Jump to content
Drew Rhyddrerch

[1836/1837] Het Debutantenbal 9.0

Recommended Posts

'Ave, het Debutantenbal is dit jaar.'

'Dus?'

'Is het niet hoogtijd dat je iemand gaat vinden?'

'Nee.'

'Je bent 21! Bijna 22! Nog even en niemand gaat je meer willen!'

'Dus?'

'Je bent een vrouw, Avery, je hoort te trouwen, kinderen te krijgen.'

'Eh. Ik pas. Sorry. Niet geïnteresseerd.'

'Avery.'

'Nee.'

'Je gaat naar het debutantenbal.'

'Oh, maar dat was ik al van plan.'

'Sorry?'

'Oh, ja. Had ik dat nog niet gezegd? Ik werk die dag. Ik ben een van de Schouwers die de boel in de gaten moet houden.'

'…'

'Was dat alles? Want ik heb nog genoeg te doen voor werk.'

'Volgend jaar ga je!'

'Eh. We zullen zien.'


 

En zo was het gesprek tussen Avery en haar moeder gegaan. Het was een veelvoorkomend argument tussen de twee, maar na al die jaren had Avery nog steeds geen zin in trouwen en al helemaal niet in het krijgen van kinderen. Werken als Schouwer was immers alles wat ze wilde doen, en als haar moeder wilde dat ze die carrière aan de wilgen zou hangen 'want ze had haar droom nu toch bereikt?' om te trouwen en aan kinderen te beginnen, zeker omdat deze carrière zo ongeschikt was voor vrouwen, dan kon ze daarop blijven hopen. Avery ging in elk geval niet meewerken.


 

Daarom was ze ook tot nu toe, sinds ze aan haar opleiding was begonnen en ze mee mocht als stagiaire, tot het punt dat ze afgestudeerd was, een van de mensen die zich vrijwillig opgaf om te surveilleren bij het bal. Het was maar weinig niet gelukt, en die keren hadden hem altijd gezeten in de periode dat ze nog stagiaire was, dus Avery kon eerlijk zeggen dat ze tevreden was over deze hele gang van zaken. Immers, als ze dan toch moest, dan liever als Schouwer, zeker wanneer ze toe kon kijken hoe haar moeder afkeurende blikken op haar wierp terwijl haar zusje en broertje dansten. Nee, Avery had het liever op de manier zoals het nu ging, en wie weet, misschien kwam ze wel iemand tegen met wie ze een degelijke conversatie kon houden, zoals met die ene man een paar jaar terug die haar aan had geboden dingen te leren die ze kon gebruiken als Schouwer. Je wist het maar nooit.


 

Dit jaar was het feest op Zweinstein vanwege de weersomstandigheden en dus ging Avery terug naar de plek die ze een aantal jaar eerder had verlaten. Zweinstein leek niets veranderd, en Avery wist niet helemaal zeker of dit een goed teken was of niet, gezien de hoeveelheid chaos die er heerste toen zij nog op school zat. Dat, gecombineerd met het feit dat er een een of ander balkon was geopend waardoor leerlingen en mensen sowieso die niet konden komen of wilden komen, konden kijken naar het hele Bal hier in de Zaal, was iets wat Avery redelijk op haar hoede maakte. Toch kon ze het niet laten onwillekeurig een beetje te grijnzen toen ze zag hoe Drew gekke gezichten trok naar het balkon, omdat het toch voor wat levendigheid en meer menselijkheid zorgde. Niet dat Wanderfield dit nooit was geweest, omdat dat ook zeker een interessante man was geweest. Maar toch.


 

En toen liet ze haar blik maar weer over de Zaal glijden, want ze was hier toch om haar werk te doen en dus diende ze ook wel in de gaten te houden wat er allemaal wel en niet gebeurde. Ze wilde immers niet dat haar ouders volgend jaar wel een reden hadden om haar naar dit Bal te slepen zodat ze iemand kon vinden waarmee ze kon trouwen. Alsjeblieft zeg.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Locatie: het balkon, niet de zaal 

 


 

Eén van de mensen op het balkon, te jong én te arm om naar het debutantenbal te gaan, het enige wat ze nog nodig had was een huwelijksring om haar vinger en dan had ze alledrie de redenen om nooit heen te gaan verzameld, jammer dat het er geen vier waren anders had ik een opmerking kunnen maken over kwartet, OH WELL, was Agatha dus. Ze had wel haar best gedaan zich netjes aan te kleden, want Heaven had ooit, ondanks protesten, een jurk voor haar gekocht (hoi Margaux, weet je dat ook even) en dat was de jurk die Agatha op dit moment aanhad, terwijl ze naast Noah vanaf het balkon naar beneden keek.

 

"Het lijkt niet zo leuk als ik verwacht had," zei Agatha tegen Noah. "Kijk, de meeste mensen zijn niet eens aan het dansen, maar gewoon aan het praten!" Ze wees naar de Minister van Toverkunst, die net op dat moment een blik trok naar boven. Agatha giechelde ondanks zichzelf. "Zouden ze allemaal zo... volwassen zijn?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Locatie: De zaal beneden

 


 

Bella stond ook in de zaal beneden en was... niet aan het dansen. Dat kwam omdat niemand haar ten dans had gevraagd, bedankt iedereen, maar zoals altijd was Bella ook uit zichzelf teruggetrokken in de schaduwen. Niet de letterlijke schaduwen, de zaal was goed verplicht, maar ze stond een beetje tegen de muur, half bij een groepje zodat vreemdelingen waarschijnlijk zouden denken dat ze erbij hoorden, maar niet dicht genoeg dat de mensen in het groepje weer zouden denken dat ze zich erbij wilde aansluiten. Daarbij was haar jurk niet echt veelzeggend, had ze niets interessants gedaan met haar haren en droeg ze nog steeds haar huwelijksring.

 

Ugh, die ring. Bella wierp een blik naar beneden. Plotseling ergerde ze zich aan het goud op haar vinger, het gewicht ervan en zonder er over na te denken trok ze de ring van haar vinger af.

 

Eh... en toen stond ze met een trouwring in haar hand op het debutantenbal. Paniekerig keek ze even om zich heen, alsof er iemand was in de buurt die haar wel zou komen redden. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Locatie: Op het balkon.

 

Als bediende van Yara en Irwin woonde Cassy in de Cornwall-toren. Dit betekende dat ze dus ook op Zweinstein rondliep en dat ze dus ook op de locatie was waar het bal werd gegeven. Ze was niet iemand die zou mogen debuteren: ze was niet rijk, ze was niet magisch en haar familie stopte haar liever weg dan dat ze haar ooit zo in het middelpunt van de aandacht zouden zetten. Jonge meisjes van huwbare leeftijd werden gepresenteerd. Ze was wel van de leeftijd, ietsje ouder misschien al, maar ze was zeker niet huwbaar...Wie wilde er nu trouwen met een snul? Een snul was nog schandelijker dan een dreuzel, volgens sommigen.

 

Dus, nee, Cassy liep niet rond in de zaal beneden, maar voor kijken op het balkon had ze toestemming gekregen van Yara. Aan Irwin had ze het niet kunnen vragen, letterlijk. Ze Imperiusvloek was nog altijd actief. Deze hield in dat ze aan alles moest gehoorzamen wat een Foulkes-Davenport haar zei en dat ze met Irwin enkel om kon gaan als een bediende. Dus vragen stellen over of je bij feestjes mocht kijken, waren letterlijk een onmogelijkheid voor haar.

 

Met een brede glimlach keek ze over de rand. Ze genoot van de muziek en alle meisjes in prachtige jurken. Het was net een bal uit een sprookjesverhaal. Alle jongeheren waren ook zo prinselijk gekleed. Ze leunde met haar wang op haar hand en ze begon een beetje te dagdromen over hoe het zou zijn als zij op een dergelijk bal kon zijn. Meer dan een dagdroom zou dat vast niet worden, alleen al omdat ze niet kon dansen. Het fijne van dromen was echter, dat daar geen begrenzing aanzat en dat niemand haar op deze mijmeringen kon betrappen.

 

[OOC; voel je vrij haar aan te spreken!]

Share this post


Link to post
Share on other sites

Noah snapte eerlijk gezegd het algehele concept van een debutantenbal niet zo, want wat was het nut van veel geld vragen voor één of ander feestje als je net zo goed gewoon iedereen kon binnenlaten, hallo, dat feest draaide toch over mensen leren kennen of zo, niet dan, maar net zoals de overige miljoen dingen die Noah niet begreep, hield het hem niet tegen om alsnog wel enthousiast naar beneden te gluren, naast Agatha. Er scheen niet zo heel veel te beleven – vooral een hoop andere mensen in mooie kleren die elkaar heel veel te zeggen hadden, of dat hoopte Noah dan maar voor ze. En daar hadden ze dan zoveel geld voor betaald… Hij kon tegen de helft van de mensen daar gewoon ’s ochtends voor gratis en voor niets praten!

 

Kijk, dit is het moment dat iemand Noah zou moeten introduceren tot het neerhalen van het kapitalisme. Vindt hij vast leuk.

 

‘Ze zien er wel allemaal zo uit,’ zei hij. Wat gek was, eigenlijk. Een hele hoop mensen vanaf de vijftien en om de één of andere reden zagen ze er allemaal een stuk volwassener uit dan ze gisteren hadden gedaan. Alsof hen in hun normale milieu zien iets aan ze veranderde. Was dat zo? Geen idee eigenlijk. ‘Wat zou jij doen als je daarbeneden was?’ vroeg hij, nieuwsgierig. ‘Er lijkt niet zo heel veel te doen.’

 

Als Noah het debutantenbal zou mogen organiseren, zou hij er één groot springkasteel van maken. Maar om de één of andere bizarre reden mocht hij dat niet doen. Stom gedoe.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Locatie: het balkon.
 

Ondanks dat Alice wel eens van het debutantenbal had gehoord, of er op zijn minst wat over had gezien in de krant, was ze weinig familiair met het algehele concept. Ze had wel eens gevraagd aan haar ouders hoe het allemaal zat, daar niet van, maar ze kreeg eigenlijk geen substantieel antwoord op de vraag wat het nou was. 'Het is een feest waarbij huwbare vrouwen of meisjes worden gepresenteerd en waarbij ze mensen kunnen leren kennen en waar ze kunnen dansen. Complete onzin als je het mij vraagt, want er zijn genoeg andere manieren om mensen te leren kennen zonder dat er een heel bal aan vast moet hangen,'  had haar moeder dan ook gezegd. Haar vader was niet veel beter geweest, maar ze wist zelf ook wel dat haar vader niet zo was van de social gatherings, en dus had ze eigenlijk niets anders verwacht. Het was alleen wel een beetje jammer dat ze geen beter antwoord van haar moeder had gekregen, want die hield wel van dat soort dingen, zelfs al ging ze er niet vaak meer heen, maar nu het op Zweinstein was, had ze in elk geval genoeg mogelijkheid om het allemaal te bekijken en zelf een mening te vormen. Feestjes waren immers leuk, dus hoe erg kon een feest als deze zijn dat haar moeder er zo afkeurend over deed? Misschien viel het allemaal wel reuze mee, zelfs al zou het inhouden dat ze haar ouders dan nog steeds niet begreep.

 

'Gaat het altijd zo? Met de minister en allemaal Schouwers en dat soort dingen?' vroeg Alice dan ook geïnteresseerd aan de persoon naast haar terwijl ze naar beneden tuurde. Ze richtte haar blik weer even op de persoon. 'Ik weet namelijk niet echt precies wat een feest als dit inhoudt.' Extra informatie krijgen kon immers nooit kwaad. Misschien had haar moeder immers geen gelijk of het niet goed verteld! Je wist het maar nooit. En hoewel Alice haar moeder dolgraag wilde geloven, wist ze niet helemaal of het antwoord dat ze had gegeven wel waar was, zeker omdat ze er zo afkeurend over had gedaan. 'Behalve dan dat het iets te maken heeft met meisjes of vrouwen die de leeftijd hebben om te kunnen trouwen die mogen komen als ze genoeg geld hebben.' Want ook dat was blijkbaar een issue. Of zo. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Locatie: De Zaal 

 

Het debutantenbal was de plek voor meisjes om hun toekomstige echtgenoot te vinden. Tenminste, voor rijke meisjes en Evangeline had daar nooit echt bij gehoord, maar dat had haar er nooit eerder van weerhouden om zich te mengen in een wereldje dat ze eigenlijk nog altijd nog niet goed genoeg kende. Het was alweer een aantal jaar geleden dat ze hier voor het laatst was geweest. Keane had toen haar kaartje betaald en het was een gelukkige tijd geweest. Eentje waarin ze open kon zijn in haar liefde voor de persoon waar ze van hield. Helaas was dat hetzelfde debutantenbal dat hem de verloofde had opgeleverd die nu zijn vrouw was geworden. Er waren dagen dat Eva wenste dat ze nooit waren gegaan dat jaar, maar uiteindelijk had het vast niet veel uitgemaakt.

 

Het was ook alweer een tijdje geleden dat ze Keane had gezien en eerlijk gezegd deed het Evangeline goed. Het had haar tijd gegeven om na te denken en sinds het gesprek met haar zus, waarin ze uiteindelijk opener was geweest over dingen dan ze eigenlijk in eerste instantie had gewild, voelde ze zich ook een stuk beter. Het was fijn om wat van haar gevoelens eens open op tafel te kunnen leggen en iemand anders perspectief er op te krijgen. Het had haar laten realiseren waarom het zo verdomd moeilijk was om hem los te laten (omdat hij het enige was wat ze ooit van liefde had gekend, omdat hij haar zon was en ze haar wereld om hem heen had gebouwd), maar haar ook laten beseffen dat het nooit meer zou worden wat het was geweest.

 

Keane’s toekomst lag vast. Dat ging ze nooit meer terug krijgen, hoeveel dagen ze ook rouwde om wat zou kunnen zijn. Maar die van haar lag… open. Ze had geprobeerd de lege plekken die hij achter had gelaten op te vullen, maar ze had zelf gezien dat dat niet werkte. Caspian was geen Keane en Liam was geen Keane en ze zouden het ook nooit zijn. Ze was op zoek naar de verkeerde dingen op de verkeerde plekken. Ze had geen lust nodig, niet enkel vriendschap. Als je goed zocht kon je dat in iedereen vinden. Het was niet wat ze nodig had, het was niet wat ze wilde. Er was maar één ding dat ze wilde. Echte liefde. Het was ook meteen wat ze niet echt durfde te zoeken. Ja, ze was alleen nu, maar had ze haar grote liefde niet al gehad? Hoeveel kreeg je er in het leven? Was het werkelijk mogelijk om zoiets nog eens te vinden? Maar misschien hadden haar vrienden en haar familie gelijk, misschien was het onbekende niet zo eng en was het niet zo erg om er op zijn minst een beetje open voor te staan. Ze kon het in ieder geval proberen. Van hoe het nu ging werd ze toch ook niet echt gelukkig, dat bleek maar weer. 

 

En dus stond ze hier, in haar nieuwe jurk en deed ze haar best. Het was de mooiste jurk die ze in tijden had gedragen, met bijna doorzichtige witte laagjes, gevuld met sterren en glitters. De stof leek op te lichten als je een rondje draaide en bij elke stap die ze zette sprongen er wel wat schitterende sterretjes de lucht in. Dit jaar vond het bal plaats op het oude, vertrouwde Zweinstein en het gaf Evangeline een aangenaam gevoel om hier terug te zijn. Vanaf de zijkant van de dansvloer liet ze haar blik over de aanwezigen glijden, op zoek naar haar vrienden en haar gezicht klaarde op toen ze een paar bekende roodblonde, warrige haren zag. "He!" glimlachte ze, terwijl ze naar voren schoot en een spoor van glitters over de vloer verspreidde. "Ik heb je gemist." Ook al had ze hem een paar weken geleden nog gezien. Plotseling een beetje zenuwachtig wiebelde ze wat heen en weer in haar jurk. "Dus, ga je me nog ten dans vragen?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Locatie: balkon!

 


 

Tabitha zat onderuit gezakt op haar stoel, haar benen op de rand van het balkon gelegd terwijl ze een sip nam van haar boterbier. Ze keek eigenlijk nauwelijks naar beneden, zo interessant was het debutantenbal ook weer niet, al helemaal niet als je zelf niet heen zou gaan, maar Aviana en Richard zouden mogelijk heen gaan en dat wilde ze stiekem wel een beetje in de gaten houden, maar verder zou ze echt niet zijn gekomen.

 

Maar ja, als ze er toch was, kon ze net zo goed wat vragen beantwoorden van een nieuwsgierige eerstejaars. "Kijk, ik leg het je uit," zei Tabitha en ze duwde zichzelf naar achteren zodat ze rechtop ging zitten. "Dit is wat rijke mensen doen. Alle meisjes die 'klaar voor het huwelijk zijn'," ze maakte de aanhalingstekens met haar handen, "stellen zich officieel voor aan de Minister, om te laten zien van hoi ik ben volwassen, blablabla." Tabby gebaarde vaag naar de zaal. "En dan kunnen ze ten dans gevraagd worden door een jongen en elkaar een beetje leren kennen. Daar kijken alle ouders dan naar en als ze twee bij elkaar vinden passen, gaan ze met de ouders van de ander praten." Tabitha haalde haar schouders op. "Dus als je geen zin hebt om je eigen partner te zoeken, kun je altijd daar nog voor gaan." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Locatie: nog steeds op het balkon. Wat een verrassing.

 

Het was altijd aardig als een persoon meer overeind ging zitten om je vragen te beantwoorden, vond Alice, want dan kreeg ze ook het idee dat die persoon daadwerkelijk de moeite deed om het goed uit te leggen. Geïnteresseerd keek ze dan ook naar de persoon naast haar terwijl ze het hele verhaal begon uit te leggen. Op zich week het niet heel veel af van wat haar ouders haar hadden verteld, maar er waren ook genoeg dingen die haar ouders niet hadden verteld, zoals het feit dat dit om rijke mensen ging (al had Alice dit wel af kunnen leiden aan het feit dat er toch een aardig prijskaartje aan de toegang hing), en dat de ouders van de een gingen praten met de ouders van de ander als het een goede match was. Alice fronste dan ook.

'Doen alle rijke ouders dit? Of is het alleen een deel? Want mijn ouders zijn ook rijk, maar volgens mij vinden ze dit soort dingen helemaal niets.' Ze hield haar hoofd een beetje schuin terwijl ze naar het tafereel beneden keek, diep in gedachten.

 

'Of is dit niet alleen dat het gearrangeerd wordt voor je, maar dat je ook daadwerkelijk zelf inspraak hebt? Of heb je dat door mensen te weigeren voor een dans?' Het kon immers nooit kwaad om meer van dit soort dingen te weten komen. Alice had namelijk het idee dat haar ouders nooit van mening zouden wisselen als het om gearrangeerde huwelijken ging, maar je moest ook nooit nooit zeggen, want je wist niet wat er ooit kon gebeuren. En sowieso, als ze dit allemaal ging bekijken, dan wilde ze wel ongeveer een idee hebben van wat er gebeurde en niet alleen maar halve antwoorden hebben waar ze vrij weinig mee kon.

'Waarom moeten ze zich overigens voorstellen aan de Minister?' Want ook dat begreep ze eigenlijk niet. Wat had die er namelijk mee te maken wie met wie zou trouwen?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Balcony

 


 

Als Tabby had geweten dat het kind zoveel vragen zou stellen was ze er niet aan begonnen, maar Tabby had altijd een ding dat als je eenmaal ergens mee was gestart, dat je het af moest maken ook. Ook al had ze echt geen idee bij sommige vragen. Dat werd leuk.

 

"Niet alle rijke ouders, dan," trok Tabby haar eigen conclusie, want hallo, als alle ouders behalve de ouders van dit kind het deden, dan deden dus niet alle ouders het. Dat was wiskunde. Of zoiets. "Maar weet je zeker dat je ouders rijk zijn? Want ik dacht ook ooit dat die van mij rijk waren, maar hey, ik zit hier en niet daar beneden." Ze knikte naar het tafereel beneden. "Eh..." Hoe moest zij nou weer weten hoe dat soort dingen liepen met huwelijken en zo? "Dat moet je eerlijk gezegd niet aan mij vragen," gaf ze toe. "Ik denk dat dat aan de ouders in kwestie ligt, hoeveel ze hun kind laten beslissen." Of zoiets. 

 

En waarom aan de minister? Jemig. "Zij is het belangrijkste persoon in heel Magisch Engeland?" gokte Tabitha. "Misschien denken ze dat het geluk brengt." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Balkon

 


 

Wat Agatha zou doen als ze beneden stond en niet boven? Nou, zich eerst afvragen waar ze in vredesnaam vijf galjoenen vandaan had gehaald om aan een kaartje uit te geven, maar dat daarbuiten gelaten... Ze zou wel willen dansen, eigenlijk. Niet dat ze kon dansen, en niet dat ze dat tegen Noah kon zeggen, want Noah kon niet dansen. "Ik zou denk ik alles willen proeven wat er op tafel staat," zei Agatha, terwijl ze knikte naar de hapjes. "En van de champagne. Ziet er allemaal heerlijk uit, toch?" Dat leek haar nog wel het leukste op dit hele feest. 

 

"Wat zou jij willen doen, dan?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Locatie: Zaal


 

Dit was het moment van haar leven.

 

Niet omdat ze verwachtte hier de man van haar leven te ontmoeten, dat eerlijk gezegd nog liever even niet. Haar hele leven was ze al afhankelijk van mensen geweest, had ze vast gezeten in dat stomme huis dus dat huwelijk mocht van haar best even wachten de komende jaren werden haar jaren. En dit was het begin.

 

Vanavond was speciaal omdat ze eigenlijk niet verwacht had dat vanavond zou gebeuren, je ging immers niet iemand die niet kon dansen en zo ziek was dat ze niet de meest geschikte huwelijkspartner was, oh ze had wel een bruidsschat hoor maar dat had iedereen op die feest dat was het hele idee niet?,  naar een feest als dit sturen. Maar nu was ze hier wel en nu wilde ze dansen.

 

Maar dat ging kennelijk niet zo makkelijk want je moest wachten tot je gevraagd werd. Wachten, Emily was zo klaar met wachten, zo klaar met toekijken van de zijlijn. Ze hoefde heus geen dramatische ware liefde, ze hoefde echt niet alle aandacht (liever niet) maar ze wilde gewoon dat iemand haar even die dansvloer op zou vragen.

 

Hoelang gaat het nog duren voor dat iemand me vraagt om te dansen?”, vroeg ze een beetje te ongeduldig maar nog wel zacht genoeg dat niet gelijk de hele wereld wist dat ze onbeleefd bezig was, aan iemand langs haar.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Balconyyy

 

 

 

Niet alle rijke ouders dus. Oké. Dat klonk fair. Als het ze allemaal zouden zijn was het nut van zulke ballen misschien niet eens nodig omdat iedereen dan ook echt iedereen kende en ze dus toch wel goede matches zouden kunnen maken. Daarbij, als het niet voor iedereen verplicht was, kon het misschien best zo zijn dat een familie het ene jaar wel ging, maar het andere niet. Dat klonk redelijk en logisch, en dus knikte Alice dan ook als een teken dat ze het allemaal begreep en het kon volgen.

'Mijn ouders zijn rijk!' zei ze als reactie op de vraag of ze zeker wist of haar ouders wel of niet rijk waren. Hallo, ze was niet dom. 'Mijn vader heeft meerdere Toverdranken op het gebied van heelkunde uitgevonden, sommigen zelfs al toen hij op Zweinstein zat. Bovendien werken ze allebei op het Holisto - nou ja, papa soms, want die maakt ook gewoon Toverdranken, of hij is aan het uitvinden, of hij vertaalt dingen, want dat vind hij ook leuk. En mijn moeder was hier ook Schoolhoofd geweest. Maar volgens mij hoeven ze eigenlijk niet eens te werken, maar doen ze het omdat ze het leuk vinden.' Alice fronste even. 'Dus ja, ze zijn rijk. Maar he! Misschien hebben jouw ouders ook zoiets van dat je best zelf iemand kunt vinden en dat je hun hulp niet nodig hebt? Ik bedoel, het kan echt niet altijd leuk voor mensen zijn als hun ouders bepalen met wie ze moeten trouwen, of wel soms? Nu kun je tenminste zelf beslissen.'  Dat volgde immers wel de logica van zowel haar ouders als de logica van de antwoorden die het meisje zojuist had gegeven.

'Of wil je dat niet?'   Want dat kon natuurlijk ook nog.

Gelukkig gaf het meisje alweer antwoord op haar andere vragen, en Alice tuurde weer naar beneden, een bedachtzame blik op haar gezicht. 'Dat zou kunnen, dat zou kunnen.'  Goh, Minister zijn moest vast zwaar zijn, als je ook nog eens de persoon was die geluk gaf aan alle mensen die dankzij dit alles zouden trouwen. Dat was vast een hele zware last om op je schouders te hebben.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Balkon

 


 

Juist, oké, haar ouders waren rijk. "Sorry, hoor," zei ze, terwijl ze met haar ogen rolde, want kom op, doe niet zo dramatisch. Tabitha had dat kind toch niet beledigd puur door niet te weten wie haar ouders waren? "Ik heb het ze niet gevraagd," zei Tabitha verveeld, terwijl ze een blik omhoog wierp naar het sneeuw dat naar beneden dwarrelde. Nou ja, zo leek het tenminste, op het plafond daar. "Zelf beslissen is allemaal leuk en aardig, maar wat als de jongen waar jij verliefd op bent niet verliefd is op jou?" Ze zuchtte demonstratief.

 

"Dan liever uitgehuwelijkt worden, dan kan niemand er onder uit." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Charlie had zoals elk jaar weer vreselijk weinig zin in het debutantenbal, maar zijn ouders hadden, ook zoals elk jaar, opnieuw besloten dat hij erheen moest gaan. De reden voor Charlies grondige hekel aan het hele gebeuren was natuurlijk dat hij het beu was om naar gelukkige en minder-gelukkige koppels die deden alsof ze gelukkig waren, te kijken. Het hele plaatje rook naar decadentie en naar emoties die zo vals waren als de figuren van de vrouwen die bewerkstelligd waren door iets te strakke korsetten. Helaas moest Charlie toegeven dat hij er toch ook ieder jaar weer aan meedeed, want ook hij deed elk jaar alsof hij het leuk vond om er te zijn terwijl hij nog liever nog eens naar de bruiloft van Keane en Josie zit dan deze avond uit te zitten. Oké, dat was niet waar, maar zijn humeur was slecht genoeg om te denken dat hij dat liever zou doen.

 

Hij had niet verwacht dat iets het tij nog zou kunnen keren die avond. Hij had zijn ouders gesmeekt om een avondje thuis te mogen blijven, maar zij waren er nog steeds van overtuigd dat hij ooit een vrouw zou vinden die én geschikt was én leuk én verliefd op hem. Overigens was dat laatste nu ook weer geen enorm probleem, want bij Josephine was daar geen sprake van en het was toch gelukt om haar in het huwelijksbootje te krijgen. Ergens was hij in zijn achterhoofd ook nog bang dat zijn ouders erin zouden slagen iemand te vinden die zo gek was met hem te trouwen, want daar zouden ze waarschijnlijk meteen ja op zeggen. Ze moesten toch ooit eens van hem af komen.

 

Wat hij echter nog meer niet had verwacht, was dat er iemand zou zijn die dat tij zou kunnen keren. De persoon die hier echter toch in zou slagen, had hij nog het allerminst verwacht. De hoop op Eva had hij al eeuwen geleden verloren, maar ze was er dan toch om de avond te komen redden. Sinds Keane getrouwd was, leek ze steeds vaker naar hem toe te trekken en de vriendschap was versterkt. Inmiddels voelde Charlie ook niet meer dan vriendschap, gelukkig, dus koesterde hij het feit dat hun relatie zich had hersteld na alles wat er was gebeurd. "Uiteraard, niets liever," antwoordde hij dan ook, blij dat hij eindelijk bij zijn ouders weg kon én straks kon zeggen dat hij toch zijn best had gedaan om te dansen en zich onder de vrouwen te begeven. "Je bent echt mijn reddende engel. Ik denk dat mijn ouders me het liefst vanavond nog zien trouwen."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Natuurlijk wilde Charlie wel met haar dansen, Evangeline had eigenlijk ook geen nee verwacht. Waar Eva het hele geluk vandaan haalde dat alle jongens die ze afwees alsnog wel bevriend met haar wilden zijn weet ik ook niet, maar ze was er dankbaar voor. Nu ze geen tijd meer aan een affaire besteedde en ook niet meer zoveel aan treurig in bed liggen, terwijl ze Ronan of Samuel bergen ijsjes aan liet voeren, was er een stuk meer tijd over voor haar vrienden. Evangeline woonde dan nu in Cambridge, maar dat kon haar niet tegenhouden om zo nu en dan een weekend in Zweinsveld te spenderen. Het was veel leuker om iemand in het echt te zien dan om alleen maar brieven te schrijven en een half jaar was lang, dat wist ze. 

 

En blijkbaar was ze ook nog zijn reddende engel. "Oh nee toch," glimlachte Eva, terwijl ze de dansvloer op zwierden. Wat was er toch mis met al die bemoeizuchtige ouders dat ze hun kinderen zo graag getrouwd het huis uit wilden hebben. Niet dat Charlie echt het huis uit moest als hij ging trouwen natuurlijk, want hij was de erfgenaam. Alleen gedroeg hij zich daar meestal niet echt naar, dus vergat Evangeline het altijd de helft van de tijd. "Nou, misschien moet je dan maar de hele avond met mij dansen. Het is wel zo dat ze na drie dansen ofzo verwachten dat je dan met die persoon gaat trouwen, maar volgensmij is er een soort ongeschreven regel dat adellijke ouders hun kinderen niet vrijwillig aan Lennox meisjes verloven. Dus je bent helemaal veilig." Ze knipoogde naar hem en lachte, al zat er ergens in haar lach ook wel iets treurigs verborgen. Het zou altijd een beetje pijn blijven doen hoe laag Owain Cadwgan over haar dacht en hoe hij haar daarom genadeloos uit het leven van zijn kleinzoon gewerkt had. "Al kan ik het heel goed begrijpen als iemand je voor een dans wil stelen." Sinds hij niet meer al zijn hersencellen eruit snoof, om het maar even simpel te zeggen, zag Charlie er een stuk beter uit. Meer als zichzelf, als de Charlie met wie ze ooit in haar derde jaar bevriend was geraakt in de leerlingenkamer van Griffoendor. Niet meer zo bleek en moe, een stuk gezonder. Het maakte hem ook meteen een stuk knapper. Voor een moment was ze zich intens bewust van zijn vingers op haar rug, maar ze schudde de gedachte weg. 

 

"Maar we kunnen ook altijd vluchten, net zoals de vorige keer," fluisterde Evangeline hem samenzweerderig toe, voor ze even een lieve glimlach wierp naar zijn ouders aan de kant, alsof ze net niet had geïnsinueerd dat ze best hun zoon wilde ontvoeren naar een of ander geheim plekje in het kasteel. 

 

Ugh, trouwen. Eigenlijk wilde Evangeline het helemaal niet hebben over trouwen vanavond. Het was dan wel het debutantenbal en dat draaide in principe om verlovingen en trouwerijen, maar voor haar hoefde het allemaal niet meteen zo. Ze kon wel een pauze gebruiken van al die trouwerijen, al maakte ze voor die van haar beste vriendin Lillian graag een uitzondering. Vanavond wilde ze gewoon een leuke avond hebben met een leuk iemand en nu ze met Charlie aan het dansen was had ze dat eigenlijk al bereikt. Het was gezellig, prettig om bij hem in de buurt te zijn. Ze voelde zich ontspannen. Zelfs met zijn ouders daar aan de kant die vast zo nu en dan even hun kant op gluurden voelde ze zich niet echt bekeken, terwijl ze vroeger soms het idee had dat er continue twee ogen in haar rug brandden om elke stap te volgen die ze zette. Maar die waren er niet meer en het was opvallend... aangenaam. Tevreden liet ze haar blik over zijn gezicht dwalen. 

 

"He je verjaardag is volgende maand. Heb je al bedacht wat je wil doen? Of wat je wil hebben?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Balconyyy

 

Alice had een beetje haar twijfels bij wat het meisje allemaal zei. Want hoezo was het beter om uitgehuwelijkt te zijn? Sure, het zou vast vervelend zijn om verliefd te zijn op iemand die dat niet op jou was, maar je hoefde niet maar op een persoon in je leven verliefd te worden. Er waren genoeg kansen.

'Maar er komt dan later vast iemand op je pad voor wie je dan gevoelens krijgt en diegene ook voor jou, niet?' vroeg Alice dan ook. 'Ik geloof niet dat er echt maar een kans is, en wil je dat dan echt weggooien voor een huwelijk waar je misschien nooit gelukkig in zal zijn?' Alice wist namelijk niet zeker of ze dat ooit wel zou willen. Waarschijnlijk zou ze zichzelf slaan als ze een kans als dat zou laten lopen. Maar oké, ze was nog maar elf, dus misschien moest ze daar niet al te lang over na gaan denken.

'Het is je eigen keus, natuurlijk,' ging ze daarom maar verder. Ze wilde het meisje liever niet al te boos maken, of teveel lastig vallen met vragen waar ze misschien niet eens een antwoord op had.

'Hoe lang duurt het ongeveer voor ouders normaal gezien met ouders van anderen praten? Na een dans? Of meerdere?' Want ze kon zichzelf toch niet helemaal helpen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Noah wilde alles doen! Want natuurlijk wilde hij alles doen, Noah stond voor alles open, alles, want Noah deed niet aan limitatieve opsommingen. Alleen had je het probleem dat hij niet alles kon doen. Hij kon niet stappen, niet rennen, voelde zijn benen niet, had alleen maar zo nu en dan fantoompijnen die hem een vreemdsoortige hoop gaven dat de vloek plots over was (was het niet – kwam hij ook elke keer achter) en dus, dus kon hij een heel deel van de dingen die hij wilde doen niet.

 

‘Zouden we dat eten kunnen sommeren?’ vroeg hij aan Agatha, niet zo hypothetisch als het misschien klonk. Ja, wat? ‘Niemand zei dat dat niet mocht, toch?’ Noah had geen oor naar regels, wel een oog voor loopholes. Nu ja. Soms.

 

‘Ik zou… willen dansen, maar dat kan ik niet zo goed meer, volgens mij, oh, daar is Emily!’ Hij zwaaide naar Emily, er ergens vanuit gaand dat ze dat zou zien. Hij wees naar het blonde meisje om duidelijk te maken tegen Agatha over wie hij het had. ‘We zijn vrienden!’ Wat wilde hij nog zoal doen… ‘Ik denk dat ik alles wel zou willen doen… Gewoon. Alles eens uitproberen.’

Share this post


Link to post
Share on other sites

Balkon

 


 

Ja, eh, dat niemand had gezegd dat het niet mocht, betekende niet dat het ook mocht, Noah. Daar had hij andere ideeën over, bleek maar weer, anders had hij het niet gezegd, maar Agatha wierp een pijnlijke blik naar beneden. "Nee, joh, dat gaan mensen zien en dan worden ze boos op ons." En nee, bedankt. Ze wilde hier niet weggestuurd worden! Ze wilde toekijken en dat kon ze best wel doen zonder eten. 

 

Oh, Noah wilde dansen, maar ja, eh, dat kon hij niet meer. Agatha trok een pijnlijk gezicht en was blij toen hij van onderwerp veranderde. "Waar ken je haar van?" vroeg Agatha, terwijl ze iets naar voren schoof om haar beter te zien. "Volgens mij zit ze niet op Zweinstein..." Had Noah een leven buiten Zweinstein? Ja, duh, natuurlijk, maar ze dacht dat hij net zoals zij van dreuzelafkomst was. Of had ze dat mis? "Zou je ook gedag willen zeggen tegen de Minister?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×