Jump to content
Sign in to follow this  
Cassidy Kingston

[1836/1837] It looked like the world was covered in a cobbler crust of brown sugar and cinnamon.

Recommended Posts

Verbaasd en vragend keek Cassidy Daniel aan. "Zou je dat.. echt.. doen?" Ze keek even niet begrijpend. Aan de ene kant leek dit een jongen die maar al te graag spotte met mensen die minder waren, fouten hadden, 'dom' waren en minder presteerden dan hij -of zo was zijn familie-, maar aan de andere kant was hij ontzettend lief geweest met haar vloed, had hij haar voorgelezen in plaats van dat hij misbruik van maar maakte en nu nam hij haar mee op een boottochtje. Dus ja, als iemand dit misschien echt zou willen doen, dan was Daniel het wel. "Dan zou ik je echt heel dankbaar zijn. Zoals met alles. Ik weet niet hoe ik ooit iets terug kan doen." Ze keek hem kort aan, glimlachte vluchtig. Ze keek daarna wat treuriger en heel bewust weg van hem. "Irwin? Nee. Dat... dat gaat niet. En dat is jammer, want dat vonden we gezellig om samen te doen." En toen dwong de vloek haar verder te spreken. "Maar dat is voor een bediende natuurlijk erg ongepast gedrag."

 

"Vind je jezelf een goed persoon? En vind je dat iets belangrijks om te zijn? Waar meet jij succes aan af? Of gelukkig zijn?"

 

Het waren serieuze vragen voor zo'n frivool boottochtje, maar Cassidy was nieuwsgierig. Ze wilde hem beter leren kennen. Hij gaf zijn imperfecties zo gemakkelijk toe en hij was in vrijwel alles haar tegenpool. Ze kon zich totaal niet inleven in hoe hij nadacht of redeneerde. Daniel zag ze er dan wel weer toe in staat om haar dat inzicht te geven.

 

Ook zij nam een slokje. "Hetzelfde als bij jou eigenlijk? Door kwetsbaar te zijn? Afhankelijk van de goede intenties en de welwillendheid me te helpen? Niet gewend aan dat iemand zomaar iets voor je wil doen, zodat je je beter voelt en niet omdat er iets terug wordt verwacht?" Ze speelde met de punten van haar haren. "En misschien wel gewoon... omdat ik hem het meest waardeer als hij gewoon zichzelf is? Hij zegt niet veel, ook niet tegen mij, maar dat hij er is en tijd voor me maakt, dat is al..." Cassy haalde haar schouders op en werd toen weer overvallen door de vloek. "Al had ik uiteraard mijn gepaste afstand moeten houden en me niet gelijkwaardig aan hem mogen inschatten. Een vriendschap tussen ons is verwerpelijk en ik zou me moeten schamen voor mijn vrijpostigheid."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Daniel lachte zachtjes. “Cassidy lieverd, anders zou ik het toch niet aanbieden? Geheel vanuit mezelf en mijn eigen vrije wil, vertrouw daarop.” Het was waarschijnlijk onnodig dat er zo expliciet bij te vermelden: per slot van rekening kon Daniel Foulkes-Davenport geen enkele andere motivatie als grondslag voor zijn gedrag hebben, want hij was nog nooit ergens toe gedwongen, en zou dat zeker tot zoiets niet zijn. Bovendien was Cassidy niet wantrouwig genoeg om er paranoïde over te zijn, in welk geval zij inderdaad een geruststelling zou behoeven. Maar ja, Daniel zei nou eenmaal nooit iets met weinig woorden wanneer hij er veel kon gebruiken en zeker in het kader van iemand lessen lezen aanbieden zou hij daartoe weinig geneigd zijn. Dan was het nog praktisch educatief verantwoord ook. “En je hoeft er niets voor terug te doen. Het is voor mij een kleine moeite.” Oh, het zou leuk zijn om haar ergens toe te kunnen verplichten, normaal gesproken zou Daniel zo’n deal niet afwijzen en er optimaal van profiteren, maar ja, iedereen profiteerde van Cassidy en derhalve was voor hem de lol er dus simpelweg af. Bovendien was ze niet iemand om een verzoek af te wijzen, mocht hij er nog eens een hebben. Stel dat hij haar gezelschap wilde de volgende keer dat hij ziek was... wel, dan zou ze daar dus heus geen nee op antwoorden. Er was geen reden om mensen af te dwingen wat ze je toch wel geven zouden. Dan was het beter om genereus over te komen. 

 

Oh ha, dacht je dat Daniel gezien zijn familie wel meeviel qua manipulatie? Aww. Ja niet dus. 

 

“Schrijf me maar eens. Dat is leuk genoeg.” Hij keek haar onderzoekend aan terwijl ze verder sprak, haar houding, haar stem, veranderend nu de vloek onherroepelijk weer zijn doorwerking nam, en hij voelde een steek oprecht medelijden - wat balen was, want daardoor voelde hij zich direct minder lekker. Een beetje bleek om zijn neus zette hij zijn wijn weg. Oh nee, oh nee, hij ging zich aan Cassy hechten net als je aan een hondje zou doen en dat was absoluut niet gezond voor iemand met zijn kwaal. Maar tja. Daniel was niet gezond voor iemand met zijn kwaal. Want afstand nemen ging hij van zijn leven niet. Ergens maakte het feit dat ze hem nu tot gevoel kon aanzetten haar nog stukken beter gezelschap. 

 

Haar vragen overigens ook. “Ah, nee, ik vind mezelf geen goed persoon. Niet dat ik dat een erg rechtlijnige vraag vindt die een rechtlijnig antwoord waarborgt, want het is toch meer een hellend vlak tot aan de hel...” Hij glimlachte, liet de boot iets schuiner gaan. “Ik zou zeggen dat ik een eind afsta van ‘kittens verdrinken in een zak met een steen erin’ maar ook een equivalente afstand van ‘sokken breien voor zwervers’. Onafhankelijk van dat ik niet breien kan.” Hij grinnikte, pakte zijn wijn weer op. “Ik ben goed noch slecht, en heb nauwelijks ambities in die richting. Ik besta gewoon, gedij, geniet. Is dat genoeg voor succes of geluk... voor succes in de reguliere terminologie is het aardig effectief.”

 

“Zou je van die vloek af kunnen komen, denk je?”

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"In dat geval zou het echt heel erg veel betekenen. Heel graag." Cassidy glimlachte. "Het is ... heel belangrijk voor me." Ze liet haar blik over het water glijden. "Ik ben de laatste tijd wel weer een beetje achteruit gegaan. Dus niet schrikken van al mijn spelfouten hoor." Ze schaamde zich ervoor. Ze vond het ook gewoon moeilijk. Ze deed echt haar best, maar al die lettertjes leken zo op elkaar en als je fonetisch nadacht, dan kon je dingen op zoveel verschillende manieren schrijven. Natuurlijk had ze wel die boekjes met de uitleg gekregen voor het verschil tussen 'ei' en 'ij', en de 'f' en de 'v', maar echt logisch werd het nooit. Wanneer was iets nu een harde klank en wanneer een zachte? Wanneer zette je ergens een 'd' achter en wanneer een 't' en dan had je ook nog zoiets als 'dt'. Taal was maar ingewikkeld en onlogisch en Cassy had het gevoel voortdurend maar te moeten gokken. 

 

Het meisje knikt. "Leuk." Brieven schrijven was leuk. Dat had ze ook met Irwin gedaan. Dat was wel hetgeen waardoor het allemaal mis was gegaan. De familie was erachter gekomen en dat was min of meer de reden geweest dat ze nu deze vloek had. "Maar onverstandig." Ze beet op haar lip. "Ik wil niet weer straf..." Ze keek naar haar handen. "Of dat jij door je omgang met mij in de problemen komt." Ja, iedereen hield van Daniel, misschien, maar Irwin was ook de erfgenaam geweest en hij was ook in de problemen gekomen. En zijn grootouders hadden toch ook wel van hem gehouden. En de grootouders zouden vast denken dat Cassy dus gewoon het middelpunt van de problemen was en dat ze alle mannelijke leden van de familie probeerde te verleiden. Jakkes. Nee. Dat zouden ze toch niet echt denken? Nee. Ze dachten vast dat Cassy gewoon ongepast was en zichzelf beter achtte dan de bediende en snul die ze was. 

 

"Ik brei ook geen sokken voor zwervers hoor...", maar dat was op zich niet een heel slecht idee. Al zou ze niet weten waar ze zwervers tegen moest komen. Die had je niet op Zweinstein of Dunfermline. In de lekke ketel... soms... maar die zwervers waren vervelend en daar wilde ze helemaal geen sokken voor breien. Dus zij was ook niet helemaal en alleen goed en puur. Waarschijnlijk niemand eigenlijk. Niemand was alleen maar goed. Dan was vast ook niemand alleen maar slecht? Ze vond die stelling alleen wat lastig opgaan voor haar grootouders. Ze giechelde even wat van de spanning die de scheve boot met zich meebracht en ze gleed dichter tegen Daniel aan. Haar hart ging sneller kloppen, meer door de situatie dan door de jongen, vast, maar ze merkte het wel. Een blos op haar wangen was onvermijdelijk. 

 

"Ik weet het niet. Ik weet niet of ik sterk genoeg ben. En ik ben niet magisch." Cassy zuchtte. "En bij jou werken trucjes tenminste." Bij Irwin niet. "En ik moet regelmatig terug naar de grootouders en dan willen ze van alles weten en misschien verstevigen ze de vloek wel weer? Ik weet niet hoe dat werkt? Jij wel? Of is een onvergeeflijke vloek iets waar je iemand geen vragen over hoort te stellen?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×