Jump to content
Damian Leigh

[1836/1837] Zonnige winterdag

Recommended Posts

De zon scheen, de lucht is blauw, daar is alles mee gezegd. Er was waarschijnlijk een of andere training bezig in het stadion, maar daar keek Damian niet echt naar. Zwerkbal en vliegen waren niet zijn ding. Waarom hij hier zat, op een van de tribunes, was omdat hij wel graag buiten was en hier weinig mensen voorbij kwamen. Hij wist niet eens of hij hier wel zomaar mocht zitten.

Met een leerboek op schoot en wat vellen perkament was Damian aan het studeren voor toverdranken, dit was een vak waar hij minder in thuis was.

 

Opeens zag hij iemand voorbij vliegen, hij keek deze persoon na. De jongen zag er leuk uit en dit deed wat met Damian, hij voelde zich anders. Snel keek hij weg en werd hij rood. Hopelijk had niemand dit gezien, maar hij vreesde het ergste toen hij hout hoorde kraken.

 

 

 

 

 

Edited by Damian Leigh

Share this post


Link to post
Share on other sites

Met een glimlacht kwam Maia naast Damian zitten. Hij zat een leerjaar onder haar en was ook redelijk stil, net als zij. En ze was natuurlijk hoofdmonitor. Dus ze probeerde wel een beetje op de leerlingen te letten. Elise, de andere HM, mocht zich wel met de drukke en de bijdehante leerlingen bezighouden. Dan deed zij dat wel met de stille. Dat was veiliger en fijner.

 

Wat deed Maia overigens buiten? Ze had liefdesverdriet. En het hielp bij het leegmaken van het hoofd als je buiten liep, je de wind om je oren voelde kietelen en je op afstand naar andere leerlingen kon kijken. Of iets minder afstand dus. Want nu liep ze dus vrijwillig op Damian Leigh af. Per ongeluk stapte ze op een half kapotte plank, die daarbij vervaarlijk kraakte. Blijkbaar had een beuker de vorige keer de tribune hier goed te pakken gehad. En niemand had het nog gerepareerd. Moest ze daar iets van zeggen als HM zijnde? Niet tegen Damian, natuurlijk, maar wel tegen de concierge. Mmh. Een probleem voor later. 

 

"Hey Damian," zei ze zachtjes. Ze zag wel dat hij een beetje een blos op zijn wangen had, maar daar zei ze niets van. Zij voelde zich zo vaak ongemakkelijk en onprettig en opgelaten, dat ze daar een ander heus niet mee ging confronteren. "Hoe gaat het met je?" Ze keek ook naar de lucht. De trainende jongens haalden op hun bezems de gekste capriolen uit. "Ben je hier om naar Zwerkbal te kijken?" Dat was niets geks. Bijna iedereen was fan. Dus haar vraag was misschien weinig origineel en heel voor de hand liggend, maar dan had je ten minste iets om over te praten. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Nadat hij het hout had horen kraken hoorde hij zachte voetstappen zijn kant op komen. Hij vreede het ergste. Was dit een van de zwerkballers of iemand die hem weg zou sturen? Deze vragen spookte door zijn hoofd totdat hij zacht iemand hoi hoorde zeggen. Hij keek op en zag dat het een van de hoofdmonitors was. “Eh...hoi..M.Maia” hij was nooit zo spraakzaam dus hij wist ook niet wat hij nu verder moest zeggen. Conversaties onderhouden was ook niet zijn forté. 

Hij was blij dat Maia wel het gesprek op gang hield. “Eh.. ja het gaat.. eh.. wel goed, ik ben hier..eh.. eigenlijk gekomen om te studeren. Ehh.. voor ..ehm.. toverdranken..” en het laatste deel van de zin kwam er wat snel en onverstaanbaar uit: “maar het zwerkbal is wel afleidend”.

Toen keek hij Maia wel weer aan. “Ik weet..eh..niet zo goed..heh..hoe zwerkbal gaat ook, maar.. ehm..ze kunnen wel goed vliegen.” Hij was blij dat hij dit zonder veel moeite kon zeggen. Hij moest weer denken aan die ene jongen op de bezem en hij werd weer rood. Om snel iets anders te bedenken vroeg hij om de aandacht van zichzelf af te halen maar:” eehh.. kwam jij voor het kijken maar de training? Zit ik..eh.. in de ..eh.. weg?”

snel pakte hij zijn papieren en boek vast, mocht het moeten kon hij weg gaan.

 

 

 

@Maia de Liedekerken

Edited by Damian Leigh

Share this post


Link to post
Share on other sites

Trainingen waren leuker als de zon scheen. Ayden was geen volwaardig lid van het Zwerkbalteam van Huffelpuf, maar hij mocht altijd wel meetrainen. Als het zo uitkwam, was hij reservespeler, een taak die hij met veel toewijding tot zich genomen had. Van huis uit had hij nooit leren vliegen, omdat Dreuzels het anders zouden zien. Hij had echter wel ervaring met trapeze en touwdansen, dus op de bezem voerde hij altijd allerlei capriolen en schijnbewegingen uit die meer ter vermaak waren dan om het Zwerkbaldoel te dienen.

Nog leuker was het als er publiek aanwezig was. Ook al waren het maar enkele personen. Aan het begin van de training was er alleen een jongen op de tribune, en na enige tijd voegde zich er een meisje bij. Beiden kwamen uit Ravenklauw.

Ayden was er al eens langsgevlogen, in een poging op zijn hardst te gaan, of zonder handen, ondersteboven, of achteruit. Publiek zorgde ervoor dat hij hen vermaken wilde, onbewust, want van nature was hij echt geen uitslover. Hij wilde alleen graag eens lachende gezichten zien. Dat was zo ongeveer zijn levensdoel geworden: met geld kon de hele wereld worden gekocht, maar een lach was onbetaalbaar.

Toen hij  nog eens langsvloog en vrolijk naar het tweetal zwaaide, hoorde hij ergens in de verte dat hij iets vangen moest, wat een Slurk bleek te zijn toen hij zich ietwat te sloom omdraaide. Zijn reactievermogen was ontoereikend, want hij ving helemaal niets. In plaats daarvan vloog de Slurk in een boog in de richting van de twee Ravenklauwen, om vervolgens de tribune te bereiken op een meter of twee boven hen. Daar bleef de magische bal klemzitten tussen het bankje en een zijpaneel.

"Goed schot," lachte hij naar de andere spelers en besloot de bal dan maar te gaan halen. "Huiswerk op de tribune?" vroeg hij aan de jongen en het meisje, toen hij eenmaal op de tribune boven hen geland was. "Hebben jullie het niet koud?" Ook al was het zonnig, het vroor toch echt wel bijna. Geen weer om stil te zitten, vond Ayden.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Voor toverdranken?" Vroeg Maia verbaasd. "Kan jij dat? Zonder dat je ook een ketel in de buurt hebt om te oefenen?" Zij kon dat niet. Of zou hij recepten uit zijn hoofd aan het leren zijn? Dat had zij ook gedaan in het begin; alles maar uit het hoofd leren, zodat je hopelijk in de praktijk genoeg zou weten om op terug te vallen en zo maar niet voor gek te staan. Misschien was Damian wel precies zo, maar dat was ook weer zowat om meteen aan iemand te vragen. 

 

"Nee, natuurlijk zit je niet in de weg. Ik was een wandeling maken. En ik zag je zitten." Dus ze wilde even kijken of alles wel goed met hem ging. Was dat stom? Was dat overbezorgd? Had ze dat niet moeten doen? Vond hij haar nu een bemoeial? "En ik ken de regels ook niet zo heel erg goed. Maar het is inderdaad wel leuk om naar te kijken." Het was wederom iets wat zeer welkome afleiding gaf. Als je keek naar hoe de spelers aan het rondvliegen waren, dan kon je heel eventjes voorkomen dat je gedachten naar pijnlijke plekken gingen en weer in het kamertje vol gemis doken. 

 

Verbaasd, en eigenlijk als vanzelf, zwaaide Maia terug naar de Huffelpuffer op de bezem. Ze kende hem helemaal niet. Maar de vriendelijkheid werd zeer gewaardeerd. Het volgende moment uitte ze een kreetje en dook ze wat ineen -onnodig, want de bal kwam niet eens in de buurt, maar als je schrok dacht je daar niet logisch over na-. De jongen kwam naar hen toe. Ze glimlachte wat verlegen. "Ik was een wandeling aan het maken en ik kwam Damian tegen. De kou gaat wel. Ik heb een mantel die bespreukt is, zodat hij je warm houdt." Die had ze van Henry gekregen, haar verloofde. Mogelijk omdat hij probeerde vriendelijk te zijn, of omdat hij zich zorgen maakte om haar gezondheid, of omdat ze eruit zag alsof ze niet goed tegen kou kon. Daar had hij dan overigens helemaal gelijk in trouwens. "Het lijkt me kouder als je stilstaat nadat je bezweet bent van het sporten?" Was ze zo sociaal genoeg? Ze keek er nu al naar uit zich straks weer ergens in haar eentje terug te trekken met een boek. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij hoorde de verbazing in de stem van Maia toen hij vertelde dat hij bezig was met toverdranken, hij snapte de verbazing niet. "Ik oefen altijd zonder ketel, op deze manier leer ik de recepten. Dan kan ik het ook niet verpesten of laten ontploffen." Met ontploffen had hij wel wat ervaring. Hij scheen altijd te veel of te weinig van een ingrediënt toe te voegen waardoor het mengel mislukte. Door het te oefenen en uit te denken van te voren hoopte hij dit te voorkomen. Daarnaast zocht hij alle ingrediënten stuk voor stuk uit om te snappen waarom die nodig waren en wat ze deden. 

 

"Oh fijn, ik dacht dat ik hier misschien helemaal niet mocht zijn. Er is bijna nooit iemand hier buiten de wedstrijden om. Ik vind dit een fijne plek. Misschien moet ik maar een keer iemand zoeken die de regels kan uitleggen". Bij deze laatste zin keek hij naar de huffelpuffer die toevallig op dat moment zwaaide, dit deed hem blozen en verlegen zwaaide hij net als Maia terug. Toen Maia ineen dook deed Damian dit ook, natuurlijke reactie zullen we het maar noemen. De bal kwam natuurlijk niet in de buurt. Maar de jongen van Huffelpuf kwam wel op de tribune. "Eh..ja..eh.." Hij had het gevoel alsof hij nu zo rood als een tomaat was. "Ik..eh.. werk hier..eh.. graag.." Daarna begon de jongen over de kou en Maia reageerde hier gelukkig als eerste op. Dit zorgde ervoor dat Damian even kon ontspannen en proberen de blos van zijn wangen te krijgen. De kou deed hem niet zo veel, maarja hoe kon hij dit zeggen. "Ik heb.. ehm.. nooit echt last... van de kou.." 

 

Dit was wel zijn kans om een gesprek aan te knopen, maar hij wist niet precies hoe. Hij kon natuurlijk vragen naar de regels van zwerkbal, dit leek hem een goed idee. De jongen speelde immers zwerkbal dus dit moest een hobby van hem zijn vond Damian. "Ehm.. wat zijn de regels?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat konden Ravenklauwen toch timide reageren! Niet dat Ayden zich er zorgen om maakte; van hem mocht iedereen reageren zoals ze dat zelf wilden. Het had ook wel iets schattigs.

Het meisje vertelde dat ze een mantel had die op magische wijze warm bleef. Kennelijk had haar afdelingsgenoot dat ook, want die had rode wangen en leek nergens last van te hebben. Dat zei hij later ook, hetzij hortend en stotend. Ayden dacht dat het jongetje misschien een eerstejaars was, die erg opkeek naar ouderejaars en daarom zo zenuwachtig stotterde.

“Ja, klopt!” antwoordde Ayden hartelijk op de vraag van het mooie meisje. Hij koelde snel af nu hij stilstond, ook al verwarmde de zon zijn gewaad. “Ach, straks in de badkamer is het water weer lekker warm en de haard ook.” Hij gaf haar een warme glimlach, ook al waaide de koude wind door zijn haren.

De jongen vroeg naar de regels.

“Regels? Van Zwerkbal bedoel je? Jeetje - eh - dat zijn er nogal wat,” lachte hij. “Heb je een paar uurtjes?” Zelf had hij slechts een paar minuutjes, want hij kon zijn teammaatjes niet te lang laten wachten, maar het leek alsof de jongen zojuist al zijn moed bij elkaar geschraapt had om hem naar de regels te vragen, en Ayden wilde hem nu ook weer niet afwimpelen.

“Deze bal,” legde hij snel uit, en toonde de Slurk in zijn rechterhand, “moet door één van die drie ringen daar worden gegooid.” Met zijn andere hand wees hij naar de ringen. “En dat is… laat ik zeggen; met hindernissen.” Hij bibberde. Hij moest nu toch echt weer wat gaan bewegen voordat hij in een ijsklomp zou veranderen.

“Wil je anders dat ik het uitleg als de training is afgelopen? Als we in ieder geval weer lekker warm in het kasteel zijn? Ik krijg het nu namelijk echt wel koud,” zei hij verontschuldigend.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Maia probeerde geruststellend naar hem te glimlachen. "Dat deed ik ook altijd, hoor, maar nu... je moet ook zoveel praktijk kunnen. En de praktijk is vaak net anders dan de theorie dat ik het tegenwoordig maar zoveel mogelijk met ketel oefen." Maar ze vond het wel lastig. "Dat is voor iedereen persoonlijk natuurlijk." Het was gek dat ze nu zoveel makkelijker kon praten nu ze doorhad dat de ander ook nerveus en verlegen was en een beetje ongemakkelijk in het contact. Zo voelde het veel minder alsof je jezelf tegenover iemand moest bewijzen, alsof de ander een heel gemeen oordeel zou vellen als je er even niet uitkwam.

 

"Er is ook een zwerkbalteam in Ravenklauw. Ik kan je wel wat mensen wijzen die spelen?" Al weet ik eigenlijk helemaal niet wie de Zwerkballers in Ravenklauw zijn, maar goed, Maia vast wel. "Want met de regels kan ik je ook niet heel goed helpen." Maar de jongen die nu aan kwam lopen misschien weer wel. Alleen zij ging natuurlijk niet zeggen dat hij zoiets moest uitleggen, want dat ging ze nimmer voor een ander bepalen.

 

Maia glimlachte terug. Deze jongen was vriendelijk. Ook al was hij veel zelfverzekerder en een sporter. Ook hij kwam best vriendelijk over. Zowaar wordt Maia op een dag misschien dus toch nog een tikkeltje socialer. "Als je maar geen kou vat." De jongen was vervolgens zo vriendelijk om een beginnetje te maken met de uitleg. Ze streek een pluk haar achter haar oren en knikte toen hij aangaf echt weer te moeten bewegen. "Natuurlijk." Al was de uitleg voor Damian en niet voor haar. Ze ging dan ook niet echt in op het aanbod bij de uitleg aanwezig te zijn, want misschien wilden ze haar daar ook wel helemaal niet bij hebben.

 

"Ik ben Maia trouwens. Hoofdmonitor van Ravenklauw. Als je ooit een hulp nodig hebt... met huiswerk..." Ugh. Waarom zei ze dat nu weer... Daar had hij vast geen zin in. En veel mensen vonden huiswerk maken en studeren maar suf.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het gesprek met Maia vond Damian wel fijn, alsof ze elkaar op een bepaald niveau begrepen. 

Toen de huffelpufse jongen erbij kwam had Damian toch minder vertrouwen in zichzelf, hij vind het al heel fijn dat de jongen moeite deed om hem iets uit te leggen, al was het maar kort.

Na de korte uitleg had Damian wel nog een vraag: “welke ..eh..hindernissen zijn....e..er? Ik ..uh.. heb nog ..ehm...nooit een wedstrijd gezien...” terwijl hij dit zij bloosde hij weer en krabde hij achter zijn oor en haalde hij zijn hand door zijn haar heen. “Uit..uit..leg kan wel later..eh..ik ben ..eh.. D..D..Damian”

Hij stelde zich maar voor in de hoop dat de ander ook zijn naam zou zeggen en omdat Maia dit ook gedaan had en hij naar haar opkeek.

”Ss.ss...sorry voor het.. eh.. storen?” Damian keek hierbij naar zijn voeten.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Ogenblikkelijk kreeg Ayden de neiging om deze twee Ravenklauwen te koesteren. Hij zou ze willen verkleinen en op een veilige plek in zijn hutkoffer willen bewaren en ze met veel toewijding verzorgen alsof het uit het nest gevallen kuikentjes waren. Een Hoofdmonitor was ook vooral leuk om als vriendin te hebben, vooral als ze huiswerkhulp aanbood.

Hij had het koud, maar was er zeker van dat zijn glimlach warm was.

"Wat lief dat je dat aanbiedt, Maia," zei hij redelijk zacht en vol ingehouden enthousiasme omdat hij haar niet aan het schrikken wilde maken. Het was een opmerking die recht uit zijn hart kwam want doorgaans noemde hij mensen niet snel 'lief'.

"Je zit niet in mijn jaar, anders was ik je wel tijdens de lessen tegengekomen." In dat geval zou ze hem eerder zijn opgevallen. "Ik zit in de vierde," voegde hij er ter verduidelijking aan toe.

Het andere Raafje leek helemaal te willen verdwijnen, of in ieder geval maakte de jongen zich kleiner dan hij al was. Nergens voor nodig, vond Ayden, maar hij wist niet goed wat hij moest doen om hem op zijn gemak te stellen. Wegvliegen en hem met rust laten behoorde tot de mogelijkheden, maar Ayden ving tegelijkertijd signalen van oprechte interesse op, zoals de vraag welke hindernissen er dan zoal waren. En hij zei zijn naam. Het was D-D-Damien.

"Ayden March," zei hij in de hoop dat Damien niet naar zijn schoenen bleef kijken. "Aangenaam kennis te maken."

Gevoelsmatig hingen er ijspegels aan zijn onderbroek en het was dat hij handschoenen droeg, anders zou hij gezien hebben dat zijn vingers onderhand blauw werden. Het kon hem eigenlijk niet zo heel veel schelen. Met een handige beweging sprong hij, half vliegend met zijn bezem, naar de rij waar Maia en Damien zaten.

"Wil je soms een stukje vliegen?" zei hij en bood Damien zijn bezem aan. "Mag, hoor. Durf je dat?"

Edited by Ayden March

Share this post


Link to post
Share on other sites

Gelukkig, ze was lief en dus niet een betweterige, nerderige Ravenklauwer. Het was een opluchting dat het werd gewaardeerd en ze glimlachte dus naar Ayden. "Graag gedaan." Deze basale vormen van communicatie was ze allemaal nog wel machtig. "Ja, ik denk het. En de gecombineerde lessen zijn vaak heel druk." En dan was Maia er altijd heel erg goed in om zich naar de achtergrond te laten verdwijnen. Het was dus heel erg goed mogelijk dat de Huffelpuffer haar gemist had tot nu toe.

 

Ergens was Maia opgelucht dat ze nu niet in Damiens schoenen stond. Stel dat haar werd aangeboden om te proberen te vliegen, dan had ze dat namelijk eigenlijk niet durven weigeren, want het was een heel vriendelijk aanbod, maar tegelijkertijd zou ze zo ontzettend bang zijn dat ze een flater zou slaan. En het waren natuurlijk dat niet alleen Ayden en Damien voor wie ze af zou gaan, maar ook voor alle jongens -en meisjes- die nu aan het trainen waren voor zwerkbal. Dat zei ze echter niet, want ze wilde niet (nog) meer druk op de jongere Ravenklauwer leggen. Ze glimlachte hem wel bemoedigend toe.

 

Eigenlijk wilde nu ook wel weer verder gaan met haar wandeling, maar het voelde heel onbeleefd om nu al weg te lopen. Daarom bleef Maia staan. "Speel je al lang Zwerkbal?", vroeg ze aan Ayden om ook nog maar iets aan het gesprek bij te dragen. Zo ja, dan had hij vast twee magische ouders. Zo nee, dan had hij vast gewoon veel aanleg en talent. "Zit je in het team?" Zou hij later professioneel speler willen worden? Een vraag die ze niet stelde, want het moest niet op een kruisverhoor gaan lijken.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zodra Ayden zijn naam zei keek Damian op en in zijn ogen, "A..aangenaam"

Van dat ene woordje was ook niets gelogen, hij vond het fijn dat de ouderejaars hem niet wegduwde en gewoon normaal tegen hem deed. Hierdoor ging het praten met horten en stoten ook wat beter. Misschien dat hij nog een keer zonder stotteren kon praten, maar wanneer dat zou zijn wist hij nog niet. Hij keek naar de ogen van de jongen, deze waren mooi blauw. Blauw was overigens de lievelingskleur van Damian, daarna gleden zijn ogen over de rest van het gezicht van de jongen, daarna keek hij naar de krullerige donker blonde haren waar de wind zichbaar doorheen had gewaaid (?). 

Toen kwam de jongen opeens dichterbij en vroeg of hij wilde vliegen. "uh.. w..wat?" Hij en vliegen... dat was niet echt iets voor hem, maar het afslaan stond ook weer gek. Damian was meer van de theoretische binnen dingen en niet zo van de actieve buiten dingen. Het liefste zou hij verschijnselen al leren en nooit een bezem hoeven gebruiken. "V..v..vliegen? M..ma..maar.. ehm.. dat eh.. k..k..kan ik.. eh.. niet..ehm... e..echt." Hij leek opeens veel meer moeite te hebben met praten. Terwijl hij zo stond te prevelen liet hij ook nog eens zijn boek en papieren vallen, onhandig als altijd. 

Snel ging Damian op zijn knieeën zitten en raapte snel zijn spullen op, in de hoop dat hij niet enorm voor schut stond.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Agossie, nu had hij Damien zo erg laten schrikken dat hij spontaan zijn schoolwerk liet vallen. Ayden had het gevoel niets goed te kunnen doen al was hij zich van geen kwaad bewust. Zo angstaanjagend was hij toch niet? Voor Damian was hij kennelijk een monster en dat speet hem oprecht.

Hij bukte zich om twee wegwaaiende vellen perkament te grijpen en gaf, toen hij weer overeind kwam, antwoord op de vragen van het voorname meisje, dat aan haar tongval te horen uit een voorname familie afkomstig was. Even keek hij haar aan en glimlachte.

"Vanaf mijn eerste jaar hier," zei hij eerlijk nadat ze vroeg of hij al lang Zwerkbal speelde en op de vraag of hij in het team zat trok hij zijn schouders omhoog.

"Voor mij hoef je niet een Zwerkbalwedstrijd te komen kijken," zei hij olijk, "want ik zit op de reservebank. Dat is de plek voor iemand die van alles kan, maar daardoor eigenlijk nergens echt goed in is."

Er was geen enkele reden om op wat voor manier dan ook tegen hem op te kijken, vond hij. Eerder keken ze op hem neer; dat zou misschien gemakkelijker zijn.

"Waren jullie bezig met huiswerk voor Toverdranken?" vroeg hij toen hij een korte blik op de twee vellen perkament wierp. Hij gaf ze daarna terug aan Damien. "Dat is waarschijnlijk mijn slechtste vak. Hoewel Verweer bij mij ook best Zwakzinnig is. Ik snap het gewoon niet: waarom zou je iemand willen vervloeken? Het idee alleen al!"

Onderzoekend keek hij even naar Damien, die zojuist had verklaard dat hij niet vliegen kon. Moest hij er nu op aandringen of juist zijn excuses maken dat hij het had aangeboden? Hij wist het niet en het viel ook niet te proeven in de sfeer. Misschien moest hij echt maar verder trainen, hoe zinloos dat nu ook leek vanwege zijn status als reservespeler.

"Weet je het zeker?" vroeg hij. "We kunnen anders wel met zijn tweeën op deze bezem, ruimte zat en je bent volgens mij niet heel zwaar. Misschien wil Maia wel even je schoolspullen in bewaring nemen." Oh, nu zou Damian vast gillend weghollen en Maia bleek wegtrekken. Goed gedaan, Ayden, beet hij zichzelf toe.

Edited by Ayden March

Share this post


Link to post
Share on other sites

Aan Maia's accent was behalve het beschaafde vooral ook heel erg te horen dat ze niet uit Engeland kwam. Ze had eerder een iets Franse tongval, omdat ze van origine uit Luxemburg kwam. Ayden keek naar haar en hun blikken kruisten elkaar. Voorzichtig glimlachte ze terug, hoewel ze al snel verlegen de ogen weer neersloeg. "Oh, ik kom wel kijken als Ravenklauw tegen Huffelpuf speelt." Mmh. En ze moest vast mee van Henry als zijn afdeling speelde. "Of Huffelpuf tegen Zwadderich." 

 

Arme Damian. Maia had het zeer met hem te doen. Het ongemak stroomde uit al zijn poriën en tot overmaat van ramp liet hij ook nog eens al zijn spullen uit handen vallen.

 

"Damian was met huiswerk bezig," verklaarde ze, want ze dag haar afdelingsgenoot niet meer zo snel uit zijn woorden komen. "Ik was een wandeling aan het maken." Om haar hoofd leeg te maken, omdat ze zich verdrietig voelde, omdat ze afleiding wilde...maar niet in de vorm van menselijke interactie. Niet dat ze dat ooit hardop zou zeggen. "Ik vindt het leren van non-verbale spreuken bij Verweer wel nuttig? En hoe je je moet verdedigen tegen Boemannen. En dat soort dingen." Boemannen waren overigens echt verschrikkelijk, zo eng. Gelukkig hoefden ze zulke lessen niet vaak te doen, want ten overstaande van de hele klas je angsten confronteren was nogal wat. 

 

Wat? Moest zij op spullen passen, terwijl zij samen gingen vliegen. Ze beet op haar lip. Ze wilde eigenlijk liever weer verder wandelen. Hier een beetje met haar ziel onder de arm wachten totdat de twee jongens klaar waren, stond niet echt op haar verlanglijstje. Ze knikte. "Ja, eh, dat is goed, als je wilt...", vroeg ze aan Damian. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×