Jump to content
Samuel Everett

[1836-1837] And I will still be here, stargazing

Recommended Posts

Maart 1837 - Het studentenstudiootje van Sam en Eva - 's Avonds laat

 

Zacht geritsel van een inktveer, die zachte letters laat dansen op het perkament. De geschreven letters vormen woorden, de woorden vormen zinnen en na een aantal uren zonder eten, zonder drinken, zonder rust en zonder enig gezelschap werd de laatste punt gezet. Met een diepe zucht strekte Samuel zijn armen boven zijn hoofd en knakte zijn vingers. Een vermoeide geeuw volgde en met dichtgeknepen ogen liet hij zich even volledig overnemen door het oprechte teken van vermoeidheid. Hij had zo veel tijd en energie gestoken in dit werkverslag. Een compleet verhaal over de werking van sterrenstof op de menselijke geneeskracht. Het was uiteindelijk een boekwerk geworden, terwijl de vereisten zoals gewoonlijk weer veel lager waren dan de uiteindelijke uitwerking die Samuel altijd voortbracht. Een constante drang om iedereen maar trots te maken en iedereen maar te laten zien dat alles goed ging en goed was, die was hardnekkiger dan hij zelf dacht. Hij vond het altijd wel meevallen als iemand hem er weer eens op wees dat hij ook wel eens genoegen mocht nemen met minder, maar dat deed hij gewoon niet. Dat zat gewoon niet in zijn aard. Ooit was het vele malen minder geweest, maar dat kon hij zich haast niet meer herinneren... Dat was ook al zo lang geleden.

 

Zijn bruine ogen flitsten van zijn bureauverlichting naar de deur, die gesloten in het slot zat. Zijn handen vouwde hij achter zijn nek en met twee korte draaibeweging kraakte hij ook deze los. Hm. Wat zou Evangeline aan het doen zijn? Zou ze rustig een boek lezen? Was ze een paper aan het schrijven? Was ze aan het oefenen met haar magische heelkunsten, of misschien wel met... Charlemange...? Oh ja, Sam was heus niet achterlijk, maar het liefst hield hij zich op dit gebied een beetje van de domme. Als hij het wist, dan MOEST hij dit nieuws met Keane delen, vooral omdat hij Sam vertrouwde en Sam hem had beloofd op Eva te letten... Het hoorde er dus ook bij dat hij hoorde op te letten welk gajes hun voordeur in en uit kwam en tja... Zolang Sam "van niets" wist, hoefde hij ook geen problemen te veroorzaken tussen Eva en Keane, want dat was momenteel het laatste wat ze konden gebruiken. De situatie was al teveel uit de voegen gesprongen.

 

"Eva?"

 

Geen respons.

 

"Eva ben je er?"

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

OOC: Met Irene <3. @Evangeline Lennox

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Nee hoor Sam, Eva geloofde best dat je niet achterlijk was. De keuze om Charlemagne een keer mee te nemen naar haar studentenkamer was dan ook best wel een bewuste geweest. Het was niet dat ze perse geheimen wilde bewaren voor Sam, maar hij was en bleef de beste vriend van haar ex, dus kon ze maar beter niet alles zomaar aan zijn neus hangen en daarom was ze redelijk voorzichtig geweest in de dingen die ze met hem deelde op relatiegebied. Of over schildersessies die eerder uitliepen in een soort "vingerverven", ahum. Hoefde niemand verder iets van te weten. Maar goed, met Charlemagne was het allemaal een beetje anders, want het was meer dan alleen een gezellig afspraakje of een dronken nacht na een studentenfeestje, het was serieuzer en bovendien was de enige persoon van wie Evangeline dit het liefst zo lang mogelijk geheim had willen houden, al redelijk op de hoogte dat er iets tussen hen speelde. Er was daarom geen reden meer om overal geheimzinnig over te doen. Die tijd was ze ook wel voorbij, nu ze zich eindelijk in een relatie bevond die ze niet verborgen hoefde te houden voor de buitenwereld. 

 

Momenteel was Charlemagne echter nergens in Evangeline's gedachten te bekennen, want ze zat volledig met haar hoofd in een van haar boeken. Op momenten zoals die kon de rest van de wereld net zo goed niet bestaan, want ze zag of hoorde toch niets anders dan wat er op dat moment in haar hoofd afspeelde. Thuis was haar favoriete lees en dagdroomplek de zolder en haar ouders hadden zich er altijd aan geïrriteerd dat ze tien keer moesten roepen voor Evangeline überhaupt iets van een reactie zou tonen, laat staan tevoorschijn zou komen. Hier was het het hoekje van de bank, waar ze zich lekker in de kussens kon laten zakken en het licht precies goed viel. Het was in ieder geval niet vreemd dat Evangeline in eerste instantie niet reageerde op Samuel's geroep, maar gelukkig was zijn kamer een stuk dichterbij dan de zolder, dus kostte het hem geen tien keer om door haar luchtbel heen te prikken. Evangeline keek even verward op, wurmde zich uit haar warme coconnetje op de bank en sloeg de deur open. 

 

"Jaa?" Haar blik gleed automatisch van Samuel naar zijn bureau waar weer een oneindig lang stuk perkament lag te pronken. Evangeline deed ook altijd wel haar best voor haar schoolwerk, maar de tijd die Sam er in stopte was soms echt ongelofelijk. Onderhand was ze er wel redelijk aan gewend dat hij zich soms uren kon afzonderen in zijn kamer met enkel het gezelschap van enkele schoolboeken en dat ze die cirkel soms best eens mocht doorbreken, omdat hij anders soms gewoon vergat om voor zichzelf te zorgen. "Alles goed hier?" vroeg ze zorgzaam, terwijl ze een stap richting zijn bureau zette. "Ben je al bijna klaar met je verslag?" Ze hoopte van wel en anders zou ze hem persoonlijk aan zijn oren even naar buiten sleuren zo, want hij zag er uit alsof hij wel wat frisse lucht kon gebruiken. "He, ik zat te net te denken om wat warme chocomel en iets te eten te maken, wil je ook?" 

 

Nee, ze gedroeg zich totaal niet als zijn moeder. Had hij ook helemaal niet nodig af en toe. 

 

Edited by Evangeline Lennox

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een blije glimlach verscheen op zijn vermoeide gezicht en opnieuw strekte hij zich uit, met zijn armen boven zijn hoofd. "Hey." Opnieuw een grote geeuw, die hij gewoon maar liet gaan voor wat het was. Het boeide hem niet zoveel dat Evangeline hem luidkeels zag gapen als een mannetjesleeuw na zijn middagtukje, ze had toch al genoeg gezien, gehoord en soms geroken... Tja, jongens laten nou eenmaal gewoon windjes waar ze zitten en staan zonder enige waarschuwing. Vrouwen waren daar net iets voorzichter mee en lieten dit niet aan de buitenwereld merken. Mannen hadden er letterlijk schijt aan... Nee, hij had nu geen windje gelaten...

 

"Het is af, gelukkig... Ik had het nog een keer helemaal door willen lopen, maar mijn ogen kunnen niet meer, laat staan mijn hersenen." Opnieuw wreef hij in zijn ogen, als een klein kind dat heel graag naar bed toe wilde. Hij smakte even met zijn lippen en merkte dat deze wel erg droog waren, evenals zijn keel... Hij had dan ook aan een stuk door gewerkt en was eigenlijk een beetje vergeten dat een mens ook zo nu en dan zichzelf moest voeden en moest drinken om staande te kunnen blijven. Nu was het zo dat hij best zonder eten kon, alleen moest het dan wel echt zo zijn dat hij zo diep in zijn werk zat dat hij er gewoon niet aan kon denken. Nu het werk af was kwam dan ook het signaal van zijn rommelende hongergevoel. Het piepte en kreunde heel zielig en leek in zijn lijf met de vuisten te trommelen op zijn maag. Ook zijn keel was droog bij het slikken. Misschien moest hij zichzelf inderdaad even iets te eten en te drinken gunnen. Het aanbod van Eva nam hij dan ook van harte aan. "Oh lekker, heel graag. Ik kom gelijk met je mee... Niet lachen, maar ik ga zo opstaan als een oud opaatje." En inderdaad, met enig gesteun en gekreun tilde Samuel zijn houten kont uit de stoel en her en der kon je het gekraak van zijn botten horen. Urenlang in dezelfde positie zitten was dan ook niet zo goed voor het lichaam.

 

"Thanks Eef... Zal ik even wat marshmellows pakken uit het kastje? Of wil je liever zonder?" Sam bukte zijn oude mannenlijf (ach stel je niet aan vent...) in een kromme boog om bij het plankje vol lekkers te komen. "Ohhhh mijn rug..." Mopperde hij. Hier in hun kamer lag alles op lagere hoogten dan hij gewend was. Evangeline was maar een klein vrouwtje en het was dan ook van belang -gezien zij het meeste kookte- dat alle etenswaren op een voor haar makkelijk bereikbare hoogte lagen. Sam zou alles gewoon in de bovenkastjes pletteren, maar nu dus niet. Maar dat gaf niet, want Eva maakte eten voor hem en daar was hij haar dankbaar voor. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wauw, Samuel die nog niet volledig tevreden was met het eindresultaat maar wel zijn werk had neergelegd. Dat durfde Eva best een vooruitgang te noemen. Grijnzend liet ze zich op de rand van zijn bureau neerzakken en gaf hem een speels stompje tegen zijn schouder. "Hand voor je mond meneer Everett, je slimheid ontsnapt nog als je hem zo opentrekt." Eva schudde met haar hoofd, waardoor haar rode krullen vrolijk op en neer deinden en begon alvast aan haar weg naar de keuken, terwijl Samuel overeind klom als een kabouter die te lang klem had gezeten in zijn holletje onder de grond. Het zag er echt heel grappig uit. "Ik denk dat die stoel permanent aan je billen was blijven plakken als je langer was blijven zitten." Ze giechelde plagend en vlug schoot ze zijn kamer uit. 

 

In de keuken kwam alles met een zwaai van haar toverstok langzaam tot leven. Verschillende kastjes openden uit zichzelf, borden zweefden van de plankjes en een pannetje op het vuur. "Oh ja, lekker!" glimlachte ze opgewekt, terwijl ze met een zwaai van haar hand de hoeveelheid melk en chocolade afstemde die in het pannetje werden gegooid. "Pas op voor je hoofd." Bijna maakte de pollepel Samuel een kopje kleiner toen hij precies op het verkeerde moment weer met zijn hoofd omhoog kwam uit het keukenkastje. Met meer behendigheid dan je zou verwachten van iemand die rampzalig was in zwerkbal, greep ze het voorwerp uit de lucht en zette hem vlug in het pannetje om te roeren. "Volgensmij ben je nog niet helemaal wakker, je hebt het reactievermogen van een flubberwurm." Evangeline griste het zakje marshmallows uit zijn handen en stopte er alvast stiekem eentje in haar mond. "Als jij nou gaat bedenken wat je graag wil eten..." Dan regelde zij wel dat hij levend zijn warme chocolademelk kreeg voor hij doodging van ouderdom. 

 

"Was dat je laatste opdracht voor deze week?" vroeg ze nieuwsgierig, terwijl ze wat door de pan heen roerde. "Er is vrijdag een soort feestje in The Manour, vanwege de première van een nieuw stuk. Ik moet aan het begin van de avond werken, maar ik dacht misschien is het leuk om er daarna even heen te gaan?"  Hoopvol gluurde ze opzij. "Wil je mee? Of kan je weer niet." Ze zei het niet hardop, maar ergens in een dubbele laag zat er een kleine beschuldiging in die woorden. Het was gezellig hoor, samenwonen met Samuel, de meerderheid van de tijd. Maar de laatste tijd leek hij zich steeds meer af te zonderen en niet zoveel interesse meer te hebben om zo nu en dan iets leuks samen te doen. Hij had het druk, dat wist ze ook wel, maar toch. Zij had het ook druk, maar ze wilde wel graag haar tijd met hem delen als het moment zich aan diende. Eva had al verschillende dingen voorgesteld, maar tot nu toe had het nog niet echt mogen baten. En het frustreerde haar dat ze niet begreep waarom. 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Och die pollepel ook. Hij had nou eenmaal niets met koken, laat staan het keukenwaar waar je mee moest koken. 

 

"Ja gelukkig wel. Even rust in huize Evanguel..." Leugens. Geen verplichte afleiding en uitweg voor zijn gedachten... verdomme... Zo intens bezig zijn met zijn schoolwerk zorgde dat alle overige gedachten verdwenen naar de achterhoek in zijn hersenpan en zonder afleiding kwamen die dus weer op het speelplein van de voorgrond spelen. "Maar goed..." Hij schraapte even zijn keel en strekte zijn benen uit. Even geen schoolwerk was misschien ook wel even goed voor zijn hersenen om zich te focussen op iets minder intens werk, zoals puzzelen, schrijven of misschien het leren spelen van de piano, want die onafgemaakte cursus had hem niet bepaald beter gemaakt. Als hij ooit toetsenstreler wilde worden in plaats van toetsenrammer, dan moest hij toch echt wat aan zijn vaardigheden gaan werken. Of hij kon gewoon... 

 

Oh, dat kon natuurlijk ook.

 

"Een feestje?" Hm. Hij had niet bijzonder veel zin om naar een theaterstuk te gaan, maar hij had nu al zo vaak nee gezegd tegen Eef en hij moest gewoon echt even de deur uit... "Hoe laat begint het? Dan zorg ik dat ik gefatsoeneerd ben en klaar ben om met je mee te gaan. Ik ga graag mee! Lijkt me gezellig." Hij toonde zijn vriendin een gemeende, lieve glimlach en plukte van de salontafel de krant van vanmorgen, die hij wel had gehaald maar nog niet had gelezen. "Komen er nog meer bekenden?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ik ga graag mee!

 

Wat? Geen bedenkelijk blik? Geen twijfel in zijn ogen? Geen excuus over een boek dat hij toch nog voor volgende week moest lezen? Geen verhaal over een verslag dat pas over vijftien dagen af hoefde te zijn, maar waar hij toch echt al vandaag aan moest beginnen? Verrast draaide Evangeline zich richting de keukentafel. "Wauw, onmiddellijke instemming. Ik ben onder de indruk." Misschien had ze gestrest om niks en had ze al haar andere voorstellen gewoon op een heel slecht moment gegeven. Hoe dan ook ging ze deze kans natuurlijk niet aan zich voorbij laten gaan, want inderdaad Samuel, je moest eens een keer de deur uit. En dan niet naar het einde van de campus om koffie te halen in dat ene leuke koffietentje waar je ook zo graag je huiswerk maakt. Dat telde niet meer vanaf nu. 

 

"Eh, volgensmij ligt het pamflet daar, daar staat het op." Ze wapperde richting een hoopje chaos op de tafel dat Evangeline's stapel aan schoolspullen en andere zooi voor moest stellen. Op dat punt was ze nooit zo overzichtelijk geweest, wat misschien kwam omdat ze toch altijd de helft van de dag aan het dagdromen was en haar spullen soms net zo geordend waren als haar hoofd. "Maar ik dacht iets van negen uur." De chocolademelk leek ondertussen wel redelijk warm, dus goot ze het drankje uit, decoreerde het met wat lekkere, zachte marshmallows en schoof Samuel een beker toe. 

 

"Geen idee, ik had Charlie gevraagd, maar hij kan niet weg van school dit weekend." Eva haalde haar schouders op en blies in haar warme beker. Het voelde nog steeds een beetje onwennig om dat soort dingen hardop te zeggen. Nu was Evangeline natuurlijk al helemaal niet zo gewend aan openbare relaties, dus dat maakte het extra vreemd, maar het was niet alleen dat. "We kunnen wel meer mensen meevragen als je dat gezellig vind. Misschien willen Lillian en Sebas ook wel of Kat of hoe heet dat meisje ook alweer waar je laatst iets mee ging doen?" Nadenkend tuurde ze door de stoom die uit haar dampende beker omhoog kwam en nam voorzichtig een slokje chocolademelk. "Misschien komen de Cadwgan's ook wel. Die zijn helemaal into theaters blijkbaar tegenwoordig." 

 

Sorry, die sassy eyeroll die achter die zin aankwam kon ze niet helemaal tegenhouden. Het gesprek van gisteren lag nog iets te vers in haar geheugen. 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Met een soepele gris pakte Samuel het pamflet van de tafel en bestudeerde het aandachtig, terwijl Evangeline zich verder bezighield met haar bezigheden in het keukenstukje. Met een dankbare glimlach nam hij de mok met warme chocolademelk aan. "Dank je, heerlijk..." Zijn neus liet hij er even boven zweven, om de geur van cacao en suiker tot zich te nemen. "Hmm... lekker... Weet je wat het nog mooier zou maken...? Chocolade chip koekjes!" Sam zette zijn mok neer en begaf zich naar het keukenblok, waar hij zijn secret cookie stash verborgen hield. Zijn hand reikte uit naar een van de hogere keukenkastjes en opende het deurtje.

 

Ugh... Charlieeeeeeeeeee... Sam draaide zijn hoofd in het keukenkastje en draaide zuchtend met zijn ogen. "O, wat jammer..." Loog hij. "Kan die-" uitgeknepen drakenpuist "-jongen niet stiekem wegvluchten? Hebben wij toch ook vaak genoeg gedaan?" Waar zijn z'n ballen gebleven? Had hij die wel? Bah. Alsof hij uberhaubt wilde weten of Charlieeeeeee wel ballen had ja of nee... Ugh. Braaf sloot hij het keukenkastje en nam hij de chocoladekoekjes mee naar Evangeline. "Jammer in ieder geval, maar ook weer niet, want nu mag ik met je mee! En we gaan er een leuke avond van maken Eef, ik heb er zin in!" Oké, dat loog hij dan weer niet helemaal. Het enthousiaste randje kon je er wel een beetje afpeuteren, maar hij was oprecht verheugd om met Evangeline wat tijd door te brengen.

 

"Oh, ik vermaak me altijd prima met jou..." En om eerlijk te zijn had hij niet zo heel erg veel behoefte om Kat te zien. Dat klonk misschien erg lullig, maar... ja... het was gewoon eerlijk. Hij zag Kathryn liever als hij alle tijd voor haar vrij had en niet als ze eigenlijk als derde wiel aan de wagen mee zou gaan. Plus... misschien vond ze de relatie tussen Eva en hem wel vreemd, ze hadden nou eenmaal een hechte band, als zelfgekozen broer en zus... "Als jij anderen mee wilt vragen moet je dat natuurlijk gewoon lekker doen. We kunnen ook weer eens ouderwets een avondje samen feesten, tot het gaatje en daar voorbij?" Grinnikend zette hij de warme chocolademelk aan zijn lippen en nipte een slokjes binnen. Er bleef een klein plakseltje marshmellow plakken aan zijn onderlip, die hij er uiterst charmant af probeerde te pielen met zijn tanden en tong. Zijn blik verfrommelde even toen ze Keane en Theater in één zin zei. "Hm? Theater...? Keane en theater?? Dat is nieuw..."

Edited by Samuel Everett

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Hmm koekjes," humde Evangeline vrolijk terwijl ze vrolijk een rondje om Samuel heen danste, voor ze braaf neerplofte op de bank en hij de koekjes die hij zonet veroverd had bij haar kwam brengen. Niets beter dan chocolade chip koekjes, behalve misschien scones met de zelfgemaakte jam van haar moeder, maar dan paste dit toch beter bij de chocolademelk. Samuel's leugentje gleed overigens soepeltjes langs Evangeline heen, want na Keane's nogal opvallende afgunst tegenover haar nieuwe vriendje, vielen dit soort subtiele aanwijzingen dat Charlie gewoon een saaie drol was volledig in het niets. "Ik weet het niet, misschien heeft hij het gewoon druk. Hij zit ook in zijn eindexamenjaar natuurlijk." Ze had er eerlijk gezegd maar niet teveel over doorgevraagd. Eva vond het over het algemeen eigenlijk wel fijn dat Charlie nog op Zweinstein zat. Door de afstand verliep alles toch iets langzamer en als je net uit een lange, serieuze relatie kwam was dat toch wel een aangename overgang. En ze had al langer niets met Samuel gedaan, dus dan was het eigenlijk wel leuker om haar beste vriend mee te nemen. Goede oude tijden beleven, zeg maar. 

 

"Ja, ik heb er ook wel zin om weer eens alleen iets met jou te doen," glimlachte ze en ze trok Samuel even in een korte knuffel, wat maar net goed ging met die warme chocolademelk overal. "Ik hoef er niet perse andere mensen bij." Ze had het meer voorgesteld omdat hij vroeg of er nog andere mensen zouden zijn. Misschien kwamen ze ook wel nog mensen tegen, maar dat gaf niet, zolang ze maar bij elkaar bleven. Samen uit, samen thuis. 

 

En ja, Keane en theaters dus. 

 

Evangeline slaakte een diepe zucht en nam nog een slokje van haar chocolademelk voor ze antwoord gaf. "Ja, hij was dus gisteren plotseling op mijn werk bij de Augury Concert Hall. Echt, uit het niets gewoon. Blijkbaar heeft hij dus het theater overgekocht en dat kwam hij aankondigen en vieren met champagne." Ze viel even stil. "Dus... nu werk ik voor hem." Dat was nog steeds een hele rare gedachte waar ze niet helemaal bij kon. "En hij zei nog wat stomme dingen en toen heb ik een glas champagne in zijn gezicht gegooid." Eva bloosde lichtjes, maar tegelijkertijd moest ze toch ook een beetje grijnzen bij de gedachte en nieuwsgierig gluurde ze opzij om Samuel's reactie te peilen op wat ze hem net verteld had. "Hij verdiende het. Echt waar. Hij zei iets heel gemeens. Hij was er natuurlijk niet zo blij mee, want al het andere personeel stond erbij te kijken..." Ze liep nog wat roder aan. 

 

"We hebben het daarna wel weer soort van goed gemaakt, hoor." 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoticons maximum are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×