Jump to content
Fanny Dickson

[1836/1837] Live fast, die young, bad victorian girls do it well

Recommended Posts

Dinsdag 7 Februari 1837 - avond - achter de kassen

 

Vandaag voelde ze zich even weer heel erg stoer want ze had een plan dat vast ergens in een regelement stond dat het niet mocht, en als het wel mocht dan wilde ze het niet weten want dat zou een heel groot gedeelte van hoe ze zich momenteel voelde verminderen. Want ze voelde zich goed. Cheers to the teenage years ect.

 

Vandaag was he geen cheers, Fanny had al eerder gedronken en hoewel dat ook wel spannend was was het niet nieuw. En ze had een soort bucketlist in haar hoofd met alle mogelijk iligale dingen die elke tiener gedaan moes hebben dus het was verder naar de ~next step~. Overigens was ze nog nooit echt dronken geweest dus die stond nog op haar bucketlist.

 

En nu stond ze hier met haar zus en Agatha, die een een vriendin van haar was, (hopelijk??) (Fanny bestempelde snel iedereen als haar (beste ) vriendin en soms wisten mensen daar niet vanaf enzo. Erg ongemakkelijk), achter het kruidekunde hok. Het was een beetje na de avondklok maar ze was Klassenoudste en het was niet alsof ze zichzelf of haar vriendinnen straf ging geven. Nee ze hadden wel iets beters te doen.

 

Kijk wat ik heb ‘fluisterde’  ze trots (Fanny fluistert net zo goed als ik dat doe), en haalde de sigaretten die ze vorige week stiekem gekocht had van een ouderejaars (die haar raar had aangekeken omdat ze zo excited was erover) uit haar rugzak. “Willen jullie proberen?”.

 

Echt afwachten deed ze niet want ze begon ze al uit te delen.

 

OOC: Voor nu even met Gianna en Margaux misschien is het leuk als ze later betrapt worden maar nu nog even niett <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Butterfly was rebels en oud genoeg om haar eigen beslissingen te maken - @de hele Dicksonfamilie, fuckers – en dat moest ze vieren met de sigaretten die haar tweelingzus gekocht had, samen met Agatha Moore die ze al iets van een hele tijd geleden had uitgeroepen tot haar inner circle, want ze sliepen in dezelfde ruimte en dus moest Agatha het er maar mee doen. Ik hoop nu maar dat Agatha vierdejaars is, want ik heb geen zin om het na te kijken en dit soort dingen onthouden kan ik niet, sorry, schatten, ik weet dat jullie allemaal naar mij kijken om de leeftijden af te ratelen, uhu, ik heb jullie wel door.

 

Mijn posts zijn vandaag echt pure kunst.

 

Ze nam zo’n sigaret aan en keek er even intens naar, net alsof ze zo kon uitvogelen hoe dit precies moest en hoe ze er op haar stoerst uit zou doen. ‘Heb jij ooit al eerder gerookt?’ vroeg ze aan Agatha, want Fanny zou dat vast niet zonder haar doen, TOCH FANNY, en dus was Agatha het enige mysterie hier. Ze stak de drie sigaretten die ze als totaal volleerde rooksters zouden gaan roken, de bad girlssquad van Zweinstein (ja, ja, de vorige squad ging mensen vermoorden en zo, dus dit is een klein beetje een downgrade op dat vlak, maar hé, deze drie zijn ook heel leuk) en toen besloot ze het gewoon toe te geven. ‘Hoe, eh, moet dit eigenlijk? Het ziet er altijd zo makkelijk uit…’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eh, nee, Agatha had nog nooit eerder gerookt en dus zat ze toch wel met enige spanning naar de cigaret te staren. Het was al een spannende avond omdat ze buiten de juiste tijden buiten de leerlingenkamer was en dan ook nog eens buiten, sorry, ik zag mijn kans en greep hem, maar elke keer als Agatha zich keurig aan de regels hield werd ze alsnog gestraft, dus kon je maar beter de regels breken en nog een leuke avond hebben ook.

 

Dus dat betekende dat ze zou gaan roken ook. "Nee, nog nooit," zei ze, dus, braaf, maar ook weer tegelijkertijd niet braaf. Het was moeilijk om Agatha te zijn, oké. "Ik heb nog nooit iemand een sigaret op zien steken," gaf ze toe. "Mijn oom rookt alleen pijpen." En zelfs daar kwam ze eigenlijk nooit bij in de buurt als hij dat deed. Het was dat Agatha hem af en toe in de tuin had zien staan met een aangestoken pijp, anders had ze zelfs dat niet geweten. "Maar ik denk dat je één van de uiteinden aan moet steken?"

 

Maar welke?! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Aansteken, dat was niet zo moeilijk want ze hadden magie niet? En welke kant dat was dan wel weer een lastige. Fanny was helemaal voor trial en error maar ze had nou niet heel veel sigaretten gekocht (ze wilde het proberen maar als het vies was dan was het zonde om er geld aan uit te geven). Dus ze hadden niet echt veel mogelijkheid tot trial en error.

Een heel klein beetje met tegenzin besloot ze haar sigaret als oefening te gebruiken over hoe dat aansteken moest. Het was immers haar idee niet? Dus dan moest dat maar.

 

Oh ze was er zeker van dat de rest vast wel wilde delen als haar sigaret mislukte. Maar Fanny had de laatste tijd gewoon een beetje moeite met het concept delen. Ze wilde heel graag vooral dingen in de wereld claimen en was opzoek naar wat ze dan wilde claimen. Delen.. werkte dan niet echt, ze most al genoeg delen.

 

Hier probeer de mijne ik denk dat deze kant wel goed is. Ik steek hem tussen mijn lippen en als een van jullie hem dan aansteekt

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het puntje van Butterfly’s tong stak lichtjes uit haar mond, iets wat ze niet echt doorhad, toen ze haar toverstok aanstak, uitstak naar de sigaret tussen Fanny’s lippen en dat ding aanstak en dit is het moment dat ik besluit het woord “steken” niet meer in deze post te gebruiken – dat we ’t steken waar de zon niet schijnt.

 

‘Ik… denk dat dat gewerkt heeft?’ Ze keek een beetje naar de brandende punt, net alsof het iets uit een totaal andere wereld was. Ergens was dat ook wel een beetje zo – zo’n sigaret scheen zo inherent tot de volwassen wereld te behoren, en Butterfly voelde zich daar zo, zo niet thuis, ook al zou ze willen van wel. Het was gewoon… allemaal zo ver weg, nog. En dit was een eerste stap ernaartoe, een eerste stap doorheen die tunnel op weg naar de puberteit en ze hoopte maar dat ze geen verkeerde richting opging.

 

Nu ja. Fanny en Agatha waren erbij, dus zo verkeerd was het vast niet.

 

‘Agatha, jouw beurt! Geef me je sigaret eens.’ Want Butterfly was bij deze de aansteker van dienst, oké. Deels omdat het hele inhaleergedoe haar doodeng toescheen, shht, hoefde niemand te weten. ‘Hoe is het?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, fijn, nu was het haar beurt. Aarzelend stak Agatha de aansteker richting Butterfly, want ergens durfde ze helemaal niet en wilde ze het liefste de cigaret op de grond gooien en wegrennen tot ze weer een klein meisje was, maar ze wilde ook niet dat Butterfly en Fanny dachten dat ze niet moedig was, dus Agatha stak haar cigaret in het vlammetje.

 

Even later stond het in brand (op de goede manier) en nam ze een klein trekje.

 

Om direct in hoesten uit te barsten, want what the hell was dat?! "Oh, dit smaakt vreselijk!" zuchtte ze de rook uit haar longen weg. "Waarom vinden mensen dit lekker?!" Deed ze het soms verkeerd? Het voelde gewoon alsof haar longen in brand stonden! 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Ja, sigaretten hoorden inderdaad tot de volwassen wereld, dat was juist een van de redenen dat ze het nu wilde doen. En het maakte voor Fanny niet echt uit of ze zich er thuis voelde, of nee dat was een leugen, het maakte natuurlijk wel uit want er was niks beters dan je ergens thuis voelen. Maar momenteel voelde ze zich zowel in de volwassen wereld als de niet volwassen wereld niet thuis en mensen namen je een stuk serieuzer als je Volwassen was. Dus dan zou ze er gewoon bij gaan horen, of het nu te snel was of niet.

 

Want de limbo waar ze zich nu bevond was al helemaal niets. Fanny stelde zich voor dat als de limbo gevisualiseerd was dat het vast een beetje op de rook uit haar sigaret leek. Vies spul trouwens.

 

Ze ging niet hoesten. Ze weigerde te hoesten want dat zou betekenen dat ze dit niet kon en hoe zouden mensen haar ooit opmerken als ze niet eens een sigaret kon roken? Met een pijnlijk gezicht slikte ze de rook in en probeerde vervolgens charmant haar sigaret af te tikken tegen de wand van de kas op de manier die ze wel eens in tijdschrift-foto’s had gezien.

 

Ik vind het best prima”, loog ze,  met een schorre stem van adem tekort en een gezicht dat compleet het tegenovergestelde vertelde. “Butterfly wil je ook?

Edited by Fanny Dickson

Share this post


Link to post
Share on other sites

Agatha vond het vreselijk, Fanny vond het best meevallen en dat maakte dat Butterfly van de één naar de ander keek en zich afvroeg, niet al te stiekem, hoe het voor haar zou zijn. Of zij misschien het oké, maar niet zo boeiend zou vinden, gewoon, om alle uitersten gehad te hebben, inclusief dat onverschillige midden. Butterfly had een hekel aan het onverschillige centrum. Alles was oké, alles bleef oké, zolang het centrum maar het centrum mocht blijven. Blegh.

 

‘Ja…’ zei ze, enigszins sceptisch, en toen probeerde ze het ook. Ze wist niet zo ontzettend goed wat ze moest doen, maar ze probeerde een beetje de bewegingen die ze Agatha en Fanny had zien doen na te apen en toen stond ze daar met rook in de longen. En hoestte ze. En probeerde ze zichzelf te bedenken of ze dit nu leuk had gevonden of niet, iets om een tweede keer te doen of niet, maar eerlijk gezegd wist ze het niet. ‘Dat was…’ Eh. ‘Raar,’ besloot ze. ‘Zouden er verschillende types bestaan? Misschien dat die…’ Duidelijker zijn. ‘…misschien dat mensen die dan lekker vinden.’

 

Boem, centrum.

 

Sorry.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Agatha had echt geen idee wat ze nu verder met haar sigaret moest doen. Ze wilde niet verder roken, het was echt vies, maar ze wilde ook niet opgeven, om de één of andere reden. Ze wilde gewoon dat het lekker smaakte, dat ze begreep waarom de rest van de wereldbevolking dit zo fantastisch vond. Dus probeerde ze nog een keer. Dit keer nam ze heel wat minder rook naar binnen en dat maakte het minder erg, maar ook niet echt... geweldig.

 

"Ik snap niet waarom iemand dit leuk vindt," klaagde Agatha zachtjes, en gefrustreerd. "Het smaakt zo.. vies!" Echt een smaak die helemaal in haar mond bleef zitten en ze zelfs met hoesten er niet uit kreeg. "Ik heb echt het gevoel dat ik mijn mond moet spoelen."

 

Stoer doen bleek duidelijk weer eens niets voor Agatha te zijn. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Ze wilde het graag met haar vriendinnen (en ja zusje maar Butterfly had een dubbele vacature van tweelingzus en beste vriendin) eens zijn. Omdat het waar was, omdat het vies was, omdat het eigenlijk best raar was dat mensen dit voor hun plezier deden. Omdat het gewoon fijn was het met je vriendinnen eens te zijn want dan had je sneller een front en dan stond je sterker.

 

Ze wilde het niet met haar vriendinnen eens zijn. Omdat het duidelijk stoer was om dit leuk te vinden. Omdat als je de enige was die iets niet leuk vond wat de rest leuk vond je opgemerkt werd. Omdat het fijn voelde om tegen iedereens mening aan te schoppen. Omdat het kinderachtig was om dit vies te vinden en Fanny beter dan dat wilde zijn.

 

Het hoort er gewoon bij denk ik”, zei ze simpel tegen Agatha en ze wist niet eens zelf wat ze precies bedoelde. Of ze bedoelde dat dingen waarvan je niet snapte dat ze leuk werden gevonden, of dingen die niet leuk waren, bij volwassen zijn hoorde. Of dat dingen doen niet perse leuk hoefde te zijn maar als je er maar bijhoorde dat het allemaal prima was. Een soort lading slagroom op eten dat je niet lekker vond want slagroom maakte alles beter. “Misschien moeten we dan drank uit de keukens stelen om het compleet te maken, dan kan je je mond spoelen ook Agatha”, fluisterde ze giechelend naar beide.

 

Go hard or go home.

 

Edited by Fanny Dickson

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘Drank ?’ herhaalde Butterfly, niet echt zeker of ze daarachter stond of niet. Niet in de zin van “oh, nee, drank”, meer in de zin dat het Nieuw was en Volwassen en Butterfly voelde zich op dit moment heel erg geen van beiden, voelde heel erg dat ze veertien was en nog in het midden van opgroeien zat, een kind nog in de meeste oudere ogen. Dat was niet per se slecht. Nee, echt, Butterfly was niet het type veertienjarige dat per se nu ouder moest zijn, ze vond het wel prima, maar nu wilde ze heel graag ouder zijn zodat ze geen seconde zou moeten aarzelen.

 

In Butterfly’s hoofd aarzelden volwassenen nooit. Maar dan niet omdat ze impulsief waren, zoals Butterfly was en dikwijls genoeg genoemd werd, gewoon omdat ze alles al eens gezien hadden en ze daarom niet gemakkelijk overrompeld werden.

 

Butterfly had een heel aantal leuke verrassingen voor de boeg.

 

Te beginnen met: op zeventien bereik je die staat niet op wonderbaarlijke staat van ervaring niet.

 

Ze giechelde, deels opgewonden, deels nerveus. ‘Oké, waarom niet! Als we toch bezig zijn.’ Ze keek even van Agatha naar Fanny, probeerde op magische wijze te ontdekken wie van de twee het best zou weten waar ze precies die drank zouden kunnen stelen. Ja, wat, ze waren geen van allen heel ervaren in het concept van drank stelen (tenzij Butterfly stiekem uit allerlei avonturen gelaten werd, maar als dat het geval was, zou ze er best wel dramatisch over doen en alle banden doorbreken, want hoezo werd ze niet uitgenodigd – alhoewel het dan wel weer zo zou zijn dat ze na twee weken compleet vergeten was wat ze ook alweer gedaan hadden en ze mee naar de stad zou vragen), dus ze moest gokken. ‘Waar denk je dat we drank kunnen stelen?’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oké, dus, sigaretten roken was al één ding en iets waar Agatha niet zo dol op was geweest in alle eerlijkheid, maar gingen ze nu echt ook drank stelen? Dat was wel heel erg tegen de regels aanbotsen, en dat deden brave meisjes zoals Agatha Moore niet, ook al hadden regels op zich ook nooit wat voor haar gedaan. "Ik weet het niet, hoor," aarzelde ze, want ja, ze wilde heel graag dat Butterfly en Fanny haar mochten, maar dit was... zo'n grote stap! "Wat als we betrapt worden?" Ze had, tijdens dit topic, nog niet eens de avondklok doorbroken! 

 

Om zichzelf een houding te geven nam ze nog maar een trekje van haar sigaret, terwijl ze een beetje van Butterfly naar Fanny keek. "Maar ehm... als jullie het echt willen doen, doe ik wel mee!" Want ja, ze ging echt niet de enige zijn die niet mee zou doen. "De leraren hebben wel drank? Maar dan moeten we inbreken in de lerarenkamer of in een kantoortje..." En dat was... een heel slecht idee.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Fanny wilde wel heel graag opgroeien. Zo snel mogelijk, want als de wereld haar niet meer als een kind zou zien zou alles beter worden. En daarbij hoorde dingen als drank, sigaretten, risico’s nemen. (Natuurlijk hoorden er ook andere dingen bij zoals verantwoordelijk zijn, dat soort stom gedoe. Maar daar stond ze in haar race naar de eindstreep gewoon niet lang genoeg bij stil) (Er gebeurde niks als je stil stond, Fanny haatte stilte, stil zijn, stil staan, zwijgend toestemmen, haatte, haatte, haatte het)

 

Scott Evergreen drink veel niet?”, ze leunde gemakkelijk tegen de kas aan, “zijn kantoortje is vast niet ver, kruidkunde docent enzo, wie weet ligt er zelf iets in de kas”, en ze beukte even hard met haar elleboog tegen deze kas.  

 

Waarom wist ze niet eens. Was niet alsof een fles drank ineens zou roepen van ‘hier ben ik hoor’. Ze hield gewoon van geluid maken.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Butterfly wist nauwelijks of ze dit echt wilde doen, deed dingen uit een impuls waar ze amper een gedachte of twee aan wijdde. Was dat echt iets willen? Of was dat ergens opkomen, het wel tof vinden en er dan mee aan de slag gaan? Waar lag het verschil? Was er een verschil? Moest het uitmaken? Nee, besloot ze alvast, in zoverre ze hierover echt had nagedacht, en met dat alweer achter de rug keek ze in de richting van Scott Evergreens kantoor.

 

‘Ja, dat kan wel!’ Ze dacht even na. ‘Ik denk eerder in zijn kantoor dan in één van de kassen, dus laten we daar proberen in te breken.’ Goh. Inbreken. Klonk allemaal best agressief. ‘Hebben jullie eigenlijk ooit eerder ergens ingebroken?’ Zij niet, namelijk.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Agatha ging in alle eerlijkheid liever de kassen doorzoeken dan inbreken in een kantoortje, het klonk namelijk allemaal een stuk onschuldiger om een beetje in een kas op zoek te gaan naar wat te drinken dan echt specifiek ergens in te breken, maar ja, Fanny en Butterfly keken zo enthousiast en Agatha was ook maar vijftien jaar oud en dus enigszins gevoelig voor peer pressure. "Nee, nooit," gaf ze toe aan Butterfly. "Ik vind het ook best eng..." Ze wilde wel drinken, maar niet zo graag.

 

"We moeten wel eerst zeker weten dat hij niet in zijn kantoortje is, natuurlijk..." Ze beet op haar lip. "Misschien moeten we een steentje tegen het raam aan gooien? Kijken of hij komt kijken?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zij  vond het niet eng. Misschien omdat ze Klassenoudste was en die machtspositie haar een gevoel van veiligheid gaf, ze was misschien niet de beste Klassenoudste die rondliep maar toch die badge gaf je een soort schild tegen strafwerk zo nu en dan. Misschien omdat ze niet bang wilde zijn en het een stuk makkelijker was om niet bang te zijn als de rest dat wel was, want dan waren anderen bang en niet zij en dat voelde gewoon.. beter. Ze wist het niet precies, het was niet dat ze het fijn vond dat Agatha bang was maar ze was blij dat zij niet die persoon was om dat uit te spreken.

 

Want zij was stoer en ze durfde alles!!!

 

Oh dat is best een goed idee!”, riep ze veel te luid voor dit stiekeme gedoe. Fanny werd nou eenmaal luider hoe enthousiaster ze werd. “Weet je zeker dat je nog nooit ingebroken hebt Agatha? Je klinkt best ervaren”, en ze giechelde even om zichzelf voor ze een steen pakte om tegen de kas aan te gooien.

 

En horen jullie iemand komen!!?

 

Ze wilde best nog een steen gooien anders dit was wel leuk.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Butterfly giechelde. Agatha, de ervaren inbreker. Het zou nog wat zijn. Nee, ze vond Agatha geweldig, echt, ze was lief en slim en stoutmoediger dan dat verlegen snoetje op het eerste gezicht zou doen uitschijnen, maar de volgende Robin Hood zag ze haar nu nog niet meteen zijn. Was oké, hoor. Niet iedereen hoefde zo te zijn. Er waren altijd nog Fanny’s om met stenen te smijten en er waren Butterfly’s om om zich heen te kijken en goed te luisteren of ze iemand hoorde.

 

Het antwoord was ja trouwens. Dat liet ze blijken door enigszins gealarmeerd naar haar vriendinnen te kijken en dringend te fluisteren dat er iemand was en haar squad snel achter één of andere struik in de buurt (ja, weet ik het, ze staan buiten, er is er vast één) te duwen.

 

Al deed dat eigenlijk niet zoveel. Ze kregen namelijk alsnog een deels nieuwsgierige, deels waarschuwende stem te horen. ‘Wat gebeurt hier?’

 

Niets, leerkracht wiens identiteit ik nu geen zin heb om te bepalen, echt waar.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ietwat geschrokken keek Agatha Fanny aan, want ze wilde echt niet overkomen als een ervaren inbreker, hoor! "Nee, nee, echt niet," protesteerde ze snel, maar zachtjes, in ieder geval een heel stuk zachter dan Fanny. Ze zuchtte, want ze was dol op haar vriendinnen, hoor, maar ze waren echt moordlustig jegens haar zenuwen. Waarom moesten ze nou weer gaan inbreken?!

 

En betrapt worden?!

 

Agatha sloeg geschrokken haar hand voor haar mond en draaide zich schuldig om, naar professor Astoria, omdat ik die makkelijk kan godmodden, dus ha. "Oh hallo, professor Astoria," glimlachte ze verlegen. "We zijn niets bijzonders aan het doen, hoor!"

 

Professor Astoria trok haar wenkbrauwen op en richtte in plaats daarvan haar blik strak op Fanny. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×