Jump to content
Samuel Everett

[1836/1837] Tijd voor wat thee voor twee

Recommended Posts

12 februari 1837 - Het (foute) theehuis met die roze gordijntjes en tierelantijntjes - 15.00

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Hoeveel kan een mens hebben? Hoe veel rottigheid moest hij nog meemaken en hoe veel kracht en energie moest hij nog investeren om zichzelf overeind te houden in de massa van stress, oud zeer en die negatieve spiraal waar hij langzaam maar zeker in verder zonk. Het ging niet goed met Samuel. Sterker nog, het ging helemaal niet goed. Hij had voor alle acht de tentamens van de afgelopen weken zijn hersenen uit zijn hersenpan geleerd en met vier van de acht was hij weggekomen met een acceptabel resultaat. De andere vier vakken waren prut. Hij had alle vier de vakken niet gehaal en had daarmee dus een deuk in zijn zelfvertrouwen opgelopen. Sam had gefaald. Keihard. Dus dat kon er ook nog wel even bij, bij alle shit van voorheen. En het koude weer deed ook niet bepaald veel goeds. Donker... Vrieskou... Geen zon... Blegh.

 

Gelukkig was daar Paige. Zijn uitweg. Bij Paige voelde hij zich prettig en kon hij zijn verhaal kwijt. Zij kon ook haar ei bij hem kwijt, ook letterlijk, want ze had de vorige keer nog brood met ei voor hem gemaakt. Hij had haar beloofd om haar te trakteren op een gezellig uitje, omdat ze hem de vorige keer duizend maal beter had doen voelen. Hij had ook diep in de stress gezeten (voor diezelfde tentamens) en ze had hem gerust gesteld. Als ze dat niet had gedaan, had hij misschien wel acht van de acht vakken finaal verkloot. Ze had hem een stukje energie geboden en daar was hij haar dankbaar voor. Uit zijn vroegere ervaringen wist hij dat meisjes van thee hielden en dat ze graag tierelantijntjes om zich heen hadden. Ook hielden ze van gezelligheid en van roze. Dus het werd sowieso dat foute theehuis, waar hij Paige mee naar toe ging nemen. Stiekem vond Sam het theehuis leuker en gezelliger dan hij ooit zou durven toegeven, want hij was een man en een man hield niet van roze en van tierelantijntjes... echt wel...

 

Hij had keurig een tafeltje voor twee personen gereserveerd en wachtte braaf voor de deur op Paige, zodat ze samen even konden bijkletsen en adem konden halen na de tentamenperiode, want of hij het nou had verkloot of niet, de stressperiode was voorbij en ook dat moest gevierd worden. "Ah daar ben je. Fijn dat je mee wilde. Alles goed? Zullen we naar binnen gaan?"

Edited by Samuel Everett

Share this post


Link to post
Share on other sites

Paige der tentamens waren eerlijk gezegd prima verlopen. Ja, ze was niet de beste van de klas, maar ze had nou eenmaal niet de tijd of mogelijkheid om al haar aandacht te vestigen op het studeren, dus had ze verstandig haar verwachtingen wat lager gesteld en kijk nou, ze was voor alles geslaagd! Ja, dat betekende niet dat ze na haar studie direct aan de slag kon op de beste plekken, dat wist ze ook wel, maar zodra ze eenmaal een baan had, kon ze daar helemaal voor gaan.

 

Dus. Dat. 

 

In ieder geval was Paige dus in een goed humeur en dat Sam haar had uitgenodigd om naar een theehuis te gaan om te vieren dat de tentamens voorbij waren, maakte haar nog vrolijker. Een theehuis was misschien niet de eerste plek voor haar om haar tijd in door te brengen, daarvoor was ze zo onderhand toch iets teveel gewend aan het studentencafé, het zou best leuk worden, toch? Het was met Sam en Sam was gewoon een lieverd.

 

(Voor geen moment dat ze eraan dat dit misschien wel een date was. Voor zover Paige wist, was Sam helemaal nog niet toe aan daten, en je kon best wel in een theehuis als vrienden aanspreken. Dus. Ze had zich wel netjes aangekleed in een poederroze jurk, maar dat was gewoon omdat het een theehuis was. Als het een date was, had ze die rode jurk aangetrokken, die stond haar veel beter.)

 

"Hey!" begroette ze Sam met een vrolijke glimlach op haar gezicht. "Ja, alles gaat goed! Met jou ook?" En met zichzelf half naar hem toegedraaid om het antwoord te horen, stapte ze het theehuis in.

 

Oh. 

 

Oh Morgana.

 

"Wow," zei Paige, bevroren in de deuropening. "Goh... Het is Valentijn binnenkort, dus?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een zacht gedaante van poederroze kwam op hem afgewandeld en een vrolijk bolletje gevoel ontploft in zijn buik. "Hey!" Al zwaaiend begroette hij haar en volgde hij haar vervolgens naar binnen, het theehuis in. Wat hen daar te wachten stond, daar had de jongen even geen rekening mee gehouden. Misschien wilde Kath daarom zo vlot afspreken in de komende tijd...

 

Valentijn.

 

He getver... Samuel had niet zulke goede herinneringen aan Valentijn (hoera voor de verandering...). Er was een valentijnsbal geweest waarbij hij ernstig ruzie had gekregen met zijn ex-geliefde Felicia. Ze hadden het weliswaar op een later tijdstip flink goedgemaakt, maar... Het Valentijnsfeest zelf was nogal stom geweest, met veel gebekvecht en gesneer. Overigens was Samuel toen nog wel in zijn romantische fase en had hij zich ingebeeld dat hij op zijn huidige leeftijd wel de liefde van zijn leven gevonden en deze heugelijke dag samen besteedde. Tja...

 

"Eh... Dit wist ik niet van tevoren, sorry Paige..." Verontschuldigde hij zich en met een beschaamde gezichtsuitdrukking krabbelde hij nerveus aan zijn nekhaartjes. "Ik had even helemaal geen rekening meer gehouden met Valentijnsdag... Wil je nog wel mee naar binnen? Of wil je liever ergens anders heen, want dat kan ook gewoon hè..." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee, Sam was niet de enige die er geen rekening mee had gehouden dat het Valentijn was. Even twijfelde Paige, het was wel heel zoetsappig hier binnen en was het niet ontzettend ongemakkelijk om hier als niet-date tussen te zitten? Maar waar moesten ze dan heen, dan zouden ze vast eindigen in één of andere bar en Paige hield niet zo van barren sinds ze zelf in een bar was gaan werken als bediende. "Nee, laten we naar binnen gaan," knikte ze moedig, "ik heb zo'n ontzettende zin in van die hapjes die ze hier altijd hebben..." Ze grijnsde even naar hem. "En we zijn gewoon vrienden." Dat laatste was een beetje beslist gezegd... maar goed.

 

Dus ze liepen verder naar binnen. Er kwam al snel een bediende aanlopen, die naar hen glunderde op een manier die duidelijk liet weten dat Paige en Samuel misschien wel vrienden waren, maar dit niet zo duidelijk was voor de rest van de wereld. Ach tja, dat was jammer dan voor hen. Paige zetelde zich lekker in de comfortabele stoel, ze hadden mooi uitzicht op de rest van Zweinsveld en bestelde al vast wat karamelthee terwijl ze het menu opende.

 

"Mag ik alles bestellen?" vroeg ze hem, plagend. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

O, pfoeh gelukkig. 

Ze had er geen vreemde gedachten bij... Gelukkig...

 

Met opgetrokken mondhoeken gebaarde hij haar een beleefde 'na u' en volgde haar voetstappen naar een tafeltje aan het raam, waar de sierlijke, veel te roze gordijntjes waren opgeknoopt met gouden lussen aan de muur. Voor de verandering hadden ze het motiefje op de gordijnen aangepast; van ruitjesroze naar hartjesroze. Fantastisch. Wat waren het toch ontzettende innovators. Sam grinnikte en schoof net zoals Paige aan tafel.

 

De iets te grote kaart kreeg hij van de nogal overdreven glunderende bediende aangereikt. Deze vouwde romantisch de handen samen en knipperde lieflijk met de ogen. Eerder had hij drakenthee, bosvruchtenthee, Earl Grey thee en citroenthee geprobeerd en die waren allen (behalve de drakenthee, die was best was viezig) goed te doen. Maar dit keer dacht hij eens uit de box, uit zijn zorgvuldig verzorgde en beheerste box. "Ik denk dat ik ga voor de karamelthee, of de kaneelthee... Oh, misschien kunnen ze die twee mixen... zal dat smaken denk je?" Een vriendelijk nee-geschud van de bediende deed Samuel zijn beslissing vaststellen. "Dan wil ik graag de kaneelthee, alstublieft... Wij kijken graag nog even voor iets om te eten, dank u wel."

 

Een vrolijke, beleefde 'ik kom zo weer bij u' volgde en Samuel nam gebruik van het moment om zijn favoriete gebak (nee, geen gebakJE, want aan zoiets kleins had hij nooit genoeg...) te zoeken op de megakaart, waar hij dus zo'n beetje achter verdween... Daar moesten ze echt iets op gaan verzinnen. Hij haalde zijn kaart een stukje omlaag, zodat hij er met zijn ogen overheen kon gluren. "Nou eigenlijk... Oké, oké; Alles." Ze zag niet hoe gniffelend lachte achter de kaart, maar hij vond het erg gezellig zo. Paige was tof...

Edited by Samuel Everett

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, karamel en kaneel, ze wist niet echt of dat wel zo'n lekkere combinatie was, maar Paige trok haar wenkbrauwen op. "Mogen we er een kopje bij?" vroeg ze lief, "een lege." Dan konden ze altijd nog wat van hun thee eruit gieten en dat mengen en kijken hoe het smaakte. Wat, Paige was van nature een nieuwsgierig persoon! Of eerder iemand die altijd wat nieuws wilde proberen, dus hoe kon ze dit nou weerstaan? Nou, niet dus. 

 

Maar goed, tijd dus om wat dingen uit te zoeken. "Hmm," zei ze, terwijl ze een indringende blik wierp op het menu. "Mijn favoriet blijft altijd appeltaart, vooral vers uit de oven..." Haar vader had een recept van haar moeder dat hij elke speciale gelegenheid maakte, dat recept had Paige zelf nu ook, maar ze had nog niet de kans gekregen om het zelf te maken. "Dus daar bestel ik sowieso een punt van. En wat raad jij me verder aan?" Ze wierp hem een nieuwsgierige blik toe over de rand van het menu heen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Met een lichtelijk verraste, maar tegelijkertijd contente blik keek hij naar het meisje dat tegenover hem aan tafel zat. Dat was natuurlijk ook gewoon slim, waarom had hij dat niet bedacht? Ach, het zou waarschijnlijk weer eens komen door zijn innerlijke instinct om altijd braaf de regeltjes te volgen en om niet teveel moeite te bezorgen aan anderen om de regeltjes te draaien. Je zou haast denken dat het een lichtelijke fetish was om de regeltjes altijd maar te volgen, een kick, maar dat is wel weer een beetje overtrokken... Hij hield gewoon van braaf zijn, laten we het daarop houden. Dat bracht hem tenminste niet in de problemen... Hoewel...

 

Zijn gezicht verried dat hij best geamuseerd was door het feit dat hij alsnog kaneel-karamel thee ging proeven. Met zijn neus dook hij weer in zijn menukaart, op zoek naar die brownietaart van de voorgaande keer... die was toch zo lekker geweest... Bij Merlijn... De smaakpapillen op zijn tong draaien al een feestelijk dansje bij de herinnering aan het bruingekleurde, mierzoete goedje en gaven hem een knorrend gevoel in zijn maag. En warempel, daar stond het. Chocoladedroomtaart. Zijn dagdroom toonde het stukje taart op zo'n fout antiek, porseleinen bordje. Mmmmmm... Sam gluurde over zijn menukaart heen naar Paige, die hem zojuist had wakker geschud uit zijn chocodroom. Hmm... "Hm?" Ze vertelde over verse appeltaart uit de oven... Oh... Verse appeltaart, net als die van Siobhan. 

 

Verdomd, nu moest hij twijfelen.

 

"Dat is ook erg lekker, verse appeltaart... Ik heb hier de vorige keer die chocoladedroomtaart gegeten. Dat is een brownietaart met chocoladeganash aan de binnenkant en met bovenop een mooie geglazuurde laag van pure chocolade... De meeste mensen zitten bomvol na zo'n punt, maar ik kan je vertellen dat ik er heus een hele taart van op kan! Die neem ik sowieso, maar je mag zo wel proeven? De rest van de kaart is overigens ook echt te lekker..." Niet alleen die chocoladedroomtaart was een aanrader. Het menu stond vol met aanraders... Zou hij... Zouden ze... Ja. Het moest.

 

"We bestellen gewoon alles van de gebakskaart, gewoon omdat het kan!"

 

De mannetjes in zijn hoofd ontploften in een chaos, terwijl die in zijn hart een feestje vierde om zijn innerlijke rebellie. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

De hele gebakskaart? Paige der mond viel open terwijl ze Samuel even versuft aankeek, want... de hele kaart? Maar dat was zoveel! Dat zouden ze nooit opkrijgen, zelfs al zouden ze van elke verschillende smaak één proberen! Maar aan de andere kant betekende het ook weer dat de enige keuze die ze zou moeten maken was van welke taart ze nu een hapje zou nemen en ze alle taarten zou kunnen proeven. Of het nu de appeltaart was, of de chocoladedroomtaart, of de vlammende kersenvlaai.

 

"Oké," zei ze en ze klapte resoluut haar kaart dicht. "Dit gaan we doen. Maar dan wel met een plan!" Ze wapperde met haar kaart in de hand. "Van elke smaak nemen we één punt, we zorgen er altijd voor dat er een hapje, met korst, over blijft voor de ander en alles dat we niet opeten nemen we mee en bewaren we in een koelkast zodat we er nog dagenlang van kunnen genieten." Ze grijnsde naar hem. "Deal?"

 

Deal, en dus werd even later hun hele tafel volgeladen met meer bordjes dan de tafel aan kon, dus werd er een tweede bijgeschoven.

 

"Dit is echt gestoord," zei Paige, terwijl ze de gigantische aantal punten taart zag. "Dit krijgen we in nog geen week op." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een vurig glimmende grijns verscheen op zijn gezicht. Ha! Taart! Overal taart... Hoe ze het op gingen krijgen, geen flauw idee, maar dit was momenteel even Samuel's hemel op aarde. Alle smaken taart voor het oprapen en het proeven. Goddelijk... Maar om Paige een beetje te narren besloot hij niet direct mee te gaan in haar voorstel. Nee, de taartkorst was verdorie het lekkerste stukje van de hele taart. "...Wat als ik alle taartkorst opeet...?" Hij vouwde zijn handen samen als de meeste slechteriken doen in foute tekenfilms.

 

Alsnog besloot hij mee te gaan in haar voorstel en braaf stemde hij in. "We gaan bestellen Paige. Deal." Een speelse knipoog bezegelde hun deal en na het doorgeven van de bestelling verschenen er steeds meer stukken taart op hun tafel, tot er op een gegeven moment gewoonweg geen ruimte meer voor was. Terwijl Samuel's ogen zich nog net niet uit de kassen rolden van verrukking, begon zijn maag steeds harder te knorren. Hij was in een hemel van taart terecht gekomen, een ware droom... Ach die jongen hield gewoon van taart... Zijn droom werd nog beter, toen er een tweede tafel met taart aangeschoven werd. "Wow..." Het tafereel van twee met taart gevulde tafels werd hem wel een beetje huiverig. Waar was hij in godsnaam aan begonnen... Maar één blik op het gezicht van Paige en het toverde weer een lach op zijn gezicht. "Nee m'lady, dit is gewoon perfect." Wrijvend in zijn handen keek hij glunderend naar de verschillende punten. "Een week? Ha, dan ken je mij nog niet... Je mag blij zijn als ik een kruimel voor je laat liggen." Lieflijk schoof hij de appeltaart van zijn kant naar de hare. "Grapje. Tast toe Paige, je hebt het verdiend."

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh ja, jongens en hun legendarische oneindige magen. Hoe deden ze dat? Paige was ook geen kleine eter, maar zoveel eten als een jongen kon ze echt niet op. Ze grijnsde maar naar Samuel en schudde even met haar hoofd, van pure ongeloof. "Als je dit allemaal," ze gebaarde naar de hele tafel, "binnen drie dagen opeet, dan eh..." Ze beet even nadenkend op haar lip. "Dat moet ik eigenlijk nog even zien, wat ik je dan geef. Suggesties?" Want dit werd wel een weddenschap, hoor.

 

Maar ze zou zelf ook haar aandeel nemen en tevreden zette ze haar vork in de appelpunt. "Oh, dit is zalig." Misschien wel de lekkerste appeltaart die ze ooit gegeten had! Ja, nee, natuurlijk kon die van haar vader hier niet tegenop, maar zelfs al was die half aangebrand en was hij de helft van de ingrediënten vergeten had Paige het nog de beste taart van de wereld genoemd, gewoon omdat het haar vader's taart was geweest. "Kun je zelf taart maken of ben je niet zo getalenteerd in de keuken?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

"Suggesties? Hm... misschien laat ik je dan minstens één keer per week voor mij koken, dat zou wel relaxed zijn. Maar ik moet nog iets beters dan dat kunnen verzinnen, gun me een paar minuten om suggesties te bedenken, dan komen we er zo op terug. Eerst eten... Honger..." Zijn voeten trappelden bijna van opwinding toen hij het met gebak opgeprikte vorkje naar zijn mond bracht. Wanneer hij thuis zou zijn geweest, zou hij het stuk taart in slechts drie happen verorberen. Nu waren ze ergens uit eten en moest hij zijn eetkunsten iets keuriger voortbrengen. Maar nadat de eerste druppel ganash op zijn tong terecht kwam, was het voor een klein moment gedaan met zijn verfijnde eetmanieren. Niet dat hij nu als een wildebeest, met handen en voeten, zijn taart begon te slachten, maar het stuk die hij van de volgende punt taart (een door babydraakjesadem geflambeerde perziktaart) prikte, was iets groter dan een gemiddeld mens in de mond zou nemen. Hap, slik, weg!

 

"Mmmmmmmm!" Smullend veegde hij zijn vorkje aan zijn servet, zodat hij van de volgende taart een stukje kon proeven. Waar zou zijn keuze nu op belanden; de vlammende kersenvlaai of de kamelenkaas cheesecake met gekonfijte aalbessen? Het maakte hem niet eens meer zoveel uit en zette gewoon willekeurig zijn vorkje in de volgende taart. Dit werd uiteindelijk de appeltaart, waar Paige inmiddels al van gesnoept leek te hebben. "Lekker he!, ongelooflijk." De jongen moest zichzelf bedwingen om niet al smullend weg te druipen in verheerlijkte eetgeluiden, maar hij kon zich nog prima beheersen. Af en toe een "Mmmmm" of een "Ohhh dit is goed" moest wel een beetje kunnen... Samuel keek op naar Paige, de hap appeltaart wegslikkend en nam even een slokje van zijn thee. "Ik? Ik kan heel goed eten... Maar eten maken is... niet echt mijn hobby." Een klein, licht beschaamd lachje werd verborgen achter zijn theekopje. "Jij kan wel koken. Wat vind je leuk om te maken?" Al knikkend luisterde hij naar Paige en verzette zijn vorkje naar de perziktaart, om er vervolgens een hapje van te pikken. Met korst! 

 

"Zeg Paige..." Zei Sam na nog een aantal happen. "... Wil je het thee experiment uitvoeren? Ik ben wel benieuwd hoe dat smaakt. En ik heb nu nog een flinke scheut thee in mijn theepotje zitten." De jongen klopte op het kleine theepotje dat gesetteld stond naast het kopje en wees vervolgens op de hare. "Wil jij hem uitschenken of zal ik het doen?"

Edited by Samuel Everett

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Je hebt geluk dat ik houd van koken," antwoordde Paige, terwijl ze haar wenkbrauwen even omhoog trok. Was dat wat hij van haar wilde, echt? Elke week één keer voor hem koken? Nou, prima, vond ze eigenlijk wel een leuk idee. Voor jezelf kookte je toch gewoon vooral wat zo snel mogelijk klaar was en als ze voor iemand anders kookte had ze een excuus om er wat van te maken. "Eigenlijk vind ik dat wel een leuke, hoor, maar als jij echt graag iets anders wilt bedenken..." Maar hopelijk niet. Straks kwam hij op het idee dat ze zijn was moest gaan doen. Of nog erger, de afwas! 

 

"Ik vind uitgebreid koken heerlijk," knikte Paige naar Samuel. "Een Sunday Roast is zo leuk, maar echt onmogelijk voor mezelf alleen, dus ik heb het al een tijdje niet meer gedaan. Ik deed het vroeger altijd samen met mijn vader, maar..." Ze beet even op haar lip en maakte die zin niet af. In plaats daarvan ging ze vrolijk verder: "Ik vind in ieder geval bijna alles leuk om te maken. Als het kon, zou ik elke dag uren in de keuken staan." Maar ja, die tijd had ze daar echt niet voor.

 

Oh ja, het thee-experiment! "Natuurlijk!" zei Paige enthousiast en ze schonk zorgvuldig iets van haar kopje in het lege kopje. "Zouden we het moeten doorroeren, denk je, of zou het vanzelf gaan?" Met grote enthousiasme keek ze naar hun 'experiment'. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dus Paige hield van koken? Een Sunday Roast?? Jackpot!!

 

"In dat geval... Houd ik het op onze deal. Een keer per week koken... Beginnend met een Sunday Roast!" Al glimlachend had de jongen zijn kopje thee aan zijn lippen gezet en het laatste nipje eruit genomen. Voor een moment had Paige niet zo heel gelukkig gekeken en op dat zelfde moment wrongelde Samuel's binnenste een beetje samen. Ze ging daarna wel weer vrolijk verder, maar toch was het wel een signaal dat in Samuel's achterhoofd bleef hangen.

 

Met zijn lege kopje in de ene hand, pakte hij in de andere het kleine theepotje dat naast hem stond. Voorzichtig schonk hij het hete goedje in het lege experimentkopje, tot het halverwege gevuld was. Okay, zijn aandeel had hij geleverd. De warme damp vloog in sierlijke wolkjes boven het theekopje uit, zijn weg zoekend door het heldere niets van de lucht. Paige schonk uit haar eigen kopje wat thee bij, tot het kopje keurig was gevuld tot de juiste hoogte. "Ik ben benieuwd..." Sam keek twijfelend naar de licht bruinige thee. "Ik weet het niet... zal ik het een beetje roeren? Dan gaan wel de smaken wat meer met elkaar vermengen." Met een klein theelepeltje roerde Samuel rustig door de thee, alsof hij bezig was met een pannetje soep voor een kabouter. Heel secuur, heel geconcentreerd. Menig mens had hem met een blik aangekeken, die hem ervan verweet totaal mesjokke te zijn, maar dat deed er even niet toe. Het was namelijk tijd om te proeven...

 

"Dames eerst?"

Bood hij o, zo vriendelijk aan.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Ja hallo, als Paige werd aangeboden om eerst te gaan, dan ging ze daar gretig op in. Zo vaak kwam ze namelijk niet eerst (shout-out naar Aaron) en dus als Samuel het aanbood... "Jaaa," zei ze enthousiast en ze trok het kopje al uit zijn handen om er vervolgens een klein slokje van te nemen.

 

Hmm... ja ehm... hm... "Het is sterk," zei ze, terwijl ze even een gezicht trok. "En mierzoet, ik heb haast het gevoel dat mijn tanden uit mijn mond vallen!" En dat terwijl ze ook nog even alle taart op moesten eten. Ze schoof het naar Samuel toe. "Ik denk dat het niet echt iets voor mij is," gaf ze met een giechel toe. "Maar volgens mij ben jij een zoetekauw." Dus hij zou er vast nog extra suiker bij in gooien ook.

 

"Of houd je meer van hartig?" vroeg ze, terwijl ze weer een stukje taart in haar mond schoof. Kersen, dit keer. Heerlijk. 

Edited by Paige Alastor

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Glunderend keek Samuel toe hoe Paige een slokje nam van hun gezamenlijke brouwsel. Zou het lekker smaken? Zouden ze een nieuwe smaaksensatie uitgevonden hebben? Misschien kregen ze nog wel galjoenen voor deze nieuwe sensationele theesmaak! In gedachten zag hij de nieuwe theesoort al tussen alle andere staan op de kaart van dit theehuis, misschien zelfs als 'chef's choice'! Maar toen zag hij haar gezicht. Het sprak boekdelen.

 

Tot nooit meer ziens top theesmaak... "Oh..." Zijn theedroom viel achter zijn ogen een beetje in duigen. Geen succes.

 

Of... ze was met hem aan het dollen... 

 

"Sterk en mierzoet... Kom maar op, ik ga het proeven." Met een flinke teug nam hij het karamel kaneel goedje tot zich. Zijn smaakpapillen, die hun vrolijke dansje van het laatste stukje geproefde taart nog af maakten, hielden zich plotseling tot een halt en leken voor een moment versteend. Oh... BAH... "Hmm..." mompelde Samuel dan ook. "Dit is... uhm... apart..." Om nog maar niet te zeggen sterk, mierzoet en gewoon... gewoon... ja gewoon vies. "Goor..." Licht afkeurend en grinnikend schoof hij het kopje naar de zijkant van de tafel, om het zo veel mogelijk uit hun ooghoeken te doen verdwijnen. Snel nam hij een hap van de gebrande appeltaart. En nog een... En nog maar eentje om de smaak echt weg te krijgen. "Ik ben van alle smaken, maar als ik moest kiezen, dan koos ik voor hartig. Jij?"

 

"Ik heb een idee!" Zei hij, nadat hij zijn laatste hap net achter de kiezen had. "We gaan blind proeven! Ik geef jou een stuk taart en jij moet je ogen dichthouden en raden welke het is!"

Edited by Samuel Everett

Share this post


Link to post
Share on other sites

Gefascineerd staarde Paige naar Samuel terwijl hij de thee proefde, want dat zij het niets had gevonden, betekende niet dat hij dat ook niet vond. Maar aan zijn zure gezichtsuitdrukking te zien was het ook niet voor Samuel goedgekeurd en ze moest echt even giechelen om die gezichtsuitdrukking, hoor. Samuel was sowieso redelijk expressief met zijn gezicht, had ze al gemerkt, maar dit was echt het toppunt. "Nou, moeten we toch toegeven dat de bediende gelijk had," zei Paige vrolijk. 

 

"Hm, hartig ook, denk ik," knikte Paige, "maar ik moet toegeven dat ik een lichte zwak heb voor chocolade en fruit. Aardbeien overgoten met chocolade... Hmmm..." Ze keek heel even dromerig weg, want die waren zo lekker, ze had er nooit genoeg van. Maar ja, het was een gedoe om het zelf te maken en ze had nooit bedacht dat ze het wel eens ergens kon bestellen.

 

"Oh, goed idee!" Paige grijnsde naar hem. "Eigenlijk zouden we het met blinddoek moeten doen, maar daar kijken ze vast raar van op in deze winkel..." Ze beet even giechelend op haar lip. "Dus ik zal gewoon braaf mijn handen voor mijn ogen leggen." En dat deed ze ook keurig, en ze hield zelfs haar mond open zodat Sam er iets in kon stoppen.

 

"Maar niet stiekem iets vies doen, hoor," zei ze dwingend. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×