Jump to content
Richard Ingram

[1836/1837] Valentijn: u float my boat bby

Recommended Posts

14 februari 1837

 

Richard zou niet weten wie hiervoor verantwoordelijk was, maar eerlijk gezegd kon het hem niet echt schelen ook, even pragmatisch als altijd, in de aanname dat Zweinstein nu eenmaal Zweinstein was en dat het beste wat je kon doen simpelweg jezelf zo snel mogelijk aan de nieuwe omstandigheden aanpassen was. In dit geval een hele hoop water, een stel bootjes en de halfslachtige uitleg van Laurelle Ryder dat samen in een bootje doorheen heel Zweinstein varen ontzettend romantisch was en dat ze maar dicht bij elkaar moesten gaan zitten als ze sneller wilden gaan dan de keurig geachte snelheid. Hij wilde wedden dat dit het plan niet geweest was, maar hé, hij had geen bewijs.

 

Zou hij eens moeten proberen, aantonen dat een gemiddeld vaag idee van de Zweinsteinse hogeren in rang over het algemeen improvisatie na een stel accidentjes achtereen was.

 

Jongens, hij was de detective van Zweinstein in spe. Sherlock Holmes, wie?

 

Kijk, dat is grappig omdat Sherlock Holmes in 1837 nog niet bestaat. Nu moet je lachen, s.v.p.

 

Maar een carrière als detective voor zichzelf dagdromen kon niet eeuwig blijven duren en toen werd hij alweer naar een bootje gedirigeerd met een Andere Persoon en de gekirde uitspraak van Ryder dat ze braaf handjes moesten vasthouden en dat ze haar vooral moesten uitnodigen voor het toekomstig huwelijk (haaaaaa, net alsof hij op het moment echt het gevoel had dat hij daar iets over te zeggen had) en na een geïrriteerde blik op zijn lerares geschiedenis richtte hij zich maar op zijn bootgenoot van vandaag.

 

‘Waar moet jij naartoe?’ informeerde hij, terwijl hij nieuwsgieriger dan hij in Ryders buurt wilde toegeven iets dichterbij ging zitten en de snelheid inderdaad voelde versnellen. En daarna ging hij weer wat uit de buurt, puur om te merken hoe de boot trager en trager ging en toen ging alles weer heel snel, want hij kieperde uit de boot.

 

Kijk, Richard, op een gegeven moment moet je oppassen.

 

OOC: ZW Valentijn! Heel Zweinstein is ~overspoeld~ wegens ~redenen~ en nu moet iedereen zich verplaatsen met bootjes die sneller gaan hoe dichter je bij elkander in de buurt zit. Je kan er heel goed uitvallen, zoals Richard zonet heeft gedemonstreerd en als iemand behoefte heeft aan irritante opmerkingen over de Koppeltjes™, Laurelle will happily provide them <3 hmu

 

Het is niet haar fout trouwens!!!!! She’d never do anything wrong nuh-uh, blame someone else

Share this post


Link to post
Share on other sites

Als de hel een plaats op aarde was, dan was het waarschijnlijk Zweinstijn op dit moment.  Nee, waarschijnlijk was de hel een aangenamere plaats dan hier in een bootje tegenover een onbekende jongen. Hoe kwam het toch dat ze altijd in dit soort situaties verzeild raakte? Ze had slechts naar de leerlingenkamer willen gaan, sinds wanneer moest dat in bootjes? Sinds wanneer stond de gehele begane grond onder water? 

 

De jongen stelde haar een vraag waar ze niet meteen op antwoordde. Zeker niet omdat ze een interne paniekaanval kreeg doordat hij zich naar haar toe bewoog. Dit bootje had slechts een bepaalde omvang, ze kon niet blijven naar achter bewegen. Zwemmen was misschien nog haar beste optie, maar ze dacht net een glimp van het meermonster op te hebben gevangen, dus die optie had ze ook geschrapt. 

 

De jongen leek haar verafschuwende blik dan toch te begrijpen en nam afstand. Zoveel afstand dat hij in het water belandde. Arabella tuurde over de rand van de boot. "Ik moet naar de Griffoendor leerlingenkamer" zei ze, niet dat dat nu nog veel uitmaakte voor hem, want ze zou hem gewoon in het water laten liggen. Hij kon vast zwemmen en een ander bootje zou hem wel oppikken. Het enige nadeel, hun boot stond stil. Er waren geen roeispanen en niets werkte om het ding in gang te krijgen. Het zag er naar uit dat hij haar enige mogelijkheid was om aan deze marteling te ontsnappen. Daarom stak ze haar hand uit om hem terug te boot uit te trekken. 

 

"Ok we kunnen dit op twee manieren doen, heel langzaam of korte pijn en eerlijk gezegd ben ik meer een fan van die laatste optie." Ze opende haar armen en draaide haar hoofd weg. Hij zou vast wel doorhebben dat dit betekende dat ze hem wilde omhelzen. Wel niet willen, moest, hopelijk zou er bij haar aankomst een teiltje klaarstaan want zoveel fysiek contact kon haar maag niet aan. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh ja, Phoenix vond dit fantastisch. Het was helemaal niet één of andere grootste nachtmerrie om vast te komen te zitten in een bootje met iemand die je nauwelijks kende (nu moest Phoenix toegeven dat hij zo ongeveer niemand goed kende, inclusief zichzelf) en die je vervolgens moest aanraken om ergens te komen. Wie had dat bedacht? En waarom?

 

Oh ja, professor Laurelle Ryder en het waarom was vast omdat ze het leuk vond om mensen te MARTELEN. Hij had al eerder aanvaringen gehad met professor Ryder, zoals die ene keer dat hij bijna verdronk in een les over Egyptische graftombes, dus hij was niet Laurelle's grootste fan. 

 

"Ehm," zei hij ongemakkelijk tegen de persoon met wie hij in één bootje gedwongen was, "handen vasthouden dan maar?"

 

Nee, Phoenix, eerst moet je bepalen waar je heen gaat. 

 


 

Hij praat tegen @Penelope Rhydderch <3

Edited by Phoenix Waterford

Share this post


Link to post
Share on other sites

…Korte pijn? Hé! Zo erg was hij echt niet. Enigszins beledigd keek hij naar het kind met wie hij zich zou moeten verplaatsen, maar daarna omhelsde hij haar maar net zo goed, want a. dan was ze sneller weg en b. hij hield stiekem wel van wat snelheid bij zijn verplaatsen. Alles traag doen was leuk, oprecht, maar ook zo traag. Snap je. En in dit geval was “traag” teveel moeite – plus, hij moest vast iets terugdoen voor het hem uit het water vissen, want op zich was dat wel vriendelijk geweest.

 

En dus gingen ze maar snel. Heel snel trouwens, sneller dan hij verwacht had, waardoor hij haar iets steviger moest vastpakken - @arabella, vermoord hem niet alsjeblieft, hij moet nog gechanteerd worden, thanks – om zijn grip niet te verliezen en eerlijk gezegd had hij nog altijd geen idee waar ze nu precies naartoe moesten, want dat had hij niet gehoord door zijn plons in het water. Heel handig.

 

Wat overigens precies de reden was dat de boot ook maar een willekeurige richting opging, onder het motto van een romantische boottocht, maar hé, dat had Richard niet door. Richard had niet verbazingwekkend veel door.

 

‘Dus eh, ik heet Richard, aangenaam,’ stelde hij zichzelf maar voor aan het meisje dat hem niet wilde aankijken. Beleefd zijn en zo.

 

Also, @gianna, Phoenix is rude, Laurelle heeft geweldige initiatieven </3 fuck u

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hawk had niet het gevoel dat professor Ryder hem graag wilde koppelen, ze keek hem in ieder geval niet aan zoals iedereen hem aan zou moeten kijken (100% aanbidding en 10% opwinding, behalve als het jongens waren want dan ew no homo, en hoezo 110% is teveel), maar hij schoof gewoon zonder verder op haar te letten in een bootje bij het leukste meisje dat hij kon vinden, oftewel het eerste meisje in een vrij bootje.

 

"Hallo," grijnsde hij charmant naar haar. En hij knipoogde ook nog even. "Ben je al nat of heb je mijn borstspieren nog nooit gezien?"

 

I AM SO SORRY.

 


 

Hij heeft @Elise Stonetree aangesproken <3 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was ook Penn’s grootste droom om zich voort te moeten bewegen door middel van bootjes die het op de één of andere manier vereisten om zo dicht mogelijk bij elkaar in de buurt te zitten! Of uh- niet? Misschien. Oké, om eerlijk te zijn interesseerde het Penn bijzonder weinig. Het bijzonder specifieke boot-gedeelte in ieder geval. De rest vond ze zelfs best interessant. Daarom keek Penn ook verwonderd om zich heen, terwijl ze in één van de bootjes hupte en vervolgens haar best moest doen om niet zichzelf en de persoon naast haar meteen weer uit het bootje te kieperen. Iets te enthousiast was wel vaker een understatement in Penn’s geval.

 

Hoe dan ook, Penn was redelijk onder de indruk van de huidige staat waarin Zweinstein verkeerde en lette daarom niet één, twee, drie op de persoon die naast haar had plaatsgenomen. Wat uh-, misschien vervelend kon zijn, gezien het feit dat de meeste mensen die in de bootjes plaatsnamen toch ergens proberen te geraken en wel, dat ging lastig als je gedwongen partner niet oplette. Oeps? Tsja, Penn zelf had er niet zo heel veel last van.

 

Ze keek daarom ook enigszins verbaasd op, toen ze door de desbetreffende persoon aangesproken werd. Wat uh-, niet heel gek was, maar ze was even afgeleid geweest. Oké? Dus de snapte de eerste paar seconden ook niet precies waarom hij vroeg om haar hand vast te houden. Totdat ze zich ineens weer herinnerde dat de bootjes elkaars nabijheid nodig hadden om te bewegen. “Oh, tuurlijk,” zei ze daarom vervolgens, waarna ze zonder blikken of blozen haar vingers met die van hem verstrengelde. Ze grijnsde even kort, voordat ze zich weer over de rand van hun bootje heen boog en bedachtzaam naar het water keek. Hun bootje kroop ondertussen, zonder bestemming, langzaam vooruit.

 

“Denk je niet dat het sneller zou zijn om te zwemmen?” opperde Penn toen, terwijl ze nog iets verder boog en het bootje daarbij gevaarlijk aan het wiebelen bracht.

Edited by Penelope Rhydderch

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hadewich had heel erg zin in om valentijn te vieren. Ze had gehoord dat alle leerlingen met een boot varen door heel Zweinstein en dat vond ze een beetje raar, want ze had nooit gezien dat Zweinstein onderwater zat of zo. Er kwam heel bootjes langs, maar ze kon niet kiezen in welke bootje ze wil zitten. De meeste bootjes zaten al vol dus ze nam de zesde bootje waar al iemand in zat.

 

'Hallo' glimlachte breed naar degene die naast haar zat. 'Leuk dat we aan elkaar zijn gekoppeld of niet? Welke afdeling kom je vandaan? Dit is ene laatste jaar van mijn op Zweinstein als het goed is. Ik weet nog niet wat ik hierna wil doen.' zei ze tegen degene die naast haar zat

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eigenlijk had Harold gehoopt dat Valor op zou dagen zodat ze samen een bootje konden delen, want hallo, wie wilde er nou niet als piraten rondvaren in Zweinstein, maar hij had Valor helemaal nergens gezien en dus klaagde hij maar niet toen er een ouderejaars die hij nooit had gesproken bij hem kwam zitten. "Griffoendor!" zei hij vrolijk, op haar vraag waar hij vandaan kwam, en hij liet de rode badge op zijn gewaad zien. "Jij zit niet in Griffoendor, toch?" Wauw, ze was al zesdejaars. Ouderejaars verbaasden Harold bijna nog meer dan kinderen van zijn leeftijd, want hij was tenminste zelf van zijn leeftijd en voor de rest was iedereen die hij echt goed kende al volwassen. "Schouwer zijn is leuk!"

 

@Hadewich Stone-Wayne

Share this post


Link to post
Share on other sites

Goh, ja, en toen hielden ze plotseling handen vast. Phoenix wierp een blik naar beneden, ongemakkelijk, want hij bedacht zich net dat dit misschien wel eens de eerste keer was dat hij iemands hand vast hield. Oh ja, misschien eens van zijn kinderjuf toen hij jonger was, maar nooit met iemand van zijn eigen leeftijd. Iets over... nou ja, fysiek contact en dat het eng was en zo.

 

Op dit moment heel wat minder eng toen ze BIJNA OVER DE RAND VAN DE BOOT GING HANGEN. "Hey, nee, wacht!" riep Phoenix geschrokken uit en hij trok direct zijn hand uit de hare zodat het bootje met een schok stil bleef staan en er een ander bootje op hen botste. 

 

Ik vind het ergens stom om de post hier te eindigen, maar dan kan Nina beslissen of ze Penn in het water wilt laten vallen of niet <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was valentijnsdag en Elise was chagrijnig. Niet alleen maar omdat het valentijnsdag was, maar ook omdat iemand het een goed idee vond om de hele onderverdieping vol te laten lopen met water en om mensen zo te gaan koppelen met bootjes. Als Elise ergens geen zin in had, was het om gekoppeld te worden aan iemand die het heel speciaal vond om dicht bij een meisje te gaan zitten. Dus ze was niet helemaal in de zevende hemel toen er een mannelijke Dickson in haar boot verscheen. Ze had gehoopt dat de boot zonder een tweede persoon weg zou gaan varen, want dan kon ze gewoon haar gang gaan, zonder dat er een vervelend persoon erin zou gaan stappen. 

 

Maar nee hoor. Natuurlijk moest Hawk Dickson er zijn. En ze had het nog getolereerd als hij zijn mond had gehouden. Alleen dan nog. Want ze was chagrijnig en had geen zin in bullshit. "Ik heb geen interesse in je sneue borstspieren en als je zo doorgaat ben jij degene die nat bent," waarschuwde ze hem alvast. Niet dat Hawk daar waarschijnlijk naar zou luisteren. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eerste post met dit karakter! Dus het is nog een béétje inkomen...
Nu nog in haar eentje in een bootje

---------------------------

 

Door Laurelle was Sara in een bootje gedirigeerd. Ze zat niet samen met haar tweelingzus en waar die was gebleven, kon Sara op het moment ook niet zo snel zien. Het was lastig om niet samen te zijn met haar zus, maar tegelijkertijd was dat misschien wel beter. Sara wilde niet de hele tijd meer alles met haar zuster delen. Ze wilde graag meer voor zichzelf, voor haar eigen persoontje. Ze wilde meer een eigen persoon zijn, met meer eigen vrienden. Gewoon, zodat mensen Sara zouden zien voor wie Sara was en niet omdat ze perse een duo was met Phoebe.

 

Maar dan moest er wel iemand komen... Voor nu zat ze nog heel erg alleen in het bootje en dat was natuurlijk niet de bedoeling. Stel je voor dat niemand bij haar wilde zitten en dat het leek dat dus niemand uit zichzelf bij haar wilde zitten? Dan leek ze straks heen onpopulair! Dat mocht niet gebeuren. En dus wuifde ze heel uitbundig naar de eerste persoon, waar nu haar oog op viel. Als andere mensen zouden denken dat ze de ander kende en misschien wel bevriend mee was, dan was dat weer mooi meegenomen. Fingers crossed dat dit nu geen grote faal werd en dat ze gedist en genegeerd werd.

 

@Wie maar wilt...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Misschien had Penn er rekening mee moeten houden, dat puur omdat Phoenix haar hand momenteel nog vasthield, dat niet inhield dat hij haar hand ook vast zou blíjven houden. Zeker niet als ze tegelijkertijd opperde of het misschien niet sneller zou zijn om te zwemmen. Dat kon immers bepaalde indrukken wekken en wel, dat kon ervoor zorgen dat hij haar hand dus zou loslaten. Misschien had ze daar rekening mee moeten houden vóórdat ze zich weer over de rand van hun gedeelde bootje had gebogen. Tsja, misschien, maar dat had ze dus niet. Dus, toen Phoenix haar hand losliet en ze plotseling tot stilstand kwamen, had Penn er weinig meer voor nodig om haar balans te verliezen. Behalve dat ene bootje dat vervolgens op dat van hun botste.

 

Penn belandde met een onelegante plons in het water, om vervolgens proestend weer boven te komen. “Burt,” riep ze vervolgens uit, waarna ze haar handen in haar gewaad stak en een gitzwarte hagedis tussen de doorweekte stofrimpels vandaan viste. Ze hield de hagedis met één hand boven haar hoofd, terwijl ze andere gebruikte om zichzelf terug naar hun boot te pedellen, waar ze de hagedis op haar eerdere plaats in de boot neerzette. “Burt is geen waterhagedis,” declareerde ze vervolgens simpel, waarna ze zichzelf op haar rug langs de zijkant van de boot liet dobberen. “Zo slecht is dit niet,” verklaarde ze toen, om vervolgens toch weer overeind te komen en zichzelf aan de zijkant van de boot op te hijsen.

 

“Al wilde ik niet werkelijk voorstellen om te gaan zwemmen,” voegde ze er met een grijns aan toe, terwijl ze Phoenix met glinsterende ogen aankeek. Ze trok zichzelf verder over de rand van de boot, die hierbij opnieuw gevaarlijk wiebelde, voordat ze zichzelf met een natte plof op de bodem van hun boot liet vallen. “Maar goed, je moest waarschijnlijk ergens heen? Lead the way!” zei te toen, terwijl ze haar armen naar boven uitstrekte en vervolgens opnieuw grijnsde. “Tenzij je niet meer met mij in dezelfde boot durft, natuurlijk.” Niet dat Phoenix veel keuze had, maar goed.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Sneue borstspieren?! Hawk wierp een verontwaardigde blik naar beneden, naar zijn trui. Niet dat je daar iets aan kon zien, want nogmaals, het was een trui, maar hij vond dat je er heus wel door kon zien dat hij geen bierbuik had, of zoiets dergelijks! Nee, helemaal geen buikje, zelfs, en keiharde buikspieren. Wat Elise blijkbaar niet wist, of überhaupt verwachtte, en daar moest hij dus maar wat aan gaan doen. "Ik heb helemaal geen sneue borstspieren," klaagde hij en hij greep haar hand vast en stak die zo onder zijn trui.

 

"Kijk, voel maar!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Er gebeurde heel veel tegelijkertijd. Of eigenlijk gebeurde er maar één ding, maar daarvan schoot Phoenix al zo in paniek dat hij het vreselijk vond, want het ene moment zat Penelope nog bij hem in de boot, het volgende moment viel ze in het water en had ze blijkbaar een hagedis die bijna verdronken was. Phoenix deed wat nutteloze bewegingen in de boot, want hij had geen enkel idee wat hij moest doen. Nee, Phoenix was geen held, wat was eerder Maxwell die daar goed in was want die had hem ooit nog eens uit het meer gered, en Phoenix kon niet eens een meisje redden in een gang.

 

"Gaat het?" vroeg hij enigszins nutteloos, terwijl hij een blik wierp op haar en de hagedis. "Moeten we naar de ziekenzaal? Of eh... naar professor Foulkes-Davenport om hem te laten kijken naar ... Burt heet ie?" Arme Burt... 

 

"Sorry... het was niet mijn bedoeling dat je in het water zou vallen..." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Toen Elise zei dat ze zijn borstspieren niet wilde zien, bedoelde ze dat Hawk zijn mond moest gaan houden. Niet om ongevraagd haar hand te pakken en onder zijn shirt te gaan steken. Ze was helemaal uit het veld geslagen door zijn actie en ze voelde hoe haar gezicht rood werd. Niet van zijn borstspieren natuurlijk, want nee, die probeerde ze nog steeds te vermijden. Nee, ze werd rood van paniek en stress en ze wilde dat Hawk haar meteen losliet en wegging uit het bootje, want, nee. Gewoon. Nee. Weg met zijn borstpieren en ieuw nee.

 

"Laat me los," zei Elise, terwijl ze zo intimiderend mogelijk probeerde te klinken. Wat niet echt werkte. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zijn armen zaten nog maar net om haar heen of ze realiseerde zich dat dit haar slechtste idee ooit was. Ze kneep haar ogen dicht, perste haar lippen samen, alsof ze een pleister van een wonde wilde trekken. In plaats van hen naar de juiste bestemming te brengen, draaide hun boot door en schoot een willekeurige kant op. Arabella duwde haar lotgenoot van zich af en nam zoveel afstand als mogelijk was. Ze voelde zich ziek en wist niet zeker of het door de knuffel of door de hoge snelheid kwam, waarschijnlijk een combinatie van beide. Richard, vond dit het geschikte moment om zichzelf voor te stellen. 

 

"Wel Richard zelf vind ik deze hele situatie niet bepaald aangenaam. Het ligt niet...ok jawel het ligt deels aan jou, voor een groot deel. Zou je misschien gewoon even niets kunnen zeggen, dan probeer ik een manier te bedenken om hier weg te raken, zonder bij elkaar in de buurt te moeten komen."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Richard was eigenlijk totaal niet gewend aan mensen zoals Arabella. Mensen die zo… sterk tegen hem gekant waren – hij was onverschilligheid gewend, afwijzing, zo nu en dan, (a.k.a. Aviana vond hem niet geweldig en op zich moest dat, was dat volledig volgens plan, maar nog altijd niet naar wens), de blik in de ogen die duidelijk maakte dat men liever ergens anders zou zijn, maar dit was nog net een iets ander niveau. En… wauw. Hij hoefde het niet de hele tijd.

 

‘Sorry?’ sputterde hij, al deed hij wel wat ze van hem vroeg. Nu ja. Deels. ‘Als jij nu gewoon duidelijk was over waar je naartoe wil, kan ik je ernaartoe brengen en iemand anders zoeken, maar jij moest zo per se vaag doen.’ Of, eh, hij moest zo per se in het water vallen en had het bijgevolg niet gehoord, maar alsnog. ‘Als ik je niet aansta, mag je van mij iemand anders zoeken, hoor.’ Hij keek een beetje uit over de rest hier. ‘Ik houd je niet tegen!’

 

De boot wel. Op zich. Maar dat boeide hem toch niet?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nou, kom op, waarom voelde ze niet eens? Met een zucht liet Hawk haar hand los, want hij voelde zich niet in de mood om haar tot dingen te gaan dwingen. Hoera, Hawk voelt zich eens een keer ergens niet in de mood voor. "Je weet niet wat je mist," zei hij maar, terwijl hij met zijn ogen rolde. "Ik heb de beste buikspieren van heel Zweinstein." Hij wees willekeurig naar een jongen in de boot achter hen. "Hij daar? Kan nog niet eens een grassprietje optillen."

 

Vanuit de boot klonk een protest, maar Hawk draaide zich alweer naar Elise. "Maar ja, als jij liever geen smaak wilt hebben..." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ja, maar ik ben niet geïnteresseerd in buikspieren," zei ze kattig naar hem. "Ik ben ook niet geïnteresseerd in mannen en ik ben al helemaal niet geïnteresseerd in jou." Duidelijk? Voor Elise was het al duidelijk. Met bijna iedere jongen had ze ruzie en ze zag gewoon niet echt wat er bijzonder was aan jongens. Waar was ze dan wel geïntereseerd in? Dat leek haar ook wel duidelijk, want duh, vrouwen. Margaux mag weer haar lijstje bijwerken want whooh ik heb besloten dat Elise lesbisch is. "Ik heb liever geen smaak dan dat jij mijn smaak zou zijn," voegde ze nog toe. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Welk deel van de woorden 'even niets zeggen' was niet tot hem doorgedrongen. Als hij zo nodig commentaar wilde leveren, dat hij dat dan deed wanneer ze zich op het droge bevonden en niet in deze uitzichtloze situatie. "Vaag? Vaag?! Weet je wat echt vaag is, ronddobberen in het midden van de grote zaal, met een wildvreemde jongen die ik bij nader inzien niet terug de boog in had moeten trekken." Veel meer woorden ging ze er niet aan vuil maken, daarbij kwam hij eindelijk aanzetten met een goede suggestie. "Hey, hey wilt iemand wisselen of gewoon Richard meenemen. Ik hoef hem niet meer, waarschijnlijk heeft hij goede kwaliteiten." Niet dat ze van die kwaliteiten al veel gemerkt had. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoticons maximum are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×