Jump to content
Sign in to follow this  
Fanny Dickson

[1836/1837] Feels like I'm caught in the middle, that's when I realize

Recommended Posts

Feestjes waren een belangrijk ding in het leven van een veertienjarige. Ten eerste was het gewoon leuk. Fanny genoot van feestjes, was dol op de activiteiten die de school altijd organiseerde en snapte echt niet waarom er altijd zoveel klachten waren over de feestjes die Zweinstein voor hen klaarlegde. Was toch fantastisch dat de school dat organiseerde? Zorgde alleen maar voor extra feestjes kwamen want dan had je de officiële, de onofficiële, de geheime, de illegale, de spontane en de avonden die niet begonnen als een feestje maar als je erop terugkeek dat ze het toch waren.

 

Maar het was ook belangrijk omdat feestjes momenten waren waar je ‘momenten’ meemaakte. Momenten die je nodig had om het meest uitbundige tienerleven te leiden die er was. Momenten die je nodig had om later over te kunnen praten met de rest van de wereld. Momenten dat je je eerste slok alcohol nam, je eerste kus, de eerste keer dat je de hele nacht wakker bleef, de eerste keer dat de herinneringen net iets waziger waren dan de foto’s die je die avond had proberen te schieten. En dat het dan niet uitmaakte omdat het gevoel door de afwezigheid van duidelijke beelden zo voelbaar aanwezig was, het gevoel van “ja dit was het waard geweest”, “deze avond zullen we (ironisch genoeg) nooit meer vergeten”.

 

Het waren allemaal dingen die ze moest doen zodat ze eindelijk kon zeggen dat ze toch echt volwassen was en dat de hele wereld moest stoppen haar als een kind te zien.


 

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

Want kinderen werden niet gehoord. Nu had Fanny altijd een probleem gehad met niet gehoord worden. Haar ouders wilden niet naar haar luisteren want ze was een meisje. Maar als ze dan harder sprak, zodat ze moesten luisteren, dan moest ze zachtjes zijn was schreeuwen was niet ~lady like~.  Maar er was meer gedoe. Er waren meer mensen. Meer redenen. Meer alles. Waarom ze naar anderen moest luisteren en anderen niet naar haar.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Je moest naar docenten luisteren want die hadden ervaring

Je moest naar de mensen achter de kassa luisteren, en de mensen in restaurants, alle plekken in de pubic space waren er altijd anderen die het voor het zeggen hadden.

 Zelfs mensen die je inhuurde om iets voor je toen mocht je niet vertellen hoe ze dat moesten doen want ze hadden ervaring.
 

Ze moest gewoon zorgen dat zij ook ervaring kreeg. En dan zou iedereen ook naar haar luisteren.

 

Dus moest naar zoveel mogelijk feestjes en zoveel mogelijk dingen doen die alle tieners deden.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

 Ze zou willen dat het alles was. Ze zou willen dat ze alleen maar hoefde te zorgen dat ze ergens verstand van had, wat dingen had meegemaakt en dat ze dan de ~ervaring~ kaart kon spelen en dat het dan goed was. Dat ze dan ineens de metaforische megafoon in haar stembanden had (die ze er trouwens soms letterlijk in had proberen te toveren als ze echt gefrustreerd raakte) en dat iedereen haar dan zou horen. Iedereen zou luisteren.

 

Maar nee hoor! Ineens telde leeftijd ook nog mee.


 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Want het maakte niet uit hoe goed ze ergens in was, hoe goed ze iets wist, hoe graag ze iets wilde vertellen, hoe zeker ze ervan was dat haar mening echt de belangrijkste was en dat de hele wereld om die mening zou moeten draaien. Dat haar stem het centrum van het universum zou moeten dirigeren zoals de alwetende verteller waar ze het soms wel eens over hadden gehad met literatuur.

 

Maar nee er was altijd iemand die ouder was. En ouder stond gelijk aan meer ervaring. Meer respect. Meer alles wat Fanny wilde en met jaloerse argusogen naar staarde.
 

Het bleef niet bij staren. Ze hield teveel van praten dus ze probeerde soms over die stemmen heen te praten in hoop dat iemand het zou oppikken en  zou horen dat dit was waar de wereld naar moest luisteren. Er zaten vast wel kenners tussen de massa toch, mensen die verstand hadden van goede tonen, mooie muziek, woorden en alles wat je nodig had om geluid te maken. En die kenners moesten alleen maar de klanken oppikken en dan zou iedereen het beseffen.
 

Dat gebeurde dus nooit.
 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Als leeftijd een reden was om mensen te laten luisteren dan kon ze zeker wel mensen die jonger waren laten horen wat ze te zeggen had. Wat dat dan mocht zijn niet?

 

Ja dat dacht ze eerst ook.

 

Maar de mensen die te dicht bij haar leeftijd lagen daar wilde ze niet overheen schreeuwen. Daar had ze een soort ~ons tegen de wereld ~ gevoel bij. Dat ze het pad moest vrijmaken met haar geschreeuw zodat haar generatie dan samen met haar in een meerstemmig koor de alwetende verteller kon worden. En de mensen die weer te ver van haar leeftijd lagen die spraken haar taal niet, die begrepen gewoon het hele punt niet of konden de klanken nog niet waarderen.



 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was alsof er twee werelden vol geluid waren en zij zat ergens in het midden in een kamer waar beide kanten naar haar riepen maar waar ze zelf niet een van de twee werelden in kon om zelf te spreken of in elk geval mee te praten.

 

Er was zoveel geluid. Maar het was nooit haar geluid.

 

En..

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze was zo boos. Het was zo oneerlijk

 

Gisteren was ze nog een feestje uitgezet omdat ze ~te jong was ~. Dit weekend had ze mee willen doen aan een open podium in een kleine boekenwinkel op Zweinsveld maar het kon niet want het was voor kinderen en daar was ze toch echt ~te oud voor~ of in hun woorden ‘ja het is echt heel erg op kinderen gericht en ik denk niet dat je er iets aan hebt’. Nu had iemand weer tegen haar gezegd dat ze gewoon stil moest zijn want ‘kinderen hebben hier geen verstand van’. En vorige week had ze tijdens de les haar mond moeten houden omdat de jongere jaars die minder wisten ook aan het woord moesten komen.

 

Ze was het zo  zat.

Edited by Fanny Dickson

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dus sloeg ze kwaad de deur van de Huffelpuf leerlingenkamer achter zich dicht terwijl ze binnenstapte en haalde er een onbewust genoegen uit dat sommige mensen boos of verbaasd opkeken bij de klap die die deur maakte.

 

En toen ze zonder verder nog iets te zeggen tegen haar zusje aan op de bank kroop en net iets te agressief haar huiswerk erbij pakte (nu waren de randen van het papier gescheurd) was het voor heel even goed.

 

Want bij Butterfly hoefde ze niet eens te spreken om zich gehoord te voelen.

 


All I need is time,
A moment that is mine,
While I'm in between.

 


Topic done <3



 

Edited by Fanny Dickson

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoticons maximum are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×