Jump to content
Sign in to follow this  
Cassidy Kingston

[1836/1837] It looked like the world was covered in a cobbler crust of brown sugar and cinnamon.

Recommended Posts

Zondag 26 maart 1837 - Cornwall toren, Irwin en Yara's appartement - in de middag. 
“There was a mood of magic and frenzy to the room. Crystalline swirls of sugar and flour still lingered in the air like kite tails.

And then there was the smell -the smell of hope, the kind of smell that brought people home.” 

 

De afgelopen had Cassidy het ietsje rustiger gekregen. Na haar ontmoeting in januari met Daniel was ze namelijk gestopt met haar baantje in The Redgrave Hotel. Dat was zowel beter voor haar energie, want ze kwam met al haar taken en baantjes maar net toe aan vijf uurtjes slaap per nacht. En dat was structureel geweest, niet incidenteel. Ook was het een stuk beter voor haar gemoedsrust, want de policy van het hotel dat je geen nee mocht verkopen aan klanten, leek iets teveel op het effect van de imperius-vloek. Dus dat was erg onprettig. Daarbij waren er ook op het thuisfront wat verbeteringen, namelijk dat Irwin haar een tijdje terug, ook in januari, gered van een onaangename jongeman en toen had ze gemerkt dat ze hem toch af en toe ook kon begrijpen als hij geen bevelen naar haar toe uitsprak. En vanaf maart nam Irwin haar opeens vaker mee samen ergens naartoe. Ze wist niet precies waarom, maar misschien wel omdat ze had aangegeven zich alleen te voelen? Hoe dan ook waardeerde ze het en deed ze haar best om in hun tijd samen een zo goed mogelijke bediende voor hem te zijn en zo min mogelijk tot last te zijn. 

 

Vandaag waren Yara en Irwin op stap en ze zouden aan het einde van de middag weer terug zijn. Cassy had besloten wat koekjes en een cake te bakken, om haar meester en meesteres een beetje te verwennen bij de koffie. Dat was vooral ook een goed excuus, om zo iets te kunnen doen wat ze leuk vond. Ze had vast geen echt goed doordacht excuus nodig, maar ach, zo was elke mogelijkheid tot schuldgevoelens ontnomen. 

 

Het was nog het begin van de middag, toen er op de deur van het appartement werd geklopt. Cassidy veegde haar handen af aan het schortje dat ze droeg en bond snel haar haren opnieuw wat naar achteren, daarmee een licht spoortje bloem op haar wang achterlatend. 

 

Het was Daniel.

 

Met een glimlach groette ze de jongen. "Hey Daniel," ze was al zover dat ze hem bij zijn voornaam aansprak. De naam ook nog af te korten, ging haar voorlopig nog even te ver. "Yara is vandaag met Irwin naar een museum in Fort William, als ik me niet vergis. Dus die zullen voorlopig nog niet terug komen." Waarschijnlijk zouden ze pas rond sluitingstijd het museum verlaten. "Maar ik ben koekjes en cake aan het bakken... Dus als je het leuk vindt..." Dan was hij van harte welkom om aan te schuiven. Hij mocht helpen, hij mocht kijken en hij uiteraard mocht hij ook wat van het eindresultaat proeven. Nu snapte ze het ook wel als hij andere of betere dingen te doen had, maar ze hadden het er een tijdje geleden over gehad; dat was overigens ook de enige reden dat ze het durfde voor te stellen. 

 

[OOC: Privé] 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Daniel kwam hier niet om Cassidy op te zoeken, niet per se; hij was voornemens geweest om even bij Yara langs te gaan, maar ja, Yara en haar leven en haar echtgenoot en hun impromptu tripjes naar uit de klauwen gegroeide dorpen in Schotland (effectief een uit de klauwen gegroeid dorp in se met iets meer schapen, of althans als je zijn Canadese verwanten mocht geloven, al moest Daniel zeggen dat Edinburgh hem alleszins heel goed beviel) waren niet met zijn kalender te matchen en het kostte meer moeite om hun afspraken te plannen dan om af en toe een keertje voor niets naar de Cornwall toren te zijn gelopen. Per slot van rekening was Irwin bovengemiddeld vaak inderdaad niet thuis en had Yara bovengemiddeld vaak niets beters te doen dan althans samen huiswerk maken, huiswerk zijnde het dingetje wat ze altijd had om beter te doen, maar dat vond hij niet erg. Daniel was zelf ergens ook best wel een stuudje, hij was alleen iets minder gedreven door ambitie in deze. In tegenstelling tot Yara hoefde hij het niet altijd het beste te doen: maar in tegenstelling tot Yara bokste hij ook niet tegen duizenden verwachtingen op. Zij was een meisje, haar studeren was bijzonder. Bij Daniel was het routine en hij ging er ook als zodanig mee om. Zeker aangezien hij de Heleropleiding ging doen en dat nu echt niet iets was waar hij zich bijster op verheugde. 

 

Maar goed: hij kwam dus niet voor Cassy, maar toen het meiske de deur opendeed en hem niet louter het slechte nieuws gaf maar hem in een adem uitnodigde om desondanks binnen te komen om een cake te bakken... tja, goh, toen had hij ook niet direct zin in nee zeggen. Cassy intrigeerde hem wel, op de manier waarop een interessant, schattig nieuw huisdier dat zou kunnen doen bij anderen: hij vond haar aandoenlijk, had medelijden met haar, voelde zich bij haar ietwat minder zeker van de dingen die hij altijd voor gewoon had aangenomen, voelde zich bij haar ietwat minder zeker van... zichzelf. Niet op een romantische manier, overigens. Nee, dat was nu juist weer helemaal geen onderdeel van de fascinatie (al zou hij vlot erkennen dat het mogelijk was dat hij minder gefascineerd of gecharmeerd zou zijn van het meisje als ze niet beeldschoon was geweest ook nog eens, Daniel was zich welbewust van zijn oppervlakkigheid en zou beschouwen dat dat voor anderen niet sowieso anders was: sommigen hadden het, vermoedde hij, gewoon een heel stuk minder door). Meer... bij Cassy kon hij zich niet goed voelen over zijn familie en kon hij niet negeren welk een impact zij op de wereld hadden. Niet helemaal. 

 

Bij alle mensen, alle meisjes, met wie hij omging kwam hij er telkens weer achter wat hij allemaal wel zou doen. Daar zat voor hem de lol in. Bij Cassy ontdekte hij juist, waartoe hij zich nooit zou kunnen zetten. En dat was wel weer nieuw. 

 

Bovendien was van de kerkers naar de Cornwalltoren met een hartstoornis nu eenmaal niet iets wat je lichthartig (hahaha) zou ondernemen. Misschien moest hij voortaan toch maar met Yara af gaan spreken. Misschien was er iets veranderd in zijn moeite/waarde vergelijking. Maar daar wilde hij nog niet aan. 

 

“Het zou me een eer zijn,” grijnsde hij, en hij bood haar de bos bloemen in een vaas die hij voor Yara mee had genomen en die nu naar haar gingen - zou Yara misschien niet leuk vinden, ah, pech, Yaartje, ze zag er ook leuk uit als ze kwaad was. “Hier, voor jou. Zie het als een verontschuldiging bij voorbaat, want je zult me hierover alles uit moeten leggen. Oh,” hij beet op zijn lip, keek haar vragend aan. “Was dat al een bevel? Of kan dat nog net door de beugel?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Bloemen! Wat attent!" Misschien oorspronkelijk niet voor haar bedoeld, want dat Daniel ze vast stiekem voor Yara had meegenomen, was niet heel moeilijk te raden. Toch nam ze de bos, inclusief vaas, met een glimlach aan. "En handig zo." Zo hoefde je de steeltjes niet meer schuin af te snijden en met een vaas te staan prutsen. Ze konden dus heel eenvoudig op tafel worden gezet en zo konden alle inwoners van het appartement van de tere schone bloemknoppen genieten.

 

Bij zijn vraag schudde ze haar hoofd. "Het zit op het randje, maar ik was ook al van plan het wel een beetje uit te leggen, hoor." Dus misschien voelde het daarom niet als een bevel? Misschien hoefde ze daarom niet per direct te gaan opdreunen wat je allemaal moest doen om een cake te bakken. Ze leidde de jongen mee de keuken in en nodigde hem uit om te gaan zitten. "Het is wel een beetje een rommeltje, hoor. Opruimen doe ik altijd pas op het einde." Tussendoor kon natuurlijk wel, maar alles werd zo snel en vanzelf weer vies, dat het eigenlijk weinig zin had. Nu viel dat rommeltje overigens wel mee, maar was het meer relatief vergeleken met hoe brandschoon en opgeruimd de keuken normaal was. 

 

"Het deeg heb ik al gemaakt," vertelde ze. Cassidy vertelde welke ingrediënten ze had gebruikt en ongeveer in welke hoeveelheden, zodat hij het in theorie misschien ooit zelf zou kunnen proberen. Ze gaf hem een lepel waar nog wat koekjesdeeg opzat. "Mijn broertjes vonden het altijd erg lekker om af te likken," gebaarde ze naar de lepel en ze lachte een beetje. "Voel je vrij." Daarna pakte ze de figuren waarmee ze ronde koekjes uit het deeg kon snijden, maar ze had ook een paar creatievere vormen tot haar beschikking. Yara had ze eens meegenomen, waarschijnlijk om Irwin te plagen, want het was zodat je koekjes in de vorm van Fabeldieren kon maken. "Nog voorkeur wat voor dierenkoekjes we maken?", vroeg ze opgewekt. "Kijk. Want hiermee kan je deeg uitsnijden." Ze deed er eentje voor. "Wil je het ook proberen? Of liever kijken?" Het voelde een beetje gek. Ze wilde hem ook helemaal niet als een kind behandelen - en hoopte dat ze dat nu niet deed-, maar Cassidy wilde wel proberen Daniel erbij te betrekken. Anders vond hij het straks heel saai. "Oh! En wil je wat drinken? Er is koffie. Wijn en whisky. Ik kan thee maken..." En er was vast ook nog wel wat sap en bruisend water te vinden, maar ze zou zo op en neer kunnen rennen naar de keuken indien gewenst. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dit had misschien net op het randje gezeten, wat absoluut een opluchting was, maar het was wel een duidelijke en goed getimede herinnering dat hij er een handje van had om alles wat hij zei speels als een bevel te formuleren en dat dat met Cassidy alleen maar ronduit verkeerd uit kon lopen; hij humde terwijl hij haar volgde en nam zich vast voor om een heel stuk beter te letten op zijn uitlatingen. Ondertussen stroopte hij met een glimlachje zijn mouwen op, op een zwierige, losse manier die er maar weer duidelijk blijk van gaf dat hij zoiets nooit deed om feitelijk praktisch bezig te zijn (wat ook zo was, want zowel bij Kruidenkunde als bij Toverdranken tegenwoordig gebruikte hij over het algemeen handschoenen, aangezien sommige toverdrankingrediënten nogal fel konden reageren op hetzij zijn vloek, hetzij de medicijnen die hij daartegen nog immer in moest nemen). De lange lijn die over zijn arm vertakte kwam hierbij tevoorschijn, maar dat kon hem niet schelen. Cassy wist dat toch al. Plus, het ging nooit weg, dus hij had besloten dat het zijn stijl dan maar ten goede zou komen.

 

Hij ging zitten op de tafel, met zijn voeten op de aangewezen stoel, en bekeek het ‘rommeltje’ glimlachend terwijl hij ondanks zichzelf toch wel luisterde naar haar verhaal over de ingrediënten en het bakproces – hij kon het niet helpen, ook hij was een nerd en ook hij was er van nature toe geneigd om informatie op te zuigen, zelfs al wist hij niet wanneer hij ooit in staat zou zijn om van deze specifieke informatie daadwerkelijk gebruik te maken. Als hij in een huis van zijn familie een cake zou gaan bakken... pfoeh. Waarschijnlijk zou een huiself hem zachtzinnig doch onvermurwbaar naar bed begeleiden omdat de jonge heer toch echt koorts moest hebben. Of ze zouden denken dat hij teveel met Irwin had gepraat.

 

“Oh, waarlijk,” grinnikte hij. “Bizar.” Maar hij was avontuurlijk ook in deze en hij proefde dus wat van de lepel. “Waarom bakken we die dingen eigenlijk nog? Dit is ook al lekker.” Al kon hij zich voorstellen dat je er wel minder van kon eten. En het viel nogal lastig mee te nemen natuurlijk ook. Hij vond het overigens helemaal niet zo erg dat Cassy hem een beetje als een kind behandelde. Dit was allemaal nieuw voor hem: en het was een ervaring die anderen misschien normaal als kind beleefden. Hij paste zich wel aan. “Ik zal eerst een flesje wijn openmaken... wat lust jij?” Hij ging ervan uit dat ze geen fan was van whisky. “En daarna wil ik in elk geval zo’n Knarl maken. Hey, Cassy, wat ik me afvroeg, kan ik je bevelen om geen bevelen meer van me aan te nemen? Of lukt dat niet omdat ik geen macht heb over die vloek eigenlijk?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Uiteraard werd er niets gezegd van dat de jongeman op de tafel zat, maar stiekem vond Cassidy deze lichte vorm van rebellie wel leuk. Ze glimlachte kleintjes. Daniel was zo gemakkelijk in de omgang, dat ze maar zo kon vergeten dat hij eigenlijk een Foulkes-Davenport was, en dat de situatie ieder moment zou kunnen omslaan naar iets wat voor haar minder aangenaam was. Toch was hun vorige -eerste- ontmoeting voor het meisje genoeg om Daniel te vertrouwen. Waarom niet? Hij leek nog het meeste op een vriend van alle contacten die ze had. Dus misschien wilde ze het wel gewoon positiever en onschuldiger beschouwen dan wat het kón zijn. Maar, wederom, ze vertrouwde hem en dat het dus zo licht en prettig was als het zich nu aan haar presenteerde. 

 

"Omdat het straks gebakken nóg lekkerder is", zei ze met een lachje. "En nu kan je er tenminste figuurtjes van maken." En omdat je al best snel heel erg misselijk kon worden als je teveel van het koekjesdeeg had gesnoept. 

 

"Witte wijn, alsjeblieft",  antwoordde ze met een glimlacht. Ze rolde wat deeg voor hem uit en gaf hem ook de koekjessnijder van een knarl. Ze zette er nog wat andere opties naast, voor het geval dat hij straks ook een Hippogrief en een Pygmeepuff wilde maken. Ze fronste ondertussen bij zijn vraag. "Irwin kan dat wel. Die kan voorkomen dat ik van bepaalde leden bevelen opvolg, behalve dan van de grootouders. Of dat bij jou zou werken, weet ik niet." Ze haalde haar schouders op. "Je kan in ieder geval niets zeggen over wat ik wel of niet bij Irwin moet doen. Verder zou ik niet weten hoe je in de rangorde voor de vloek staat." Maar bij hemzelf moest het vast kunnen. "Misschien als je voorwaarden inbouwt, waaraan het moet voldoen voordat ik weer een bevel aanneem? Want als je gewoon zegt 'niet doen' en daarna weer iets 'wel doen', dan heft het elkaar op, ben ik bang?" Of dat was wat ze er de afgelopen maanden van had kunnen maken hoe de vloek een beetje werkte.

 

Er klonk een belletje. Cassidy haalde een taart uit de oven, zodat deze een beetje kon afkoelen. "Deze gaan we straks versieren," vertelde ze opgewekt. "Wel eens figuurtjes en decoratie gemaakt met marsepein? Dat is trouwens van amandelspijs gemaakt." Cassidy hoopte maar dat ze genoeg uitlegde en niet teveel stappen oversloeg, want ze wilde heus haar best doen Daniel de kunst van het bakken te leren. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het grappige was, dat Cassidy er momenteel niet eens direct zo onverstandig aan deed om Daniel te vertrouwen, Foulkes-Davenport of niet, notoir onbetrouwbaar, dubbelzinnig en eigengereid of niet. Dat was ergens een beetje beschamend, misschien, ergens vond Daniel het niet eens onprettig dat de meeste mensen die hem vertrouwden daar op de een of andere manier spijt van schenen te krijgen - hield ze maar weer alert, hield hem maar weer verrassend - maar Cassidy zat in de uitzonderlijke positie dat ze ontegenzeggelijk en zonder enige uitzondering zou moeten doen wat hij zei, zonder daadwerkelijk een keus te krijgen zelfs, en paradoxaal genoeg maakte het feit dat ze moest doen wat hij wilde dat hij het helemaal niet meer zo aantrekkelijk vond om haar te laten doen wat hij wilde. Want daar ging het hem niet om. Het ging Daniel altijd nadrukkelijk om het verleiden. Om een ander te laten willen wat jij wou. Om bloemen, lachjes, grapjes, complimentjes, om verlangen naar het verbodene, naar wat je wist dat niet goed voor je was. Om cognitieve dissonantie, want als je dit al had gedaan, kon dit volgende stapje toch ook niet meer zo erg zijn, hoeveel kwaad kon het nou... 

 

Kortom, om psychologische spelletjes en niet om het magische equivalent van een geweer tegen het hoofd. Erger nog. Want dan zou iemand handelen uit angst, dan zou er een fractie van een keuzemogelijkheid blijven wat Daniel dan misschien juist wel weer interessant zou vinden - let wel, ik zeg niet dat hij het zou doen, ik zeg dat hij het conceptueel interessant zou vinden - en dat was hier niet het geval. Cassy ging doen waartoe hij haar opdrachten gaf. Punt. Het was voorspelbaar. En zodoende was het saai. 

 

Saai om met haar om te gaan op basis van opdrachten. Als hij die achterwege liet, dan had het wel wat. Ze was heel anders dan de meeste mensen die hij kende. Cadwyn kwam nog het meest in de buurt, maar Cadwyn was altijd zo vrolijk, zo optimistisch, zo druk... Cassidy was stiller en ergens aanhankelijker, alsof elk klontje vriendelijke menselijke interactie een wonder voor haar was. Net een puppy. Een super knappe puppy. 

 

Hij schonk haar wijn in en grinnikte. “Oh, daar heb je een punt, het een zou het ander inderdaad wel eens teniet kunnen doen. Misschien moesten we maar doen dat je het alleen moet opvolgen als ik... als ik je volledige naam gebruik, ofzo? Zou dat werken?” Hij stak een knarl koekje uit, zorgvuldig, met een elegante handbeweging. “Die weet ik niet eens, dus dat moet zelfs bij mij veilig zijn. Al ben ik nu wel nieuwsgierig. Jij een beter idee?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Waarschijnlijk vond Cassidy het niet eens zo heel erg als ze zou weten dat Daniel haar zag als een soort puppy. Ze zou blozen van de toevoeging dat ze een super knappe was, maar een puppy was iets waar mensen van hielden en waar mensen om gaven, iets wat aandacht kreeg. Ja, het werd ook getraind en kreeg opdrachten, maar dat was iets wat zij nu ook kreeg. Dat was een element van haar leven wat ze niet kon ontkennen. En ja, een puppy was een dier en iets wat als minderwaardig aan een mens werd gezien, maar vond men een snul niet ook minderwaardig? Dus ook daar ging de vergelijking nog niet spaak. Ze was eraan gewend. Dus dan werd ze liever gezien als een puppy, dan als een werkpaard of een ezeltje -hoewel ezeltjes ook erg schattig waren, maar dat terzijde-. 

 

"Oh, dat doe je goed.", complimenteerde Cassy Daniel tussen het gesprek door, toen ze zag hoe vloeiend hij het koekje wist uit te steken. Ze pakte het weg en legde het alvast op de plaat, terwijl zij de fondant begon te maken om straks de taart te gaan versieren. Ze wilde graag dat hij het leuk vond en een fijne middag had. Niet eens per se met haar, maar zijn plannen met Yara op te trekken waren niet doorgegaan en de jongen was ziek. Dus dan was het toch prettig als hij iets anders leuks had om te doen met zijn middag. 

 

Cassidy nam een slokje wijn en knikte. "We kunnen het in ieder geval proberen? Voel je vrij het te testen." In het beste geval zou het werken en dan zouden ze relatief normaal met elkaar om kunnen gaan. Eigenlijk was hier voor Cass niets normaals aan, want de jongen was een Foulkes-Davenport en dat hij haar zag staan, was al een wondertje op zich. In het slechtste geval zou het niet werken en dan zou Daniel meer op zijn manier van spreken moeten letten... nou ja, moeten... als hij niet wilde dat ze hem willoos gehoorzaamde, zeg maar. 

 

Cassidy stapelde ondertussen de verschillende lagen van de taart op elkaar, met botercrème als smaakvol cement. Vervolgens sneed ze het toen in de gewenste vormen. Ze legde wat van de afgesneden taart op een bordje en diende het voor Daniel op. "Alsjeblieft. Als je wilt, mag je alvast proeven. Mocht je het niet lekker vinden, dan mag je het zeggen, hoor."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was grappig om te zien hoe Cassidy hier echt van leek te kunnen genieten. Voor Daniel was het inmiddels al bijna weer saai geworden – in zijn eentje zou hij er zeker niets aan vinden, hij vond dit nog wel leuk om te doen maar eigenlijk voornamelijk omdat het hem in de gelegenheid stelde om het te doen met haar, om op haar gedragingen, lachjes en gebaren te letten en om te onderzoeken hoe zij werkte en dacht. Het idee dat zij een cake bakken oprecht leuk en vullend genoeg kon vinden om te doen, vond hij veel fascinerender dan het concept van de cake bakken zelf. Want dat was net toverdranken met minder spannende bijeffecten. Hij was nooit erg goed geweest in zichzelf vermaken, los van anderen. Zelfs lezen – waar hij oprecht dol op was – was eigenlijk niet totaal onafhankelijk van het bestaan van anderen, want je dook nou juist in de verbeelding van een ander, iemand anders had dat boek moeten schrijven, je leverde het zelf niet aan. Het was tegenwoordig een beetje frustrerend: want met andere omgaan amuseerde hem meer, maar raakte hem ook meer. Deed eerder pijn.

 

Met Cassidy ging het echter meestal wel prima. Hij vond een heleboel van wat ze doormaakte oprecht naar voor haar, maar na het eerste doffe besef toen hij haar verdriet en haar littekens had gezien was dat alweer naar de achtergrond gegleden, want nare dingen gebeurden met mensen en daar kon je je toch niet druk om blijven maken, dan zou je nooit meer ergens aan toekomen. Zeker als Foulkes-Davenport, want dan kwam je het bovengemiddeld vaak tegen. Het was dus ideaal, want ze was gezelschap en tegelijkertijd niet te dicht nabij zijn hart om een probleem te kunnen vormen voor dat tegenwoordig zo veeleisende orgaan. En het was leuk om te zien hoe zij werkte, hoe anders dan hij, en waar ze al dan niet blij van werd.

 

“Oke,” zei hij grijnzend, en hij nam een slokje wijn. “Cassidy Kingston, vanaf nu mag je louter mijn bevelen opvolgen wanneer ik je volledige naam gebruik. Of als het je een goed idee toeschijnt.” Voordat hij nog eens ‘pas op’ zou roepen en ze hem niet zou mogen gehoorzamen en lelijk haar vingers zou branden. Ja, hij had beter advocaat dan Heler kunnen worden, maar goed. Hij nam een hap van de taart. “Heb je wel eens gevaren? Wil je eens mee? Zoals... nu?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ja, meneer," zei ze gehoorzaam. Het ging vanzelf. Daniel gaf haar een opdracht en dan reageerde de vloek. Ze glimlachte hem echter vluchtig toe, om hem gerust te stellen, want dit keer was het een gunstig bevel. Of dat was in ieder geval te hopen. Tot haar verbazing testte de jongen niet meteen uit of hun plannetje had gewerkt.Zover mogelijk werd ze zelfs nog verbaasder, toen Daniel haar vroeg of ze wel eens eens had gevaren en of ze dat wilde en wel nu?  Aarzelend keek Cassidy de keuken door. Ze moest eigenlijk nog opruimen en de koekjes moesten in de oven en ze moest de taart nog versieren, et cetera.

 

"Ik heb nog nooit gevaren," antwoordde ze voorzichtig. "En ik wil wel eens mee." Cassy keek op en zocht Daniels blik, keek daarna weer naar haar handen. "Wil je dan met mij varen? Nu? Of bijna nu? Want ik moet dan wel even opruimen." En ze zou een briefje achterlaten voor Irwin en Yara voor het geval ze eerder thuiskwamen en dan hun bediende kwijt zouden zijn.

 

Plots voelde ze zich eigenlijk nerveus. Daar was ze dan helemaal niet op bekend terrein. Wat zou ze moeten doen? Wilde hij haar dan echt mee voor de gezelligheid? "Kom je niet in de problemen als je teveel met mij omgaat? Of teveel leuke dingen doet?" Hoewel Delano ook met Morraine mocht trouwen. Dus blijkbaar golden per neef andere regels wat betreft de omgang met de Kingstons. "Zal ik anders nog broodjes maken voor op de boot? Of een geheel picknickmandje?" Dan deed ze voor haar gevoel nog iets nuttigs en dan kwam Daniel in ieder geval qua vocht en voeding niets tekort. Dan kon ze een dergelijk tripje wel voor zichzelf goedpraten.

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Ja ja, ruim eerst maar alles op, hoor,” knikte Daniel vol van begrip, vervolgens beet hij op zijn lip omdat dat een bevel was geweest,  maar hij liet het staan, zodat ze er meteen achter zouden komen of het bevel nog werkte ja of nee ondanks het feit dat hij niet aan zijn eigen voorwaarden had voldaan. Als zijn voorwaarden een grens zouden vormen, zou dat duidelijk toch wel weer erg prettig zijn: want hoewel hij automatisch geneigd was tot het geven van commando’s was hij bepaald niet in de gewoonte om Casssidy’s volledige naam te gebruiken. Als het niet zou werken zouden ze er op deze manier op onbezwaarlijke wijze achterkomen, want de spullen opruimen wilde ze toch al. In feite, weg moeten zonder op te kunnen ruimen zou haar duidelijk doodongelukkig maken. Dat was toch bizar? Zou het de vloek zijn, of was het gewoon haar persoonlijkheid? Als Daniel bediende was dan zou hij altijd de kantjes eraf lopen. Misschien dat hij het van een vierkant naar een cirkel zou reduceren zelfs. Dat hóórde haast, want er waren toch zoveel leukere dingen te doen?

 

Hij hielp haar een moeiteloos handje – met spreuken was alles zoveel simpeler op te lossen en Daniel was niet het type om zich zorgen te maken over of hij daarmee haar gevoelens kwetste, als hij dat maar weer eens demonstreerde, niet, tenminste, als het alternatief hier zitten en wachten was. Dat was per slot van rekening ook onaardig dus hij zou hier vast best mee wegkomen. De koekjes waren binnen een wip gebakken, de keuken spik en span, want, oh ja, Daniel was best goed in spreukwerk en als het dan huishoudelijke spreuken moesten zijn dan moest dat maar. Hij nam nog een hapje van de cake, liet toen alles zich netjes opruimen en pakte Cassy’s hand. “Nee joh, schat, we gaan wel uit eten als we honger krijgen. We nemen de wijn mee en da’s alles wat we nodig gaan hebben.”

 

En daarmee maakte hij abrupt gebruik van het Haardrooster vanuit Irwin’s kamer – want toestemming kon je ook achteraf krijgen – en verdwenen ze naar de boot. Waar hij met een aantal gebaartjes van zijn toverstaf ook alweer heel tevreden onderweg was – hij schonk nog wat wijn in, en liet haar glas naar haar toe zweven. “Niet zeeziek worden, hoor. Dat is zonde.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het werkte, zowaar, de opdracht die Daniel had gegeven had geen effect op haar. Nu was ze nog steeds wel aan het opruimen, maar gewoon nog steeds op haar eigen ontspannen tempo. Ze hoefde er niet op te reageren met een bevestiging dat ze hem had gehoord en dat ze het ging doen. "Ons plannetje heeft gewerkt," zei ze met een klein lachje. Blijkbaar was dit met alle familieleden, behalve Irwin, wel een mogelijkheid. Voor Irwin hadden de grootouders immers bedacht wat de regels waren. De kantjes eraf lopen was voor Cassidy overigens nooit een optie geweest, want, in tegenstelling tot bij Daniel, zij moest daar wel de gevolgen van dragen als het werd ontdekt. Of het haar persoonlijkheid was, of een gewoonte was die erin gesleten was en daarna een onderdeel van haar persoonlijkheid was geworden, zal waarschijnlijk nooit meer duidelijk worden. Maar feit was, Cassy vond opruimen en dingen schoon en netjes maken helemaal niet vervelend om te doen. 

 

Er verscheen spontaan een blos op de wangen van het meisje, toen Daniel haar bij de hand pakte, schat noemde en vond dat ze wel uit eten konden gaan samen. Meer dan wijn en haar gezelschap had hij blijkbaar niet nodig. Dat was... nieuw. Het was bijna niet te geloven dat iemand al dat soort dingen gewoon voor haar deed, voor haar over had of in ieder geval niet te beroerd was om het met haar te delen. De magische hulp van Daniel was overigens heel welkom. Dan ging het allemaal sneller en ze wilde hem ook niet te lang laten wachten. Als snul deed je overal immers toch een stuk langer over. 

 

Cassy liet zich meeslepen door het haardrooster en meteen de boot op. Voor ze goed en wel de boot had bekeken, waren ze alweer vertrokken uit de haven. "Is deze boot van jou?", vroeg ze nieuwsgierig. Ze zocht een plekje om te zitten en pakte het glas wijn uit de lucht. Ze moest een beetje wennen aan het schommelen en wiegen van de boot, maar gelukkig werd ze er niet misselijk van. Het meisje glimlachte. "Het gaat goed." Ze keek uit over het water. "Waar zijn we?" Cassy nam een slokje van de wijn en voelde zich best tevreden zo, al was ze nog best een beetje gespannen of ze wel aan zijn verwachtingen zou voldoen qua gezelschap. Ze was vast niet zo spannend, dapper of vermakelijk als zijn andere vrienden. "Doe je dit vaak?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Ah, bravo,” grijnsde Daniel tevreden. “Al was het best eens intrigerend om op mijn woorden te moeten letten, het is een heel nieuwe interpretatie van ‘sticks and stones’... maar over het algemeen kunnen ze al genoeg kwaad zonder een verdere magische stok achter de deur.” Zeker de zijne. Cassy zag hem niet per se zo, om de een of andere reden was hij vriendelijk bij haar, de beste versie van zichzelf... die tussen twee haakjes nog steeds bepaald geen heilige was, maar soit... maar over het algemeen was Daniel best een onaardig stuk verdriet. Ook niet per se. Het punt was dat hij deed wat het interessantst was, wat de leukste effecten op zou leveren, en de meeste mensen waren interessanter als je over hun grenzen ging, als je ze zover kreeg om die grenzen te verleggen. Dat kon je op een aardige manier doen, of juist niet. Niet was meestal vlugger. Meer vuurwerk. Meer verrassingen. De schimmige altijd herhalende patronen van sociale interactie werden op die manier vanzelfsprekender doorbroken. Want over het algemeen probeerden mensen - althans direct - aardig te zijn tegen elkaar.

 

En waarom het bij Cassy beter was om dit te doen, moest aan de hand van het bovenstaande wel duidelijk zijn geworden: iedereen behandelde haar al waardeloos. Dat was haar baseline. Dat was ze gewend. Daar waren dus ook niet de verrassingen te halen. Als hij onaardig tegen haar was, zou ze haar ogen neerslaan, haar schulpje terug in kruipen en hopen dat het niet te erg zou zijn, dat het niet teveel pijn zou doen, dat hij niets te ergs zou doen... Saai. Terwijl nu... 

 

Nu straalde ze en bloosde ze en had ze niet het flauwste besef waar ze in beland was. En dat, dat was toch weer heel boeiend. Hier kon hij iets mee. En wat, dat wist hij niet. Wat nu juist het aantrekkelijke was. 

 

Hij knikte met een lachje, nam een slokje wijn en ging op de kussens zitten, klopte naast zich. Het prettige van magisch zeilen was dat je niet actief hoefde te zijn als je er geen zin in had - alles in de wereld, inclusief de zeilen, waren nu eenmaal binnen bereik van je toverstok. “Ja, ‘t is mijn boot,” knikte hij. “Ik had genoemd dat ik het miste, varen, en,” nu ja, toen werd het de volgende dag voor hem geregeld. Een goedmakertje, of liever, goedhoudertje. Geniet van Engeland, geniet van Zweinstein, blijf braafjes verloofd en probeer je alsjeblieft niet weer te laten vermoorden, oke? “We zijn bij de Schotse kust, van Skye af.” Het magische bootje kwam gelukkig met iets van zijn eigen goede weer. “Eh, dit is mijn equivalent van koekjes bakken. Anderen hebben er iets minder profijt van, maar ja, dat is dan ook niet voor eenieder leidend.” Hij glimlachte haar toe. “Doe jij nooit iets helemaal voor jezelf, Cassidy?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Bij Daniel bleef je gewoon van de ene in de andere verbazing vallen. Cassy keek hem even verbaasd aan, maar deed toen toch de stappen, zodat ze naast hem op het kussen kon gaan zitten. Ze nipte nog eens van haar glas wijn. Langzaam kon ze zich iets meer ontspannen, leunen tegen het hout achter zich en genieten van de kustlijn, de schitteringen van het water en de prachtige hemel. De lucht was blauw, met hier en daar een wolkje. geen stralende lucht dus, maar zoveel beter dan de dikke grijze bepakking waar ze zo gewend aan was geraakt. 

 

"Wat vind je zo ontspannen aan varen? Het klotsende water? De vrijheid?" Ze had er geen verstand van. Dit was de eerste keer dat ze op een zeilbootje zat. Dan had ze nu zelfs een glas wijn in haar handen in plaats van op een dienblad en leek er niets meer van haar verwacht te worden dan dat ze zou zitten, niets doen en genieten. Maar hoe deed je dat? Dat was toch best wel lastig eigenlijk. 

 

"Helemaal voor mezelf? Nee. Dat denk ik niet. Ik ben altijd wel bezig. Er zijn altijd zoveel klusjes. Hoewel...misschien.. Op Dunfermline heb ik een hondje. Hij heet Vriendje. Daar ga ik wel eens een stuk mee wandelen. Of hem trucjes leren. Dat vind ik ook erg leuk, maar dat doe ik ook wel voor Vriendje natuurlijk, zodat hij gelukkig is. Telt dat dan als iets helemaal voor jezelf?" Voor Cassidy telde het wel in ieder geval, want dat deed ze voor geen enkele Foulkes-Davenport en niet een voor een Kingston. De enige persoon waarvoor ze het deed, was ze dan zelf. "Doe jij wel eens iets alleen voor een ander?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Was het verrassend? Nog steeds verrassend, dat hij wou dat ze bij hem kwam zitten, dat hij haar uitnodigde om samen met hem te ontspannen en te genieten van de zon, de zee, de wind en de ervaring van het varen en de wijn? Inmiddels moest ze doorhebben dat hij haar niet uitgenodigd had louter om... zijn handje vast te houden of hem drankjes in te schenken. In feite had hij het drankjes inschenken tot nog toe voor zijn rekening genomen. Niet dat hij zou klagen: hij was graag verrassend, want als je mensen verbaasde, dan zouden ze dat vaak ook eerder bij jou doen. Per ongeluk, over het algemeen. Vooral omdat ze als je hen verbaasde geen tijd hadden om een keurige reactie te verzinnen. Zo werkte het althans doorgaans bij zijn familie, bij de chiquere, hoger geplaatste leden van de magische elite waar hij buiten zijn familie nog mee omging. Bij Cassy - nu ja, die leek hem over het geheel genomen toch een stuk minder berekenend in haar reacties. Sterker nog, afgezien van de vloek, vermoedde hij dat al haar reacties vrij ongemaakt zouden zijn. 

 

Was het nog steeds leuk om haar te verrassen. “Ja, mm, de wind, en je kunt heel snel gaan hoor. Doe ik nu niet, natuurlijk, met een lieftallige passagier als jij...” En omdat het wel te combineren viel met wijn drinken maar niet erg gemakkelijk, en omdat er momenten waren om haast te hebben, om vlug te willen zijn, en momenten om je wat rustiger te houden. Een van die momenten was toch ook oprecht wel met Cassidy op de boot, want hij vermoedde dat zijn soort van nichtje niet kon zwemmen. En ze kon geen magie. Dus nu was het niet zo’n goed idee om per ongeluk om te slaan (Daniel, een ronduit bekwame zij het jonge tovenaar en een uitstekend zwemmer, vond dat vaak minstens even interessant als tak van sport als het varen zelf) want dan ging ze vast niet vaker mee. Of, op bevel maar althans niet meer omdat ze er zin in had.

 

Er zou haar niets overkomen, overigens, de boot had ook daar interessante foefjes voor, maar de bedoeling was het niet.

 

Hij zou het leuk vinden om dit vaker te doen, want, verrassing, hem verrassen lukte haar nog steeds. “Oh, heel goed, Miss Kingston,” lachte hij waarderend, en hij nam nog een slokje wijn. “Nee, ik doe nooit iets alleen voor een ander. In feite, totdat ik het genoegen had om jouw persoontje tot mijn kennissen te rekenen, zou ik hebben gezegd dat het onmogelijk was. Geen goede daden waar de dader niets aan heeft... houd je van dieren?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Dat waardeer ik." Een lieftallige passagier zoals zij... Ze kon het niet helpen daar toch weer van te gaan blozen. Lieftallig, zo had nog nooit iemand haar genoemd. Ze wist niet zo goed hoe ze erop moest reageren, want wat zei je in een dergelijke situatie? Daarbij, hij was een Foulkes-Davenport, dus hij zou dat vast allemaal wel niet echt zo vinden van haar, een Kingston en zijn verre nichtje. "Ik kan niet zwemmen." Zijn aanname daarover was dus correct geweest. Al bleef zij vooral hangen bij waarom Daniel zoiets zei. Wilde hij haar op haar gemak stellen? Dat had dan niet helemaal dat effect.Ze werd er een beetje zenuwachtig van en ze wist niet eens precies waarom. 

 

Het gaf verrassend veel voldoening dat haar vraag zoveel goedkeuring van zijn kant weg kon dragen. Haart hart leek een soort sprongetje te maken, en nee nog steeds niet vanwege gevoelens of dat soort gekkigheid, maar vanwege het feitdat Daniel wat ze zei zo leek te waarderen. Dan waardeerde hij haar vast ook. En hoewel ze een dergelijke gedachte altijd snel voor zichzelf probeerde te verwerpen, bleef die indruk toch wel hangen. Ze probeerde niet teveel te stralen, te duidelijk te laten merken dat ze even erg blij met zichzelf was, want dat was toch wel gênant stel dat hij haar daar op zou wijzen. Hemel, ze was gewoon even vol van zichzelf. 

 

"Hoezo onmogelijk? Er zijn vast meer mensen die zo zijn als ik?" Toch? Er was zoveel voldoening te halen uit het helpen van anderen. De dankbaarheid en blijdschap bij anderen zien, zien dat een ander gelukkig was, dat was toch... meer dan genoeg om iets voor te doen?

 

Cassidy keek vragend. "Dieren?" Ze knikte. "Ja, zeker. Heel erg veel. Waarom...waarom wil je dat weten?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, verrukkelijk, Cassy bloosde zo gemakkelijk, het was even gegarandeerd als het opkomen van de zon en vele malen frequenter. Zelfs bij zijn meest routineuze complimentjes, die nauwelijks als zodanig konden gelden in feite, klein commentaar, losse koosnaampjes, kon je de rosige randen van de epiderme Eoos zich op haar wangetjes zien aftekenen. Het was hilarisch. Hoe vaak hij het ook deed, bij hoeveel mensen het ook werkte, het kon hem niet schelen: hij bleef ervan genieten. Het was deels het ongemakkelijke, deels het feit dat ook zij er een beetje van genoten. Iets in een blosje was aangenaam, was tevreden. Althans zoals Daniel het deed: voorkomend, lacherig, enigszins over de rand of dansend erop maar nooit exact erover. Dat leek hem niets. En hij had het niet nodig. Niet nodig om van meisjes te krijgen wat hij wou (eerlijk gezegd) maar ook gewoon niet nodig ter zijn vermaak. Al vroeg hij zich wel af of dit altijd zou volstaan... hoeveel nieuwere situaties hij nog kon creëren. Soms. Meestal liet hij het zich gewoon aanleunen en keek hij wat er gebeurde.

 

“Zou je het willen leren?” Informeerde hij met een lachje. “Niet nu,” hij voelde zich er nu kort gezegd niet goed genoeg voor, dat vermoeide gevoel dat zich in al zijn moleculen aftekende na elke dag voelen iets dieper, dat alleen wegging wanneer hij rondhing met Cadwyn Thwaite en ja inmiddels begon hij te vermoeden waarom, “maar bij je volgende vrije dag missschien? Je werkt genoeg dat ’t dan lang en breed warmer zal zijn ook nog.” Hij nam een slokje wijn. “En hm... Mensen zijn uniek, alles wat leeft en groeit. En jij bent wel een heel bijzonder exemplaar. Ik weet zeker dat we er geen tweede zullen vinden zoals jij.” Ronduit waar. “Maar mijn commentaar was niet zozeer gebaseerd op jouw prachtige persoonlijkheid, als op de aard van menselijke interactie. Ook altruïsme maakt sommige mensen nu eenmaal gelukkig, omdat ze zich dan beter voelen, omdat ze daarvan kunnen genieten... en is het dan nog wel iets wat je compleet voor een ander doet?” Hij haalde zijn lege hand door zijn haren.

 

Hij grinnikte weer bij haar woorden. “Vanwaar de aarzeling, Cassidy darling? Omdat je het niet vertrouwt, of omdat je er niet aan gewend bent dat je me zoiets zou mogen vragen?” Hij nam nog een slokje wijn, veranderde iets van de positie van de zeilen. “Ik vroeg het me simpelweg af... Hou je van mensen ook?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Voor een moment aarzelde Cassidy, maar ze knikte vervolgens. "Ja, dat zou ik wel willen leren." Het kon vast wel eens nuttig zijn en je kon jezelf tenminste redden in de buurt van water, want zij had geen magie tot haar beschikking om met trucjes ervoor te zorgen dat je niet verdronk. Je zelfstandig kunnen redden was dan een prettige en geruststellende gedachte, al wist Cassy ook niet precies wanneer ze nou heel vaak te maken zou krijgen met water. Het kasteel van Irwin had echter wel een zwembad en water in de buurt. Och, misschien was het wel praktisch als ze kon zwemmen voor het geval dat Yara en Irwin kinderen zouden krijgen en ze dan wel op moest kunnen letten als het kleine hummeltje door de tuin banjerde. Dus ja, ze wilde leren zwemmen.  

 

"Ik denk dat de volgende vrije dag pas na de eindexamens is. Tijdens de periode van hard studeren voor Yara en veel nakijkwerk en administratie voor Irwin  dan is er geen tijd voor een dag vrij." Iemand moest er dan voor zorgen dat die twee nog een beetje fatsoenlijk aten en dat ze genoeg dronken, want het echtpaar had nogal de neiging om in verstrooide kluizenaars te veranderen. Dan was het toch handig als er iemand een kopje thee en een schaaltje koekjes naast je neerzette en rond etenstijd een dampend bord met voedzame producten voorschotelde. 

 

Deed zij het, zodat ze zichzelf beter zou voelen? Dat was lastig. Het was vaak wel een gevolg van als ze iets voor een ander deed, maar ze zou het ook doen als ze zich er niet beter van zou voelen. Ze zou ook iets voor een ander doen, als ze er zelf iets voor moet opgeven. Dat laatste deed ze natuurlijk niet voor iedere willekeurige voorbijganger, maar niet per se voor iemand die ze lief had. Voor haar familie, bijvoorbeeld, deed ze heel veel en die droeg ze heus niet allemaal een warm hart toe. "Misschien als je je hulp opdringt aan een ander? En dan denkt 'goh, dat heb ik even goed gedaan zeg'? Dat het dan niet meer echt telt?"

 

"Vanwege het tweede meer. Alsof je je aan me zou moeten verantwoorden? Alsof ik ... " Alsof ze hem misschien inderdaad niet genoeg zou vertrouwen dat ze naar zijn motivatie vroeg. Bij haar grootouders had ze nooit mogen twijfelen aan dat wat zij deden louter het beste voor de familie was, ook al was het niet voor de Kingston-individu het beste mogelijk. Nee, van hen een vraag in twijfel trekken, zou enkel nare gevolgen opleveren en een antwoord zou ze vast nooit krijgen. Maar Daniel sprak verder en voor moment zat ze daar met haar mond vol tanden, haar tong compleet roerloos. Hield ze van mensen? Van de meesten misschien niet? Veel mensen bleken naar of onaardig, zeker van hogere kringen. Veel mensen brachten je narigheid, zodra ze proefden dat je zwakker en afhankelijker was dan zij. Maar ze probeerde altijd iedereen een kans te geven, cijferde zichzelf weg om een ander een voordeel te gunnen, hoopte nog steeds day op een dag de familie haar in hun armen zou sluiten... Maar hield ze van mensen? "Van een paar, denk ik." Ze glimlachte een beetje treurig. "Maar ik wil graag van mensen houden." Misschien was dat het wel, maar stelden ze haar gewoon steeds weer teleur. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Pas na de eindexamens? Pfoeh, ik neem meer vrije dagen en ik dóe de eindexamens,” sprak Daniel met een glimlachje, zijn lippen tegen de rand van zijn wijnglas, om vervolgens nog een klein slokje te nemen van de gouden vloeistof verlicht door de zon die van het water af reflecteerde. “Cassidy, lieveling, je werk ethos is zorgwekkend hoor, ook los van die vriendelijke vloek van mijn familie’s rekening. Je leeft maar een keer, schat, en je moet er toch een beetje van genieten, spelevaren door het leven...” Iets wat hem een stuk makkelijker viel dan Cassy, maar wat daarom niet per se onwaar was voor Cassy, dat ze een beetje op zichzelf moest passen, dat ze een beetje haar geluk moest zoeken, niet in boten met strikken eromheen of in huizen of in rijkdom maar in de kleine dingen. Want de dingen die je moest doen waren geen dingen die je kon laten, maar wat je kon doen moest je niet laten erom.

 

Was het waar, wat hij zei, dat hij nooit zou hebben overwogen dat iemand echt iets kon doen helemaal alleen voor een ander? Hm, ergens misschien, zeker in theorie. En dat was grappig, want over het algemeen zouden mensen zeggen dat het juist in de praktijk was waar je merkte dat mensen minder perfect waren dan de Idee van de wereld voor zou willen schrijven: maar dat was Daniels hele punt. Rationeel je eigen belangen voor die van een ander plaatsen was in de kern redelijk. En hij wist niet of mensen dat altijd waren. Toen Ella hem een ziekenhuisbed in had gewerkt, had hij haar bezworen niemand te vertellen dat zij het was: dat ondanks het feit dat hij niet had verwacht om nog wakker te worden, een gegeven wat ertoe had moeten leiden dat hij niet langer een voordeel had kunnen halen aan wat dan ook. Maar dat was liefde. Dat was zijn hart verbonden met het hare. Haar welzijn zijn welzijn op een nog hoger niveau verbonden dan bij anderen. Dus wat dat betrof was hij er misschien toch op vooruit gegaan.

 

Hij glimlachte haar vluchtig toe. “Je hebt toch geen reden om van mensen te houden, Cassidy. Mensen zijn vreselijk tegen jou. Mijn familie...” Hij aarzelde, wilde toen eigenlijk toch niet zo serieus worden. “Maar je mag mij altijd vragen waarom ik dingen doe, hoor. Is juist leuk... dan denk ik er misschien zelf ook nog eens over na.” Hij grijnsde. “Doe jij weleens dingen die jezelf verrassen?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Maar ik vind het fijn om te werken en dingen te doen voor anderen." Cassidy haalde haar schouders een beetje op. "En ik doe wel dingen voor mezelf. Ik oefen met lezen en schrijven. Ik heb van Yara een schriftje gekregen en daar probeer ik een soort dagboek van te maken. Alleen dat is moeilijk om consequent te doen." Ze hield haar hoofd schuin. "Ik vind het eerder een prestatie dat het jou lukt om zo min mogelijk te doen?" Oops. Dat klonk alsof ze hem lui en een nietsnut vond. Dat was nu ook weer niet helemaal de bedoeling. 

 

"Wat doe jij helemaal voor jezelf?" Hij had de gelegenheid en de middelen veel meer om dat ook daadwerkelijk te doen als hij er behoefte aan had. Zou hij het echter ook echt doen? Of deed hij stiekem dan toch ook iets voor anderen? Cassidy kende Daniel daar eigenlijk niet genoeg voor om daar een mening over te hebben. Ze kende de familie wel. Al moest ze dan naar alle eerlijkheid zeggen dat de Foulkes-Davenports zelf altijd vonden dat ze iets toch zeker ook voor een ander deden, op zijn minst voor iemands bestwil. Of het lijdend voorwerp het daar nu mee eens was of niet. 

 

Daniels vraag deed haar verbaasd lachen. "Ja. Dat ik hier nu zit." Ze trok een gezicht, glimlachte wat verlegen en trok haar schouders een beetje op. "Hier. Op een boot. Met een wijntje. Naast een Foulkes-Davenport en ik ben niet eens aan het poetsen." En verder wilde zij ook vooral niet ingaan op zijn statement dat ze geen reden had om van mensen te houden, want dat was eigenlijk wel een beetje pijnlijk. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Iemand die hem lui en een nietsnut vond vond Daniel niet per se beledigend, niet eens een beetje, en daarom lachte hij zachtjes. Hij was ook lui, en hij was een nietsnut. Hij deed niets nuttigs in zijn leven, dat was pertinent nog niet de bedoeling; en hij was lui, functioneel lui. Het betekende dat hij over het algemeen de meest gemakkelijke opties nam om zijn doelen te bereiken, dat hij innovatieve dingen bedacht waardoor hij geen moeite hoefde te doen, en dat hij liever dingen deed waar hij zin in had dan dingen waar hij geen zin in had. Daar schaamde hij zich niet voor. Dat moesten mensen misschien maar gewoon wat vaker doen, dan hadden ze wat minder last van elkaar... ah, of misschien wat meer in de lange termijn. Zo zeker kon hij het ook allemaal niet weten. Of maalde hij erom. “Je moet het maar zeggen als ik je daar een keertje mee kan helpen,” zei hij met een lachje. “Ik neem aan dat Irwin dat nu niet meer voor je kan doen?” Omdat ze hem niet kon verstaan enzo.

 

“En... varen, reizen, lezen, lachen met of om anderen,” hij haalde met een grijnsje een hand door zijn haar, “echt alles wat ik doe, Cassidy darling, ik ben bang dat dit niet het moment is waar je erachter komt dat ik stille wateren heb en gewoon bescheiden ben. Betekent natuurlijk niet dat niemand er ooit profijt van kan hebben als ik iets doe voor mezelf. Over het algemeen valt er wel iets te doen waar beide partijen de vruchten van kunnen plukken.” In meer of mindere mate.

 

Hij nam nog een slok wijn. “Hoe heb je Irwin zo goed leren kennen eigenlijk? Die man is één en al schil.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×