Jump to content
Elena King

[1836/1837] You can never start too early with making bad decisions

Recommended Posts

Vandaag was de beste dag uit Valors leven!!!

 

Ten eerste was hij uitgenodigd voor een feestje en ten eerste waren feestjes leuk. Ten tweede was Heaven altijd uitgenodigd voor alle feestjes toen ze nog op school zat dus dat hij nu zijn eerste uitnodiging had voelde toch een beetje alsof hij zijn zus trots kon maken. En stiekem was Heaven een van zijn grootste voorbeelden. Iets wat hij aan iedereen behalve haar zou durven vertellen en zou ontkennen als ze ooit erover begon dat ze het gehoord had. (Hij had haar trouwens wel een kopie van de uitnodiging gestuurd gewoon om te laten zien dat hij haar goede naam eer aan het doen was)

 

Ten tweede was het feestje een feestje van Elena King. De toekomstige liefde van zijn leven!!!

 

En op feestjes nam je cadeautjes mee en omdat hij wist dat Elena koningin wilde zijn, en het er ook mee eens was dat iedereen dat moest inzien???? Had hij een sprookjesboek gekocht waar je de namen van de personages kon veranderen in namen naar keuze zonder dat de rest van het verhaal veranderde.

 

En toen zag hij dat er cocktails waren en was hij bang dat het misschien wel heel kinderachtig was dat hij een sprookjesboek mee had als cadeau (Had hij toch even over moeten navragen) dus legde hij die subtiel op een tafel in de hoek met een briefje dat het voor Elena was (maar zonder zijn naam dat durfde hij dan weer niet) en hoopte dat ze het vond. En dat als ze het vond en stom vond ze niet wist dat het van hem was. Voor hij zo zelfverzekerd als maar kon op de host afstapte.

 

Hij kon dit!!!

 

Neem jij er dan ook een? In een andere kleur! Dan doen we wie hem het snelste op heeft

Share this post


Link to post
Share on other sites

Elena had ook een mening over dat toekomstige liefde van zijn leven, hoor, maar geen zorgen, het was geen gemene mening. Eerder de mening dat ze het eigenlijk best wel zou waarderen dat hij verliefd op haar was, maar dat hij echt niet moest verwachten dat zij ook gevoelens voor hem had. Aanbidding moest je namelijk nooit beantwoorden, want voor je het wist was jij ineens degene die meer verliefd was dan de ander en dus was je dan niet meer de baas in de situatie en dus was je dan ineens je kroon kwijt.

 

Dus glimlachte Elena maar naar Valor, want hij was een perfecte onderdaan, en lachte ze even toen hij een wedstrijd voorstelde. Echt niet, Elena ging echt niet het risico lopen dat ze straks zou verliezen, of zo. "Oh, ik heb daar echt niet de tijd voor met alle gasten die ik nog moet begroeten," zei ze vriendelijk. "Maar waarom houd je geen wedstrijd met iemand anders? Dan ben ik wel jurylid!" 

 

Vraag vooral niet naar de logica daar achter, Valor. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Als het aan Valentina's moeder had gelegen dan had haar dochter deze hele vakantie thuis doorgebracht, maar de waarheid lag dit jaar een beetje anders. Er was namelijk een ongelukje gebeurd en juist door dat ongelukje was Valentina afgelopen week op school gebleven, in de ziekenzaal dat wel. Niet de meest charmante plek om kerstmis door te brengen, maar de zusters waren best lief en toen ze eindelijk weer een beetje kon eten had ze nog heel veel kerstkransjes van ze gehad. Ondertussen ging het zo goed dat ze wel weer op haar eigen slaapkamer mocht slapen, maar ze moest wel nog rustig aan doen. Een feestje attenderen viel vast niet onder rustig aan doen, maar Valentina was altijd al een eigenwijs meisje geweest en alle kinderen uit haar klas gingen, dus was het niet meer dan logisch dat ze ook wilde gaan. En wie ging haar tegenhouden? Haar afdelingshoofd? Haar Klassenoudsten? Die waren toch veel te druk bezig met hun eigen feestjes. 

 

"Hoi Elena," begroette ze als eerste de Zwadderaar, want Valentina had geleerd dat het beleefd was om eerst de gastvrouw te begroetten. "Wat een leuk idee dit feestje." Het zag er allemaal heel gezellig uit, dit moesten ze vaker doen. Misschien moest ze binnenkort als ze jarig was ook maar een feestje organiseren, dan kon ze al haar klasgenootjes nog beter leren kennen. Was Elena het vast niet mee eens, maar Valentina kon helaas geen gedachten lezen.

 

Nieuwsgierig wierp ze een blik op de blauw cocktail die Valor in zijn handen gedrukt had gekregen. "Als je nou de blauwe cocktail met de rode cocktail tegelijkertijd zou drinken, zou je dan een paarse tong krijgen? Of zou dan de ene helft blauw zijn en de andere helft rood?" vroeg ze nieuwsgierig aan de rest. Dat was iets wat ze moesten uitproberen. 

Edited by Valentina Callahan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hij vond het stiekem wel een beetje een eng idee dat Elena jurylid zou zijn, als ze tegen elkaar een wedstrijdje deden had hij het niet erg gevonden als hij niet gewonnen had want dan zou Elena blij zijn en dan was hij dus ook blij, maar nu moest hij winnen om indruk te maken.

 

Gelukkig was daar Valentina, een perfecte tegenstander. Valentina was namelijk een beetje ziekelijk en daarom was het vast makkelijk om te winnen!

 

Hij haalde opgelucht adem.

 

Oh dat is een goed idee Elena!”, beaamde hij want alles wat Elena zei was een goed idee! “Valentina dat kunnen we uitproberen als jij mijn tegenstander wordt in deze wedstrijd! Of na de wedstrijd want twee bekers tegelijk is wel moeilijk maar wil je meedoen?

 

Hopelijk zei ze ja en moest hij niet tegen iemand die moeilijker te verslaan was. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Valentina zocht werkelijk niks achter Valor's voorstel om met haar een wedstrijdje te houden. In tegenstelling, ze was vereerd dat hij haar uitkoos als zijn tegenstander. Er was een tijd dat Valentina buiten Zweinstein ook wel vrienden had gehad, maar de meeste had ze door de jaren heen verloren, omdat er bijna geen enkel kind was dat het leuk vond om de helft van de speeltijd naast een ander zijn bed door te brengen. Valentina begreep dat wel, maar toch deed het pijn als ze niet zomaar met anderen mee kon of plotseling niet meer mee mócht doen. Op Zweinstein had dat probleem zich gelukkig nog niet echt voorgedaan en was Valentina nog erg hoopvol over het maken van nieuwe vrienden. Ze mocht Valor wel. Hij zat bij haar in de afdeling, hij was vriendelijk en lief en hij had altijd van die leuke ideeën. Leuke ideeën waar ze voor de verandering eens niet van werd buitengesloten! Ze wilde heel graag dat hij haar vriend werd. Misschien waren ze dat al wel, anders vroeg hij haar vast niet zomaar om mee te doen. 

 

Glunderend keek Valentina de jongen aan. "Ja, ik wil heel graag meedoen!" riep ze, misschien iets te enthousiast. "Laten we eerst één beker doen en het dan na de wedstrijd proberen."Het waren best grote bekers en ze betwijfelde of haar maag de inhoud van twee cocktails aan zou kunnen zo snel achter elkaar. Daarnaast was ze al heel blij dat hij haar idee om de kleuren te mengen leuk vond, dus of ze het nou nu deden of later maakte niet zoveel uit. Valentina pakte een rode cocktail van de tafel, die heerlijk naar aardbeien rook en keek toen afwachtend naar Elena voor het startsein. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kijk, helemaal perfect! Elena kon dus juryvoorzitter zijn, van de jury van één, want Valor had al een tegenstander gevonden. Elena klapte enthousiast in haar handen. "Oh, wacht, voor we beginnen moeten we eerst een prijs hebben!" Ze keek snel om zich heen, want ze moest toch iets vinden wat ze weg kon geven? Er was alleen niet echt iets bijzonders in de buurt, dus Elena haalde haar eigen armbandje van haar pols af en hield die omhoog. "Wie wint mag deze armband houden!" Valor kon die altijd nog weer weggeven aan zijn zusjes, of zoiets, want Elena had fantastische smaak.

 

"Oké, drie, twee, een... START!" 

 

Oh, ze was zo benieuwd wie er zou winnen! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het geluk stond aan zijn kant want Valentina wilde meedoen en hij kon zelfs Elena’s  armband winnen. Nu wist hij niet echt wat hij daar mee zou doen, Valor mocht wel tot over zijn oren verliefd zijn hij was niet het type om een klein altaar te bouwen met Elena’s spullen sorry, maar het was een prijs die ze wilde geven en alles wat Elena deed was fantastisch dus hij was er alsnog blij mee.

 

Bij het startsein begon hij snel met drinken maar helaas was Valor niet echt een ster in heel snel drinken. Hij was heel goed in alles heel langzaam doen want dat had hij zichzelf aangeleerd om niet naar bed te hoeven. Maar dit ging hem niet goed af. Dus verslikte hij zich in zijn tweede slok en toen hij weer echt kon ademen had Valentina haar glas al bijna leeg.

 

Fuck.

 

Oh ”, meer dan teleurgesteld kijken kon hij ook niet echt. Dus nam hij snel nog een slok van zijn halflege glas. Want niemand mocht zien dat hij dit erg vond!!!!!!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Cordelia was ook op het verjaardagsfeestje van Elena King. Dat niemand dat nog opgevallen was, kwam waarschijnlijk door het feit dat Cordelia bij binnenkomst het dichtstbijzijnde hoekje had opgezocht en daar sindsdien ook niet meer uit vandaan was gekomen, maar goed. Ze was ook eigenlijk alleen op dit feestje, omdat haar broer en zijn vrienden haar meegevraagd hadden en ze nou eenmaal geen nee kon zeggen tegen de smekende ogen van Boreas. Wat trouwens super oneerlijk was! Hij en zijn stomme smeekogen. Oké, nee. Cordelia hield wel van haar broer en ze vond ook niet zo héél erg om hier te zijn, zolang er maar niet van haar verwacht werd dat ze iets deed. Of zei. Of wat dan ook. Dat vond ze namelijk doodeng. Dat was ook de reden dat ze nog altijd het cadeautje – dat eigenlijk voor Elena bedoeld was – tegen haar bovenlichaam vastgeklampt hield, terwijl ze met grote ogen de rest van het feestgedruis bekeek. Waarom vonden andere mensen feestjes in vredesnaam zo leuk?

Edited by Cordelia Peregrine

Share this post


Link to post
Share on other sites

Er was een feestje en Andrea was uitgenodigd. Hoewel de gehele eerste en tweede jaarlagen er ook naartoe gingen, was het niet ongelooflijk speciaal, maar toch, feest! Zonder haar broers, die vast veel stommere dingen deden om weer beter te zijn dan zij was. Nee, ze was alleen, zonder Elliot, Isaac of Olivér! Ze raakte erg enthousiast over het idee dat niemand haar kon tegenhouden en dat ze zelf kon doen wat ze wilde zonder erop aangesproken te worden. Ze pakte ook meteen een glas boterbier van de tafel en nam er een aantal slokken van. De atelier was al gevuld met mensen en de meesten waren al met elkaar aan het praten, wat Andrea niet leuk vond, want er was niemand die met haar aan het praten was, of aanstalten ging maken om met haar een gesprek aan te gaan.

 

Dus ging ze maar op zoek naar iemand om mee te praten, want hallo, ze kon toch niet op haar eerste echte feestje gewoon maar alleen aan de zijkant staan? Waarom zou je dan uberhaupt naar een feest gaan? Andrea's blik viel op een huffelpuffer uit de eerste, met wie ze wel eens een les heeft gehad, die aan de rand van de ruimte rondhing. Hoewel je met z'n tweeën aan de rand er nog steeds een beetje loserig uitzag, vond zij dan, was het tenminste minder erg dan alleen te staan aan de rand van het feest. Dus ze stapte naar Cordelia. "En, wat vind jij ervan? Zullen we anders een spel doen?" Je moest wat doen om niet helemaal alleen te zijn op Zweinstein.

 

@Cordelia Peregrine

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Wauw," zuchtte Valentina bewonderend, terwijl ze de armband even bestudeerde die Elena omhoog hield. Het was een hele mooie armband en Valeria had nog nooit echt een prijs gewonnen, dus nu wilde ze eigenlijk wel graag winnen. Meedoen was ook al leuk hoor, maar winnen was nog beter!

 

Toen het startsein werd gegeven deed ze dan ook meteen erg haar best. Ze was niet de allersnelste en als Valor zich niet had verslikt dan was het vast allemaal anders gelopen, maar het geluk zat haar blijkbaar mee. Zodra ze de bodem van haar glas had bereikt keek ze vlug op, om recht in het gezicht van een teleurgestelde Valor te kijken. Oh, ze had gewonnen! Ze had gewonnen! Gewonnen! Het eerste wedstrijdje ooit in haar hele leven dat ze had gewonnen. Tenminste, als Elena dat ook vond, maar dat moest bijna wel, gezien Valor's glas nog niet helemaal leeg was.

 

Alleen keek Valor dus zo teleurgesteld. O jeetje. Natuurlijk was het jammer om te verliezen, maar het was niet het einde van de wereld toch? Maar wat nou als Valor dat wel vond en straks geen vrienden meer met haar wilde zijn omdat ze van hem had gewonnen? Dat was natuurlijk niet de bedoeling. Met opkomend schuldgevoel onderdrukte ze haar vreugdekreet. Zou ze iets kunnen doen om hem op te vrolijken? "Je hebt het goed gedaan hoor!" probeerde Valentina. "Misschien ligt het aan de kleur, zijn de blauwe wel moeilijker te drinken." Twijfelend tuurde ze in haar glas. "Laat eens zien of je nu echt een blauwe tong hebt!"

Edited by Valentina Callahan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh, dit was leuk. Elena was nooit echt goed met wedstrijdjes, want ze wilde altijd vals spelen en als dat niet mocht werd ze boos en als ze verloor werd ze boos en als er niemand met haar wilde spelen werd ze boos en dan wilde juist niemand met haar spelen en dan moest ze altijd huilen uit frustratie, maar juryvoorzitter zijn was fantastisch. Want alle andere mensen deden moeite en jij hoefde alleen maar dingen te bepalen!

 

"Ach, Valor," zei ze, want het was wel een tikje sneu voor hem, hoor. "Misschien een nieuwe ronde?" vroeg ze gretig, terwijl ze Valentina al haar armbandje overhandigde. "Of een nieuwe uitdaging! Wat dacht je van wie de meeste taart kan eten?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Valentina vertelde hem dat hij het wel goed gedaan had en dat zijne misschien wel moeilijker was geweest, en misschien was dat wel waar, misschien was zijne ook oprecht wel moeilijker en had hij eigenlijk moeten winnen maar was het nou eenmaal een beetje oneerlijk gegaan. (Hij nam het haar niet kwalijk maar nam wel die optie dankbaar aan dat zij het gewoon een klein beetje makkelijker had. Deed hem goed). En Elena stelde een tweede kans voor, taart eten, bij taart kon het niet oneerlijk gaan want alles kwam van dezelfde taart dus dan kon hij vast wel winnen. En indruk maken.

 

Een nieuwe wedstrijd klinkt goed, als je zin hebt Valentina? Ik bedoel lust je taart? Want als je dat niet lust dan moeten we iets anders verzinnen, of het in iets anders omtoveren! En geen idee is mijn tong blauw?”, en afwachtend stak hij zijn tong uit zodat hij daar commentaar op kon krijgen.

 

Hij was nu alweer vergeten dat hij zich drie seconden geleden nog rot had gevoeld.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest Elizabeth May-Hall   
Guest Elizabeth May-Hall

Er was een feestje in de atelier van Elena King. Ze was ook uitgenodigd op het feest van Elena en dat vond ze super leuk op een feestje te zijn. Ze vond bijna iedereen van eerste en tweede jaars van Zwadderich aardig, maar het zijn haar vrienden niet. Toen was een wedstrijd tussen twee klasgenoten van haar en de prijs was een armbandje van Elena dat was een hele mooi armbandje. Toen won Valentina en dat vond Valor niet leuk. Ze vond Valentina een hele aardig meisje en Valor was ook heel aardig, behulpzaam. 'Goed gedaan Valentina.' en Elena wou nog een uitdaging het was een taarten wedstrijd. Het klonk goed in haar oren en misschien mocht ze meedoen aan een taarten wedstrijd. 'Mag ik meedoen met taart wedstrijd? Want ik heb heel erg zin om taart te eten.' 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ze wilde meedoen met haar! "Mooi,"  riep Andrea uit, ook al was het antwoord van Cordelia niet geheel overtuigend. Ze negeerde het maar, want ze kon het toch niet hebben dat iemand haar eng vond en dat niemand met haar om wilde gaan. Dat zou echt verschrikkelijk zijn! Dan zou haar hele Zweinsteincarrière vernield zijn. Ze kon het toch niet maken om de enige van haar broers te zijn die geen vrienden had op Zweinstein? Andrea probeerde die gedachte naar achter te drukken en zich te concentreren op het feest. Er was toch niemand die haar emoties kon lezen. Haar gedachten waren voor haar en waarschijnlijk zou het wel meevallen, maar haar eerste gedachten waren meestal de ergste scenario's. Dus ze nam Cordelia in haar arm en trok haar mee naar een tafel. "We kunnen Boterbierpong doen! Dat hebben mijn broers wel eens gedaan en ik wil dat ook nog een keer doen."  Nee, ze moest niet zo doen. Cordelia had aan haar gevraagd wat ze wilde doen, en ze wilde bierpong doen. In gebrek aan echt bier zou ze dan maar met boterbier doen. Kon vast ook wel. "Maar dan moeten we wel een pingpongbal vinden om mee te spelen..."  Misschien had Elena daar al aan gedacht, dat dat spel gespeeld zou worden, maar ze was al heel druk bezig met een paar anderen en Andrea wilde haar niet storen. 

 

@Cordelia Peregrine

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Wat?" vroeg Valentina verward. Ze had voor een moment even alleen maar oog gehad voor haar prijs -want oh, het was wel echt een mooie armband, dat Elena die nou zomaar wegdeed..- en het gesprek tussen Valor en Elena was daardoor half langs haar heen gegaan. "Nog een wedstrijdje. Oh, ja hoor." Ze wist niet zeker hoeveel plek ze nog in haar maag had, maar het was het was wel leuk. En dan had Valor nog een kans om te winnen. Opgewekt dat ze nu voor een tweede keer alweer mee mocht doen, trippelde ze achter haar jaargenootjes aan richting de tafel waar de taart stond. Hmm, slagroomtaart. "We moeten wel een beetje opletten dat de stukken even groot zijn! Elena kan jij de taart snijden? Dan is het eerlijk." Of zouden ze de hele taart op moeten eten? Nee toch? Dat lukte haar niet hoor. Dan gaf ze zich nu al wel gewonnen. 

 

Het roodharige meisje giechelde toen Valor zijn tong uitstak en knikte wild, als teken dat zijn tong er inderdaad erg blauw uit zag. Bijna wilde ze vragen of haar tong nu ook heel rood was, maar toen bedacht ze zich dat tongen van zichzelf al redelijk rood waren, dus dat ze dat dan toch niet zo goed konden zien. "Zullen we het extra moeilijk maken, dat we niet onze handen mogen gebruiken," opperde ze enthousiast. Nu ze één keer had gewonnen durfde ze een beetje extra uitdaging wel aan. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Oh, ja, ik snij wel twee stukken!" zei Elena enthousiast en al snel ging ze aan de slag met een mes dat eigenlijk iets te groot was om daar een twaalfjarige een taart mee aan te laten snijden, maar we doen net alsof Elena daarmee vertrouwt kon worden en alles kwam ook goed, want het waren twee mooie, grote stukken. "Ja, zonder handen is het wel het leukste," besloot ze, terwijl ze het mes achteloos aan de kant gooide. Hij begroef zich in de rest van de taart, wat beter was dan in iemands duim, dus.

 

"Drie, twee, één... beginnen!" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Stiekem, stiekem wilde Valor nu vals spelen en iets eerder beginnen. Gewoon omdat hij zo bang was weer te verliezen en voor schut te staan. Maar hij wist ook wel dat als niet eerlijk won je niet won, want dan was er geen eer, dus wachtte hij netjes af op het startsein. Om vervolgens zijn hoofd zo snel als hij kon in zijn stuk taart begraven en het te eten.

 

Ik ga wimmen deze keerm”, probeerde hij met volle mond te zeggen zonder zijn focus op het spel te verliezen.

 

Of dat hoopte hij in elk geval.

 

Heel erg.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Valentina bestuurde zorgvuldig haar stuk taart om te zien of het inderdaad ongeveer even groot was als dat van Valor en tja, helaas was het dat wel. Eigenlijk had ze gehoopt dat het wat kleiner zou zijn, niet omdat ze perse wilde winnen, maar omdat ze niet zeker wist of ze wel een heel stuk taart op kon krijgen zo meteen na de cocktail. Maar goed, toen kwam het startsein al en zat er niets anders op dan zo vlug mogelijk haar hoofd in de taart te steken, wat ze dan ook met volle overgave deed, waardoor de taart vrolijk uit elkaar spatte.

 

Oef, dat was toch best lastig, eten zonder handen. Het duurde even voordat ze door de eerste slagroomlaag heen was en een stuk taart in haar mond wist te krijgen. Toen ze haar hoofd weer wat ophief, omdat Valor wat zei, leek ze net op een klein sneeuwmonster. Dat merkte Valentina zelf ook op. "Kwijk," giechelde ze, nog druk kauwend. "Ik heb een snor. En een baard." Met het puntje van haar tong probeerde ze een stuk van haar slagroomsnor af te likken. 

 

Dit was totaal geen afleindingsmanouevre Valor, waar heb je het over? 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoticons maximum are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×