Jump to content
Sign in to follow this  
Merry Appleby

[1836/1837]So now it no longer matters that I missed the wedding, right

Recommended Posts

Midden Maart

Privé

 

Ze was nerveus, in het kleine dorpje dat haar tegenwoordig zo groot en druk toescheen. Ze kwam er wel zo af en toe – ook zij moest af en toe naar tovenaarswinkels, ook zij moest af en toe een brief versturen en dat deed ze normaliter vanaf een postkantoor, want ze wilde geen uil (die beesten haatten haar altijd en ze kon hen dat niet kwalijk nemen) en ze wilde niet dat iets haar direct wist te vinden – maar meestal net voor sluitingstijd, als het stil was, mensen al haastig of vermoeid, kinderen al voornamelijk weg. Ze had een ontzettende hekel aan kinderen gekregen. Ze wist niet precies waarom. Schelle stemmen en de indruk die ze altijd wekten dat ze zo fragiel waren. Ze dacht er niet zo over na. Hoefde niet. Ze ging ze gewoon uit de weg, koos de tijden zonder. Mensen waren mensen maar het was dan rustiger, beter, makkelijker om mee om te gaan. Het was erger natuurlijk op dagen als deze, dagen dat de Zweinsteinleerlingen erheen mochten. Dagen als deze meed ze als de pest.

 

Behalve natuurlijk op het moment dat ze er specifiek voor kwam. Omdat ze vandaag niet haar Murtlapextract aan kwam vullen, maar voor een van de Zweinsteinleerlingen kwam.

 

Die vond ze bij de Zwerkbalwinkel – wat een verrassing, ’t was dat of de pub – en ze kwam geruisloos naast hem staan. “Dat de winkel nog niet in jouw naam is, Appleby,” sprak ze zachtjes, met een glimlach. “Het zou je zoveel tijd en kastruimte besparen.” Ze slikte, haalde een hand door haar haren, weefde hem toen door de zijne. “Eindje lopen?” Ze wachtte niet op antwoord, maar Verdwijnselde hen zonder pardon naar het bos.


Daar haalde ze een, twee, drie keer heel diep adem en grijnsde hem toe terwijl ze haar kap af deed, - voor wat het waard was, ze was, zullen we zeggen, conservatief gekleed - in het gras neerplofte, en twee glazen met honingwijn inschonk. “Ik hoorde dat je wat te vieren had, Dax. Proost. Hoe heb je je single leven tot zover eer aan gedaan?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zo stond je rustig te kijken naar een nieuwe slurk bij de etalage van de Zwerkbal-winkel in Zweinstein en zo was je nog aan het verwerken dat je beste vriendin, die toch al ruim anderhalf jaar kwijt was geweest, weer naast je stond. Oh ja, en dan werd je midden in dat proces ook nog eens ontvoerd naar een of ander bos. Was het eigenlijk ontvoering als je het niet erg vond om mee te komen? Dat je ook wel als meegegaan als iemand had gevraagd of je even samen naar het bos had willen gaan? Hij had alleen geen tijd gehad om zijn vrijwilligheid kenbaar te maken en ontvoerd worden, stond feitelijk op zijn bucket list. En daarmee deed Dax dit af als dat hij toch echt regelrecht was ontvoerd. Gelukkig was zijn ontvoerder (of was het ontvoerdster) een leuk iemand en kon hij er daarom best een leuke middag van gaan maken.

 

Ongelovig staarde Dax naar het meisje dat in het gras neerplofte, wijn inschonk en nonchalant vroeg naar de annulering van zijn huwelijk. Zijn mond viel een beetje open. Hij bekeek Merry van top tot teen, schudde zijn hoofd en haalde een hand langs zijn hals. "Merry..." Hij had zoveel vragen; waar was ze geweest, wat was er gebeurd, hoe ging het met haar, waarom had ze niets laten horen, was ze ziek geweest, was ze in gevaar geweest, had ze problemen gehad, was ze weggelopen, had ze gewoon niet naar zijn huwelijk gewild, was ze verdwaald, waarom was ze nu weer terug? ... Zoveel, dat het er geen een lukte om de uitgang van zijn mond te vingen. Zoals wel vaker leefde zijn tong een eigen leven en dit keer niet dankzij de drank.

 

Misschien jammer van de glazen honingwijn, maar Dax sprong bovenop haar, niet op een aanvallende manier, en knuffelde haar innig. In een vloeiende beweging trok hij Merry bovenop zich. "Merry!" Hij sloeg zijn armen om haar heen, haalde een hand langs haar gezicht.  "Je bent het écht." En hij straalde. Hij had nog steeds duizend vragen. Maar één ding tegelijk.

 

"Hoe gaat het met je? En met mij gaat het heel goed, dank je, eindelijk van dat oude en chagrijnige mens af." Hij grijnsde. "Enne...ik heb me niet anders gedragen dan tijdens mijn huwelijk, maar dat zegt meer over hoe serieus ik dat echtelijke theater nam."

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

Dax zou het ongetwijfeld niet bezwaarlijk hebben gevonden om met haar mee te gaan naar het bos als ze het hem gewoon had gevraagd, maar het punt was dat ze het hem dan had moeten vragen en het misschien uit had moeten leggen en dat ze daar geen tijd voor had. Althans, niet daar. Want het was voor haar wel ronduit bezwaarlijk om in Zweinsveld te blijven. Herkend worden was tot daaraan toe, maar alle mogelijke mensen om haar heen, daar kreeg ze het ook gewoon benauwd van. Sowieso kon het altijd gevaarlijk zijn, maar het was ook simpelweg oncomfortabel. Het had haar al heel veel gekost om uberhaupt te beslissen om echt Dax op te gaan zoeken, ze had hem wel gemist maar voor haar gevangenschap had ze het niet gedurfd omdat ze bang was geweest dat ze hem iets aan zou doen (ze had haar andere beste vriend destijds verminkt, zie je, tja, oepsie), en daarna... Het idee had haar nerveus gemaakt, maar toen ze de aankondiging in de krant had gezien had ze de knoop doorgehakt op een karakteristieke ‘nu doen, later denken’ Merry of Griffoendor in het algemeen manier die se bijna kwijt was geweest, of dat had ze althans gedacht. Je kon niet bijster veel doen in een kooi. Je kwam hoe dan ook altijd op denken uit. 

 

Enfin, ze had gedacht dat ze het hem misschien beter allemaal even uit kon leggen - of niet uit kon leggen, ze had eigenlijk nog niet bedacht hoeveel ze hem wilde vertellen precies - als ze in prive waren en in een rustiger omgeving waar ze kon nadenken en niet elke zoveel minuten schrok van een onverwachts hard geluid of overvallen werd door een onkarakteristiek scherpe geur. Alles beleefd, zen, en volwassen. 

 

Maar ja, dan had ze mooi buiten Dax gerekend die haar aanwezigheid registreerde en haar vervolgens achterover op het zachte mos gooide in zijn knuffelend enthousiasme. Wat ze aan de ene kant fantastisch vond, want naast alle niet normale redenen om zich zorgen te hebben gemaakt had ze dit ook gewoon gedaan, dat idee dat hij helemaal niet blij zou zijn om haar terug te zien omdat ze hem toch wel zonder enige uitleg had verlaten. Het beste op dat moment, zeker het veiligste, maar ja, dat wist hij niet en ze zou het dus prima hebben begrepen was hij kwaad geweest of kil nu. 

 

Dit was verre van kil.

 

Ze lachte, liet zich meetrekken, liet deze simpele menselijke aanraking zijn voor wat het was, en bleef vervolgens dan ook heel droog bovenop hem zitten. “Gaat goed,” grinnikte ze, en het was grotendeels waar nog ook. “En, tssk, Dax, zo oud was ze niet - je spreekt alsof je al altijd haar leesbril voor haar moest zoeken. Maar chagrijnig, alleszins... al had ze daar misschien ook reden toe, als je je inderdaad niet anders gedroeg dan eerder?” Ze woelde door zijn haren, nipte van haar honingwijn. “Je vader al een bovengrens voor de leeftijd van de volgende aangegeven? Zorg je dat je ook een ondergrens doet, he...”

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoewel Dax  misschien redenen had om boos te zijn, was kil zijn iets wat hij in welk scenario dan ook waarschijnlijk nooit zou worden. En wat betreft dat boos... Hij was er niet blij mee en hij had het niet begrepen, maar hij voelde zich eerder ergens een tikkeltje schuldig dat hij haar nooit was gaan zoeken, dan dat hij nu meteen heel erg boos op haar kon worden. Daarbij overheerste de blijdschap dat ze er weer was nu vooral. Blijdschap over dat ze er weer was, opluchting omdat het ook nog eens goed met haar ging. Dus nee, geen boosheid en geen kilheid, vooral wild enthousiasme en een gelijke dosering nieuwsgierigheid is wat Merry nu over zich heen kreeg. 

 

"Ik zou het niet weten of ze een leesbril had, lekker ding. Ik zag haar nooit. Als in.. Nooit... Ik heb haar na ons huwelijk nog één keer gezien en dat was zeg maar toen we besloten het huwelijk te annuleren. Of nou, dat was al besloten, maar dat moesten we nog even vertellen, zeg maar." Hij grijnsde. "Ze heeft er geen traan om gelaten, hoor." Hij lachte toen haar hand zijn volledige kapsel door elkaar haalde. "En ik denk dat ze juist blij was dat anderen mijn aandacht kregen in plaats van dat ik het bij haar wilde halen." Hij grinnikte een beetje. "Zou jij dat niet ook hebben als je een hypothetische echtgenoot even charmant vond als een brulkikker?" Dax knipoogde naar Merry. Hij leunde iets op een elleboog, zodat hij ook een slokje honingwijn kon nemen en daarna legde hij deze hand tevreden op haar heup. Verder deed hij overigens niets. Merry was zijn beste vriendin, ja net als Maddie maar dan net anders, en als er ooit meer zou gebeuren dan gewoon vriendschappelijke activiteiten, dan liet hij die slurk bij haar liggen. 

 

"Ik geloof dat mijn vader nu wel even wil wachten tot ik in ieder geval ben afgestudeerd van Zweinstein. Zulke afleiding is niet handig in je examenjaar, weet je." Hij knikte heel ernstig. Want ze wisten beiden hoe ontzettend belangrijk hij hoge cijfers vond -niet-. 

 

"Maar, Merry, mon cherie, wáár heb jij uitgehangen? Waarom was je weg? Wat is er gebeurd? Waarom heb je niets laten weten? Ik was ongerust, weet je..." Dax trok vragend een wenkbrauw op. "En als je niet naar tevredenheid antwoord geeft," dreigde hij lachend, "dan krijg je de kieteldood, hoor." Dus dit waren heel serieuze vragen, snap je. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Merry grinnikte, want, wow, Dax’ huwelijkse escapades waren toch wel van een ander kaliber dan wat ze zo direct had verwacht. Weinig investeren in een ‘relatie’ tussen aanhalingstekens, prima, maar elkaar nóóit, letterlijk nooit zien? Wel... Ze humde. “Dan heb je in elk geval ook niet zoveel last van haar gehad. Toch? Dat is weer iets.” Ze vermoedde althans dat hij het onderdeel van het verhaal waarin Dax en zijn Aurora elkaar wel uitgebreide beeldschone liefdesbrieven hadden gestuurd per ommegaande uil niet per ongeluk uit zijn relaas had gelaten. “En nog daten met haar zegen, ook. Ik weet niet of ik dat zo leuk zou vinden, hoor.” Ze was stiekem best een beetje jaloers aangelegd, maar deed er niets mee: ze was de afgelopen tijd niet echt in de gelegenheid geweest om haar mindere kanten op te rakelen. Of haar betere kanten. Ze was de laatste tijd simpelweg niet zo zichzelf.

 

Ze zette zich door de herinneringen, leunde een beetje tegen hem aan, onder de indruk van het feit dat ze zijn aanrakning niet in het minst onprettig vond – hij had haar dan ook helemaal niet vast, het was meer een wat apart uitgevallen knuffel. “Ik ben bang dat ik het dan toch nog wel cruciaal mijn brulkikker zou vinden.” Zelfkennis was niet alles. “’t Is maar goed dat ik niet hoef te trouwen.” Want dat was toch wel weer een uitgesproken klasseverschil tussen Dax’ vader en de hare. Oh ja, en haar ouders wisten haar niet te wonen bovendien. Ze was bij hen wezen kijken, toen ze vrij was. Maar ze was niet naar hen toegegaan en ze had ze niet gesproken. Dat veilige gevoel van thuis, waarvoor ze was gekomen, was exact waarom ze met hen niet meer omgaan kon. Ze had te erg aan de randen van de maatschappij gedoold en ze kon niet riskeren dat haar kwaal tot de ontdekking van die van haar vader leidde.

 

“Oh, ja, examenjaar, natuurlijk. Wat zul je dat spannend vinden.” Ze nam een slokje wijn. “Of vind je het echt stiekem een beetje spannend? Ik vond die SLIJMBALlen al zo zenuwslopend, joh. Niet genoeg om er veel meer voor te gaan doen, maar...” Achteraf had ze zich geen zorgen hoeven te maken. Ze was toch niet afgestudeerd. En ze was niet van plan de komende tijd in de bovenwereld te gaan solliciteren. Ze had eigenlijk nog niet echt veel plannen. Ze was loyaliteit verschuldigd aan de man die haar had gered, of hij nou de leider van haar roedel was geweest of niet, maar dat was hij wel en dat betekende dat ze sowieso instinctief wel zou doen wat hij wou. Voorlopig vroeg hij haar nog niet zoveel – omdat ze kapot was geweest en slechts gestadig en gedeeltelijk beter werd – en had ze dus... tijd voor dit soort dingen.

 

Ze haalde lichtjes haar schouders op, trok een wenkbrauw op bij zijn dreigement, zette haar wijn weg en haalde een vinger lichtjes langs zijn hals. “Ik de kieteldood? Maar jij hebt je strategische positie al verspeeld, Daxje.” Ah, ze had geen zin om dit uit te leggen, en ze had het nog steeds niet helemaal bedacht, wat dan uit te leggen en tegelijk... tegelijk was ze zo moe van liegen, tegen haar beste vrienden zelfs. En wat kon het nou voor kwaad? Hij wist toch haar niet te vinden. Ze was hier zo weer weg...

 

“Ik ben een weerwolf.” Ze haalde diep adem. “Wel, niet een echte. Een beetje een mislukte versie, ook nog eens.” Ze stak haar tong uit en liet haar neus veranderen, toen weer terug. Ze kon dat tegenwoordig bij haar neus en oren. Wat een talent. “Dus daar had ik het een beetje druk mee, zegmaar. Nu... naar tevredenheid?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Niet leuk? Ook niet als dat betekende dat hij niet aan je zou zitten met zijn vieze, vettige, dikke vingertjes en je met zijn waterige brulkikker ogen niet aan zou staren en zijn vlezige lippen zou aflikken terwijl hij met je praat, waaraan je ziet dat hij je in gedachten aan het uitkleden is?", vroeg Dax lachend. "Ik zou het wel weten hoor, dan moet je toch alleen maar opgelucht zijn als hij een ander heeft gevonden waar hij op let." Hij grijnsde. "Maar als je je hypothetische verschrikkelijke man wél een beetje leuk vindt, ja, dan is het misschien wel anders." Hij dacht kort na. "Maar Aurora en ik kenden elkaar vrijwel niet, geen band, geen verwachtingen. Dus dan... doet het er niet zo toe toch? Het zou anders zijn als bijvoorbeeld wij zouden trouwen. Ook al zijn we helemaal niet verliefd, we kennen elkaar wel heel goed en dan geef ik je misschien het idee dat je niet goed genoeg bent ofzo, terwijl je wel leuk, grappig en knap bent. Net als ik. Alleen ben ik nóg knapper dan jij." Hij grijnsde, verwachtte al half om half een mep te krijgen.

 

De examens waren spannend. Je kon ze natuurlijk altijd nog helemaal níet halen. Dan moest hij nog een jaar langer op school blijven, want hij mocht van zijn vader wel zwerkbal gaan spelen in plaats van te studeren, máár hij moest wel zijn schooldiploma hebben. Dax was geen briljante leerling, hij haalde alles altijd precies net met zijn hakken over de sloot. Hij humde dus op haar vraag. "Wel een beetje. Je moet het toch wel hálen he. En het idee te falen en straks als enige van je jaar af te gaan is... naar." Hij glimlachte. "Ik verwacht geen U's te halen hoor." Helaas was Zwerkbal geen examenvak. "Maar om voor alles een A te halen, moet ik toch ook wel een beetje mijn best gaan doen." Hij kon  het wel, maar er waren altijd zoveel leuke andere dingen te doen, er was zoveel afleiding te vinden en plezier te maken. Daar niet aan toegeven en gewoon een keer wel studeren en wel huiswerk maken, zou al een hoop schelen.

 

Dax keek Merry aan toen ze haar vinger langs zijn hals haalde. "Hmm, misschien, maar je weet hoe snel een voordeel kan veranderen in de hitte van de strijd. Net als met Zwerkbal..." Maar voor hij kon vervallen in enthousiasme over de theorie achter verschillende tactieken, wist Merry hem behoorlijk van zijn stuk te brengen. Hij keek zijn beste vriendin met open mond aan. "Merry... wat..." Zijn ogen waren groot geworden en hij staarde ongelovig, hoewel hij een beetje moest grinniken toen ze haar neus veranderde, ondanks alles.

 

Hoe reageerde je als iemand je vertelde dat ze een weerwolf was?

 

Met een lichte aarzeling bracht Dax zijn hand naar haar neus, die weer terug was veranderd en voelde er voorzichtig aan. "Als het volle maan is? Wat gebeurt er dan met een mislukte weerwolf?", vroeg hij, terwijl hij aan haar neusje zat. Hij drukte er met zijn wijsvinger op en liet het topje een beetje wiebelen. "Je lijkt zo gewoon helemaal normaal." Maar ja, was dat niet met alle weerwolven overdag?

 

"Wat nu?"

 

Ja, dat emotioneel reageren stelde Dax nog maar even uit.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

[15+]

Ze had nooit gedacht dat ze dit iemand zou vertellen. Nooit. Sheridan had het geweten, hij was bij hen in huis komen wonen, in een klein huis waarin hij als van nature voornamelijk haar was gaan opzoeken, het zou te riskant zijn geweest als hij het niet had geweten en bovendien had ze toen ze hem redde al enigszins prijsgegeven hoe normaal ze niet was. Hem laten geloven dat hij zoveel minder sterk was dan een diminutief meiske zou, zo had ze besloten, ook gewoon heel slecht geweest zijn voor zijn ego. En Evangeline had het geweten, was erachtergekomen, op semi-spectaculaire wijze zo’n vijf minuten alvorens ze het had opgelost door Merry van een paar trappen te gooien – Merry mocht haar nog steeds niet, Little Miss Know-It-All, maar ze moest toegeven dat ze haar dat niet echt kwalijk had genomen. Ze was er zelfs wel dankbaar voor.

 

Maar het vertellen, zonder noodzaak, zonder reden, dat was nieuw en het was ergens best een beetje eng. Aan de andere kant... ze was tegenwoordig ook niet meer zo goed in bang zijn. Ze had geleden en gevreesd, geleden en gevreesd, ze was door een hel gegaan en daar maanden gebleven. Ze had dood gewild, ze was bijna gestorven, maar telkens toch net niet helemaal. En ze had vreselijke pijn ervaren, pijn die nog niet helemaal, misschien nooit helemaal, weg zou gaan, aangezien haar lichaam sommige stoffen en sommige tekenen nooit geheel weg zou kunnen krijgen. Ze was... klaar met bang zijn, klaar althans met rationeel bang zijn. Want het kon niet erger. En dat nu juist terwijl haar instinctieve angst meer aanwezig was dan ooit.

 

En misschien was er ook wel een noodzaak geweest om het te vertellen. Misschien, nu ze niets meer had om te beschermen, wilde ze ook gewoon eerlijk zijn en dan maar zien waar het schip strandde.

 

Ze kleurde. “Eh, ik krijg een vachtje. Puntoren. Gele ogen – de vorm verandert ook iets.” Maar niet meer zoveel, want het was een van de dingen die enigszins leken te beklijven; haar bruine ogen waren nu al iets amandelvormig, en ze werden steeds donkerder ook. Ze glimlachte hem toe. “Meest relevant is dat ik dan lang niet mijn normale vriendelijke zelf ben. Maar ik had de deur altijd netjes op slot, hoor.” Ze ging een beetje van hem af, maar bleef naast hem liggen. “En nu... Nu hangt het van jou af. Als je heel hard weg wil rennen, dan eh, beloof ik dat ik niet bijten zal. Als je blijft, beloof ik dat ook.” Ze legde haar hand naast de zijne. “Wat is er erger, een brulkikker of een weerwolf?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een vachtje… Dax grinnikte. “Ga je me bijten als ik zeg dat het iets is wat ik eigenlijk wel een keer wil zien?”, vroeg hij met een brede grijns. Maar ze was dan niet meer zo vriendelijk. Dat was misschien een dingetje. “Of kan dat niet? Omdat je me in dat geval wél gaat bijten?” Het klonk wel een beetje die richting op. “De deur zelfs op slot? Op Zweinstein bedoel je? Hoelang heb je dit dan al?” En was het erg dat hij er nooit iets van had gemerkt? Of, nou ja, alle chagrijnigheid die hij ooit had gemerkt, had hij vast onder de noemer ‘maandelijkse penarie’ geschoven en was hij vervolgens weer glad vergeten, want het was niet zo boeiend en nog minder wijs om daar veel aandacht aan te besteden.

 

Merry kwam naast hem liggen. Dax pakte haar hand, die al naast de zijne lag en speelde in gedachten met haar vingers. “Hoe bedoel je?”, vroeg hij voorzichtig. “Ik zou altijd zeggen dat de brulkikker erger is, denk ik, maar eh… Ik had geen plannen om met een weerwolf te gaan trouwen?” Dat bedoelde ze toch niet, toch? Het was ook niet wat hij haar ging vragen, want als hij dit nu verkeerd begreep, dan achtte hij de kans redelijk aanwezig dat hij een welverdiende dreun op zijn neus zou krijgen.

 

“En ik ren nu niet weg hoor. Heus niet. Je bent toch gezellig zo.” En zeker als hij de garantie had dat ze niet ging bijten, dan zou hij deze vriendschap zonder twijfel overleven. “Hoe ben je ooit een mislukte weerwolf geworden? Hoe krijg je iets voor elkaar.” Dax, de arme jongen, had zoveel vragen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze had altijd natuurlijk wel geweten dat Dax makkelijk was. Het was een van de voornaamste redenen dat ze zo op hem gesteld was, dat hij nergens zwaar aan tilde, dat je altijd losse lol met hem kon hebben. Over het algemeen, als je hem niet kwetste, als je niet opzettelijk gemeen was, kon hij met de rest wel leven en anders kon hij zich er nog steeds niet echt druk over maken, dan liet hij je gewoon links liggen – zoals hij met de meeste Zwadderaars gewoon was te doen, waar Merry toch nog vaak per ongeluk ruzie mee ging zoeken, maar, hallo, dat lag aan hen niet aan haar, dat lag absoluut aan de Zwadderaars. Misschien dat hij het niet leuk zou vinden om te horen als je hem vertelde dat hij slecht was in Zwerkbal – maar ja, hem dat vertellen ging niet gemakkelijk zijn, want hij zou je er zo uitvliegen als je hem erop testte. Desondanks, al had ze geweten dat hij zich niet druk kon maken over veel, dat hij zó kalm zou reageren op een toch wel schokkend geheim, zeker in deze tijd...

 

Dat was ontzettend cool, en een ongelooflijke opluchting. Ze voelde zich beter dan in tijden.

 

En ze kon er zelfs hard om lachen toen hij zei dat hij het had wilde zien. “Ja? Is dat een fantasietje?” informeerde ze, en ze stak haar tong uit, maar genoot ondertussen van zijn hand om de hare, van het feit dat hij niet wegrende. “Het is niet echt een schattig Halloweenkostuum, Dax. En je kunt ’t best een keer zien, maar alleen door een raam, want ik ben dan heus gevaarlijk en bovendien heb ik dan niet zoveel last van Lamstralen.”  Ze keek hem geschrokken aan bij zijn volgende woorden. “Trouwen! Dax, gek. Nee, ik bedoelde meer... als gezelschap. En, eh..” Ze haalde haar andere hand door haar haren, kwam weer een beetje overeind en dronk nog wat wijn. “Ik ben gebeten door een weerwolf, terwijl hij in een weerwolf aan het veranderen was. Kennelijk blijft dan niet alles hangen. Ik was drie.” Ze humde. "Vind je het echt niet erg? Enneh, hoe gaat Zwerkbal?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Goh, ja, de reden dat Dax er zo makkelijk over dacht, had deels toch wel echt te maken met het feit dat hij niet slim genoeg was om de gevolgen van zulke dingen in te zien. Voor hem was het eenvoudig. Merry was een weerwolf, maar ze was niet gevaarlijk voor en ze wist wat ze moest doen als ze wel gevaarlijk werd. Daarbij was ze geen echte weerwolf, maar een halve of een neppe. Dus het was eigenlijk allemaal grappig en onschuldig. Dus dan zou het allemaal wel meevallen. Wat konden in het ergste geval de gevolgen nu zijn? Dax kon zich er dus in ieder geval niet zo druk om maken. Hij was voornamelijk blij dat hij zijn vriendin weer terug had en dat het ernaar uitzag dat hij haar weer wat vaker zou kunnen zien, omdat hij niet weg wilde lopen. Hoppa. 

 

"Ja, dat is wel een fantasietje. Je bent dan vast heel sexy met van die oortjes." Hij grijnsde en rekende nog steeds op dat hij ieder moment een klap voor zijn hoofd kon krijgen. Mocht. Hij zou het verdiend hebben. "En ja, ja, niet schattig. Wel leuk om naar te kijken. Ik zal me dan veilig in een kooi opsluiten. Of dat doen we met jou." Hij grinnikte. "Misschien is dat nog wel een fantasietje, wie weet." Eigenlijk helemaal niet. Dax hield er niet van om de baas te spelen over anderen, helemaal niet zelfs eigenlijk. Dus als het goed was, dan wist merry heel goed dat hij geen woord meende van wat hij zojuist allemaal zei. 

 

"Oooh. Als gezelschap. Maar ik zou nooit vrijwillig het gezelschap opzoeken van een brulkikker. Dus ja, dan win je wel hoor." Met twee vingers in haar neus, en de andere hand op de rug, zelfs als ze snotverkouden was. "Sinds je drie  was al? En ik heb nooit iets gemerkt? Jeetje." Was dat niet een beetje schandalig? Vast wel. "Ik dacht altijd gewoon dat het je periode van de maand was, als je dan weer wat brommeriger was?" 

 

"Zwerkbal gaat goed. Ik ben gescout door het team van Edinburgh. Ik moet van m'n pa alleen wel eerst mijn diploma halen. Dus na de examens dan ga ik verhuizen. Ik krijg een eigen huis in Edinburgh en kan gewoon fulltime zwerkbal gaan spelen. Is dat niet geweldig." Hij keek opzij en grijnsde breed naar haar. "Als je wilt..." Zijn ogen twinkelden. "Mag je wel bij mij komen wonen dan hoor? Moet je wel het huishouden doen." In ieder geval totdat er een huiself was. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Sexy? Foei! Merry grijnsde, trok vinnig aan zijn oor, streelde met haar andere hand onder zijn blouse en liet kort haar nagels in zijn huid zinken, niet pijnlijk. Soit, niet erg pijnlijk. “Die oortjes, en die klauwen. Je kunt dan maar beter op je woorden letten, jongeheer Appleby – dit geeft toch geen pas.” Oh, ze had het naar haar zin bij hem, zo erg naar haar zin zelfs dat ze haar ongemak bij de suggestie van de kooi nauwelijks registreerde. Maanden had ze erin gezeten, had het de randen van haar bestaan gevormd, was ze soms blij geweest om het terug te zien want het was tenminste veilig, het betekende dat ze tenminste verder met rust gelaten zou worden, dat er niet meer zou worden geëxperimenteerd. Maar bij Dax... Ze haalde diep adem, trok een wenkbrauw naar hem op terwijl ze hun glazen bijvulde. “Dat is levensgevaarlijk bij jou, hoor. Wedden dat je de sleutel kwijtraakt?” Ze nam een slokje. “En dat ik je met mijn sexy oortjes zó te dichtbij kan krijgen.” Dat zou wel meevallen. Merry was supersterk op dat soort momenten, niet per se ineens superveel beter in verleiden.

 

Ze lachte, gaf Dax een vriendschappelijke duw. “Mijn periode van de maand? Tsssk. Nu, ergens klopt het wel... al is het niet te herstellen met chocola, voor toekomstige gelegenheden, tussen twee haakjes.” Eerder met biefstuk. Ze had zichzelf tijdenlang gedwongen om vegetarisch te eten, om het niet aan te zetten, maar het had niet geholpen en ze was ervan heel creatief geworden. Sinds de memorabele kippenjacht van 1830 gaf ze er de voorkeur aan om zichzelf op te sluiten met al wat wils binnen pootbereik.


Tegenwoordig was ze haar methoden weer aan het opbouwen. Ze waren anders dan vroeger. Zij was anders dan vroeger. Ze had geen idee van de effecten van de tests die op haar waren gedaan en het was zonneklaar dat ze er niet mee naar een Heler kon; maar ze wist dat er effecten zouden zijn.

 

Het had echter geen zin om daarover na te denken. “Edinburgh! Wat stoer.” Merry, als rasgeaarde Schot, zou nooit exact het punt zien van naar Engeland proper trekken. “Het is een heel leuke stad. Ik ben er met mijn vader wel geweest.” Voor boekwinkels, maar Merry had haar ogen uitgekeken.  “En...” Ze staarde hem aan, had iets willen zeggen over hoe die examens vast wel goedkwamen, maar de woorden werden voor haar voeten weggemaaid. “Je bent écht gestoord. Meen je dat?”

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ahhh, auw." Merry's nagels waren scherp! Ook nu ze een gewoon mensenkind leek dus. Was dat expres? Dus gewoon zo gevijld, of was het een bijeffect van haar mislukte weerwolvenstaat? Maar echt heel veel pijn deed het niet hoor, maar het was maar dat hij niet had verwacht dat ze hem pijn zou doen, nu ze met haar hand onder zijn kleren ging. Hij had waarschijnlijk gewoon gehoopt dat ze wat andere dingen zou doen. Niet omdat hij Gevoelens voor Merry had, of iets van dat soort onzinnige redeneringen, maar als je het samen leuk kon hebben, waarom niet? En ze waren ook al lang genoeg vrienden dat dat de zaken ook vast niet heel ingewikkeld zouden maken? Merry was niet zo'n hysterisch meisje-meisje. Ze was altijd meer 'one of the guys' geweest in Dax' ogen. Hij grijnsde betrapt. "Ja, en de sleutel in jouw beheer geven, zet ook maar weinig zoden aan de dijk." Misschien was de oplossing wel dat ze de sleutel aan een spijker aan de muur moesten hangen, hij knipperde en wist even niet waarom hij hier serieus over nadacht. 

 

Dax lachte hardop toen ze hem duwde. "Ah, ik vroeg me al af wanneer ik op mijn kop ging krijgen voor mijn opmerkingen. Het valt me nog mee dat ik geen bloedneus ben opgelopen." Hij grijnsde. En bij deze verzin ik dat dat in het verleden vast wel eens is voorgekomen. "maar geen chocolade dus? Iets anders wat je dan wilt hebben? Een schapenknuffel waar je in kan bijten? Of genoeg alcohol om je in slaap te drinken met een fikse kater de volgende dag?" Of wat was iets waar wolven nog meer van hielden? Hij had geen idee. Het was niet zijn expertisegebied. 

 

"Dan, bij deze, verplicht ik jou tot het geven van rondleidingen door de stad, hoor." Hij grijnsde bij haar verbazing, lachte zelfs hardop. "Ja, doofus, natuurlijk meen ik dat. En je hebt géén idee hoeveel rommel ik maak, hoor. Dus ik weet niet wie het meeste voordeel heeft van deze deal..." Hij grinnikte na, tikte met zijn vinger op haar neus. "En je moet mijn gezelschap volhouden en élke dag naar Zwerkbalverhalen luisteren. Ik zou er goed over nadenken hoor, want het wordt een kwelling." Hij grijnsde wat breder. "Dus.. Doe je het?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Mm, nee, Merry had geen gevoelens voor Dax, nooit gehad ook. Dat zou zijn alsof je verliefd zou worden op je broer - oh, haha, oke, pijnlijk, dat had haar in het verleden nooit echt weerhouden van een crush op haar adoptief broertje Sheridan, maar dat was anders, en daar was ze inmiddels ook alweer bovenop bovendien. Misschien was Dax gewoon haar type niet, wat dat betrof. Het was moeilijk om te bedenken hoe hij meer verschillend zou kunnen zijn dan Sher, nerderige, stille, veel te vlug verlegen Sher die toch vaak wel een beetje knorrig was of duister en die als een blok was gevallen voor een getrouwde aristocrate en een nog ergere betweter dan hij. Dax was... och, speels, en leuk om mee te spelen, plagerig en leuk om te plagen en Merry kon daar alleen maar van genieten. Nu meer dan ooit waardeerde ze hoe lichtzinnig hij alles opvatte. En ja, ze wist best dat zijn gedachten zouden verspringen als ze haar hand onder zijn shirt liet glijden - daar deed ze het om - dat maakte het grappiger. Ook dat hoefden ze beiden niet serieus te nemen. 

 

Ze glimlachte haar hoektanden bloot. “Ah, je mooie neusje, dat zou ik je toch niet aandoen? Als je je uiterlijk niet meer mee hebt ga je het wel heel zwaar krijgen, Mr. Chaser.” En ja, het was een keer gebeurd, maar toen waren ze op het veld aan het oefenen geweest. Merry was nu eenmaal geen onverdienstelijke Drijver. Supersterk, en bovenmenselijk reactievermogen enzo. Haar haast onverwoestbare lijf hielp ook het nodige: ze kon op dagen dichtbij de maan een beuker met haar lichaam opvangen en dan nog eens terugmeppen bovendien. 

 

Niet dat ze daar veel aan had. Want dat mocht niet opvallen, daarom was ze gestopt met het team destijds. En sowieso was het niet bepaald een deal die ze iemand aan zou raden. 

 

Ze fronste. “Eh. Als je maar niet al je hele leven graag een konijntje hebt gewild. En verder heb ik dan eigenlijk niet veel nodig hoor. Veel lichaamsbeweging.” Ze lachte naar hem. “Met andere woorden, dat heb jij altijd. Of ga je me vertellen dat je tegenwoordig alleen nog maar op de bank luiert?” Ze geloofde er niets van. “Maar... het lijkt me heel gaaf. Veilig.” Ze humde, wilde daar niet verder op ingaan bij hem. “En ik kan heus wel koken en schoonmaken... maar... is dat niet raar? Voor iemand uit jouw kringen? Een meisje meesjouwen?” Ze wist wel van Dax’ pa, natuurlijk, maar ouders lieten vaak andere regels gelden voor hun kroost dan voor zichzelf.

 

“Hoe zat het eigenlijk met die... Madelief? Madeline? Is dat nog een ding?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Pff, waarom ga ik het dan zwaar krijgen? Denk je niet dat mensen vallen voor mijn enorme charismatische persoonlijkheid en jongensachtige uitstraling. Ik heb dan tenminste mijn leuke lach nog. Hoewel… als je goed mikt en ook mijn tanden uit de mond slaat, dan wordt het allemaal wel een stuk problematischer.” Dax grinnikte. “Zie je het al voor je… Een brede lach en dan met zo’n gapend gat waar nu mijn voortanden zitten. Ja, lekker ventje.” Dat zou echt verschrikkelijk zijn. Nu was Dax niet verschrikkelijk ijdel, maar hij was  wel een beetje gehecht aan zijn knappe voorkomen. Hij was er heel van bewust dat dat het leven ook een stuk makkelijk maakte. En makkelijker was beter, vloeiender, gemoedelijker. Het gaf gewoon minder gedoe.

 

Merry was duidelijk niet zo heel erg veeleisend. “Een konijn? Nah. Dat zijn maar saaie beesten. Het enige wat ze de hele dag doen is snuffen.” Hij drukte zijn neus in haar oor en deed het snuffelende geluidje na, grinnikte toen en drukte tevreden een kus op haar wang. “Merry… wil je me niet beledigen met ook maar de suggestie dat ik een ‘couch potato’ ben geworden.” Hij grijnsde, want écht beledigd was hij nooit.

 

Waarheidsgetrouw haalde Dax zijn schouders op. “’kweenie. Misschien? Maar m’n pa is me wel wat verschuldigd hoor na dat geflopte huwelijk. Nou ja, niet dat ik op zijn schuldgevoel ga inspelen. Dat heeft ‘ie nu ook weer niet verdiend.” Hij humde, dacht na over Merry’s woorden. “Waarom ook niet”, mompelde hij. “En anders trouw ik toch wel met je? Het is perfect. Jij bent veilig.” Wat haar reden ook mocht zijn. “Dan heb je een huis, een eigen plek, geen gedoe. En ik hoef nooit meer te trouwen met een of ander stom mens.” Hij woelde wild door haar haren in de hoop het statisch te laten worden.

 

“Maddie… dat is… ingewikkeld.” Hij haalde zijn schouders op. “Ik weet het ook niet zo precies.” Maar van het idee dat hij met haar zou moeten trouwen, dan kreeg hij het opeens wel benauwd. Dan zou ze vast allemaal verwachtingen hebben waar hij niet aan zou kunnen voldoen. En dan zou hij trouw en monogaam moeten zijn… moeten willen zijn. En hij wist niet of hij dat zou kunnen. Maar zou hij haar trouwen, dan zou hij dat wel van zichzelf moeten kunnen, moeten willen kunnen..aargh gedachten in de knoop. Dan zou hij haar vast alleen maar teleurstellen… en pijn doen… en… Nee. Dat was dan geen goed idee. Dan was  dit beter. Merry en hij zouden dan allebei geen verwachtingen van elkaar hebben, niet meer dan dat ze als  vrienden van elkaar hadden.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dit was overigens waarom Griffoendors eigenlijk geen vriendschappen zonder supervisie moesten hebben. Merry sputterde een beetje verrast toen Dax suggereerde dat ze dan maar ook gewoon wel konden trouwen, maar ze riep niet keihard nee, en ze kwam niet ogenblikkelijk met gewetensbezwaren of ‘maar dat kan toch niet, dat hoort toch niet, dat doe je toch niet’. Ze dacht het allemaal wel, zou het waarschijnlijk ook allemaal best uitroepen, maar... ‘dat doe je toch niet’ had nu eenmaal nooit bijster veel voor haar betekend. Of voor Dax. En hij had geen ongelijk. Het zou veilig zijn voor haar, fijn. Als de vrouw van Dax Appleby zou ze een teruggetrokken leven in (oke, iets teveel) luxe leiden, zou niemand haar associëren met haar gewoonten bij volle maan. Ze zou niet meer de niemand zijn, door niemand gemist en door niemand gezocht. Ze had natuurlijk haar roedel, maar kon daar nooit echt zich thuisvoelen, de andere weerwolven vertrouwden haar niet. Isaac was ze alles verschuldigd, maar hem zou ze kunnen blijven helpen. Meer dan nu, zelfs. Nu, telkens in een hoekje van het hol opgekruld en bang om alleen te zijn maar tegelijk bang voor al het mogelijke gezelschap. Ze zou een nieuwe identiteit kunnen regelen, of juist niet en juist weer voorzichtig associëren met haar oude leven, met Rye, met Sheridan, zich niet hoeven te verstoppen omdat juist haar herkenbaarheid haar bescherming zou worden... 

 

 

En voor Dax zaten er ook wel wat voordelen aan. Aurora was een denigrerende, saaie oude tuthola geweest met alleen interesse voor mode en een negatieve interesse voor hem, maar ze had hem in elk geval niet uitzonderlijk veel belemmerd in zijn doen en laten en was niet, voorzover Merry wist, beperkend geweest of jaloers. Een volgend meiske uit die betere kringen waar Dax’ vader in zocht zou dat heel goed wel kunnen zijn. Per slot van rekening was het ook niet helemaal buiten het normale referentiekader als je het vervelend vond als je echtgenoot constant vreemdging met drie dames tegelijk. Oh, het mocht, maar je mocht je er dan als meisje ook wel enigszins aan storen. Plus, ze kende Dax, hij zou zo’n deftig dropje niet opzettelijk willen kwetsen. Zou misschien best wel een beetje zijn best doen zelfs. Of althans iets ongelukkig zijn. Als hij met haar trouwde... Dan zou dat nooit hoeven. Want zij ging heus niet verliefd op hem worden, en hij niet op haar, en zij zou hem niet eens een beetje in de weg lopen. Ze zouden gewoon huisgenoten zijn. Met dezelfde achternaam. En allebei veilig zijn voor de dingen die hun gemakkelijke leven er zoveel minder gemakkelijk op zouden kunnen maken. 

 

Het was aanlokkelijk. 

 

“Mm. Heftig, hoor,” lachte ze, iets ongemakkelijk, en ze duwde haar haren naar beneden - die stonden nu rechtovereind, dank je, Dax. “Maar het lijkt me wel wat. Oke... huishouden, koken, je af en toe van de bank afjagen... verder nog verzoeknummers?” Ze rolde om, hing een beetje over hem heen. “En ik wil een stevige kelder. En dat je belooft dat, als mensen erachter komen, je doet alsof je van niets wist.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Verbaasd schoten Dax' wenkbrauwen omhoog. "Je doet het?" Hij kreeg een lachje op zijn gezicht. "Aaah, dan moet ik je natuurlijk nog wel even heel romantisch en officieel vragen, hè." Want ook al zou Merry niet op hem verliefd zijn, en hij niet op haar, en ook al was Merry altijd meer 'one of the guys' dan echt een meisje-meisje, met een beetje geluk zou dit de enige keer in haar leven zijn dat ze zou trouwen en dan moesten ze er wel een leuk feestje van maken. Hij kietelde haar lichtjes in haar zij. "Nee, voor nu geen verzoeknummer, maar ik zal een lijstje opstellen voordat we onze geloften naar elkaar gaan uitspreken."

 

Dax sloeg zijn armen om Merry heen en rolde hem om, zodat zij onder hem lag en hij half over haar heen. Plagend drukte hij een kus op haar neus. "Beloofd. En je krijgt een kelder met een extra dikke deur en wel acht sloten. Is dat genoeg?" Zou er eigenlijk nog meer nodig zijn? "Weet je, ontwerp jij die hele kelder, inclusief deur of deuren maar. Dan komt het wel goed en dan hoef ik niet te doen alsof ik maar een beetje verstand heb van neppe weerwolven."

 

Met een plechtig gezicht ging Dax van Merry af en zette hij zich op een knie. "Aller gezelligste Merry, een ring houd je nog van me tegoed, maar zou je mij het grootse geschenk kunnen geven waartoe iemand in staat is; mijn vrijheid. En dan zal ik voor je zorgen en je een veilig plek bieden en vooral heel veel plezier beloven en een ereplekje als mijn beste vriendin... Merry, wil je met me trouwen en ons beider leven er een stuk gemakkelijker op maken?" Hij keek haar met een grijns aan. Wie had gedacht dat Dax iemand nog ooit zelf ten huwelijk zou vragen en er nog een beetje moeite voor zou doen ook. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Ja, anders ben ik wel onherroepelijk teleurgesteld,” grijnsde Merry, en ze trok een pruillipje maar niet teveel omdat haar grijns haar dat niet toestond, ze had geen uitstekende controle over haar gezichtsuitdrukking, ze was nog immer een beetje beduusd. En blij, overweldigend blij: ze had Dax zo gemist toen ze weg was en nu zou dat daadwerkelijk niet meer hoeven, niet althans binnen de overzienbare parameters van de toekomst op het moment. Het plan leek louter en alleen maar voordelen te hebben en Dax was toch maar een mooi - en veel te vrijgevig en impulsief - genie dat hij ermee was gekomen. Het zou vast niet alleen maar voordelen hebben, daar was Merry zich terdege van bewust, maar dat was meer omdat plannen van haar en Dax altijd op een gegeven moment bleken scherpe randjes en onverwachte haken en ogen te hebben dan omdat ze ze nu zo gemakkelijk zou kunnen identificeren. Het enige wat ze zich nu kon bedenken was dat als Dax of zij nog een keer echt wilden trouwen, dat dat dan niet zo gemakkelijk zou gaan. 

 

Maar haha. Dat zouden ze toch nooit willen, want daar waren ze helemaal niet het type voor. En anders zouden hun respectievelijke partners wel snel op hen afknappen. Humor was goed, maar om trouwen zodanig niet serieus te nemen zou waarschijnlijk niet door eenieder zo gewaardeerd worden.

 

Maakte niet uit, voor hen was het uitstekend.  

 

Hij rolde om, lag op haar maar het drukte niet, hij hield zichzelf steunend op zijn armen overeind en het was licht en luchtig en ze kon het hebben. “Mm, en wat ga je zeggen, Appleby, op de vraag over waarom de jager van het Edinburghs team een geluiddichte kelder met sloten heeft?” Appleby. Merry Appleby. Dat ging me nog eens koddig klinken. Meredith Appleby. Tssk. 

 

Ze glimlachte, kleurde toch wel een beetje, niet van verliefdheid maar omdat het zo ongemakkelijk was, iemand die op z’n knieën naar je staarde - bizarre houding vast niet geholpen omdat zij pas net half overeind was gaan zitten. “Daxje, ik wil niets liever,” grinnikte ze. “En ik beloof om naar al je wedstrijden te komen maar subtiel te verdwijnen van de afterparty’s en ontbijt te maken voor jou en je scharrels. En om je af en toe met verrassende voorwerpen te bekogelen zodat je in vorm blijft.” Ze kuste hem zachtjes, vederlicht, op de lippen en trok een wenkbrauw op. “We gaan er wel voor weglopen, toch? Of wil je het met je pa doorspreken?”

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoticons maximum are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×