Jump to content
Agatha Moore

[1836/1837][EN] Part of growing up is owning up to your mistakes

Recommended Posts

Zondag 1 januari 1837 - 's ochtends

 

Yup, Agatha had iets doms gedaan. En niet per se gisteren, hoewel dat op zich ook wel dom was, maar ook in het begin van het jaar, toen ze zichzelf in een relatie had gepraat waar ze eigenlijk helemaal niet op zat te wachten. Noah was een schat van een jongen en één van haar goede vrienden, maar ze was absoluut niet verliefd op hem geweest. En Agatha had zich de laatste tijd gerealiseerd dat ze niet alleen nooit op hem verliefd zou worden, maar ook nog eens dat het verkeerd was van haar om deze relatie vol te houden.

 

Dus zocht ze hem op zodra ze eindelijk uit bed was gerold. Wat, ze mocht heus wel eens uitslapen! "Hey, Noah," zei ze, en ze zette een glimlach op die hopelijk de juiste mix was tussen 'goed om je te zien' en 'het spijt me wat ik nu ga zeggen'. "Ik denk dat we even moeten praten. Over iets serieus." 

 

Ze had ook lang getwijfeld of ze dit nou wel zou vertellen, maar Raine had haar geleerd dat het beter was om eerlijk te zijn, dus nadat ze even diep adem had gehaald: "Ik heb gisteren met een andere jongen gezoend."

 


 

Privé! SORRY NOAH BOO D: 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Noah had niet zo heel veel door in de hele wereld en had bijgevolg nooit echt doorgehad dat Agatha niet meteen hopeloos verliefd op hem was, zou dat ook niet echt doorgehad hebben totdat iemand met iets meer de neiging om over dingen na te denken hem zou hebben gewezen op Agatha’s voorliefde voor No Hetero Full Platonic Bro™-ideeën, maar ik weet niet precies hoe subtiel Agatha daarin is – SORRY – en dus blijft het maar bij een boutade die ik erin zwier omdat ik mijn posts wil kaderen. Worth it.

 

Punt was, Noah had niet door hoe Agatha zich echt voelde en Noah ging heel graag van het beste uit en dus kwam Agatha’s bekentenis als een verrassing. Niet echt een leuke verrassing, hoeveel hij ook van verrassingen hield – maar precies daarom wist hij eigenlijk niet zo goed hoe hij erop moest reageren. Het was niet iets leuks, want het voelde een beetje alsof ze een belofte naar hem toe had verbroken, al kon hij zich niet echt herinneren dat ze ooit uitdrukkelijk gezegd hadden dat ze niet met andere mensen zouden zoenen; maar hij wist ook niet echt wat Agatha hier precies mee wilde zeggen, behalve dan letterlijk wat ze gezegd had, en dus, dus staarde hij haar maar een beetje aan, verward – omdat ze met iemand anders had gezoend, en omdat ze het ernstig wilde benaderen en hij het nu vast niet mocht weglachen en weer mocht vergeten “omdat ze het niet verkeerd bedoeld had” of zo.

 

‘Oh.’ Goed dat ze het zei, nam hij aan? ‘Eh.’ Wat moest hij hiermee? Ze zei het gewoon, klaar, deelde het mee, net alsof het een weerbericht was of zo. Gisteren was het mooi weer, vandaag zijn er wat meer buien, oh, ik heb met een andere jongen gezoend, en morgen, morgen wordt het mistig. Vooral voor jou. ‘Wordt die andere jongen je nieuwe vriendje dan?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze voelde zich enorm schuldig, hoor. Zelfs toen had ze zich redelijk schuldig gevoeld, want ze wist dat het allemaal niet de goede manier was om het te doen. Ze wist dat ze nu een goede vriend van haar zou kwetsen, ze wist dat het haar eigen schuld was dat ze in een relatie zat die ze liever niet wilde hebben en ze wist vooral dat ze het gewoon niet had moeten doen, maar... ja. Ze kon die gedachte wel steeds in haar hoofd rond laten malen, maar wat maakte het aan het einde van de dag nog uit waarom ze dingen had gedaan? Ze had ze gedaan en ze probeerde het nu goed te doen.

 

"Oh nee," zei ze snel. Merlijn, Ant als haar vriendje? Ha. Als de hele situatie niet dieptriest was en ze zich niet ongelooflijk schuldig voelde, zou ze er keihard om hebben gelachen. "Nee, nee, zo zat het niet. Het was gewoon..." Ze haalde haar schouders even op. "Ik weet het niet. Dom, dat sowieso. En het spijt me echt, Noah..." Ongemakkelijk wrong ze haar handen in elkaar. "Maar ik denk dat het beter is als we het uitmaken." 

 

Hij mocht haar best uitschelden, hoor. Dat had ze wel verdiend. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh.

Ja.

Op zich.

 

Als Agatha dat beter vond, dan misschien beter wel, ja. Agatha wist altijd beter dan hij wat goede ideeën waren en wat niet – Noah zelf deed gewoon alles wat er in hem opkwam zonder er ooit over na te denken. Hij… hij had gewoon niet het heldere verstand van Agatha en dat had hij altijd prima gevonden, hij had het niet nodig, tenslotte, want er waren andere mensen in de buurt die hem de verbanden konden helpen leggen als hij ze zelf niet zag, maar op het moment zou het fijn zijn als hij niemand anders nodig had. Want… hij wist niet zo goed waarom. Hij had het gevoel dat hij een heel deel van het verhaal miste, en dat iemand slimmer dan hij het wel zou kunnen begrijpen.

 

Agatha bijvoorbeeld. Agatha snapte het vast wel allemaal.

 

Maar hij niet. Hij snapte niet waarom ze iemand anders had gezoend. Waarom hij zo plots niet meer… genoeg, of wat dan ook, was. Waarom dit. Waarom nu. Waarom hij, waarom zij, waarom die ander.

 

En ze zei dat het dom was en dat het haar speet, maar hij wist niet wat hij daarmee moest doen en ergens wilde hij gewoon dat ze haar mond hield en dat hij dit mocht negeren. Zodat hij ergens in stilte die nieuwe barst ergens in het beton van zijn kinderlijk hart kon dichten en dan weer verder kon gaan. Gewoon. Zoals altijd.

 

‘Als jij dat beter vindt…’ zei hij dan maar, terwijl hij naar zijn handen keek. ‘Uh.’ Hij keek weer op, vond zijn handen niet boeiend meer. ‘Zijn we dan nog vrienden of… niet meer?’ En hij had het niet willen zeggen, maar zei het toch. ‘Kon die andere jongen wel stappen?’

 

Vast wel. Noah was een beetje een rariteit op Zweinstein, had hij het idee.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, fantastisch. Geweldig. Rot, als Agatha zo'n beetje het zwaarste vloekwoord kon gebruiken dat ze in haar vocabulaire had. Haar gezicht was al op stand schuldig gezet, maar ze had het begin van een glimlach erop geplakt om Noah ervan te overtuigen dat ze inderdaad nog vrienden waren, maar nu droop die glimlach van haar gezicht af. "Oh Noah, nee," zei ze gehaast. "Nee, ik bedoel... ja, hij kan lopen, maar dat was het niet." Haar hand zweefde even boven de zijne en ze trok haar uiteindelijk wel terug, want ze wist niet of Noah het wel oké vond als ze hem op dit moment aanraakte.

 

"Het was gewoon..." Ze beet even op haar lip. "Je verdient gewoon beter dan ik, Noah, iemand die helemaal dol op je is en niet zoiets doms doet als iemand anders zoenen. Want je bent echt een fantastisch vriendje geweest." Alleen niet het soort dat zij wilde hebben.

 

Ze voelde zich echt ontzettend schuldig, oké? 

 

"Maar ik zou wel graag vrienden met je willen zijn?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij kon stappen. Ha. Natuurlijk kon hij dat. Iedereen kon stappen, alleen Noah niet, want Noah was een deel van zijn mobiliteit kwijt door één of ander stom ritueel en over het algemeen vond hij dat niet eens zo erg – hij was niet wat hij kon, tenslotte, maar kijk, hij was wie hij voor een ander was, en nu kwam hij erachter dat een deel van zijn op die manier toebedeelde identiteit een stuk beperkter was dan hij had gedacht. En wat moest hij daar in vredesnaam mee? Wat moest hij in hemelsnaam doen als Agatha had besloten hem te vertellen dat de realiteit die hij voor waar had aangenomen in werkelijkheid heel anders in elkaar zat?

 

Ja, wist hij veel. Was leuk voor haar. En hij dan?

 

Het was niet zo dat hij boos was, niet echt. Hij was gewoon… teleurgesteld en het voelde hol aan, ergens in zijn onderbuik, alsof elk woord dat ze uitsprak aan de verdedigingsmuur van zijn lichaam knaagde en hem net dat beetje kwetsbaarder achterliet. En het bizarre was, ergens, dat haar stem één van zijn favoriete geluiden was, en hij was net vergeten hoe het was om haar stemgeluid niet fijn te vinden om te horen.

 

‘Oké,’ mompelde hij. ‘Als jij zegt dat het dat niet was…’ Hij ging niet in op het vervolg, zou niet weten wat hij erop moest zeggen. Hij wist niet wat hij verdiende, had nooit geweten wat hij met dat soort abstracte implicaties moest doen; hij wist vooral dat Agatha het zonet had uitgemaakt en dat het een stuk moeilijker was om dit gewoon te verwerken dan toen met Olivia, puur omdat Agatha hem nog enigszins het idee had gegeven dat ze het inderdaad leuk had met hem. Nu ja. Niet genoeg blijkbaar. Niet genoeg om de Andere Jongen Die Wel Kon Stappen niet te kussen. Wist hij ook alweer. ‘Dan… blijven we vrienden? Uh.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Hopelijk ben ik een betere… gewone vriend.’ Hij keek haar schuin aan. 'Vond je het wel... oké om even mijn vriendinnetje te zijn? Of vond je het nooit leuk?'

Share this post


Link to post
Share on other sites

Waarom was dit zo moeilijk? Agatha had het wel eens eerder uitgemaakt (hey, throwback to Raine), maar toen was het ook niet goed gegaan en ugh. Ze wilde het echt nooit meer uitmaken. De volgende keer dat ze een relatie kreeg kon het maar beter permanent zijn ook, want dit was zo'n onzin. (Haar plan was overigens niet om ooit nog een relatie te krijgen, ze had Raine en Noah uitgeprobeerd, allebei twee uitersten van elkaar, en het was allebei niet goed gegaan en dat betekende dus dat ze niets meer moest proberen omdat het allemaal hetzelfde zou zijn, toch? Ja, ze vond zichzelf ook heel logisch.) Ze beet ongemakkelijk op haar lip, want aan de ene kant wilde ze uitleggen dat ze Noah gewoon niet op die manier leuk had gevonden, maar hoe deed je dat zonder dat hij zichzelf weer de schuld had gegeven?

 

"Natuurlijk wel!" protesteerde ze, maar dat was niet helemaal de waarheid, maar het was ook niet zijn schuld geweest. Het was gewoon de hare, de hare, de hare, en het zou helpen als Noah haar ook de schuld zou geven. In plaats van zichzelf. "Noah, het ligt echt niet aan jou," zei ze, en ze boog wanhopig naar voren. "Het spijt me dat ik je kwets, eerlijk waar, maar het is niet jouw schuld, het is de mijne." Dus kon hij gewoon boos worden op haar, of zoiets? Raine was ook boos geworden en dat had het uiteindelijk toch wel iets makkelijks geweest. 

 

"Het helpt misschien als je me uitscheldt?" stelde ze voor. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Uh.

 

‘Ik wil je helemaal niet uitschelden…’ Noah hield niet van uitschelden, namelijk, was er eveneens niet heel goed in en daarbij vond hij Agatha te leuk om te weten hoe hij haar zelfs zou kunnen beledigen. Ja, ja, je had mensen die dat wel konden, die de leuke kanten van iemand konden vergeten als ze je kwetsten, maar Noah was daar nooit goed in geweest, had nooit goed geweten hoe razernij voelde en nu, nu voelde hij zich meer hol dan iets anders. Gewoon. Omdat hij haar ergens in het centrum had gezet en nu was ze weg en nu was er zo… niets. Een voetstuk zonder nut.

 

‘Kan je me gewoon… even alleen laten of zo?’ Wel, niet alleen, hij wilde naar iemand anders gaan om dit te verwerken en om de knop om te draaien, maar als Agatha hier bleef en rare dingen zei à la “misschien helpt het om me uit te schelden”, dan ging hij maar hier blijven en zichzelf iets te intens herinneren dat hij alleen maar aan haar goede eigenschappen kon denken.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij wilde haar niet uitschelden en dus haalde Agatha even opgelucht adem, want ze had het dan wel voorgesteld, dat betekende niet direct dat ze ook echt uitgescholden had willen worden, oké? Want Agatha hield helemaal niet van dat soort praktijken en ze voelde zich al schuldig genoeg. Maar toch, ze had Noah zich beter willen laten voelen en Noah leek dat helemaal niet te willen. Of te kunnen.

 

Misschien lag het aan haar.

 

Nee, oké, het lag overduidelijk aan haar, want zij had het uitgemaakt en zijn hart gebroken nu (aan de andere kant geloofde Agatha niet echt dat Noah's hart had kunnen breken, want wie werd er nou verliefd op haar?), en er was blijkbaar niets wat ze voor hem kon doen.

 

Behalve hem alleen laten. "Ja, natuurlijk," zei ze gehaast en ze sprong direct op. Oh nee, leek dat erop dat ze helemaal geen tijd met hem wilde doorbrengen? Want dat was het niet, ze was niet opgelucht om bij hem weg te zijn, of zoiets, maar eerlijk gezegd ook weer wel, want ze had het nog nooit uitgemaakt en hij keek zo zielig en ze wist het gewoon niet. Echt niet.

 

"Ik ehm... zie je later wel weer."

 

En snel haaste Agatha zich weg.

 


 

Uitgeschreven! 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoticons maximum are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×