Jump to content
Thomasin Hastings

[15+][1836/1837] There are as many forms of love as there are moments in time.

Recommended Posts

Vulkaantje? Zo heftig reageerde ze toch nog helemaal niet? Ze gaf aan dat ze iets niet prettig vond. Ze vertelde hem dat ze graag wilde dat hij zou overleggen. Dat ze niet graag voor een voldongen feit werd gezet. Zo erg was dat toch niet? Reageerde ze echt te overdreven? Zouden dat haar hormonen zijn? Dat Armand expres kon aandikken hoe ze reageerde, kwam niet eens bij de vrouw op. Ze zocht de fout eerder bij zichzelf, omdat ze gewoon niet zeker wist of ze vandaag, nu ze zoveel emotioneler en hormonaler was dan normaal, wel binnen proporties op zaken reageerde. En nu voelde ze zich nog schuldig ook. Omdat hij zo verdrietig en opgelaten keek. Zie, dan moest het wel zo zijn dat zij te hevig, te explosief en te temperamentvol had gereageerd. Ze wist dat ze zo kon zijn. Haar vader had haar dat verwijt ook wel eens gemaakt, want het was als Engelse Dame niet gunstig om temperamentvol te zijn. En dus had ze steeds beter geleerd dat te verstoppen achter een masker, totdat het blijkbaar doorbrak. Armand was een expert om haar masker te laten breken. Al vanaf het begin. 

 

Lieve Hemel. "Nee, slaan wordt zeker niet getolereerd. Ik heb zulke fysieke berispingen nooit toegestaan. Dat Beth zoiets doet. Dat is... Dat is onacceptabel." Thomasin schudde haar hoofd. "Als Rosie al slaag kreeg, dan zullen Sue en Jimmy het vast nog veel erger te verduren gehad." Ze beet op haar lip. Waarom had ze dit niet doorgehad? Dit gebeurde direct onder haar neus! Waarschijnlijk omdat de tekenen ervan nooit zichtbaar waren en de rest van het personeel niet dorste te klikken. 

 

Thomsin haalde een hand langs haar hals. "Je hebt juist gehandeld. Heus. Maar... als het even mogelijk is, dan graag overleggen?" En misschien was overleggen in deze situatie specifiek niet mogelijk geweest. De vrouw zuchtte. "Het spijt. Ik wilde je niet... een standje geven?" Want daar leek het nu voor hem op, toch? "Ik hou gewoon niet van achter de feiten aanlopen, maar misschien was ik in deze wat onredelijk." En natuurlijk vertrouwde ze heus wel dat Armand deed wat hem het juiste leek. Het was alleen onuitstaanbaar om de controle te verliezen. 

 

Dus uiteindelijk knikte ze maar, gaf ze toe. "Ik ben geen Etna..",  bracht ze er nog wel tegenin. "Goed. Morgenochtend gaan we dus met Beth praten? En daarna naar Cambridge voor twee dagen? Was je al eens op de universiteit geweest?"

 

[OOC: Topic done]

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoticons maximum are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×