Jump to content
Maxwell Ayers

[1836/1837] To the stars who listen

Recommended Posts

15 maart 1837

 

Aanvankelijk had Maxwell niet echt een plan gehad, had hij maar wat doorheen de oude magieboeken in de bibliotheek gebladerd in de ijdele, ijdele hoop dat hij ooit erachter zou komen hoe hij die kloterige cassandravloek van hem af kon halen. Dat had hij wel vaker gedaan, maar er was nooit iets van gekomen. Tot nu. Op de één of andere manier. Hij wist niet zo goed hoe hij het gevonden had, die beduimelde pagina waarop een ritueel beschreven werd dat wel erg toepasselijk leek, maar sindsdien droeg hij het ding met zich mee, overal naartoe, als een klein kind dat zijn teddybeer overal naartoe nam. Nu ja. Als. Het gevoel was grofweg hetzelfde – een gevoel van geruststelling, van hoop, de gedachte dat alles goed kwam als hij het maar bij zich had.

 

Het enige probleem was dat het met iemand anders moest gebeuren.

 

Zijn oog was op Phoenix gevallen, net zoals zijn oog dat altijd deed, net zoals zijn hart had gedaan, net zoals alles aan hem voor Phoenix viel, op, één pot nat – en een paar dagen geleden had hij een warrig verhaal opgehangen aan over dat hij vervloekt had, verrassing, en dat hij een ritueel gevonden had en de beladen vraag gesteld of Phoenix het zag zitten om hem erbij te helpen.

 

En hier waren ze dan, tegenover elkaar en Maxwell was nerveuzer dan hij zou willen. Het was zo… raar. Hierna kon het over zijn. Hierna kon hij weer een echte ziener zijn, iemand die anderen weer zouden geloven, en hij kon niet wachten, hij kon verdomme niet wachten – maar hij was ook bang, zo bang dat het verkeerd zou gaan en dat Phoenix dat verkeerd gaan zou voelen. Maar dat sprak hij niet uit. Hij zat gewoon in kleermakerszit tegenover Phoenix op de koude ondergrond van het terrein rondom Zweinstein en legde de laatste hand op de voorbereidingen, vlak vooraleer ze samen het echte ritueel zouden moeten uitvoeren.

 

‘Eh… ben je klaar? En, eh, zeker? Zeg maar?’ vroeg hij, net alsof hij dit niet gewoon wilde doen in plaats van nog twintig keer horen of Phoenix hier zeker van was. Nee, ja, hij vond het heel belangrijk dat Phoenix het niet in zijn broek deed hierom en zo, maar hij wilde het gewoon… achter de rug hebben.

 

OOC: Privé met Gianna <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Was hij er klaar voor? Phoenix had eigenlijk geen idee, maar dat was zo ongeveer zijn algemene staat van aanwezigheid, want Phoenix had nergens ooit een idee over en dat was precies waar dit ritueel mee zou horen te helpen. Maar Merlijn, dan moest je ook wel echt geloven in dat een ritueel iets deed. Het voelde zo... belachelijk, ja, het was magie, maar magie was over het algemeen een stuk tastbaarder: met een toverstok en een spreuk kwam je samen op een voorbedacht effect uit en tadaa, alles kwam goed. En dan had je ook toverdranken, dan, maar ook dat was heel tastbaar: ingredienten samen gooien en alweer tadaa. 

 

Een ritueel was... raar. Anders. Vreemd. Magie waarvan de dreuzels waarschijnlijk dachten dat tovenaars dat deden, rare dingen in het midden van de nacht met een onspecifiek resultaat. 

 

"Ja, ik ben er klaar voor," zei hij, in voorbereiding op een toekomst waar hij daadwerkelijk zich zo zeker voelde als hij nu deed. "Laten we beginnen."

 

En zoals elk ritueel betekende dat dat ze een kaars aan moesten steken. Was wat bescheidener dan een heel kampvuur. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oké, beginnen. Maxwell kende elk woord dat het ritueel beschreef, had er zelfs een keer een warrige droom over gehad - geen voorspelling, mocht het je boeien, gewoon één of andere chaotische droomkosmos die een ochtend had gekost om uit zijn botten te stoten - en nu eraan beginnen voelde ergens onwerkelijk, alsof het moment nog helemaal niet aangebroken kon zijn, en tegelijkertijd het natuurlijkste dat hij ooit gedaan had. Hij… wist niet waar dat opsloeg. Hoefde hij ook niet, eerlijk gezegd, hij hoefde niets anders dan de belofte op dat blad dat het vanaf hier beter ging worden te begrijpen.

 

Phoenix stak een kaars aan en dat luidde het officiële begin in van het ritueel. Max wist niet zo goed hoelang het duurde, voelde de tijd niet bewust verstrijken toen hij de stappen van het blad naar de realiteit vertaalden - voelde het enkel toen hij even aarzelde bij het vastnemen van Phoenix’ hand om de laatste zinnen uit te spreken die de finale magie zouden moeten bevatten. Stom, ergens. Het voelde belachelijk, ergens, om even, heel even bang te zijn dat Phoenix hem raar zou bekijken om iets dat hen voorgeschreven werd, puur omdat het Maxwell was en omdat zijn hand warmer was dan in deze temperaturen vast te verwachten was.

 

Verbazingwekkend waar je prioriteiten lagen als je hart zichzelf zonder toestemming naar iemand smeet.

 

Hij wist niet zo goed wat hij verwacht had van het einde - er was geen intense explosie van magie, geen duidelijke verandering of wat dan ook, gewoon een klein, klein idee dat het roer iets omgegooid was - maar eerlijk gezegd kon hij dat ook verzonnen hebben. Hij keek om zich heen, zag Zweinstein zoals het altijd geweest was, Phoenix zoals hij was en vroeg zich ergens, ergens af of er eigenlijk wel echt iets gebeurd was. Hm. Kwam hij later wel achter. Zorgde hij wel voor.

 

‘Gaat het?’ vroeg hij maar, waarna hij de kaars uitblies.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij had gewenst voor... zelfvertrouwen. Voor zichzelf zekerder in het universum te laten staan, voor de wetenschap dat hij in zichzelf kon vertrouwen, voor het idee dat het oké was als hij fouten maakte en dat de persoon die hij het meeste kon vertrouwen zichzelf was.

 

Op zich was dat laatste gelukt, want hij had nu inderdaad door dat hij zichzelf het meeste kon vertrouwen.

 

"Jawel," zei hij traag, langzaam, omdat de herinnering die hij zonet in zijn hoofd geduwd had gekregen zijn gedachtegang helemaal in beslag nam en het een beetje lastig was om zich te concentreren op... nou ja, de rest van de wereld. Op Maxwell. "Ik... denk dat er iets verkeerd is gegaan," zei hij, op dezelfde intonatie. Hij knipperde met zijn ogen. "Hoe voel jij je?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het ging, het ging, dat was alvast iets, een zorg minder – één die al snel vervangen werd door het volgende, want Phoenix dacht dat er iets mis was gegaan. Eh. Kon best. Voor iemand die immer bereid was het risico te nemen was hij verbazingwekkend middelmatig in magie, en misschien, misschien, misschien had dit ritueel vaardigheden vereist die net iets boven de middenmoot uitstaken. Wist hij veel. Hij hoopte van niet, eerlijk gezegd, want hij was zo pijnlijk gemiddeld in alles, en als Phoenix merkte dat er iets mis was gegaan, dan had hij dat willen voorkomen. Simpel, in feite. Hij wilde niets doen wat maakte dat een ander iets dat niet als oké gold bemerkte.

 

‘Hoe bedoel je?’ vroeg hij. ‘Wat is er dan verkeerd gegaan?’ Hij bestudeerde Phoenix even, probeerde uit te vogelen of hij iets Verkeerds zag. Het antwoord daarop was nee, er was niets aan hem te zien dat hij niet zowat altijd kon zien, en dus was die mompelende zorg in zijn achterhoofd nog niet het zwijgen opgelegd. Maar dat was oké. Zorgen mochten bestaan, in die mate dat ze enig nut dienden. ‘Ik? Wel oké… Ik voel niet zo veel verschil eigenlijk. Dacht een beetje dat er gewoon niets gebeurd was.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nou, hij wist wel zeker dat er iets verkeerds was gegaan, want Phoenix had om zekerheid gevraagd en in plaats daarvan... had hij iets gekregen dat hem nog veel onzekerder maakte.

 

Een herinnering. Niet de zijne, hij wist niet eens zeker of het van één specifiek persoon was, en eerlijk gezegd was het ook geen één herinnering, maar een hele serie van herinneringen die hem een heel ander verhaal vertelden dan dat hij tot nu toe had gehoord.

 

Oftewel: hij had zijn ouders met elkaar naar bed zien gaan en het waren niet de ouders die hij had verwacht.

 

"Nee, bij mij is er wel iets gebeurt," gaf hij toe, "maar ik weet niet zo goed hoe ik het uit moet leggen." Want hoe legde je uit dat je ouders niet je ouders waren en dat je dat wist omdat zich een herinnering in zijn hoofd gepland was? Eén die wel erg gedetailleerd was. Maar was het een fantasie? "Waar had jij eigenlijk voor gewenst?" vroeg Phoenix, want misschien lag daar ergens het antwoord in.

 

Hopelijk. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ten eerste is je ouders je zien verwekken echt ew, arme Phoenix, en ten tweede had Maxwell er geen idee van. Kijk, wist hij nog eens wat niet. Een beetje ongerust keek hij naar Phoenix, als was het om te zien of er plots één of andere wonde op zijn gezicht zou verschijnen die hij kon ontsmetten (of wat dan ook, iets dat hij kon doen, in plaats van hier te staan en niet te weten waarover hij het had), en een beetje schuldig om wat het resultaat ook was van hetgeen hij Phoenix in had gesleurd. Hij had dit niet moeten doen...

 

‘Ik… wenste voor een vloek weg,’ zei hij langzaam, ‘dat niemand me gelooft als ik een voorspelling zeg… zeg maar.’ Dat was soort van de korte versie, was duidelijk genoeg, en nadat hij dat gezegd had, keek hij naar zijn handen die in elkaar verstrengeld waren geraakt, nerveus en niet zeker of Phoenix door zou hebben dat hij de eerste was, en hopelijk de enige, die hij over de vloek vertelde. ‘Waar had jij dan voor gewenst? Is er iets naars gebeurd?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Phoenix knikte nadenkend terwijl Maxwell uitlegde waar hij voor had gewenst, maar eerlijk gezegd zag Phoenix niet direct in hoe dat tot deze gebeurtenis had geleden. "Ik weet niet zo goed of dat heeft geholpen," gaf hij toe, want eh, dat ging over Maxwell, dat hij wilde dat mensen hem geloofde en dat had op zich weinig te maken met Phoenix, toch? Behalve als de vloek hen gelijk wilde trekken, of zoiets, dus Maxwell kon nooit de waarheid zeggen en nu Phoenix... ook niet?

 

Betekende dat, wat, dat Maxwell nu ook vreselijk onzeker was? 

 

"Niet iets naars," zei hij, langzaam, want op zich was het niet naar. Ja, Phoenix kon nu zijn hele geschiedenis in twijfel trekken, en hij wist niet eens honderd procent zeker of hij wel de waarheid had gezien of dat het ritueel hem gewoon een goede leugen had toegestopt, en de rest van zijn eeuwigheid zou hij nu vast overal moeten twijfelen, maar ja, in principe kon dat wel bovenop de twijfel die hij nu had. "Ik had gewenst voor meer... zekerheid." 

 

Maar ja, misschien kon je, op een hele ironische manier, wel zeggen dat hij dat nu had gehad? Hij hoefde in ieder geval nooit meer te twijfelen over waarom hij niet op zijn vader leek.

 

Yay.

 

"Maar ik denk dat dat van jou op zich wel makkelijk te testen is, als je een voorspelling doet?" Phoenix keek hem afwachtend aan, wat belachelijk was, want natuurlijk kon Maxwell niet zomaar een voorspelling doen. Dat sloeg nergens op. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Meer zekerheid.

 

Ja, dat was ook weer zo ontzettend vaag dat Maxwell eerlijk gezegd meteen de noodzaak daaraan zag. En nu ook, nu ook, want hij snapte niet zo goed waar Phoenix op doelde en er was een fout in het spel, naar het schijnt, en hij voelde het zelf niet, niet echt, en ergens was dat zo zenuwslopend als maar kon zijn.’Oké,’ mompelde hij, zijn geheugen overlopend op zoek naar één of andere voorspelling die hij kon meedelen. ‘Eh. Er komt een brand, zeg maar, en eh… met mensen erin, maar ik weet nog niet wie, misschien komt dat nog, maar er komt dus een brand en er komt iemand in om die ik, eh, ken.’ Hij keek even naar zijn handen, alsof het medeplichtigen waren voor iets wat nog zou moeten gebeuren, alsof hij het aangestoken had, simpelweg door nog niet te weten hoe hij zo’n brand zou kunnen voorkomen.

 

Hij durfde Phoenix even eigenlijk niet in de ogen te kijken. Gewoon. Hij zei dit soort dingen nauwelijks, nooit zelfs, loog en bedroog bij elkaar in een poging de gemoedsrust van zijn ouders te bekomen, had het nooit over de echte voorspellingen en al helemaal niet tegen, ja, Phoenix. Al was het maar omdat hij Phoenix’ blik op hem niet wilde vertroebelen door toe te geven hoe hij echt, echt ineen zat. Bang, ergens, voor het verwijten dat hij zoveel maar liet gebeuren. Hij… hij wist niet of Phoenix zo dacht, maar hij wist zoveel niet, hij wist teveel om veel te weten, en ergens was het zo verdomde gekmakend.

 

Maar dat was Phoenix’ fout niet en dus keek hij hem maar weer in de ogen, op zoek naar een sprankje van geloof.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Er kwam... een brand.

 

Phoenix kon het niet laten. Hij deed zijn best om zijn ongeloof niet op zijn gezicht te laten zien, eerlijk waar, want het was naar voor Maxwell dat hij zich zo vreselijk hierover voelde, maar eh... een brand? Dus trok hij zijn wenkbrauwen even overeind. "Een... brand," herhaalde hij langzaam. "Goh, dat klinkt eh..." Ja, dat klonk alsof het niet waar was. 

 

"Juist ja." Hij trommelde even met zijn vingers op zijn knieën, gewoon om iets te doen te hebben. Hij wilde Maxwell niet kwetsen, eerlijk niet, maar een brand? Nah, dat kon niet. "Goed, ehm... is er verder nog iets dan?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Phoenix geloofde hem niet.

 

Ah, natuurlijk geloofde hij hem niet – natuurlijk was die kloterige vloek niet zodanig snel verbroken, natuurlijk was Phoenix gewoonweg prooi van dezelfde magie die iedereen te pakken nam, natuurlijk was Maxwell gewoon nog altijd de leugenaar die hij in ieders ogen was. Ergens was het stom om zodanig te hopen dat Phoenix anders zou zijn. Want dat was hij niet, hij was geen uitzondering op de vloek en dit ritueel had geen hol geholpen en hij zou dit moeten zien aankomen, maar hij kon die steek van holle teleurstelling niet tegenhouden.

 

Hij schudde zijn hoofd. ‘Laat maar.’ Het had geen zin om zijn geheugen af te speuren voor iemand die hem niet geloofde. Hoe graag hij ook zou willen dat Phoenix hem wel geloofde, dat hij er niet zo bij zou staan alsof hij zich afvroeg wat de beleefdste manier was om te poneren dat Maxwell nooit eerder zodanig zever in pakskes had verkocht. ‘Wat had jij dus? Meer onzekerheid? Dan het tegenovergestelde van wat je wou?’ schakelde hij bruusk om. ‘Is het dan op die manier misgegaan of…’

 

Wat was in vredesnaam het tegenovergestelde van een vloek wegwensen? Het dubbelop krijgen?

 

Ha.

 

Hij keek er al naar uit.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Phoenix liet het graag, eerlijk gezegd, dus hij knikte enthousiast en liet het hele gesprek al uit zijn geheugen glijden. Ja sorry, maar het was gewoon niet zo interessant en hij had Maxwell graag als een vriend, maar dat ging lastig als je dacht dat hij over dingen loog, dus liet Phoenix het liever gewoon helemaal... los.

 

Hij was echt een goede vriend, hoor.

 

"Ik weet niet echt precies of het meer onzekerheid is..." Hij beet op zijn lip, want om nou hardop te zeggen dat hij zijn 'echte' ouders seks had zien hebben was nou ook weer een ding. Als hij Max niet geloofde over een brand, zou Max hem hier al helemaal niet over geloven. "Nou ja, maakt niet echt uit, toch?" probeerde hij, hoewel het natuurlijk wel heel erg uitmaakte. "Het is vast gewoon mislukt, het ritueel, dat er helemaal niets is gelukt." Leek veel logischer. 

 

"Het wordt al best laat, ehm... zullen we maar gaan opruimen?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Maxwell raakte niet ontzettend vaak gefrustreerd om Phoenix. Deels was dat omdat hij van nature uit vrij geduldig en verdraagzaam was, zachtaardig ook. Deels was dat omdat het Phoenix was en… ja. Dat. Maar soms wel, heel soms, en nu was daar een voorbeeld van, want eerlijk gezegd was dit mijlenver verwijderd van hoe hij dacht dat het zou lopen en het was net alsof Phoenix dit allang gearchiveerd had, het al niet meer boeiend vond, en dat was juist het tegenovergestelde van wat hij wilde.

 

Hij wilde het niet vergeten. Hij wilde een heel ander leven, dat was het hele punt geweest, hij wilde verandering, en als er ook maar iets veranderd was, wilde hij dat wéten. Wilde hij weten hoe, hoe en wat, wat hij nog zoal moest doen om onder Myles’ vloek uit te komen.

 

Wat hij moest doen om dat ongelovige toontje van Phoenix zonet nooit meer te horen.

 

‘Nee, het maakt wel uit,’ zei hij scherp. ‘Phoenix, kom op, je zei dat er iets gebeurd was.’ Dat had hij goed gehoord, toch? Er was iets gebeurd, er was verdomme iets gebeurd, er was iets van verandering gebeurd en hij kon oprecht niet begrijpen waarom Phoenix dat niet zo belangrijk scheen te vinden als hij dit vond. ‘Dit is belangrijk voor me, oké? We kunnen zo wel opruimen.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Phoenix kromp in elkaar. Hij kon het niet echt helpen, wist ook niet helemaal of het aan de scherpe toon was die Maxwell tegen hem had gebruikt, of dat het eraan lag dat hij nu moest uit gaan leggen wat er was gebeurd, wat hij niet wilde, wat hij echt niet wilde, want hallo, hoe zei je 'Ik heb een herinnering in mijn hoofd die niet van mij is van hoe twee mensen met elkaar naar bed zijn geweest en waar ik toen uit geboren ben, maar die niet mijn ouders zijn' in enigszins normale taal, zonder dat iemand je direct gek vond? Of dat er allerlei dingen op tafel kwamen te liggen waarvan Phoenix in alle eerlijkheid niet direct wilde dat die op tafel kwamen te liggen?

 

"Ik..." stammelde hij, "kan het niet echt goed uitleggen. Het is ook niet echt iets, denk ik. Het is vast... niets." Ja, nee, hier werd het duidelijk van. Maar wat kon hij anders dan ontkennen, ontkennen, ontkennen? Ongemakkelijk wreef hij door zijn haar heen en wendde hij zijn ogen af. "Het kan ook gewoon niets zijn. Een dom idee van mij, dat helemaal niets te maken heeft met het ritueel." Stilletjes wachtte hij de reactie van Maxwell af, ondertussen aan zijn nagels pulkend. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Maxwell wilde niet boos zijn op Phoenix, echt niet, en dat was hij ook niet. Maar hij was wel boos, niet per se op Phoenix, boos op zichzelf dat hij zichzelf voor een moment had laten geloven dat er hier iets uit zou komen, boos op Myles omdat hij nooit de implicaties begrepen had van wat hij zo impulsief veroorzaakt had, boos op zijn ouders die hem niet wilden helpen, boos op wie er dan ook voor gezorgd had dat hij überhaupt een ziener wás. Boos op de wereld. Gewoon. Omdat hij niet wist op wie hij boos moest zijn en hij het dan maar naar iedereen toe richtte, ieder een klein stukje, zodanig dat niemand het echt voelen zou.

 

En dat was een heel mooi concept, maar zo werkte het niet en dus keek hij weg, gefrustreerd en ergens had hij zin om te beginnen schreeuwen. Niet eens om wat te zeggen. Gewoon. Schreeuwen. Zonder iets te zeggen – en hij wist nu al dat mensen er meer naar zouden luisteren dan naar zijn eigenlijke boodschap.

 

‘Het is vast niets,’ herhaalde hij toonloos. Hij dwong zichzelf om Phoenix aan te kijken. ‘Als je dacht dat het voor mij niet… niets zou zijn, zou je het zeggen, toch?’ Hij wist niet eens naar wat voor iets hij op zoek was, wat hij wilde horen. Hij wilde gewoon… íéts, op dit punt. Iets van verandering, iets waaraan hij zichzelf kon vastklampen totdat hij niet meer wist hoe vastzitten voelde. Maar nah. Het was niets. Alles was altijd niets, elke weg die hij insloeg, kwam gewoon weer uit op dat vervloekte Rome, in die mate dat hij zichzelf tot keizer wilde kronen en het in brand wilde steken, de katalysator zijn van zijn eigen voorspellingen, bemoeizuchtige god en orakel tegelijkertijd.

 

Hij stootte een ongemeend lachje uit, één die er ook niet voor kon doorgaan, gedompeld in teleurstelling en frustratie en iets giftigs dat hij zelf niet kon benoemen. ‘Volgende keer beter, zeker?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dit... werd niet veel beter, om eerlijk te zijn. Kijk, als Maxwell nou echt boos op Phoenix zou zijn en dat zou uiten door te schreeuwen dan was het enigszins ietsjes beter, maar niet heel veel beter, maar door zo kil te zijn... dat... ja, dat zorgde ervoor dat Phoenix zich alleen nog maar erger voelde, dus sloeg hij zijn armen om zijn benen en deed hij onbewust zijn best om te verdwijnen. Deed hij helaas niet, Phoenix had geen talent voor onzichtbaarheidsspreuken en dus moest hij hier met Maxwell blijven zitten.

 

En zich afvragen of wat hij zag iets te maken had met Maxwell. Want... op zich... Maxwell zei dat hij een ziener was en Phoenix had iets gezien, dus dat betekende... wat, dat hij misschien Maxwell's talenten over had genomen? Op een rare manier? 

 

"Ik... zag iets," gaf hij toe. "Een herinnering. Niet van mij, maar van iemand anders." De woorden kwamen niet verder en dus verborg Phoenix zijn mond achter zijn knieën. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij had iets gezien. Een herinnering, van iemand anders.

 

Kijk, daar had hij meer aan dan “het is niets, ga weg, niets gebeurd, nuh-uh, rituelen zijn even onzin als iedereen denkt”. Ergens voelde hij zich schuldig om die gedachte, wilde zijn frustratie niet per se afreageren op Phoenix, maar ergens was hij nu een stuk meer bezig met hij daarvan kon maken dan met hoe Phoenix al dan niet behandelde (sorry) (zei hij later wel) (wellicht) (Maxwell was nooit goed geweest in sorry zeggen, altijd beter in verbergen dat hij überhaupt iets verkeerds had gedaan, beter in de rotzooi opruimen en het bewijs van al zijn gebreken en fouten onder de mat moffelen dan in toegeven dat hij ze had, niet eens uit trots, was gewoon wat hij van thuis uit meegekregen had) en hij kwam niet heel ver, maar ach. Een centimeter verder was ook verder dan eerder.

 

‘Een herinnering…’ herhaalde hij. ‘Iets dat al gebeurd is dan?’ Dan was het niet iets van hem… ‘Weet je van wie die herinnering is?’ Hij wist nooit waar een visioen vandaan kwam, kreeg het gewoon, flitsen en fragmenten en fenomenen zonder faam, maar als Phoenix het had over een herinnering, dan was het vast iets heel anders. En als het iets heel anders was en hij niet echt iets voelde, dan… dan was er vast geen hol voor hem veranderd. Ha. Uiteraard. Voor iemand die zo hevig op zoek was naar de beste manier om een verschil te maken in de wereld, in iemands leven, leek hij zo, zo verankerd op dezelfde plaats en op dezelfde persoon die hij was en niets meer en niets minder. Had dat ritueel vast prima geworden.

 

Hij niet. Maar dat maakte naar het schijnt niet zoveel uit.

 

Zijn blik dwaalde terug naar Phoenix, zo ineengedoken. ‘Heb je het koud of zo?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, Maxwell, bij definitie was een herinnering iets dat al gebeurd was. Anders was het geen herinnering, maar een waanbeeld, of een visioen als je toevallig ziener was, maar dat was Phoenix niet, dus in dit geval was het een herinnering. Of een waanbeeld, dat kon ook nog eens en hij wist het niet zeker, maar had het toch zo ongeveer op de één of andere manier als waarheid geaccepteerd, want... het voelde waar. En het leek hem allemaal best logisch, hoe het was gegaan. Zijn ouders die geen kinderen konden krijgen en dan maar iets anders regelden. Hij was inderdaad hun enige kind en op zich redelijk laat geboren, dus... En de huishoudster was altijd extra vriendelijk geweest richting Phoenix, had het zelfs een keer voor hem opgenomen bij zijn vader. En de man... misschien was het uit pure wanhoop dat hij Daniel's vader wat extra vaderlijkheid toekende.

 

"Het is niet echt specifiek van... iemand," aarzelde hij, zoals Phoenix aarzelde over het bestaan van zijn eigen leven. "Misschien is het ook verkeerd om het één herinnering te noemen..." Hij schudde zijn hoofd. "Het is persoonlijk." Maar hij wist niet of Maxwell daar genoegen aan nam, wist ook niet eens of hij vond dat Max daar genoegen mee moest nemen. 

 

"Oh, nee, ik heb het niet koud." En hij probeerde zichzelf te dwingen te ontspannen, zich open te vouwen en daarmee open te stellen, maar zijn lichaam weigerde te bewegen. Of misschien weigerde hijzelf te bewegen, in afwachting van een verklaring van oorlog. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oké. Een herinnering, niet echt een herinnering, maar het kwam er in de buurt en het was persoonlijk, dus Maxwell ging vast niet meer krijgen dan dat. Oké dan. Best. Ugh, hij zou vast niet gefrustreerd moeten zijn, zou het vast niet mogen afreageren op Phoenix, maar dit was zo… frustrerend. Hij wist niets, snapte er geen snars van en Phoenix vond het ~persoonlijk~ en ja, oké, best, moest hij weten, maar het was verdomme niet alsof Maxwell nooit persoonlijke dingen zag, alsof hij geen twintig visioenen nu kon opnoemen waaruit hij ontwaakt was met het idee, dat dit bijna onethisch was om door te geven.

 

Maar dat wist Phoenix niet. Want Max had het hem nooit verteld. Maar God, het was zo kút om hem te horen babbelen over dat het persoonlijk was en al die zooi. Hij had daar verdomme nooit een keuze in.

 

‘Oké,’ zei hij langzaam. ‘Als jij dat zegt.’ Kijk! Deze hele dag was zo nutteloos als wat geweest voor hem! Yay! ‘Dan zullen we maar opruimen.’ Hij keek Phoenix sceptisch aan toen hij beweerde dat hij het helemaal niet koud had, want mensen die het warm genoeg hadden, zaten echt zo volledig ineengedoken. ‘Juist, ja.’ Hij zwaaide een aantal keer met zijn toverstok totdat alles bijeen zat en hij het zonder al te veel moeite terug naar binnen kon dragen. Klotedingen. ‘Is er wat of zo? Je doet raar. Afgezien van… het ding waar dit hele gedoe raar was.’ Hij krabde aan zijn achterhoofd met zijn vrije hand. ‘Niet voor herhaling vatbaar.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, Phoenix deed raar, natuurlijk deed Phoenix raar, want hij had zonet te zien gekregen dat zijn ouders niet zijn ouders waren, dat er op zich wel een logica achter zat dat zijn 'vader' hem niet mocht, dat zijn echte ouders een huishoudster en de vader van een kennis was en dat er niets was wat hij met die informatie mocht doen, behalve misschien zich realiseren wat voor leven hij had. Positief: zijn 'ouders' hadden wel moeite gedaan om een kind te krijgen en hij had ook op kunnen groeien in de goot, of zo. Negatief: zijn 'ouders' namen het hem nog steeds kwalijk dat hij niet hun biologische kind was.

 

"Nee, er is niets," zei hij gehaast, terwijl hij nutteloos toekeek hoe Max alles snel opruimde. "Natuurlijk is er niets." Behalve dat er van alles mis was, maar dat kon hij niet aan Max uitleggen. "Sorry dat het niet is gelukt... ik heb vast iets fout gedaan." Hij staarde treurig naar de spullen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×