Jump to content
Julienne Haysward

[1836/1837] Quicksand

Recommended Posts

Zaterdag 11 februari 1837 - 's middags - Op straat

 

Haar moeder had een hele hoop regels voor Julienne, waar ze daadwerkelijk geen enkel moment van de tijd naar luisterde, want ze was nou eenmaal koppiger dan haar moeder, vond Julienne, dus de meeste regels werden direct vergeten of expres gebroken. Maar dat was ook vooral achter de rug van haar moeder om, als haar moeder erbij was (zoals in dit geval) vond ze het toch een stuk moeilijker.

 

Dus toen haar moeder ineens Liam Haysward zag en Julienne naar hem toe duwde (regel nummer 1 was altijd: wees erg aardig tegen je familieleden want zij zijn rijk en wij niet en wij willen hun geld), kon ze niet anders doen dan vriendelijk naar hem glimlachen. 

 

"Neef Liam," zei ze, vooral omdat ze er vanuit ging dat hij toch niet mee wist wie ze was, "wat leuk u weer te zien." En wat leuk om u midden op de dag tegen te komen terwijl u vast druk bent met uw boodschappen doen of die gigantische hoeveelheid geld uitgeven waar wij niets van te zien krijgen, en u dus vast niet gestoord wilt worden, maar mijn moeder vergeeft het me nooit als ik u niet begroet. Snap ook niet waarom ze het zelf niet kan doen. "Lang geleden, niet waar?"

 

En nu stuurde hij haar vast weer terug naar haar moeder.

 


 

Privé <3 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Natuurlijk wist Liam niets van zijn nichtje. Mogelijk was het hem nooit verteld, mogelijk was het hem wel verteld maar was hij het weer glad vergeten. Zeker als het een arme tak van de familie was, dan was er maar weinig reden voor Liam om te willen onthouden dat er nog ergens familie van hem over deze aardbol ronddwaalde, want dan waren ze eenvoudigweg gewoon niet interessant. Konden ze ook niets aan doen hoor. Maar zo werkte het nu eenmaal.

 

Het waren moeilijke keuzes; moest hij een bordeauxrode vlinderdas voor zijn volgende feest kiezen, of een wijnrode. Ja, dat was belangrijk. Ja, dat kon een avond maken of breken. Uiterlijk, uitstraling, outfit, dat was alles. Met een frons keek hij dus op toen een meisje hem kwam storen. Zucht, was vast weer een of andere vervelende fan. "En wie ben jij?" Liam klakte met zijn tong. "Zie je niet dat ik het druk heb?" Als ze nou drie jaartjes ouder was geweest, had hij misschien nog énige interesse op kunnen wekken, maar nu was ze alleen en enkel maar vervelend. "Ik geloof niet dat wij elkaar kennen. Als je een handtekening wilt, moet je maar opzoeken wanneer de volgende sessie is." Dus doeeeei. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nou, hij stuurde haar inderdaad weer terug naar haar moeder, maar Julienne wist nu al dat haar moeder haar weer terug zou sturen en kom op, mensen, ze had wel wat beters te doen dan heen en weer te lopen en te slijmen bij mensen die niets over haar gaven.

 

"Ik ben je nichtje," zei ze dus. Haar stem was chagrijnig, maar haar gezicht had een serene glimlach, zodat haar moeder, die vanaf een eindje stond te kijken, niet direct in de gaten had dat er iets mis was. "Mijn moeder is een zus van jouw vader... Julienne Haysward..." Ugh, het maakte hem toch niets uit. "Dus nee, ik hoef geen handtekening. Zwerkbal is saai."

 

Oeps. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Verhip, hij had inderdaad een nichtje. Dat hij dat was vergeten was niet zo verwonderlijk. Hij vergat soms nog dat hij eigenlijk ouders had om rekening mee te houden. Dus dan hield hij zich er echt niet mee bezig dat hij ook nog een tante had, die dan weer kroost had geworpen. Hij keek een beetje verveeld naar het meisje. Ze zou toch niet verwachten dat hij haar nu opeens wel boeiend zou vinden?

 

Goh, en dan vond ze Zwerkbal ook nog eens saai. Hij trok een wenkbrauw op. "Ben jij niet te arm om ergens een mening over te hebben?", vroeg hij haar een tikkeltje kil. "Goed, ik weet niet wat je komt doen, maar ik heb geen interesse. Dag Juliette." Want nee, hij had haar naam niet onthouden, nee. Pff, zijn hoofd had wel betere dingen te doen. Hij richtte zijn blik weer op de twee vlinderdassen. Hij neeg ernaar om voor de wijnrode vlinderdas te gaan, maar dat vloekte wel een beetje met de kleur rood in het motief in zijn gewaad. Dus misschien moest hij dan ook maar nóg een nieuw gewaad gaan kopen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Was ze niet te arm om - PARDON?!

 

July's mond viel verontwaardigd open, maar direct zodra ze dat in de gaten had beet ze haar tanden op elkaar en balde ze haar vuisten. Wie dacht hij wel niet dat hij was? "Oh sorry," zei ze op een toon die ze probeerde zo zoet mogelijk te maken, maar Julienne was zo boos dat het een schel gesis was, "Ben jij niet te... eh..." Rijk? Knap? Verwend? Saai? Saai! "SAAI om een mening te hebben?" 

 

Triomfantelijk sloeg ze haar armen over elkaar.

 

"En het is Julienne." Ze wilde hem nog een keer beledigen... "En iedereen zegt dat je heel slecht bent in zwerkbal en dat het team je alleen heeft aangenomen omdat je vader je positie heeft gekocht!"

 

Haar moeder ging haar vermoorden. Of nog erger: July dwingen haar excuses aan te bieden. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ugh.

 

Wat een irritant klein mormel was dit. Waren andere kinderen zo vermoeiend? En vervelend? En irritant? En ergerend, hinderlijk,  lastig en tergend? Deze Juliedinges was dat in ieder geval wel. Ze had er een aangeboren talent voor waarschijnlijk. Ha. Nee, Liam, dit was niet het moment om te glimlachen. Ach, waarom ook niet. Hij vond zichzelf grappig en niet saai.  Dus wat kon het hem schelen. "Als ik zó saai ben, wat doe je hier dan nog?" Daar had ze het vast niet van op terug.

 

Liam rolde met zijn ogen. "Heeft iemand je wel eens verteld dat je echt ergerlijk bent? En niet grappig? En niet origineel?" En ze verpestte zíjn ontspannen dag winkelen. Hallo. Hoofdzonde."" kan je niet je moeder gaan pesten? Misschien dat er nog iemand  op de wereld wel op je zit te wachten." Hij klakte met zijn tong. "maar het zou me niet verbazen als ze je eigenlijk probeert achter te laten hier."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, wat deed ze hier inderdaad nog! Ze snoof even, zachtjes, maar had geen wederwoord, want ze ging hem echt niet uitleggen dat haar moeder geëist had dat ze vriendelijk zou zijn tegen Liam. "Nee," beet ze, "meestal gebruiken mensen originelere manieren om me te beledigen." Ha, daar had hij niet van terug! En hij stuurde haar nu weg, op de één of andere manier, en hoewel ze aan de ene kant te koppig was om weg te gaan, was ze aan de andere kant blij met een excuus om er vandoor te gaan. Dus liep ze weg, zonder nog wat te zeggen.

 

Om twee minuten later weer terug te lopen, ditmaal gedwongen door haar moeder. "Het spijt me," mompelde ze tegen hem en ze richtte gedwee haar ogen op de vloer. "Er is me uitgelegd dat mijn gedrag schandalig was en dat ik me nooit meer zo mag gedragen tegen iemand die," ze slikte even, "een getalenteerde Zwerkbalspeler is en waarvan ik blij moet zijn dat ik familie van hem ben, in de hoop dat ik ook maar een tiende van zijn talent heb geërfd. Wilt u het me alstublieft vergeven?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ik gebruikte al dat je niet origineel was... na-aper." Pff, zie je, ze kon niet eens haar eigen beledigingen bedenken. Wat een mislukte minkukel was dat kind ook en dat was dan familie van hém. Het was schandalig. Gelukkig liet ze hem eindelijk met rust. Maar zijn problemen waren nog niet voorbij, want zijn oog viel nu ook op een robijnrode vlinderdas, naast de wijnrode en de bordeauxrode. Dus nu had hij nóg een keuze te maken. Dit was gewoon niet zijn dag. Elf februari zou vanaf nu de boeken ingaan als ongeluksdag, kon niet anders. 

 

Aaargh. Was ze daar nu alweer? 

 

"Merlijn, kind, hoe dóm ben je... snap je geen hint dat- oh." Ze kwam hier om haar excuses aan te bieden. Liam trok een wenkbrauw op. Dat was wel een heel plotse verandering van houding. "Ha! Precies. Je moeder snapt het tenminste." Want Juliette was schandalig geweest en ze mocht zich zeker nooit meer zo gedragen en ze moest zich trots en overweldigd voelen dat ze zíjn familie mocht zijn. Liam sloeg zijn armen over elkaar, want met één simpel excuusje ging hij haar er natuurlijk niet vanaf laten komen. "Als je mijn schoenen kust, vergeef ik je." Hij kon het niet laten om een tikkeltje gemeen te glimlachen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij was gek. Haar neef was gek. Julienne staarde naar hem, met haar mond nog net niet open gevallen, en hoopte dat hij even in lachen uit zou barsten om aan te tonen dat het een grapje was, of zoiets dergelijks, maar dat gebeurde helemaal niet. In plaats daarvan keek hij haar uitdagend, en een tikje gemeen, aan en Julienne realiseerde zich langzaam dat hij het echt meende. Liam wilde echt dat ze zijn schoenen zou kussen.

 

Een protest lag haar al op het puntje van haar tong, want no way, geen denken aan dat ze zich zo zou laten vernederen, wie dacht hij wel niet wie hij was? Maar toen zag ze haar moeder achter hem staan, een paar winkelrekken verderop en ze wees nadrukkelijk naar zijn schoenen.

 

Ja hoor, haar moeder vond het allemaal prima, want haar moeder was niet degene die zich moest vernederen. Haar moeder liet alles altijd maar over aan Julienne en als ze het niet zou doen, zou ze echt enorm in de problemen komen, dus July kon niets anders doen dan snel op haar knieën zakken en daadwerkelijk snel een kusje op zijn schoen drukken.

 

Gatver, gatver, gatver, gatver. 

 

"Heeft u het me nu vergeven?" vroeg ze, boos en beschaamd en op punt om in huilen uit te barsten. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat? Ze ging echt zijn schoenen kussen? Dat had Liam niet helem- Ja, natuurlijk ging ze echt zijn schoenen kussen, want hoe heftig deze straf ook was, natuurlijk wilde ze het met hem goedmaken en daar zou ze alles doen. Ze keek er alleen wel een beetje vies bij. Pardon?! Het waren hele schone schoenen, hoor, nieuw ook. Dus daar had ze helemaal niets over te klagen. Hij had natuurlijk ook kunnen vragen of ze de zolen wilde kussen of de grond waar hij liep, maar nee, het was gewoon netjes de bóvenkant van zijn schoen geweest. 

 

En toch ging hij het haar nog steeds niet makkelijk maken. Dat zou leuk zijn geweest, he? Maar nee, natuurlijk niet. 

 

"Vind je dat je het verdiend om al vergeven te zijn?" Vroeg hij haar rustig, terwijl hij voor een moment zijn nagels bestudeerde. Er zat hier en daar wat vuil onder. Misschien moest hij straks ook maar even langs een manicure, want er op welke manier dan ook onverzorgd uitzien was een zonde. Ja, Liam was de negentiende-eeuwse variant van een metroman.  "Misschien moest je maar een tijdje dienen als mijn knechtje? Dan weet je daarna pas weer hoe dankbaar je moet zijn. En verguld dat je in mijn aanwezigheid mag zijn. Want het gaat nu allemaal nog niet echt van harte, hé? Moet je je gezicht zien; alsof ik je slakken heb laten eten."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Julienne slikte haar woorden in, want ze vond dat ze het niet eens verdiende om in de problemen te komen, dus dat hij haar bij voorbaat al had 'moeten vergeven', als hij echt vond dat ze wat verkeerd had gedaan, maar haar moeder stond op een afstandje te kijken en dus kon Julienne niets anders doen dan haar blik op haar schoenen (niet de zijne, want ew) te houden en wachten tot hij klaar was.

 

Met voorstellen dat ze zijn knechtje moest zijn. 

 

"Geen denken aa -" siste Julienne, maar toen brak haar moeder in. "Oh, ja, dat zou ze geweldig vinden!" Ze glimlachte breed naar Liam en kneep even in Julienne's hand om haar eraan te herinneren wat er allemaal op het spel stond, blablabla. "Natuurlijk zit July nog wel op school, maar tijdens de weekenden en de vakanties is ze helemaal van u!"

 

Dit was gewoon slavernij! 

 

"Dus, July, je gaat Liam nu wel even helpen door zijn boodschappen te tillen, toch?" 

 

Nee, nee, nee! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Heerlijk van die moeders. Juliette wilde duidelijk niet zijn knechtje worden, maar het zag ernaar uit dat ze geen keuze had. "Ja, ja, natuurlijk." School. 'Welk jaar zit je eigenlijk? Eerste zeker?" Het was nog zo'n jong en klein grietje. Hoe oud zou ze kunnen zijn? Niet veel ouder dan twaalf toch zeker? Deed er eigenlijk niet zo toe. Hij had haar ook nog niet echt heel erg goed bestudeerd. Dus dat deed hij nu. Liam sloeg de armen over elkaar en liet zijn blik langzaam van top tot teen glijden. Mmh. Goed. Waarschijnlijk had ze in de tussentijd vast al geprotesteerd of had moeder verteld dat ze in het vijfde zat/ vijftien jaar oud was. Alsof het hem niet zo interesseerde, haalde Liam zijn schouders op.

 

En of ze niet zijn boodschappen wilde dragen? Liam fronste. Ho, ho, nu ging niet zijn tante opeens indirect de bevelen uitdelen, he. "Nou, tante, ik neem Dinges vanaf hier wel onder mijn hoede. Ik zet haar zondagavond af op Zweinstein." -Of hij zou dat door iemand laten doen-.Want tja, ze was nu dit weekend van hem, hè. En ja, nichtje, dat ging per direct in.

Liam hakte een knoop door, koos een vlinderdas en ging deze afrekenen naar de kassa. Hij liet zijn spullen door de winkel bij hem thuis afleveren. Dus er hoefde niet met tassen gesjouwd te worden. "Goed. En nu gaan we er iets aan doen hoe je eruit ziet, want dit kan ik echt niet naast me hebben lopen." Jakkes. Nee. Ze zou zijn reputatie nog beschadigen. "Ik ga nu naar een manicure. Jij kan er ook wel een gebruiken." Geen discussie over mogelijk.

 

Mits tante niet al te moeilijk deed, zouden ze dan ook nu daarheen vertrekken. En anders moet de rest van de post maar als niet geschreven beschouwd worden.

 

Hier had hij niet goed over nagedacht. Een knechtje klonk leuk, maar nu had Liam opeens wel een minderjarig kind waar hij op moest passen. Dat had zeker ook eten nodig. En een bed. Nu was dat allemaal wel te regelen hoor, geen probleem, maar Merlijn, dat kostte ook weer allemaal moeite en tijd! Tijd die hij aan veel leukere dingen zou kunnen besteden. Zou het kind verder nog onderhoud vergen? haar een make-over geven, was dan wel weer grappig. Maar verder?

 

"Wat heeft je óóit doen besluiten die gruwelijke schoenen aan te trekken?", vroeg hij bij wijze van conversatie. Wàt? Hij deed moeite. Ja. Dit is moeite. Ja. Dit is Liam een soort van vriendelijk? Had je maar wat nederiger moeten doen, Juliette, eigen schuld dikke bult.

Share this post


Link to post
Share on other sites

July kon niet geloven dat haar moeder hier daadwerkelijk mee door ging ook. Als ze zo nodig op deze manier weer aansluiting wilde vinden bij haar familie, waarom deed ze het dan niet zelf?! July wilde dat allemaal niet, ze wilde gewoon naar school gaan en goede cijfers halen en hopelijk ooit naar de universiteit en het maakte haar niet eens uit dat ze niet rijk was, zolang ze maar een beetje respect had voor zichzelf.

 

Maar haar moeder gooide dat allemaal weg door naar Liam te glimlachen en braaf te knikken en July even een kus op haar wang te drukken voor ze wegliep.

 

En July alleen met haar neef achterliet. 

 

Een beetje lusteloos slofte ze achter hem aan. Hij begon te klagen over haar nagels en July wierp een blik op haar handen. Ja, ze knipte haar nagels bij en liet het daar eigenlijk bij. "Ik heb nooit geld gehad om zomaar te kunnen betalen voor een manicure," mompelde ze, een beetje chagrijnig, maar ze deed haar best om niet vreselijk onbeleefd te zijn. Zelfs niet toen hij haar schoenen beledigde. "Waren goedkoop," antwoordde ze, eerlijk, en een tikje beter. "En stevig. Kan ik maanden mee doen." 

 

Dus. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Gatverdarrie. 

 

Liam haalde hier helemaal niet zoveel plezier en genoegdoening uit als hij van tevoren had gedacht. Hij fronste en keek zeer ontevreden. Ze was nu misschien wel niet meer zo bot en vervelend, maar nu leek ze eenvoudigweg lamlendig. En ze was met hem! Alleen! Ze hoorde nu over te lopen van blijdschap en dankbaarheid. Eigenlijk. Maar het tegenovergestelde leek er aan de hand te zijn. Wat was dat toch de laatste tijd met vrouwen? Ze leken toch allemaal niet zo bekoord te zijn door zijn aandacht. Er zat vast iets in het water. 

 

Het tweetal arriveerde bij de manicure. Liam bestelde een behandeling voor twee, die ze ook tegelijkertijd en 'gezellig' naast elkaar kregen. Liam had zijn nichtje een tijdje geen aandacht gegeven. Dinges was vervelend en ze waardeerde het toch niet wat hij deed. Dus waarom zou hij daar dan energie in steken? Maar ja, zij zei ook niets, stilte en gebrek aan aandacht was dan weer vervelender dan dat gemok. "We gaan hierna schoenen voor je kopen," deelde Liam mede. Hij wierp nog een blik op het kind. "En nieuwe gewaden, een nieuwe mantel en misschien moeten we ook langs een kapper." Na dit weekend was Julienne getransformeerd tot Julienne 2.0. Als ze dan toch echt helaas de naam Hayward moest dragen, dan wel met een beetje stijl. Zeker als ze naast hem liep, want nu zou hij niet durven zeggen dat ze zijn nichtje was; iemand die hetzelfde bloed door de anderen had lopen en dat zó verstoken was van enige vorm van stijl!! Je zou er nog ziek van worden. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Twee seconden in haar manicure en Julienne besloot dat ze het helemaal niets vond dat iemand anders met haar nagels bezig was. De vrouw in kwestie keek haar af en toe driftig aan, alsof Julienne haar leven had verpest door met zulke vreselijke nagels naar binnen te stappen, en ze was een beetje hardhandig ook. July had telkens de neiging om haar vingers terug te trekken, maar als ze ook maar even bewoog werd haar hand strak terug getrokken.

 

"Ik hoef helemaal niet naar de kapper," klaagde ze. "Ik ben onlangs nog met April geweest!" Onlangs was ook zo'n vier maanden terug, overigens, maar dat was toch meer dan genoeg? Hoe vaak moesten mensen nou naar de kapper? Eén keer per twee jaar? "Ik geef toe dat ik een nieuw gewaad nodig heb," want die van haar was te kort aan het worden, "maar een nieuwe mantel is echt nog niet nodig." 

 

En daarbij vond ze het niets dat hij hier voor betaalde, want dan moest ze hem weer dankbaar zijn en al dat gedoe. July zuchtte. "Het is sowieso veel leuker voor je om geld uit te geven aan jezelf, niet?" probeerde ze een beetje te slijmen. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

De dame van de manicure was inderdaad hardhandig -dat heb ik inmiddels in persoonlijk ervaring ondervonden-. Met een tangetje trok ze de losse velletjes rond Juliennes nagels weg en het deerde de vrouw helemaal niet dat het hier en daar ook daadwerkelijk bij het meisje ging bloeden. Bij Liam waren ze overigens een stuk zachter en voorzichtiger. Ze behandelde hem als een prinsje. En daar genoot de man dan ook intens van. 

 

"Nou, dan gaan we weer. Desnoods laten we het alleen wassen, misschien een beetje krullen erin laten zetten en een beetje laten stijlen." Je ging heus niet alleen naar de kapper om het te laten knippen. Werkelijk, de ideeën van dit meisje waren te barbaars voor woorden. Had ze nu niets meegekregen van stijl en beschaving? Liam slaakte een diepe zucht, want hij realiseerde zich weer eens des te meer dat dit een heel erg lang weekend ging worden. 

 

Een nieuw gewaad dus. Liam knikte. "Een nieuw gewaad én een mantel," besloot hij, want Juliette had daar helemaal geen verstand van. Dus hij maakte wel de beslissingen. Daarbij zag je op straat de mantel veel meer dan het gewaad. Dus het was belangrijker dat eerstgenoemde modieus en op orde was. 

 

"En lief dat je je zorgen maakt hoor, maar geen zorgen, ik ga ook écht wel geld aan mezelf uitgeven." Meer aan zichzelf, dan hij aan Julidinges zou uitgeven, want hij had die financiële middelen tenminste en het mocht niet zo zijn dat iemand zou denken dat zij straks de meest belangrijke was. "Ik wilde voor mezelf nog een nieuwe zegelring kopen en een spiegel. En een bontjas en nieuwe suède schoenen. En een kimono voor na het douchen. En speciale was voor in mijn haar." Dus je kon je lol op, nichtje, want ze zouden de rest van de dag nog bezig zijn en, ja, jij moest overal mee naartoe. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een zegelring. En een spiegel. En een bontjas. En nieuwe suède schoenen. En een kimono voor na het douchen. En speciale was voor zijn haar.

 

Julienne knipperde even, terwijl ze het aantal spullen dat hij opnoemde, alsof het allemaal niets was, op zich in liet werken. Had hij dat allemaal echt nodig? Nee, natuurlijk niet, maar daar ging het ook niet kom, het ging er gewoon om dat hij het allemaal kon en wilde kopen.

 

"Is vast leuk om zo rijk te zijn," zuchtte ze, een tikje sarcastisch. "Mijn arme moeder en ik hebben net genoeg geld om te eten, maar wat een geluk dat we zulke aardige familieleden hebben die mij wel een nieuwe mantel willen kopen!" Kon ze het ook voor elkaar krijgen dat hij er haar één gevoerd met bont zou kopen? Lekker warm voor in de winter... de mantel die ze nu had was koud

 

"Zijn mijn nagels goedgekeurd?" vroeg ze, want ze wilde deze marteling echt heel graag achter de rug hebben. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ja, daar bof je inderdaad maar mee," zei Liam koeltjes. Hij had heus het sarcasme wel gehoord,maar -serieus- dacht ze nou echt dat het hem zou raken? Dat haar moeder en zij arm waren? Dat was gewoon hun eigen schuld hoor. Dan hadden ze vast gewoon hele stomme keuzes gemaakt of een verkeerde partner gekozen of teveel schandalen veroorzaakt of whatever. Hij zou het niet weten en het kon hem niet schelen. Hij interesseerde zich eenvoudige weg gewoon niet in de rest van zijn familie. Van zijn siblings was het eigenlijk ook vooral April die hij aardig vond. Isaiah accepteerde hij ook alleen maar, omdat het zijn directe broer was. Of dat dacht hij in ieder geval.

 

Liam wierp een blik op de nagels van het meisje. "Mm. Het kan beter, maar zo zie je er in ieder geval niet meer uit als een slonzige bediende. So it will do." Hij stond op en gebaarde kortaf dat ze mee moest lopen. Hij liep linea recta naar de eerste goede kledingwinkel die hij zo snel wist. Het was een probleem dat hij voor schut liep met haar naast zich en dat was so not done.

 

De man koos drie mantels uit, héél duur en héél modieus. "Hier. Ga deze maar passen. Deze mantels zijn meer waard dan jij. Dus wees er voorzichtig mee. Anders laat ik je vloeren boenen op je blote knieën tot je ze tot de laatste knoet hebt terugverdiend." Niet dat hij het geld nodig had, maar het ging om het principe. "Hoewel je misschien ook nog wel op een andere manier op je knieën kan bijverdienen. Maar daar heb je vast weer principiële problemen mee? Dat arme mensen nog principes hebben, he, de wereld blijft verbazen." Nee, Liam gaf echt niet om zijn nichtje. Okay... een beetje... Want zou ze daadwerkelijk in de prostitutie terecht komen, dan zou hij haar er wel uithalen. En hij wilde immersook dat ze goedverzorgd dit weekend uitkwam, en niet alleen op het uiterlijke vlak.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Julienne vond zichzelf over het algemeen niet agressief (was ze wel, overigens), maar wat Liam nu suggereerde ging haar toch echt teveel, dus greep ze de mantels die hij naar haar had uitgestoken en gooide ze die recht in zijn gezicht. "Hoe durf je?!" eiste ze kwaad. Ja, dit was heel onhandig, hij had haar juist verteld dat ze voorzichtig moest doen omdat ze het anders terug moest betalen, en nu had ze nog net niet de neiging om de mantels in duizenden stukken te scheuren. "Ik wil helemaal niets van zo'n vuile kwal van een slijmbal als dat jij bent!" Ze balde haar vuisten en stampte met haar voeten. 

 

"Dat je toevallig geboren bent met een zilveren lepel in je mond, zegt overduidelijk maar weer eens niets over of je een goed persoon wordt of niet, want ik heb nog nooit zo'n arrogante klootzak meegemaakt als jij!" 

 

Oh, dit ging haar zoveel kosten, maar op dit moment maakte dat Julienne niets uit. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
This topic is now closed to further replies.

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×