Jump to content
Julienne Haysward

[1836/1837] Quicksand

Recommended Posts

Wow.

 

Het gebeurde wel vaker dat Liam over de grens heen ging van wat je kon maken om te zeggen, maar eigenlijk gebeurde het nooit echt dat iemand daar zo om uit haar plaat ging. Hij trok zijn wenkbrauwen op en schudde zijn hoofd afkeurend.

“Meisje, wind je toch niet zo op.” Hij klakte met zijn tong. “Het was een grapje en zo’n rood hoofd zorgt echt dat je er zeer oncharmant uitziet.” Hij slaakte een zucht. “En zo ziet iedereen dat je geen gegoede afkomst hebt. Schaam je je daar niet voor?” Of nee, dat was stom van hem. “Ach, natuurlijk, een gevoel voor schaamte is bij jou natuurlijk nooit ontwikkeld.” Dat dit familie van hem was, hè, onvoorstelbaar.

 

“Nou, kalmeer, anders sta je voor paal in deze winkel.” En hij daarmee ook en dat was zonde, want het was toch wel één van zijn meest favoriete winkels.

 

Niet dat het daarmee klaar was.

 

“Overigens accepteer ik het absoluut niet dat je zo’n toon tegen me aanslaat. Dat is álle perken van gepast te buiten. Ik zorg nog wel zó goed voor je. Ik bied je meer dan je ooit van zou kunnen dromen. En dit is mijn dank? Je moet je schamen, diep schamen.” Hij sommeerde de mantels terug in zijn hand en bekeek de schade die de mantels hadden opgelopen. “Kijk nou wat je hebt gedaan. Wat respectloos. Ga je excuses aanbieden aan he twinkelpersoneel. En aan mij. En alle schade die dit heeft opgeleverd, ga je zelf afbetalen.” Hij schudde zijn hoofd. “Wat treurig, zo jong, en nu al in de schulden.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Natuurlijk had Julienne schaamte ontwikkeld, maar het antwoord (dat ze zich voor hem schaamde met zijn arrogante gedrag) zou hem vast niet bevallen, dus deed Julienne een poging om haar tanden bitter op elkaar te houden en het niet naar hem te spugen, want ergens had Julienne ook wel in de gaten dat ze misschien een heel klein beetje te ver was gegaan. Niet naar haar maatstaven, maar naar de zijne, en als hij er iets over tegen haar moeder zou zeggen, zou Julienne toch net gestraft worden en aah wat had ze hier een hekel aan. Dit was ZO oneerlijk!

 

"Ik heb er niet om gevraagd," mompelde ze, terwijl ze haar ogen naar beneden sloeg, want nee, zij had er niet om gevraagd, maar haar moeder wel en ze wist niet of Liam dat verschil door had en het hem wat kon schelen ook. "Ik hoef dit allemaal niet, van mij mag je me naar huis sturen." Maar ugh, als ze bij haar moeder aankwam... Dus Julienne pakte de mantel aan van Liam, nog steeds zonder hem in de ogen te kijken en liep naar het winkelpersoneel toe. "Het spijt me van de schade," ratelde ze snel door, om het zo snel mogelijk achter de rug te hebben. "Ik had niet met de mantels moeten gooien, vergeef me alstublieft, ik zal alle schade terugbetalen."

 

Maar hoe ze dat ooit ging doen, ze had geen idee. 

 

"Is dat goed?" vroeg ze aan Liam. En ze kon het, heel dom, niet laten om er spottend aan toe te voegen, "Of moet ik ook op mijn knieën zakken?" 

 

Oh Julienne... 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, ze had er heel zeker om gevraagd. Misschien niet woordelijk, maar met haar gedrag had ze om alles gevraagd wat er nu gebeurde. En om die mantels had ze gevraagd door de nadruk  te leggen op dat ze ergens een gemeenschappelijke voorouder hadden. Dus ja, ze had er echt wel om gevraagd. En haar moeder leek het allemaal een uitstekend idee te vinden en vonden dochters niet altijd hetzelfde als dat hun moeder vond? April niet, maar April was speciaal en beter dan hun moeder. Dus die telde niet en mocht maar mooi fungeren als de uitzondering die de regel bevestigde. 

 

"Nou, dat je het voorstelt, geeft al aan dat je zelf wel weet wat het beste is, niet? Juliette?"

En met een opgetrokken wenkbrauw, sloeg hij de armen over elkaar. Eens zien wat ze nu zou doen. Zou ze gaan smeken? Op haar knietjes? 

 

Het personeel van de winkel nam ondertussen de schade op en maakte toen een contract voor het meisje op. Dat ze de winkel vijftig galjoenen verschuldigd was. En of ze dat dan wel even in de komende vijf jaar wilde afbetalen, omdat ze haar anders aan zouden geven bij de Schouwers voor vandalisme en koopwaarbederf. Liam klakte met zijn tong, want hij wist vrij zeker dat Julie dit nooit zou kunnen gaan betalen en zeker niet in deze tijdspanne. Eens zien wat ze zou bedenken om het op te lossen. Zou ze zich nu nederig naar hem opstellen? Bedelen om zijn hulp? Wat zou ze daar voor over hebben?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Julienne eh... dook niet op haar knieën. Niet in het begin, tenminste, want kom op, ze hoefde heus hiervoor niet op haar knieën! Het was een vergissing geweest, wist ze ook heus wel, en ze zou waarschijnlijk een groot geldbedrag kwijt zijn nu. Wat zou het zijn? Een paar sikkels? Misschien een galjoen? Dat deed allemaal pijn, haar moeder zou het haar zeker nooit vergeven, maar ze ging echt niet op haar knieën.

 

Maar toen werd het bedrag haar duidelijk gemaakt. Vijftig galjoenen. Ze trok lijkbleek weg, want vijftig galjoenen was een belachelijk bedrag, dat ze met geen mogelijkheid zou kunnen betalen. Zelfs al zou ze direct met school stoppen en vierentwintig uur per dag werken, vijftig galjoenen kwam neer op tien galjoenen per jaar en niemand, niemand zou haar dat betalen. 

 

"Ik... dat... dat kan ik niet betalen," stamelde ze, terwijl ze zich vastgreep aan de toonbank. Dit kreeg ze nooit, nooit voor elkaar. "Liam," smeekte ze wanhopig, terwijl ze zich naar hem omdraaide. Haar knieën voelden toch al onstabiel aan, dus het was geen moeite voor haar om op haar knieën te zakken. "Help me, alsjeblieft, ik kan dit echt niet betalen." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het kan misschien als een schok komen, maar ergens had Liam heus wel een hart. Hij moest toegeven dat hij ook niet had verwacht dat de winkel de schade zo hoog in zou schatten. Hoeveel schade kon er nu zijn aan een paar mantels die nog geen minuut op de grond hadden gelegen? Het was niet alsof Juliedinges erop had staan stampen en springen? Toch waren de mantels volgens de winkelbediende nu onverkoopbaar geworden en waren er nog reparatiekosten, personeelskosten, administratiekosten en was het om de emotionele schade die de werknemers nu hadden opgelopen af te kopen en hadden ze ook meteen een bedrag voor zwijggeld ingecalculeerd, want de Hayswards wilden vast niet bekend komen te staan als een stelletje asociale allesvernietigers.

 

En Julienne, bleek weggetrokken, viel voor hem op haar knieën. En ze smeekte hem om te helpen.

 

Dat kleine, goed verstopte, hartje van Liam voelde nu toch een steek van emotie. Hij zuchtte wat geërgerd en gebaarde dat ze op moest staan. "Bij Merlijn, dom kind, zie, dit krijg je nou van je opstandige en ondankbare gedrag. Maar nee, je wilde niet naar me luisteren." Hij bromde en rolde nog eens extra dramatisch met zijn ogen. "Omdat je familie bent, echter, zal ik een goed woordje voor je doen." Ja, Julie mocht haar zegeningen tellen, hoor.

 

Liam stapte op de winkelbedienden af en had een korte doch vurige discussie met het stel. Met geheven hoofd liep hij uiteindelijk naar zijn nichtje terug. "Ik heb je schuld terug weten te brengen naar vijfentwintig galjoen." Hij keek haar scherp aan. Ze moest maar even goed beseffen hoe zeer ze nu bij hem in het krijt stond.

 

"Kom. We gaan naar huis." Zijn huis. "Je hebt mijn hele dag verpest." Snertkind. "Heb je al bedacht hoe je dát goed gaat maken?"

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Vijfentwintig galjoenen was nog steeds een belachelijk bedrag, maar op zijn minst één waar ze een kans voor had om hem af te lossen. Betekende waarschijnlijk wel dat ze moest stoppen met Zweinstein en nooit naar de universiteit zou kunnen... Dat was een gedachte die langzamerhand binnen druppelde en dus had ze eerlijk gezegd weinig aandacht voor Liam. Ze was hem dankbaar ook, op een zieke manier omdat het ook zijn schuld was geweest en hij die schuld helemaal niet wilde accepteren, maar als hij nu niets had gedaan, zou het allemaal veel erger zijn.

 

"Ik weet het niet," gaf ze schoorvoetend toe. Ze hield haar blik wanhopig op de vloer gericht, omdat ze hem niet meer aan kon kijken nu. "Ik weet het allemaal niet." En ze moest toch een beetje huilen, hoor.

 

Ja, hallo, haar hele toekomst was nu vergald, mocht ze daar even om huilen? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Julienne klonk zo verslagen, zo verloren, zo gebroken, dat zelfs Liam het niet over zijn hart kon verkrijgen hier nog een nare opmerking overheen te knallen. Hij haalde diep adem. Normaal kon hij er best goed tegen als mensen huilden, als vrouwen huilden omdat ze niet van hem kregen waar ze zo naar verlangden, maar in dit geval was het toch een beetje lastiger. Zijn nichtje, zijn arme -qua geld, niet qua medelijden- nichtje had zojuist een schuld opgebouwd van 25 galjoen. Dat was een klein fortuin. Dat kon ze nooit betalen en dus had ze toch wel een klein beetje een probleem. 

 

Liam legde een hand op haar rug en duwde haar, niet heel onvriendelijk, voor zich uit de winkel uit. "Als je dit weekend verder goed je best doet en alles doet wat ik vraag of zeg, dan krijg je," hmmm zou een halve of een hele galjoen beloven?, "een halve galjoen. Dit kan je verhogen naar een galjoen als je ook zélf met goede initiatieven komt." Nou, nu had Liam toch wel álles voor haar gedaan wat er in zijn machte lag, niet waar? Er zou nooit iemand kunnen zeggen dat hij niet had geprobeerd het beste voor zijn nichtje te doen. Als ze nu nog ondankbaar zou zijn, dan was ze zelf verrot van binnen. "Je prijst je nu vast gelukkig, mag ook, maar, je bent familie, niet waar."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, Liam, met je 'je moet nu goed je best doen', maar Julienne was daadwerkelijk te verslagen om zelfs nu even boos te worden. In plaats daarvan werd ze nog dankbaar ook, dat hij haar een hele galjoen wilde geven als ze dit weekend verder haar best deed! Het was allemaal vreselijk oneerlijk, want het was dankzij hem geweest dat ze überhaupt deze winkel binnen was gelopen, maar nu kon ze alleen maar de woorden galjoen horen en voelde zich helemaal opgelucht. Het was toch een groot deel van haar schuld. 

 

"Dank je wel," mompelde ze, en ze wierp hem een dankbare glimlach toe. "Wil je dat ik je..." Hmm... wat kon ze allemaal? "Schoenen poets?" stelde ze maar voor, want dat had ze vaker gedaan en dat kon ze best goed ook, hoor! Ze moest de schoenen van haar moeder altijd poetsen, want haar moeder begreep echt niet hoe ze dat moest doen. "En ik kan je huis opruimen?" Kon ze ook heel goed. "Ik kan ook voor je koken!" Dat wat eh... minder, maar goed genoeg om zichzelf en haar moeder in leven te houden. Maar Liam wilde vast een heel moeilijk gerecht... "Beter niet koken," gaf ze toe en verlegen dwong ze even haar blik naar beneden. "Ik kan alleen maar hele saaie gerechten maken en die vind je vast niet lekker." Misschien dat ze het wel kon proberen, maar Liam wilde vast liever uit eten, of zoiets.

Share this post


Link to post
Share on other sites

En zowaar, zowaar, kwam het meisje nu opeens met allemaal ideeën hoe ze hem wel kon dienen en hoe ze het komende weekend wel een goede assistente kon zijn. Hij humde en zuchtte toen een beetje geërgerd. Goed, goed, het was tenslotte zijn nichtje. Hij zou haar wel zo helpen Blijkbaar gedroeg ze zich beter wanneer ze een beetje druk had van bovenaf. Mm. Dat zou nog wel eens handig van pas komen. "Wacht hier," commandeerde hij haar en hij liep terug de winkel binnen naar het personeel. Na een korte discussie en het trekken van zijn beurs stapte Liam triomfantelijk naar buiten.

 

"Nou, poppedingetje, de rekening is betaald." Hij glimlachte, streek een kreukel uit zijn gewaad. "Je moet je schuld nu bij mij afbetalen. Of geldelijk ,of in natura." En nee, dan bedoelde hij niet iets seksueels, want bah ze was minderjarig en bah, ze was zijn nichtje, maar dan bedoelde hij met klusjes. Hij had vast af en toe wel ergens een knechtje voor nodig. Of misschien wilde hij wel eens een keer een hele avond met een palmblad toegewuifd worden en druiven en in zijn mond gelegd krijgen. "Is dat geen goed nieuws." Hij glimlachte minzaam. "Laten we zeggen....Één galjoen per drie maanden? En de eerste krijg je dus cadeau van mij als je je goed gedraagt." Dan had ze even de tijd om werk te zoeken of andere methoden om aan geld te komen. Zie, hij was heus niet harteloos.

 

"Wat zullen we gaan doen om dit te vieren? Lust je champagne?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja hoor, Julienne bleef best wachten. Ze stond stokstijf stil, niet omdat ze niet durfde te bewegen maar meer omdat ze verward was. Gingen ze niet naar huis? Zou ze niet de rest van de dag allerlei domme taakjes voor hem moeten doen om die galjoen te krijgen? Of moest hij toch iets ophalen bij de winkel en durfde hij niet met haar naar binnen, want eh... op zich was dat best logisch. Gezien ze net nog een schuld van vijfentwintig galjoenen had gekregen, en zo. Dus ja, Julienne bleef braaf buiten staan.

 

Haar ogen openden zich even vol ongeloof en verwondering toen Liam naar buiten kwam en verkondigde dat hij haar schuld had afgelost, en even vroeg Julienne zich af waarom hij zo vreselijk lief was, maar toen legde hij al snel uit dat hij nu de schuldeiser was. Haar gezicht verzuurde iets, niet vanwege hem maar gewoon omdat ze even hoop had gehad en nu weer met de realiteit moest worstelen, maar ze dwong dat zuurheid snel van haar gezicht af zodat ze dankbaar kon glimlachen. "Dank u wel," ging ze verder en ze boog netjes haar hoofd. Haar moeder zou trots zijn.

 

Nou ja, tot ze zou horen dat Julienne een schuld had gekregen bij haar familie.

 

"Ik heb nog nooit champagne gehad," gaf ze toe, terwijl ze even probeerde haar jurk wat netter te trekken. "Is het lekker?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Heerlijk. Je bent misschien nog een beetje jong, maar mm..."

 

Zouden haar smaakpapillen al voldoende zijn ontwikkeld om te kunnen genieten van de echte geneugten van het leven? Er was maar één manier om daar achter te komen. Liam pakte Julienne bij haar hand en Verschijnselde naar zijn woning. Ze verschenen in de woonkamer. Liam Sommeerde direct twee glazen en schonk voor hen in. 

 

"Ooit al eens alcohol gedronken? Of wordt dat ook een eerste keer." Hij gaf zijn huiself de opdracht om wat toast met kaviaar te maken, opdat ze wel de volledige ervaring van luxe en weelde zouden krijgen. Liam humde. "En dan kun je straks meteen helpen met de afwas en het huis opruimen. Oh nee, je kon goed schoenen poetsen, niet? Dan moest je daar maar eens mee beginnen." Liam had een inloopkast met wel een stuk of veertig paar schoenen die wel wat aandacht en liefde konden gebruiken... En dan maakte ze zich daadwerkelijk meteen nuttig. 

 

De man dacht even na. "En ik zal je wat menukaarten geven, dan moet jij maar beslissen waar we gaan eten." Keuzes maken was zó vervelend. Als een ander deed, dan kon je ten minste zeuren als iets niet volgens verwachting was. Zo droeg je ten minste zelf geen verantwoordelijkheid. "Maar nu eerst.... champagne..."

 

Liam gaf haar een glas en een toastje in handen. "Proost... Op mij."

Wat anders. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh wow, dit was... een huis, ja. Julienne keek met grote ogen rond, want vergeleken bij het kleine appartementje die zij moest delen met haar moeder leek dit huis meer op Zweinstein dan op... nou ja, een huis. Wat een ruimte! Mooie ramen met een geweldig uitzicht, grote plafonds, een kamer vol met gloednieuwe meubelen die eruit zagen alsof nooit iemand erop gezeten had en alles keurig ingericht. Nog geen vuiltje ergens te vinden. Was dit hoe haar familie woonde? Geen wonder dat ze haar minderwaardig vonden, eerlijk gezegd, want wauw. Wat een verschil.

 

"Ik heb wel eens wijn gehad," zei ze, terwijl ze met moeite haar blik weer naar Liam dwong. "En bier." Je moest toch wat, water was niet altijd drinkbaar en dan was bier een veilig alternatief. Maar ze had nog nooit champagne gehad, in die fragiele glazen die eruit zagen alsof ze uit elkaar zouden barsten als je ze tegen elkaar aan klonk, en die toastjes met dat rare donkere spul erop. Julienne wierp er een twijfelende blik op, terwijl ze de opmerking dat ze straks maar moest afwassen en op moest ruimen langs zich heen liet gaan. Was hier überhaupt wat om op te ruimen? Oh nee, ze ging schoenen poetsen.

 

"Proost," knikte ze Liam toe, want eh... ja, op hem dan maar, en toen nam ze een klein slokje. "Oh," zei ze verbaasd. "Het bubbelt echt!" Maar het was wel lekker. En daarna knabbelde ze wat aan het toastje, maar... oh, eh, dat smaakte... zout. "Wat is dit?" vroeg ze, "Kaviaar?" Wat was kaviaar? "Is het... een soort groenten?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Wijn en bier? Wel een beetje van goede kwaliteit mag ik hopen? Uit welke wijnstreek? Een goed jaar? Ik hoop toch niet dat je je vanwege een beetje verschil in geld hebt gekozen voor het bocht waarvan je verschrikkelijke hoofdpijn krijgt als je er ook maar een beetje teveel van drinkt. Serieus, kitten, daar moet je écht niet op besparen."

 

Tevreden nam Liam een slok van zijn champagne, terwijl hij ondertussen het gezicht van zijn nichtje bestudeerde. Ze leek echt onder de indruk. Van zijn huis, van de champagne. Dat was goed. Dat was hoe hij het graag zag. Als ze een beetje verstandig was hield ze dit vol. Dan was het misschien nog niet eens zó verschrikkelijk om tijd met haar door te brengen. Hij plofte neer op een stoel en trapte zijn schoenen uit, deze waren toch niet zo heel bijzonder, en legde zijn voeten op een poef. 

 

"Kaviaar, dat klopt. Maar.." Hij schudde zijn hoofd, kon het niet helpen haar hardop een beetje uit te lachen. "Nee. Het is geen groente." Hij grijnsde. "Oh, je bent wel aandoenlijk als je zo dom bent." Daarom hoefden vrouwen ook helemaal geen opleiding te volgen. Op deze manier, en niet zo bijdehand, waren ze namelijk een stuk leuker in de omgang. "Nee, dat is kuit. Visseneitjes. Van een steur. Een steur is een vis." Hij legde het voor de zekerheid maar even heel overdreven uit. Het arme poppetje moest deze informatie natuurlijk wel kunnen opslaan.

 

"Wat wil jij eigenlijk later worden?", vroeg hij niet stilstaand bij het feit dat hij vanmiddag haar de kans om te studeren had afgenomen. "Moeder? Of naaister? Of zuster?" Wat deden vrouwen nog meer? De rijken hoefden natuurlijk niet te werken, maar wat deden de vrouwelijke exemplaren uit de armoedige klasse, zoals die van Julie, eigenlijk?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Julienne staarde Liam aan. Hij had het over dingen waar ze nooit aan had gedacht, over welke wijnstreek ze haar wijn dronk, welk jaar het uit kwam, en of het wel de goede kwaliteit was, want... nee, natuurlijk was het geen goede kwaliteit. De wijn die Julienne kende kwam ergens vandaan, daar moest je maar niet teveel vragen over stellen, en was... gloednieuw, dacht ze? Of misschien was het juist hele oude wijn en dat het daarom zo goedkoop was. "Uit... Frankrijk, denk ik?" gokte ze, want daar kwam wijn vandaan, toch? "En ik zou echt niet weten hoe oud het is..." Ze haalde haar schouders op. "Vast oud, het is heel goedkoop." Sorry Liam, maar ze had gewoon geen geld om moeilijk te doen over welke wijn ze dronk. "Ik weet niets van wijn," zei ze maar, in de hoop dat hij daar de shculd maar aan zou geven.

 

Terwijl Liam neerplofte, bleef Julienne ongemakkelijk staan, want eh... hij had niet gezegd dat ze mocht zitten en Liam zou er vast een probleem van maken als ze op de verkeerde plek ging zitten. Iets over dat ze niet schoon genoeg was, of dat soort dingen. Nerveus plukte ze aan haar jurk. Haar gezicht vertrok toen hij haar eerst dom noemde (hallo, ze was gesorteerd in Ravenklauw!) en vervolgens uitlegde dat het... eitjes was. Visseneitjes. Ze wierp een verdachte blik op de toast. "En mensen vinden dat... lekker?" Ja, blijkbaar de rijke mensen, in ieder geval.

 

"Ik weet het nog niet." Ze liet haar blik op de vloer vallen, want maakte haar antwoord überhaupt uit? Ze kon nooit naar de universiteit zo, ze mocht geluk hebben als ze nog net de slijmballen zou kunnen halen, en daarna... was het klaar met Zweinstein. Haar moeder zou blij zijn, die vond het toch onzinnig dat Julienne naar de universiteit zou gaan, al had ze zelf ooit eens gestudeerd. Kunstgeschiedenis, of zoiets. "Moeder is niet echt een beroep, vind je?" Ze wist ook niet of ze kinderen wilde, haar moeder bemoederen was al moeilijk zat. "Heb jij altijd al zwerkballer willen worden?" vroeg ze maar, in een poging het gesprek op Liam's favoriete onderwerp te gooien: zichzelf. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ja, mensen vinden dat lekker. Mensen met smaak vinden het in ieder geval lekker, maar goed... Jij bent in armoede geboren. Ik kan niet verwachten dat je smaakpapillen ontwikkeld zijn." Ach, dat was toch wel weer iets treurigs aan de onderklasse. Zijn nichtje had echter geluk, want ze had Liam! En hij kon haar met al dit soort dingen kennis laten maken en haar erop wijzen wat ze miste en wat er allemaal veel beter kon. Misschien zou ze dan hard genoeg werken om dat allemaal ooit ook eens te bereiken. Of ze kon voor vast zijn bediende worden, dan zou ze het natuurlijk vanaf de zijlijn allemaal wat meer meemaken. 

 

"Is moeder geen beroep?" Waarom deden vrouwen dan alsof het ze fulltime in beslag nam? Alsof het heel moeilijk was en alsof mannen er niets van konden? Waar ze vast gelijk in hadden. Liam zou echt niet weten hoe je een fles moest maken of een luier moest verschonen. "Ik zou het niet kunnen." Hij glimlachte vluchtig. "Maar goed. Zo is de wereld een beetje eerlijk verdeeld niet waar? Vrouwen zijn weer niet sterk, hebben minder hersencapaciteit en zijn te fragiel om hard te werken... De echte vrouwen." Vrouwen van de lage klasse waren toch weer een ander soort. Hij wist ook niet precies hoe dat werkte, maar je hoorde niet over geld en armoede te praten. Dus ja... lastig. 

 

Liam knikte. "Ja. Eigenlijk wel. Ik was er goed in. En het zorgt voor roem, faam, geld..." Hij glimlachte. "En wie wil er nu niet aanbeden worden?" Liam wel. En dit was geen grapje of zelfspot. Nee. De man was bloedserieus. "Ik denk ook niet dat er een ander beroep beter bij me past. Wat denk jij?" En als ze slim was, dan koos ze haar woorden nu heel erg vleiend. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Op zich had Julienne inderdaad geen ontwikkelde smaakpapillen, dus ook al vond ze het een stom argument, ze hield haar mond maar dicht en knabbelde een beetje verder aan het toastje, want Liam vond het vast niet leuk als ze het uitspuugde, of zoiets dergelijks. Iets over altijd je bord leeg moeten eten, want je wist maar nooit wanneer je weer genoeg eten had, een concept waar arme mensen bekend mee waren. Die hadden niets te maken met ontwikkelde smaakpapillen

 

"Het is wel hard werken," legde Julienne uit, "vooral als je geen hulp hebt in het huishouden, maar... je krijgt er niet voor betaald." En ze wilde zelf geen huisvrouw zijn, dacht ze, ze zou gek worden van verveeldheid. Maar misschien had ze helemaal geen kans? Ze wist maar nooit waar ze een baantje zou kunnen vinden en als ze niets kon vinden, moest ze vast huishoudster gaan spelen voor Liam. Ja, keek ze nu al naar uit. "Ehm..." Hoezo waren vrouwen te fragiel om te werken? Of hadden ze minder hersenen? "Ik haal net zulke goede cijfers als de jongens in mijn klas..." zei ze maar een beetje aarzelend, als tegenargument. Ze mocht Liam niet boos maken.

 

"Nee, met die criteria op zich niet echt, nee... Nou ja, misschien acteur?" Julienne haalde haar schouders op, terwijl ze wat heen en weer schuifelde met haar voeten. "Ik denk dat er heel veel vrouwen naar je stukken zouden willen komen." Kijk, ze kon best vleiend zijn. Dacht ze. "Al het andere is wel erg veel werk en dan heb je weinig tijd over om te genieten..." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Natuurlijk krijgen ze er niet voor betaald. Dat is waar vrouwen voor gemaakt zijn, toch?" Anders kon je een vrouw ook kopen, haar gebruiken totdat je een erfgenaam had en haar dan inruilen voor een nieuwer en minder uitgelubberd exemplaar. Hoewel, misschien had je die eerste wel nodig om je erfgenaam een beetje te verzorgen en op te voeden. Als je er zo over nadacht was het dus jammer dat je niet meer dan één vrouw tegelijk mocht trouwen, want dan kon je het gewoon beetje bij beetje uitbreiden en dan hadden al die vrouwen ook elkaar voor 'hulp in de huishouding'. "Je hebt toch ook geen inkomen nodig. Daarvoor heb je een man." Want die kwam toch vrijwel niet meer van je af, zodra hij eenmaal getrouwd was. Dat was nu net het hele punt. "Oh... tenzij de man dood is, of zoiets." Liam trok een wenkbrauw op. "Was jouw vader nou overleden?" Iets zei hem dat hij dit moest weten, maar hij kon er even niet op komen hoor en hij ging ook geen moeite doen om hard na te denken over personen of verre familieleden die hem niets interesseerden. Daar was Izzy voor, dankjewel. 

 

Liam humde, keek even verbaasd. Waarom vertelde Julienne hem nou iets over haar cijfers? "Je zit toch niet om geld te bedelen voor je rapport, hè?" Want dat haar opmerking stelde dat ze misschien gelijkwaardig kon zijn aan de jongens in haar klas, kwam niet eens bij hem op. "Goed, per U krijg je een knoet." Want een U halen was wel knap. Hij zuchtte diep. "Waarom ben je zoveel met geld bezig, echt bij Merlijn. Heb je koboldenbloed in je?" Mijn spellingscontrole kent het woord 'koboldenbloed', ik ben trots. 

 

Instemmend humde de man dan weer wel bij haar woorden over wat een alternatief beroep voor Liam zou kunnen zijn. "Ja, acteur... Dat zou ik best wel goed kunnen. Ik ben best wel overtuigend, vind je niet?" Hij glimlacht, vouwt zijn handen achter zijn hoofd. "Maar Zwerkbalspeler geeft toch nog net wel iets meer roem, denk ik. En acteren is toch weer... Dan moet ik altijd iets of iemand spelen die minder interessant is dan ikzelf. Dus dat zou wel gaan vervelen." Hij nam nog een hap van een toastje, Sommeerde ondertussen wat menukaarten en liet die naar Julie zweven. "Nou, hup, hup. Kies een restaurant uit voor vanavond. En ga die schoenen poetsen? En waarom heb je eigenlijk nog niet ook koffie gehaald. Ik heb trek in koffie..."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, als je geen man had voor een inkomen, viel alles in elkaar alsof het een kaartenhuis was. Julienne's moeder was er altijd vanuit gegaan dat ze zou trouwen met een knappe jongeman met veel geld, zelfs al was het een dreuzel, maar toen hij 'nee, bedankt' zei en zij al zwanger was, bleef er niet veel van over. "Nee," zei ze zachtjes. "Hij is niet dood." Niet dat ze hem kende... En misschien was hij wel dood, Julienne had daadwerkelijk geen idee. Haar moeder probeerde af en toe nog wel eens een brief te sturen, maar gezien er nooit wat terugkwam had ze niet het gevoel dat hij die brieven las.

 

Stiekem hoopte July dat hij gewoon op de één of andere manier niet had geweten dat haar moeder zwanger was en dat zodra hij erachter kwam wat er was gebeurd alsnog een vader voor haar wilde zijn, maar het was een hoop die ze nooit uitsprak.

 

"Nee, nee," haastte ze zich om te zeggen en Julienne werd bloedrood, want het laatste wat Liam moest denken was dat ze om geld zat te bedelen! "Ik wilde alleen..." Ze beet op haar lip. "Laat maar, je hoeft me echt geen geld te geven voor mijn rapport." Een knoet per U? Hoeveel zou ze daar wel niet voor moeten studeren?! "Het is wel lief aangeboden, hoor..." Maar toch.

 

En plotseling kreeg ze drie opdrachten tegelijkertijd. Een restaurant uitkiezen, schoenen poetsen en koffie zetten. Ehh... "Oké," zei ze, een beetje beduusd. "Ik ehm... waar is de keuken?" Ze werd weer hartstikke rood, want Liam vond het vast stom dat ze dat niet uit zichzelf wist, maar ze was hier nog nooit geweest. "En... waar zijn je schoenen..." En de schoenenpoets... maar die was vast wel ergens in de keuken? 

 

Hopelijk? 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Als Julies vader niet dood was? Dan was hij gewoon weggegaan, want zijn tante was niet met een man samen. Dat wist Liam redelijk zeker. Hij trok een wenkbrauw op. "En was dat voor- of nadat je kon praten?", pestte hij het meisje een beetje. Het was heus niet vervelend bedoeld hoor. Hij kon er niets aan doen dat een ander een luchtig grapje van hem mogelijk als kwetsend of beledigend zou ervaren. Mensen moesten gewoon niet zo lange tenen hebben.

 

Oh. En ook geen grapjes over hem maken. Want dat was gewoon respectloos. Snap je?

 

Met een diepe en geërgerde zucht stond Liam op. "Weet je wel het verschil tussen links en rechts? Kan je lezen?" Wat was dit voor een onzin? Hij had haar voor het weekend gehuurd, zodat hij het makkelijker zou hebben. Nu moest hij nog zelf wat dingen doen ook. Nu moest hij dingen aanwijzen... pakken... ugh. Nou. Als ze nog een extraatje wilde verdienen vanavond, dan moest ze wel echt iets speciaals doen. Op dit moment begon zijn tevredenheidsmeter immers te dalen. 

 

"Nou. Hier is dus de keuken...Let je goed op..."

 

[OOC: Topic done] 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
This topic is now closed to further replies.

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×