Jump to content
Julienne Haysward

[1836/1837] Quicksand

Recommended Posts

Wow.

 

Het gebeurde wel vaker dat Liam over de grens heen ging van wat je kon maken om te zeggen, maar eigenlijk gebeurde het nooit echt dat iemand daar zo om uit haar plaat ging. Hij trok zijn wenkbrauwen op en schudde zijn hoofd afkeurend.

“Meisje, wind je toch niet zo op.” Hij klakte met zijn tong. “Het was een grapje en zo’n rood hoofd zorgt echt dat je er zeer oncharmant uitziet.” Hij slaakte een zucht. “En zo ziet iedereen dat je geen gegoede afkomst hebt. Schaam je je daar niet voor?” Of nee, dat was stom van hem. “Ach, natuurlijk, een gevoel voor schaamte is bij jou natuurlijk nooit ontwikkeld.” Dat dit familie van hem was, hè, onvoorstelbaar.

 

“Nou, kalmeer, anders sta je voor paal in deze winkel.” En hij daarmee ook en dat was zonde, want het was toch wel één van zijn meest favoriete winkels.

 

Niet dat het daarmee klaar was.

 

“Overigens accepteer ik het absoluut niet dat je zo’n toon tegen me aanslaat. Dat is álle perken van gepast te buiten. Ik zorg nog wel zó goed voor je. Ik bied je meer dan je ooit van zou kunnen dromen. En dit is mijn dank? Je moet je schamen, diep schamen.” Hij sommeerde de mantels terug in zijn hand en bekeek de schade die de mantels hadden opgelopen. “Kijk nou wat je hebt gedaan. Wat respectloos. Ga je excuses aanbieden aan he twinkelpersoneel. En aan mij. En alle schade die dit heeft opgeleverd, ga je zelf afbetalen.” Hij schudde zijn hoofd. “Wat treurig, zo jong, en nu al in de schulden.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Natuurlijk had Julienne schaamte ontwikkeld, maar het antwoord (dat ze zich voor hem schaamde met zijn arrogante gedrag) zou hem vast niet bevallen, dus deed Julienne een poging om haar tanden bitter op elkaar te houden en het niet naar hem te spugen, want ergens had Julienne ook wel in de gaten dat ze misschien een heel klein beetje te ver was gegaan. Niet naar haar maatstaven, maar naar de zijne, en als hij er iets over tegen haar moeder zou zeggen, zou Julienne toch net gestraft worden en aah wat had ze hier een hekel aan. Dit was ZO oneerlijk!

 

"Ik heb er niet om gevraagd," mompelde ze, terwijl ze haar ogen naar beneden sloeg, want nee, zij had er niet om gevraagd, maar haar moeder wel en ze wist niet of Liam dat verschil door had en het hem wat kon schelen ook. "Ik hoef dit allemaal niet, van mij mag je me naar huis sturen." Maar ugh, als ze bij haar moeder aankwam... Dus Julienne pakte de mantel aan van Liam, nog steeds zonder hem in de ogen te kijken en liep naar het winkelpersoneel toe. "Het spijt me van de schade," ratelde ze snel door, om het zo snel mogelijk achter de rug te hebben. "Ik had niet met de mantels moeten gooien, vergeef me alstublieft, ik zal alle schade terugbetalen."

 

Maar hoe ze dat ooit ging doen, ze had geen idee. 

 

"Is dat goed?" vroeg ze aan Liam. En ze kon het, heel dom, niet laten om er spottend aan toe te voegen, "Of moet ik ook op mijn knieën zakken?" 

 

Oh Julienne... 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, ze had er heel zeker om gevraagd. Misschien niet woordelijk, maar met haar gedrag had ze om alles gevraagd wat er nu gebeurde. En om die mantels had ze gevraagd door de nadruk  te leggen op dat ze ergens een gemeenschappelijke voorouder hadden. Dus ja, ze had er echt wel om gevraagd. En haar moeder leek het allemaal een uitstekend idee te vinden en vonden dochters niet altijd hetzelfde als dat hun moeder vond? April niet, maar April was speciaal en beter dan hun moeder. Dus die telde niet en mocht maar mooi fungeren als de uitzondering die de regel bevestigde. 

 

"Nou, dat je het voorstelt, geeft al aan dat je zelf wel weet wat het beste is, niet? Juliette?"

En met een opgetrokken wenkbrauw, sloeg hij de armen over elkaar. Eens zien wat ze nu zou doen. Zou ze gaan smeken? Op haar knietjes? 

 

Het personeel van de winkel nam ondertussen de schade op en maakte toen een contract voor het meisje op. Dat ze de winkel vijftig galjoenen verschuldigd was. En of ze dat dan wel even in de komende vijf jaar wilde afbetalen, omdat ze haar anders aan zouden geven bij de Schouwers voor vandalisme en koopwaarbederf. Liam klakte met zijn tong, want hij wist vrij zeker dat Julie dit nooit zou kunnen gaan betalen en zeker niet in deze tijdspanne. Eens zien wat ze zou bedenken om het op te lossen. Zou ze zich nu nederig naar hem opstellen? Bedelen om zijn hulp? Wat zou ze daar voor over hebben?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Julienne eh... dook niet op haar knieën. Niet in het begin, tenminste, want kom op, ze hoefde heus hiervoor niet op haar knieën! Het was een vergissing geweest, wist ze ook heus wel, en ze zou waarschijnlijk een groot geldbedrag kwijt zijn nu. Wat zou het zijn? Een paar sikkels? Misschien een galjoen? Dat deed allemaal pijn, haar moeder zou het haar zeker nooit vergeven, maar ze ging echt niet op haar knieën.

 

Maar toen werd het bedrag haar duidelijk gemaakt. Vijftig galjoenen. Ze trok lijkbleek weg, want vijftig galjoenen was een belachelijk bedrag, dat ze met geen mogelijkheid zou kunnen betalen. Zelfs al zou ze direct met school stoppen en vierentwintig uur per dag werken, vijftig galjoenen kwam neer op tien galjoenen per jaar en niemand, niemand zou haar dat betalen. 

 

"Ik... dat... dat kan ik niet betalen," stamelde ze, terwijl ze zich vastgreep aan de toonbank. Dit kreeg ze nooit, nooit voor elkaar. "Liam," smeekte ze wanhopig, terwijl ze zich naar hem omdraaide. Haar knieën voelden toch al onstabiel aan, dus het was geen moeite voor haar om op haar knieën te zakken. "Help me, alsjeblieft, ik kan dit echt niet betalen." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×