlijk gezegd wist Elara niet hoe te reageren. Ze had geen band met haar vader, ze was eerder bang voor hem. Ze oog haar hoofd, toonde het gepaste respect en troostte haar familie, maar zelf? Ze kon nu niet echt zeggen dat ze aangedaan was. Ze gunde niemand de dood of een ernstig ziekbed, maar ze kon er eigenlijk geen traan om laten. Ze vond het moeilijker om te zien hoe aangeslagen haar broers en schoonzus waren geweest. Dáár kon ze dan wel een traan om laten. Had ze ook gedaan, waardoor haar familie waarschijnlijk dacht dat ze wel degelijk verdrietig was om het lot van haar vader. Ze liet hen maar in die waan.

 

Elara had besloten om op school te blijven. In ieder geval totdat duidelijk was of ze afscheid moest nemen van haar vader of niet. Al zou ze dat voornamelijk doen uit respect voor de rest van haar familie en niet voor zichzelf. Alhoewel, ze wilde nog wel weten hoe het nu met haar echte moeder zat, een onderwerp die Graham Sr. graag ontweek. Ze had de rest van de dag wel vrijaf gekregen voor de lessen, waardoor ze wat tijd kon door brengen in de kassen. Het was dan ook daar dat Raine haar vond en vroeg wat er aan de hand was. Hij leek zelfs oprecht bezorgd, maar ze glimlachte geruststellend naar hem. "Mijn vader...". De glimlach stierf weg, want het voelde verkeerd om aan te geven dat haar vader misschien dood ging met een glimlach. "Hij schijnt er slecht aan toe te zijn". Ze haalde haar schouders op, nogal nonchalant. "Longontsteking enzo. Op zijn leeftijd kan dat fataal zijn, maar vooralsnog is hij stabiel. En heej, wie weet overleeft hij wel". Ze beet op haar lip. "Ik dacht even dat James erachter was gekomen..dat ik nog altijd met je om ga enzo. En..dat van die badkamer. Ik dacht even dat ik voorgoed van school moest vertrekken..".

 

OOC: Prive

Share this post


Link to post
Share on other sites

Natuurlijk was Raine bezorgd. Het gebeurde namelijk niet heel erg vaak dat een leerling uit de klas werd gehaald door een familielid, of door de schoolinspecteur. Bij Elara was het één en dezelfde persoon, maar deze James-persoon haalde eigenlijk nooit leerlingen uit de les. Daarom kon het niet anders dan dat er iets aan de hand was. Wat wist Raine niet, maar het kon best zijn dat iemand -Summer of Galahad- hen had gezien, terwijl ze samen wandelden, huiswerk maakten, knuffelden of een vluchtig kusje van elkaar stalen. Dat zou een beetje best wel behoorlijk onhandig zijn. Hij kon zich echter niet voorstellen dat lord Graham zijn zus daarvoor publiekelijk uit de les zou halen. Dat zou dan eerder aan het einde van de dag zijn. Maar toch, je wist niet hoe hoog de emoties op konden lopen en dus was niets van het zojuist bedachte een zekerheid waar Raine vanuit durfde te gaan. 

 

De rest van de dag bleef Elara afwezig en dat was voor Raine voldoende om te besluiten haar toch te gaan zoeken. Hij moest weten wat er aan de hand was en vooral ook hoe ernstig dat was. Het was niet moeilijk te raden waar Elara was, mits ze nog op het schoolterrein verbleef, namelijk in de kassen. En gelukkig, hij had gelijk, want daar was ze ook. 

 

"Wow. Elara. Dat is best wel erg, toch?" Hoewel de krullenbol er eigenlijk helemaal niet zo heel erg mee leek te zitten? Ze kwam over alsof ze haar oude baas liever kwijt dan rijk was. Dat was ook niet echt heel aardig, maar goed... Raine zag zijn eigen vader ook liever nooit meer. Daarom kon hij zich ergens wel een beetje inleven. "Nouja, beterschap gewenst dan in ieder geval?"Omdat Elara er niet zo'n punt van leek te maken zelf, ging hij dat ook niet doen, hè? Ze had duidelijk geen troost nodig. Best. Want hij kon niet tegen huilende vrouwen en dat was hij maar mooi misgelopen deze keer. 

 

"Maar daar is hij níet achtergekomen, toch?" Dus dan was er nu eigenlijk helemaal geen probleem? Alleen semi niet boeiend nieuws over dat haar vader misschien zou overlijden? Aldus Elara. Yikes. Dat klonk cru als je het je op die manier bedacht. Ach. Dat viel vast allemaal wel mee. "Je hoeft je niet sterk te houden he, meisje?", zei hij met een voorzichtige glimlach. "Ik ben er voor je." Nu hoefde ze heus niet te huilen, maar zo'n bizar masker ophouden, hoefde nu ook weer niet. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Erg. Tja, ergens was het wel erg. Haar vader was ziek en goed ook. Hij zou het misschien niet overleven en voor hem was dat erg. Voor hara broers, haar schoonzus en haar stiefmoeder was het erg. Voor haar zelf? Heel diep van binnen zou ze het eerder een opluchting vinden als het vader er niet meer was. Dan kon ze zich nog meer thuis voelen op Montrose, dan hing er geen spanning meer aan de eettafel. Alleen... Haar vader had nog altijd informatie die ze wilde hebben. In het begin, toen ze net de Grahams had leren kennen, was ze nog wel eens naar hem toe gegaan om hem te confronteren. Ze wilde weten wie haar echte moeder was, waar ze was, wat ze voor hem had betekent. Grhaam Sr. gaf nooit antwoord op die vragen en uiteindelijk had het meisje het maar opgegeven. Nu leek het er echter toch wel op dat de tijd begon te dringen. Tja, als hij kwam te overlijden zou ze het erg vinden voor de rest van de familie en ze zou het erg vinden dat ze geen antwoorden had. Maar verder?

 

“Ja...Dank je”. Beterschap. Het was niet alsof ze nu huilend aan het ziekbed van haar vader ging zitten. James had haar wel de kans gegeven om naar huis te komen, maar die had ze vriendelijk afgeslagen. Ze was beter af met haar vrienden voor afleiding. Het was een prima excuus geweest. Elara staarde naar haar kruidenkundeboek en beet op haar lip. Ergens had ze het gevoel dat ze toch iets zou moeten voelen. Was het heel erg dat ze geen verdriet voelde voor haar vader? Dat ze hem niet zou misse als hij werkelijk weg zou vallen? Maakte haar dat een slecht mens? Ze had nu eenmaal geen band met hem en ze kon het simpelweg ook niet opbrengen. Ze had foute dingen gedaan, dat wist ze zelf ook wel. Maar hij had gedreigt haar van school te halen, haar thuisstudie te geven, haar uit te huwelijken en haar uit de familie te stoten. Het was haar broer geweest die haar had beschermd van die ellende. Bovendien zou ze nooit een volledig lid van de familie zijn. Ze was een bastaard en droeg niet de naam Graham.

 

Het meisje schudde haar hoofd en wierp Raine een opgeluchte blik toe. “Nee, gelukkig niet. Ik dacht even dat dát de reden was dat ik uit de les getrokken werd. Gelukkig was dat niet het geval”. Ze glimlachte, blij toe dat hun geheimpje nog steeds veilig was. Als James zou weten dat ze nog om ging met Raine, laat staan met hem zou zoenen, dan brak de hel los. Het meisje sloot haar boek en draaide zich naar hem toe. “Maar ik hou me niet sterk”, zei ze verbaasd. “Ik voel er gewoon niet veel bij en ik ben vooral opgelucht dat ik niet van school af hoef. Ik ben vooral blij dat ik jou gewoon kan blijven zien”. Ze haalde nonchalant haar schouders op. “Hij is mijn vader, maar...”. Maar ze had dus geen band met hem. “Nou ja, ik ben vaker bang voor hem dan dat ik om hem eh..geef, zeg maar”. Jeetje, zo klonk ze eigenlijk wel erg koelbloedig. Ze begon lichtelijk te twijfelen. “Maakt mij dat slecht? Dat ik er niets bij voel dat mijn eigen vader misschien dood gaat?”.

Edited by Elara Burrows

Share this post


Link to post
Share on other sites

Moest iemand een band voelen met dienst biologische vader? Rationeel was dat antwoord makkelijk nee, maar emotioneel vond Raine dat toch een lastig vraagstuk. Hij vergeleek het maar vooral met de band met zijn eigen ouders. Toch was het ergens anders, omdat Elara die van haar pas net kende. En zo slecht had ze het niet: ze mocht naar school, ze mocht daar wonen, ze kreeg mooie spullen en kleren, haar familie deed zijn best om haar een mooie toekomst te garanderen door op termijn een huwelijk voor haar te arrangeren -beetje jammer dat hij nooit goed genoeg zou zijn-. En hoewel je dat vervelend kon vinden, was het nu niet per se kwaadaardig wat de Grahams voor Elara deden. En misschien stak in die moeite wel meer liefde dan een aardig woordje of een dikke knuffel. Nee, Raines ouders wilden hem alleen maar opsluiten en slaan. Dus hij zou wel weten wie hij dan liever zou hebben, haar vader of de zijne, overduidelijk Graham sr. dus. 

 

"Als hij dood is, dan zijn al je kansen op dat de situatie ooit beter wordt, verkeken," zei Raine peinzend. "En ik weet niet... Hij lijkt wel te geven om hoe het je vergaat? Al ben ik het ook niet eens met de manier waarop hij dat dan toont en hoeveel macht hij over je toekomst heeft."

 

De jongen pakte Elara beet, trok haar tegen zich aan. "maar al sluit hij je op in de hoogste toren, dan nog gaan wij elkaar zien hoor. Daarvoor ga ik dan alles op alles zetten," zei hij in een vlaag van een romantische bui. Al moest dat, Raine kennende, natuurlijk weer snel omslaan in minder tactische opmerkingen. "Maar als je liever mij ziet, dan dat je vader blijft leven, dan vrees ik dat je toch wel echt van me houdt hoor, Elara." Hij grijnsde.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Was dat echt zo? Als haar vader dood ging, zou de kans dat haar situatie beter werd dan verkeken zijn? Elara dacht van niet. Het was James die juist de ervoor had gezorgd dat ze niet van school getrokken was, het was James die haar had opgepikt nadat Dante haar in de steek gelaten had. Met de dood van haar vader zou James verantwoordelijk worden voor Montrose en in Elara's opinie was dat een hele verbetering. Het meisje schudde haar hoofd. "Als ik op Montrose ben spreekt hij zelden tegen me. We doen nooit iets samen, hij heeft me nog altijd niets verteld over mijn moeder..". Ze haalde haar schouders op. "Ik ben een bastaard, een schande, meer niet". En ja, ze had een prima leventje nu, maar dat was voornamelijk dankzij haar broer. Hij was degene die haar was komen zoeken. "Ik zie niet in hoe de situatie slechter word als mijn vader er niet meer is. Ik heb het nu ook niet slecht". Alleen moest ze Raine stil houden, maar tot nu toe leek dat uitstekend te gaan. En voorlopig zat ze toch nog op Zweinstein. Wat kon er nou in die tussentijd gebeuren?

 

Ze liet toe dat Raine haar vast pakte en tegen zich aan trok. Hoewel ze dan niet verdrietig was om haar vader, voelde het wel enorm fijn om even Raine's armen om haar heen te hebben. Ze bloosde lichtjes door zijn opmerking en kon een glimlach niet tegen houden. "Dan zou ik maar vast werken aan je klimskills voor de zekerheid", grapte ze. Want haar vader zou niet zo ver gaan als haar opsluiten in een toren. Althans, dat hoopte ze. Dan zou ze waarschijnlijk gek worden met die muren om haar heen en het feit dat ze geen kant op kon. Maar nee, ze zag dat niet gebeuren en dus kon ze het grapje van Raine wel waarderen. Totdat hij nog een opmerking maakte.

Haar glimlach stierf weg en ze voelde zich direct weer enigszins ongemakkelijk. Ze was zelf ook nog niet vergeten wat ze tegen hem gezegd had in de badkamer en dat ze weg gelopen was. Ze had gedacht dat ze hem er behoorlijk mee af geschrikt had en daarom had ze gepaste afstand genomen. Nu moest hij het echter weer oprakelen. "Ik ben verliefd op je, ja", gaf ze toe, al nam ze toch echt niet meer de woorden 'houden van' in haar mond. Ze keek wel uit. "Maar dat wist je al". En behalve dat hij haar knuffelde en zoende deed hij er verder niet veel mee. Dat maakte haar onzeker en ze kon het dan ook niet helpen om zich af te vragen of hij ook verliefd op haar was of dat hij haar als tijdelijk vermaak zag. De krullenbol zuchtte diep, leunde wat meer tegen hem aan. Ze besloot hem maar het voordeel van de twijfel te geven voor vandaag. "Ik wens mijn vader echt niet dood, maar... Ik voel er gewoon niets bij. En het maakt niet uit of hij wel of niet leeft. Ik denk niet dat ik ooit eerlijk kan zijn tegen mijn familie over jou en dat vind ik rot". Misschien moest ze eens voorzichtig laten vallen bij James dat de lessen met Raine prima gingen en dat Raine zich tegenwoordig voorbeeldig gedroeg. Misschien, als ze heel af en toe dat soort dingen over hem liet vallen, zou James iets ontdooien. Ze moest echter voorzichtig zijn en haar woorden goed formuleren. Ze keek naar hem op. "Maar meende je wat je zei? Ik bedoel, stel dat ik wel van school af gehaald was? Zou je dan proberen contact met mij te zoeken?".

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dat was niet helemaal wat hij had bedoeld. Raine schudde zijn hoofd. "Nee, niet je situatie in het algemeen, maar de kans dat je band met je vader ooit beter wordt," probeerde hij zijn woorden van zojuist iets te verduidelijken. Nu had ze immers alleen maar een slechte band. Slechter dan het nu met de man was, kon het vast niet worden. Beter worden was in theorie nog wel mogelijk. "Maar zoals je het beschrijft, klinkt het inderdaad niet alsof er nog heel veel zal veranderen." Hij humde. "En je hebt vast al geprobeerd met hem te praten of geprobeerd voor te stellen iets samen te gaan doen. Dus dat soort nutteloze adviezen zal ik je verder niet geven." Want het was altijd heel erg hinderlijk en ergerlijk als mensen je van die voor de hand liggende tips gaven, die je zelf ook heus echt wel had bedacht. Elara was geen idioot. Hij ook niet, of nu ja, soms, maar hij deed echt zijn best beter dan zichzelf te zijn bij haar. 

 

"Ja, dat meende ik," zei Raine. Hij legde haar kin tussen haar krullen bovenop Elara's hoofd. "Natuurlijk zou ik dat doen." Hij zuchtte inwendig, vond het heel irritant dat hij zo sentimenteel werd in haar buurt. Hij was zijn gewoonlijke zelf niet helemaal. Hij merkte dat hij er soms naar verlangde dat het gewoon rustig, helder en stabiel was tussen hen. Hoewel Elara op de kast jagen erg leuk was, gaf het de laatste tijd zelden het gewenste effect. Ze liep vooral weg. Ze nam afstand. Dat was het tegenovergestelde van wat hij wilde bereiken.

 

Misschien werd het eens tijd voor een bekentenis van zijn kant. 

 

Maar dat was moeilijk, weet je. Raine streelde over Elara's rug. "Zolang jij je maar trots voelt dat je bij mij bent." Mm. Dat was niet helemaal wat hij wilde zeggen. Blurgh, waarom was dit zo moeilijk? "Ik eh... ben wel blij met jou, weet je." Raine hield er niet van zich zo kwetsbaar te voelen. "Ik ben..." Nee, ging hij dit nu echt zeggen? Zijn hele hoofd zei dat hij het niet moest doen, want zodra hij dit toe ging geven, dan was hij de controle kwijt, dan ging zei de macht pakken over zijn emoties. Maar zijn dwaze hart wilde gewoon... meer? "Ik ben ook verliefd op jou." Oké, nu had hij het gezegd. 

 

Help.

 

"Ik wil je graag als...eh...als mijn vriendinnetje zien?" Als ze dit nu zou afwijzen, dan zou zijn ego echt per direct sterven. 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Tja, als Raine het zo bracht dan kreeg zijn opmerking wel een hele andere betekenis. De situatie met haar vader zou dan inderdaad nooit beter worden, maar in haar ogen werd het sowieso niet beter. Dat leek Raine nu ook wel in te zien. Elara trok hara wenkbrauwen op bij zijn opmerking. “Ik heb alles al geprobeerd”, verzuchtte ze. “Hij heeft nog nooit een woord gesproken over mijn moeder, ondanks dat ik er toch vaak genoeg naar gevraagd heb. Ik weet niets van haar”. En dat stak haar voornamelijk. Dat haar vader er niet met haar over leek te willen praten. Ze had er wel recht op, vond ze. Het was haar moeder en ze wilde weten wie ze was. Ze wilde weten waar het mis gegaan was en waarom haar moeder haar had achter gelaten bij een kerk. Maar ja, dan moest die ouwe wel eens gaan praten en dat zat er nu niet in. Eerlijk gezegd dacht ze ook niet dat hij ineens wél zou praten als hij daadwerkelijk stervende bleek te zijn.

 

Met een zucht sloot het meisje haar ogen en leunde ze met haar hoofd tegen zijn schouder. Ze voelde de druk van zijn kin op haar bus krullen en het voelde eigenlijk best wel fijn. Een glimlach verscheen ron dhaar lippen toen hij zei dat hij er alles aan zou doen om contact met haar te leggen, mocht haar vader toch ooit besluiten haar van school te halen. Dat voelde als een bevestiging, dat Raine genoeg om haar gaf om haar niet zomaar kwijt te willen. Het voelde goed om te weten dat hij er voor haar wilde zijn. Het was zo jammer dat ze hem niet gewoon kon uitnodigen op Montrose. Hij zou het daar vast heel leuk hebben en dan zouden ze gewoon eens wat meer privacy hebben. Hoewel haar broer vast een escorte zou regelen, maar dat terzijde. Het was jammer dat het allemaal zo gecompliceerd moest zijn door het verschil in achtergrond en eh.. Nou ja, de indruk die James tot nu toe van Raine had gekregen. Ze moest toch maar eens kijken wat ze daar aan kon doen.

 

De sfeer sloeg langzaam om, ze kon het voelen. Het was niet negatief, in tegendeel. Er was spanning tussen hen, leuke spanning en op één of andere manier voelde Elara aan dat er nu toch iets...iets groots aan kwam. Ze glimlachte terwijl ze naar hem op keek. “Ik ben heel trots dat ik bij je ben”, gaf ze toe. Anders was ze hier overigens ook niet. Daarnaast kon ze ook gewoon niet bij hem weg blijven. Ondanks de vele discussies en ruzies, werd ze toch altijd wel weer naar hem toe getrokken. Soms wist ze zelf niet eens zo goed waarom juist hij dat effect op haar had. Hij was in ieder geval wel blij met haar en blijkbaar ook verliefd.

 

Hij was verliefd! Op haar! En hij wilde haar als vriendinnetje!

 

Het meisje schrok op, op een positieve manier overigens. Ze keek hem even zwijgend aan, liet het heel even bezinken. Daarna brak er een stralende glimlach door op haar gezicht. “Echt waar?!”, voelde ze zich gedwongen te vragen, aangezien ze onbewust misschien toch een beetje bang was dat het een grapje was. Maar het was geen grap, ze kon het zien. Ze kon het zien in zijn ogen, aan zijn houding, dat hij serieus was. “Dat.. Wauw..”. Ze bloosde heftig, duwde haar blozende wangen even tegen zijn gewaad aan. Ze had er moeite mee om niet te giechelen. “Dat lijkt me fantastisch”, zei ze blij. Ze had verder geen extra bevestiging meer nodig, alles leek nu op z’n plaats te vallen. Het meisje sloeg haar armen om zijn nek en kuste hem, blij met de ontwikkelingen. Jeetje, haar vader had eerder een toeval moeten krijgen. Dan waren zij en Raine miscchien ook al een koppel geweest. Na een moment brak ze de kus af en keek hem met een grijns aan. “Dus het is nu officieel? Ik mag j enu zoenen wanneer ik wil?”. Mocht ze vast even goed wel, maar ach.

Share this post


Link to post
Share on other sites

“En James weet ook niet meer? Anders kan je hem vragen?” Had ze vast ook al gedaan. Dus dit was een heel waardeloos advies, maar wat moest hij dan? Niets zeggen? Of zeggen dat hij het ook niet wist? Dan vond zijn ego dit toch nog de prettigste optie, want nu deed hij nog een poging om oplossingen aan te dragen en dat zat hem als man toch in de genen: het even allemaal oplossen voor het vrouwtje.

 

Een beetje verbaasd lachte Raine, keek haar niet helemaal begrijpend aan. “ja, natuurlijk is het echt.” Als het niet echt was, dan zou hij er nooit een grapje overmaken, want 1. Verliefd worden was eigenlijk helemaal niet zo handig, want dan gaf je de ander macht over je 2. Had hij gemerkt hoe vervelend het uitpakte als de een wel verliefd was en jij niet (lees: zijn ervaring met Agatha)en je dan toch per ongeluk in een relatie tuimelde en 3. Als hij hierover nu een grapje maakte, dan was hij Elara vast kwijt en aangezien hij wél verliefd was, was dat wel het laatste wat hij nu op dit moment wilde.

 

Maar de boodschap leek te landen. Elara was aandoenlijk in haar blijdschap en enthousiasme. Ze leek op te leven, ze ging stralen. Raine glimlachte ook wat breder, want een groter compliment dan een reactie als deze was er natuurlijk niet te krijgen: dat je zoveel invloed had op iemands geluk, dat jouw woord, jouw bevestiging, zoveel voor iemand kon betekenen…

 

Uiteraard kuste hij haar terug. Hij trok haar iets dichter tegen zich aan, plaatste zijn hand laag op haar onderrug en bleef haar zoenen, totdat zij uiteindelijk de kus verbrak. “Ja, het is officieel. En ja, dat mag.” Hij grijnsde. “Je mag het van mij aan iedereen vertellen… alleen… je weet wel… je grote broer enzo.” Dus waarschijnlijk werd het een officiële geheime relatie. Wat ze eigenlijk al een tijdje hadden, maar voor  nu was het dan ook uitgesproken. Voor Raine was het vooral ook een erkenning aan zichzelf.

 

“Dus. Wat wil je nu doen om het te vieren?” En dat haar vader dus doodziek was, werd maar even vakkundig genegeerd, want ze hadden betere dingen te doen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Elara schudde haar hoofd. Ze had inderdaad ook al aan James gevraagd of hij wat wist en hij had heus wel geprobeerd om Graham Sr. aan het praten te krijgen. Helaas kreeg zelfs James niet alles voor elkaar bij hun vader en dus stond de krullenbol nog altijd met lege handen. Ergens begreep ze nog wel waarom Senior er niet over wilde praten. Ze was tenslotte een schande, een ongelukje, iets wat nooit had mogen gebeuren. Ze had nooit mogen bestaan. Toch moest hij toch wel iets gevoeld hebben voor haar moeder, anders was het vast nooit zover gekomen, toch? En ze hoefde die details helemaal niet et weten. Hij hoefde zich niet eens te verontschuldigen dat hij voor zijn vrouw had gekozen in plaats van haar moeder. Ze wilde gewoon weten wie haar moeder was en of er een manier was om haar te vinden. Dat was alles. Dat was niet te veel gevraagd, toch?

 

Maar Graham Sr. verdween al snel uit haar gedachten. Ze focuste nu vooral op Raine, waarmee ze nu officieel iets had. Hij was nu officieel haar vriendje! Haar hart had wel uit haar borstkas kunnen barsten van geluk en ze dacht even dat Raine dat zelfs zou kunnen voelen nu ze zo dicht tegen hem aan stond. Dit was precies hetgeen geweest wat ze nodig had, de bevestiging. En ze mocht het aan iedereen vertellen. Ze wilde het ook aan iedereen vertellen, maar...

 

Haar broer. Haar broers. James en Galahad mochten het niet weten want dan zouden er ongetwijfeld problemen komen. Haar enthousiasme stierf iets af toen ze besefte dat ze het geheim moest houden. "Ik zou willen dat ik het aan iedereen kon vertellen", mompelde ze, lichtelijk teleurgesteld. Ze zou hem met trots willen voorstellen aan haar familie, maar als ze dat deed dan kon ze het net zo goed gelijk alweer uit maken. Dan zou dat scenario van haar in die toren misschien zelfs wel ui k omen en daar stond ze nu niet bepaald op te wachten. "Ik zou willen dat ik je kon voorstellen aan mijn familie, dat je langs zou kunnen komen in de vakantie en dat ik niets geheim hoef te houden". Want hey, ze mocht toch best trots zijn dat ze een vriendje had? Al zouden haar vader en broer die mening vast niet delen.

 

Maar goed, ook dat waren problemen voor later. Voor nu wilde Raine weten hoe ze deze officiële gelegenheid gingen vieren. Dat haar broer dit nooit zou goed keuren en dat haar vader half dood aan het gaan was, deed er gewoonweg even niet toe. Dat waren zorgen die er morgen ook nog waren. Ze mocht toch heus wel een momentje voor haarzelf en hiervan genieten? Alleen.. had ze geen idee hoe het te vieren, want ze was hier niet op voorbereid geweest. Het meisje propte haar boeken in haar tas, vastbesloten om in ieder geval niet in de kassen te blijven. Haar hand gleed langs een stuk perkament en met een glimlach trok ze deze uit haar tas. Ze overhandigde de tekening die ze van hem had gekregen op Valentijnsdag. "We kunnen nog een zwemles proberen? Ik beloof dat ik mijn uiterste best zal doen". Zolang ze niet afgeleid werd.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Normaal had Raine misschien gezegd dat als ze echt van hem hield en echt zijn vriendinnetje wilde zijn, dat ze dan ook de bijbehorende risico's maar moest nemen als het uitkwam, want anders ging je niet echt voor iemand, niet waar? En Raine verwachtte niet minder dan dat iemand echt wel helemaal voor hem zou gaan. Net zoals hij helemaal voor iemand ging? Zoiets ja, ongeveer. Hij was niet hypocriet, heus niet. Alleen in dit geval konden de gevolgen inhouden dat Elara van school werd afgehaald, dat ze in een een kelder werd opgesloten en dat ze elkaar nooit meer zouden zien. Raine wilde Elare toch liever niet kwijtraken. Dus in dit geval begreep hij wel dat ze het niet ging vertellen. Hij stond zelfs achter die beslissing. Nobel, niet?

 

"Ja, ach, ik kan je ook niet aan mijn familie voorstellen. En Summer ken je wel al, maar die moet ook maar even niets weten." Want Summer zou in haar onschuld zo enthousiast zijn dat dan binnen de kortste keren de hele school van hun relatie zou weten. Ja, hij zag haar er zelfs voor aan om posters te maken en die door de hele school te hangen om het nieuws maar te kunnen verkondigen. God verhoede dat zij ooit Klassenouste zou worden -muahaha- want dan werden haar methodes vast vindingrijker en dan had ze ook veel meer middelen om los te gaan. 

 

"Nog een zwemles?" Raine grinnikte. "Dat was je toch wel goed bevallen?" Ook al was ze aan het einde toen weer eens, voor de zoveelste keer, boos weggelopen. "Ik dacht zelf om wat wijn te mee te nemen naar het Verboden Bos of een andere locatie en er daadwerkelijk op te proosten?" Als Hoofdmonitor had je gelukkig altijd wel een voorraadje drank, want dat had je gewoon van andere leerlingen af kunnen pakken of eens subtiel uit de lerarenkamer kunnen stelen. Dus dat was het probleem niet zo. Alleen een goede locatie, waar niemand hen zou vinden, was een grotere uitdaging. Daar was de badkamer dan op zich wel weer handig voor. Hm. "We kunnen het ook combineren? Wijn en zwemles?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, Raine was heel nobel. Vooral omdat hij er zelf ook onder zou lijden als haar familie erachter kwam. Misschien zou haar broer zelfs wel weer door het lint gaan en zou Raine weer bont en blauw eindigen. Dus ja, het was heel nobel van Raine om ook vooral aan zichzelf te denken. En gelijk had hij, overigens. De gevolgen zouden voor hen allebei niet te overzien zijn. Elara zou niets kunnen doen om haar familie te stoppen as die hen uit elkaar wilden halen. Nee, geheim houden was veilig. In ieder geval voor nu.

 

Elara glimlachte triest. Een gecompliceerd stel waren ze wel, ja. Zij kon hem niet met trots aan haar familie voorstellen, maar andersom ook niet. Voor zover ze wist had Raine geen contact meer met zijn familie en verbleef hij in de zomer in een soort van tehuis, samen met zijn zusje. Ze hoopte maar dat ze van de zomer eens langs zou kunnen komen zonder de argwaan van haar broer te wekken. Tenslotte had hij het druk met erfgenaam zijn en zijn eigen gezin, maar had zij toch schoolspullen nodig. Als ze nu samen met Galahad naar de Wegisweg zou gaan en ze hem los zou laten in een Zwerkbalwinkel, dan was hij wel een paar uurtjes zoet en kon zij even weg glippen. Hm, het was het waar om erover na te denken.

 

Lichtelijk nerveus beet het meisje op haar lip en ze kon niet voorkomen dat ze wéér begon te blozen. Ze knikte, gaf daarmee toe dat ze de zwemles wel als zeer fijn had ervaren. Als ze het einde tenminste even weg dacht. Maar nu zou het vast anders zijn. Ze waren nu officieel een stelletje en hopelijk zou dat iets minder op haar geweten drukken dan voorheen. Zijn idee was echter ook verleidelijk. Ze konden weer op zoek naar terzielers en één wijntje om te proosten zou geen kwaad kunnen. Maar er kwamen naar haar idee meer mensen in het Verboden Bos dan in de badkamer van de Hoofdmonitoren en dus achtte ze dat laatste veilig. Haar ogen begonnen te sprankelen van blijheid toen hij voorstelde om het wijntje dan maar te doen in de badkamer. "Dat lijkt me een uitstekend idee!". Ze slingerde haar tas over haar schouder en pakte zijn hand. Ze had geen zin om langer te wachten voor het geval iemand hen zou zien en roet in het eten zou gooien. Of water, haha! flauw.

 

Nadat Raine een fles wijn had buit gemaakt op een voor haar onduidelijke manier (want dat mag Kelly verzinnen), begaven de twee zich naar de badkamer. Nadat de deur achter hen sloot, slingerde de krullenbol haar tas in de hoek en liep ze direct naar de kraan. Dit keer wist ze precies hoe alles werkte en zorgde ze ervoor dat het bad niet te veel vol liep zodat ze niet meer zou kunnen staan. Één zwemles was niet genoeg om haar van de verdrinkingsdood te redden. "Oh, verdorie", verzuchtte ze, terwijl het bad vol liep. "Ik had alleen geen zwemles ingepland voor vandaag, dus ik heb geen gepaste kleding bij me". Hoewel nerveus, wist ze toch een beetje ondeugend te glimlachen. "Maar ik denk dat je er geen moeite mee hebt als ik eh..net zo ga als de vorige keer?". Dit keer was ze vastbesloten om haar schaamte opzij te zetten, al was dat makkelijker gezegd dan gedaan. Ze schopte haar schoenen uit en trok het gewaad over haar hoofd heen uit, zodat ze in haar gewone kleding stond.  Haar toch al wilde haardos leek zowat statisch overeind te staan. Het meisje reikte naar achteren om de sluiting los te maken, maar het ging niet echt gemakkelijk. Vanochtend had ze ook al hulp nodig gehad van één van de meisjes op haar zaal om deze dicht te maken. Iets met nieuwe mode, die haar niet beviel. Ze had de sluiting liever aan de voorkant zodat ze niet in haar jurk gehesen hoefde te worden als een klein kind. Ze aarzelde even, besloot zich toen te houden aan haar voornemen om haar schaamte overboord te gooien en stapte op Raine afd. Ze keerde haar rug naar hem toe en trok haar haren opzij. "Zou je... Zou je deze even open willen maken?". Het voordeel van haar wilde haarbos wat dat ze voor nu wel even haar tomaat rode gezicht kon verschuilen. Tot zover dus de schaamte overboord gooien. Dit ging vast succesvol verlopen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hand in hand liepen de twee eerst langs de leerlingenkamer van Zwadderich. Althans, daar moesten ze toch even de handen loslaten en moest Elara verdekt opgesteld een eindje verderop wachten -in de leerlingenkamer viel hen gezamenlijke aanwezigheid namelijke nogal op en daar fladderde Summer vaak ook veel rond-. Daar haalde hij uit zijn slaapkamer een fles wijn, die hij subtiel in een binnenzak van zijn mantel liet glijden, zodat hij geen moeilijke vragen zou krijgen. Dan zou je net zien dat Aelin meewilde wat gaan drinken of iets dergelijks. Daar had hij normaal geen problemen mee, maar vandaag toevallig wel. 

 

Daarna kwamen Elara en Raine dus samen in de badkamer aan. Met een lachje keek de jongen hoe zijn vriendinnetje alles rondom het water regelde. Ze liet werkelijk geen seconde verloren gaan. Blijkbaar had ze er erg veel zin in om met hem samen in het water te zijn. Zonder gepaste kleding. Hij grinnikte. "Het mag ook zonder..." Maar Raine wist heus wel dat ze daar eigenlijk veel te preuts voor was.  Hij lachte en schudde zijn hoofd. "Nee hoor, ik vond het zoals de vorige keer uitstekend." Hij probeerde niet al te tevreden te grijnzen en ging dus maar twee glazen met wijn inschenken. Dan had hij ook wat nuttigs gedaan. 

 

"Oh," de jongen keek even verbaasd. Wilde ze nou echt dat hij haar uit haar jurk ging helpen? Nu had ze hier vast nog wel een onderjurk onder aan, maar toch. Hij glimlachte en knikte. Wie weet gingen ze vandaag dan toch nog een hoop meer doen dan Elara tot nu toe wilde? Misschien was haar promoveren tot zijn vriendin wel hetgeen wat ze nodig had om eh...voor hem uit de kleren te gaan. Het kostte Raine even om te zien hoe die sluiting precies werkte, maar hij wist haar uit haar jurk te bevrijden en streelde de stof van haar schouders, teleurgesteld omdat ze inderdaad toch echt die onderjurk aan had. "Lukt het zo? Of moet ik je verder nog helpen met uitkleden?" Ondertussen pakte hij alvast hij de glazen wijn en ontkleedde hij ook zichzelf tot zijn onderbroek.

 

Toen het uitkleedgedeelte was afgerond hopte Raine in het water en leunde ontspannen tegen de badrand, nipte van de wijn. "Wil je echt een zwemles?" Of wilde ze gewoon lekker tegen hem aanleunen, waarbij het dunne stuk stof vooral een formaliteit was. Zou je vast niet verbazen dat hij een lichte voorkeur voor het laatste had. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

En daar maakte hij weer een opmerking die haar deed blozen. Het mocht ook zonder (gepaste) kleding. Elara keek even ongemakkelijk weg, maar probeerde het ongemak toch een beetje van haar af te schudden. Ze zou het gewoon bij haar onderjurk houden en dat was al meer dan genoeg. Maar, dan moest Raine haar wel even helpen, want de sluiting zat op de achterkant. Het leek een eeuwigheid te duren, maar ze kon niet zien wat Raine aan het doen was nu hij achter haar stond. Uiteindelijk voelde ze het gewicht van haar jurk letterlijk van zich af vallen, maar de aanraking van Raine hield haar tegen om het ding op te rapen. Ze voelde hoe haar wangen weer begonnen te gloeien bij zijn opmerking dat hij haar wel verder wilde helpen met uitkleden. Ondertussen zou ze wel zo rood als een tomaat moeten zijn. Ze schudde vluchtig haar hoofd, waardoor hara krullen vrolijk heen en weer dansten op haar hoofd. Het meisje stapte uit haar jurk en raapte deze op van de grond. Ze concentreerde zich vooral even op het netjes opvouwen van de jurk en deze aan de kant leggen, zodat ze weer even haar zenuwen onder bedwang kon krijgen en Raine dus even niet hoefde aan te kijken. Tot zover dus haar poging om haar preutsheid een beetje aan de kant te schuiven.

 

Vluchtig klom de brunette het bad in en liet zich tot haar kin in het warme water zakken. Ze durfde eigenlijk nog niet zo goed kopje onder, bang dat ze uit zou glijden en niet meer boven zou komen. Nu had ze echter een prima excuus voor haar rode wangen, want dat kwam uiteraard door de stoom van het warme water. Het meisje pakte het andere glas wijn van d erand en leunde met haar hoofd tegen de schouder van haar vriendje. Vriendje... Het woord beviel haar wel en ze zou er gemakkelijk aan kunnen wennen. Ze nam voorzichtig een slokje van de wijn en glimlachte. Het was best romantisch zo, al zei ze dat niet hardop. Ze wist niet zeker of Raine zichzelf als romantisch zag of dat hij dat als een compliment zou opvatten. Ze wilde niet, zoals de vorige keer, weer met ruzie eindigen.

 

“Ik wil wel graag een zwemles, ja”, gaf ze toe. Want ze was toch nog steeds een beetje onzeker in het water. Als ze van de zomer in het meer wilde zwemmen, dan moest ze toch nog wat beter leren zwemmen. “Ik denk wel dat ik de bewegingen nog weet”. Maar eigenlijk zat ze zo ook wel lekker.Ze keek opzij met een glimlach. “Maar we kunnen eerst ons glas leeg drinken. Misschien alleen niet t eveel wijn, want anders zinken we straks allebei naar de bodem”. Ze drukte vluchtig een kus op zijn wang, want dat kon nu gewoon. “Ik heb nog nooit onder water gezwommen. Is daar nog iets speciaals aan behalve dat ik mijn adem in moet houden?”.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Of Raine zichzelf als romantisch zag? Dat verschilde waarschijnlijk per moment dat je het hem zou vragen. Op dit moment vond hij zichzelf echter heel romantisch. Hij was nu toch het beste kersverse vriendje ooit. Zie Agatha, zijn gedrag was niets waarover je ooit had mogen klagen! Hij liet zijn hand door haar haren gaan, voelde zich goed, was tevreden met zichzelf. Hij was een beetje trots zelf en nam dan ook zeer zelfvoldaan een slokje wijn. Wijn, bad, blozend meisje op je schouder, wat wilde een man nog meer? En ze was officieel zijn vriendin nu...stiekem... Dus ze was ook echt van hem. Dan mocht dit. Strikt genomen mocht dit natuurlijk pas als ze echt getrouwd waren, maar dat zag hij voorlopig niet gebeuren. Of ooit. Probleempje met z'n onofficiële schoonfamilie. 

 

"Dan gaan we dat toch regelen," daar had hij bijna 'lieve schat' aan vastgeplakt, maar yuck, dan leek hij op zijn afdelingsgenootje Foulkes-Davenport en ergens klonk dat dan toch ook wel heel erg ordinair. Maar eigenlijk had hij er ook niet meteen heel veel zin; de zwemles, niet het koosnaampje. Liever bleef hij hier nu even zo met haar zitten. "Ja, straks komt er nog badwater in de wijn. Dat zou zonde zijn." Hij glimlachte bij de kus, draaide zijn hoofd een beetje en kuste haar toen op de mond. De tijd van enkel kusjes op de wang was nu toch wel voorbij?

 

"Onderwater zwemmen? Ja, dat is je adem inhouden, zorgen dat er geen water in je neus komt en het is heel raar om met je ogen open te kijken. Als je maar een klein stukje onder water gaat en niet echt hoeft te kijken waar je zwemt, dan kan je ze beter dichthouden. Anders prikt het." Hij haalde zijn schouders op. "Wat voor plannen heb je allemaal met zwemmen?" Want het leek een stuk ambitieuzer geworden dan 'niet verzuipen als ik ooit te water raak'. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nu Raine officieel haar vriendje was, deed Elara echt haar best om iets minder preuts te zijn. Helaas kon ze haar gebloos niet onder controle houden, maar gelukkig kon ze het afschuiven op het warme water. Door de stoom waren haar wangen zo rood en niet omdat ze beiden hier schaars gekleed zaten. Het meisje nam nog een slokje van de wijn en genoot er ook van. De zwemles kon best even een paar minuutjes uitgesteld worden, dat was geen probleem. Ze zat zelf eigenlijk ook wel goed en ze wilde inderdaad geen badwater in haar wijn krijgen. Het zou de kwaliteit van de wijn niet echt ten goede komen.

 

Nonchalant haalde het meisje haar schouders op. “Als ik iets wil leren dan wil ik het goed doen. En mocht ik toch een keer kopje onder gaan dan weet ik hoe ik moet reageren”. Een logische verklaring, toch? Ze wilde vooral niet opscheppen bij haar grote broer als ze het eenmaal onder de knie had. En hoe meer ze wilde leren, hoe meer zwemlessen ze van Raine kon los peuteren. Dat was op dit moment misschien wel haar grootse ambitie, alleen tijd met Raine. Hier, in de badkamer, zou niemand hen vinden. Ze konden dan misschien geen uren weg blijven, maar als ze hier dan toch waren kon hij haar gelijk leren zwemmen, niet waar? Ze zou alleen nooit eerlijk kunnen vertellen van wie ze het geleerd had. James zou dat absoluut niet kunnen waarderen. Net zoal shij niet zou waarderen dat ze er een vriendje op na hield en zeker Raine niet. Jeetje, een officiele relatie hebben was toch best nog lastig.

 

Ondertussen dronk de krullenbol haar glas leeg. “Dit is goede wijn! Waar heb je die vandaan?”. Het was niet alsof zijn ouders het zouden toesturen, dacht ze. Ze zuchtte tevreden en leunde nog wat dichter tegen hem aan. Op dit moment was ze niet echt van plan om aanstalten te maken om toch weer te gaan leren zwemmen. “Misschien kunnen we eens gaan picknicken aan de rand van het Verboden Bos waar niemand ons ziet? Zodra het weer beter is, natuurlijk. Dan moet je die wijn maar weer mee nemen”. Ze hief haar glas naar hem op. “Als ik nog een glaasje mag, dan krijg je van mij nog een kus. Deal?”.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Uiteraard hoopte Raine er natuurlijk wel ergens op dat er 'meer' zou gebeuren nu ze vriendje en vriendinnetje waren, dat ze minder preuts en verlegen zou zijn, dat ze minder de rem op dingen zou zetten, dat hij verder zou mogen gaan en dat ze zich daar dan weer wel (redelijk) comfortabel bij zou voelen, maar hij verwachtte het niet, nog niet. Niet meteen in ieder geval. Het was pas net en zelfs hij begreep echt wel dat iemand dan heus niet van het ene op het andere moment was geschakeld... Misschien bij een volgende zwemles... 

 

"Kon toch, dat je het zo leuk vindt, dat je er alles mee wil leren wat mogelijk is, maar dan moeten we over een tijdje wel op zoek naar een andere leraar, want ik ken de basis en onder water kan ik ook nog wel een beetje, maar als je er echt goed in wil worden..." Ja, dan hield zijn kennis ook ergens op. Raine kon zwemmen, omdat het leuk is. Onder water lukte ook nog wel omdat iedereen wel eens wat op de bodem had laten vallen en hij dan koppig genoeg was om het dan weer op te vissen ook. Uiteindelijk kreeg je die vaardigheid dan wel, mits het water niet te diep of te goor was. 

 

"Oh, ingevorderd van een zevendejaars Grif, betrapte hem ermee tijdens het patrouilleren. Dus dat hebben we maar ingenomen." En vervolgens achterover gedrukt voor eigen gebruik. Tja, als het kon, waarom niet? Zelf kon hij zulke wijn echt niet betalen en krijgen van zijn ouders was zeker ook geen mogelijkheid. Er waren echter genoeg schoolgenoten met drank op zak en als je er maar vaak genoeg eentje betrapte, dan was je eigen voorraad altijd goed gevuld. Er waren ook al wat leerlingen die Raine nu een beetje kende en wisten dat ze hem ook konden omkopen door hem iets van alcohol, geld of andere dingen te geven. Dan deed Raine wel alsof hij niets gezien had die nacht. Je was een succesvol Zwad of niet, niet waar? "Deal." Raine schonk Elara haar glas wijn in en claimde daarna de prijs. Hij trok zijn vriendinnetje naar zich toe, liet zijn hand over haar rug gaan en zoende haar innig.

 

"Of je moet je prijs wat laten zakken, of accepteren dat je vanavond erg dronken gaat worden, jongedame..", grijnsde hij opgewekt.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoticons maximum are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×