Jump to content
Sign in to follow this  
Adeline Bruxley

[1836/1837] Yours to keep, yours to lose

Recommended Posts

13 december 1836

 

Adeline wist eigenlijk niet zoveel van Dantes terzielerraces. Heel slecht en zo, ze vond het heus wel leuk om te zien, maar ze had telkens ze hier was het gevoel dat ze twintig ongeschreven regels brak zonder het überhaupt door te hebben. Alsof ze hier niet echt hoorde. Maar dat was oké, besloot ze telkens weer voor zichzelf, want ze was hier voor Dante, niet om de clubregels van één of ander uit de kluiten gegroeid puberaal clubhuis (ja, ja, dat mocht ze vooral niet hardop zeggen, want het was niet waar en het was denigrerend, maar eh… ja) een voor één op te volgen. Ze was hier alleen maar voor Dante.

 

En dus had ze zich netjes gezet waar ze moest zijn om naar Dante te kijken terwijl hij deed waar hij goed in was, en ze was niet zo heel zeker wie er nu precies aan het winnen was, maar het zag eruit alsof hij goed bezig was, waardoor ze, zonder het echt te proberen, haar Trotse Vriendin™-gezicht naar boven haalde.

 

Als ze erbij stilstond, zei dat genoeg. Ergens. Adeline haalde nooit iets onbewust naar boven, was zelfbewuster dan ze zou toegeven, was op elk moment van de dag bezig met het hoe en wat van elk aspect van haar leven – een mens gebouwd met meticuleus, routineus gecontroleerde mechanismen, waarvan er nauwelijks puur uit de natuur ontsproten waren – en toch, toch hoefde ze maar Dantes gezicht te zien om een routinecheck te vergeten. Ze zat er niet mee. Niet echt. Zou ze wel moeten doen – maar als Dante er was, voelde het altijd zo… zinloos. Omdat er zoveel meer dingen waren die ze belangrijker vond dan dat, en iets van driekwart begon met Dantes naam.

 

En het was precies dat dat maakte dat ze voor geen meter doorhad dat ze niet meer zo afgescheiden van iedereen stond dan ze aanvankelijk voor zichzelf gepland had.

 

OOC: Privé met Renée! <3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Spoiler

2a8890f1fd249a1b9565e5f3e2850712.jpg

Earnest Haynes leider van de Peaky Blinders (bende waar Dante in zit) 

__________________________________________________________________________________________________

 

Dante had een nieuw vriendinnetje, Earnest was het via via te weten gekomen. De meeste bendeleden namen hun aanwinsten vaker mee naar bijeenkomsten of wedstrijden. Binnen de bende werden ze zelfs af en toe onderling gedeeld als bedpartners, dat was uiteindelijk toch het enige waar ze goed voor waren, maar Dante, Dante was altijd beschermend geweest over zij meisjes. Eerst over die Spaanse Fury en nu over deze nieuwe. Nu hij haar vanaf zijn plaats boven het stadion zag kon Earnest best begrijpen waarom. Ze was een prachtige verschijning. Wat was het toch met mooie meisjes en sportmannen. Ze leken automatisch tot elkaar aangetrokken. 

 

Earnest deed teken naar een van zijn bodyguards. Hij gaf de breedgeschouderde man de opdracht naar de tribunes te gaan en het meisje te vragen of ze niet liever samen met hen de races wilde bekijken in een luxe suite. Hij zou ook zelf naar haar toe kunnen gaan, maar waar anders had hij personeel voor. 

 

"Dus jij bent de nieuwe vriendin van mijn meest favoriete racer! Staat u toe dat ik mezelf voorstel, Earnest Haynes" Hij nam haar hand vast en drukte er een kus op. "Eerlijk waar sinds Dantalion jou gaan de wedstrijden terug een heel stuk beter. Wil je champagne, een hapje? Iemand als jij hoort niet in die tribunes beneden te zitten, vanaf hier heb je een veel beter overzicht over de spelers." Hij knipte in zijn vinger en meteen kwam een ober met een schaal drank naar hen toegesneld. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Als iemand met personeel je netjes vroeg mee te komen, dan deed je dat. Of dat vertelde Adeline zichzelf maar toen ze braafjes meekwam toen dat haar gevraagd werd, en deels was dat ook inderdaad zo – als ze afkwamen met breedgeschouderde personeelsleden om je in één of andere suite te krijgen, dan was het net wat verstandiger om geen hele scène te trappen, plus, het concept van dat het hier een bende betrof, was ook al een hint en zo – en deels omdat ze ontzettend nieuwsgierig was naar de luxesuite in kwestie. Ja, wat, straks ging ze weer netjes terug naar Dantes kot van een huis, maar eerst mocht ze best rondneuzen in hoe je leefde als je net een hogere rang bekleedde in die bende van meneer.

 

Ze glimlachte beleefd, haar ogen even, heel even naar de kus op haar hand flitsend. ‘Adeline,’ antwoordde ze, haar achternaam meer weglatend uit reflex dan uit iets anders. Ergens in haar achterhoofd zocht ze alles op wat Dante ooit over zijn baas gezegd had, al was het maar omdat Adeline het liefst de kaarten in handen hield, zicht had op een troef. Nu… wist ze niet heel veel, had ze voornamelijk haar eigen instincten om standaard overal wat achter te zoeken en verder de vaststelling dat ze echt niet genoeg over die bende praatten. ‘Ik ben blij dat te horen,’ vervolgde ze, waarna ze met enige zorg, net alsof ze er verbazingwekkend veel verstand van had, een glas uitkoos op het dienblad. ‘Hij is echt goed bezig, niet?’ zei ze, met enige trots, nadat ze een pauze ingelast had om met verholen wantrouwen een slokje te nemen. Ging goed.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ik ga verder met Dantes account omdat ik het wachtwoord van de tijdelijke altijd vergeet en te lui ben om in te loggen sorry, maar bij deze Earnest dus

______________________________________________________________________________________________________________________________________________________

 

"Adeline" Hij leek haar naam te proeven, te walsen in zijn mond, als een goed glas wijn. Hij vestigde zijn blik op Dante, daarna weer op haar. "Nee hij doet het helemaal niet slecht, maar hij zou zoveel beter kunnen doen." en met hij bedoelde hij niet Dante, maar haar. Earnest was niet het soort man dat rond alles doekjes wond, dat was iets voor politici die belangen hadden bij hoe het volk naar hen keek. Echter directheid was niet altijd de beste manier om een vrouw voor je te winnen, zeker niet een vrouw die reeds bezet was. Als hij datgene wilde krijgen naar waar hij verlangde, zou hij voorzichtig te werk moeten gaan. Wikken en wegen, polsen naar wat het was dat zij wilde en zien hoe hij haar dat kon geven en er zo zijn profijt uit haalde. 

 

"Het spijt me. Ik wil  niet onbeleefd overkomen, maar het moment dat ik u zag, dacht ik meteen aan Dantes kleine huisje. Ik ben er zelf enkele keren geweest voor zaken en kan zeggen dat een vrouw als u in zijn plaats niet thuishoort. Het is als een prachtige roos, die met moeite bloeit op een hoop vuilnis, terwijl zij in een prachtig perk met voldoende water en zonlicht hoort te staan. Toen vroeg ik mij af wanneer de laatste keer was dat Dante een nieuwe jurk voor u heeft gekocht. Een dame als u hoort beladen te worden met geschenken, juwelen, prachtige kleding, het beste eten..."

Share this post


Link to post
Share on other sites

‘Oh, is dat?’ flapte Adeline er sceptischer dan zou moeten uit, haar blik op het figuurtje van Dante op zijn terzieler gericht. Deed hij het niet zo goed als hij zou kunnen dan? In se had Adeline geen idee, in se kende ze hier niet genoeg van om er iets over te kunnen zeggen, maar Adeline had ook de neiging om Dante een klein beetje op een voetstuk te willen zetten naar iedereen toe en hem tegenover jan en alleman te verdedigen, hoe bedoelde je, dat was echt niet nodig en hij kon zichzelf wel verdedigen als het nodig bleek. Pfft.

 

Maar hij ging alweer verder en plots ging het over haar en waar vorige alinea op zich waar was, zette Adeline zichzelf net zo goed op een voetstuk en dus.

 

Eh.

 

Ja.

 

‘Ach, hij doet zijn best heus wel,’ zei ze, niet helemaal wetend wat ze precies van deze uitnodiging verwacht had. Ja, kijk, ze wílde alles wat meneer opgesomd had, ze wilde alles en ze wilde het nu – maar ze hield nog altijd wel van Dante (alleen niet meer dan ze van zichzelf en haar eigen begeerte naar alles wat de wereld te bieden had hield, maar dat kon ze verbergen, soort van) en ze kon er heus wel overheen komen dat ze het niet had omdat hij het voor haar regelde. Opofferingen en zo. Heimelijke dromen in de vuilbak droppen omdat je een andere droom in handbereik had. ‘Dat telt meer dan materiële zaken, toch?’

 

En ze zou willen dat ze dat zelf volledig zou kunnen geloven. En dat ze dat niet toonloos had gezegd.

 

Maar hé, de gedachte was er.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nog altijd Earnest Haynes

______________________________

"Oh ik geloof zeker dat hij zijn best doet, meer dan zijn best waarschijnlijk, maar is dat genoeg?" Earnest liet hun glazen champagne even bijvullen voor hij verder ging met zijn relaas. Al was het maar om nogmaals te verduidelijk dat geld voor hem geen probleem was, dat hij zou zorgen dat haar glas, haar noden steeds vervult zouden zijn. "Nu de liefde nog jong en pril is heb je genoeg aan elkaar, maar denk eens aan je toekomst. Nu deel je dat huisje met jullie tweeën, maar wat als er kinderen bijkomen. Dante gaat niet eeuwig kunnen racen. Natuurlijk zal hij voor mij mogen blijven werken. De jongen is als een zoon voor mij, maar wat hij nu verdient is veel ten opzichte van wat de toekomst hem brengen zal. Is het dat werkelijk allemaal waard? Is dat echt het leven dat je de rest van je leven wilt leiden, terwijl het zoveel beter zou kunnen. Adeline ik ga het zeggen zoals het is, maar ik zou je alles geven, alles wat je hart begeert en het enige wat je daarvoor hoeft te doen is bij Dante weg te gaan. Hij ziet je ware schoonheid niet, is zich niet bewust van de schat die hij in handen heeft. Hij is jong. Hij komt er vast snel overheen, zo zijn jonge mannen nu eenmaal. Ik weet dat dit verzoek wat veel kan zijn, maar denk er alsjeblieft een keer over na."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eerlijk gezegd had Adeline daar nog nooit van haar leven over nagedacht en toen Earnest het zo plompverloren aanhaalde, de toekomst, eventuele kinderen, dat dreigende geldtekort, keek ze ongemakkelijk weg. Ze wilde een toekomst met Dante, echt, maar ze had nooit nagedacht over de praktische kant daarvan, over de offers die ze daarvoor zou moeten maken (Adeline hield niet van opofferingen, wilde alles en iedereen en zo snel mogelijk achtereen als het even kon, ze wilde niet eens kiezen – maar als mensen echt gingen aandringen, wilde ze heus wel Dante kiezen, echt waar, maar… waarom zou ze kiezen? Waarom zou ze nu haar hele leven vastleggen? Waarom moest ze nu al kiezen voor een hele hoop opofferingen voor een idee van huisje, tuintje, beestje?) en ze had er nu al geen zin meer in.

 

Dat was, eh, kut van haar. Dat wist ze ook wel. Maar zoals alles nu ging, was het prima, toch?

 

Ze keek de wedstrijd uit, vanaf hier, vluchtte snel weer naar Dante en vergat toen weer dat er iets als een toekomst was, iets in de trant van zich vastleggen en iets dat verder ging dan dat vaag, vaag gedefinieerde gevoel van alleen maar hem écht willen. Of dat was in elk geval de bedoeling.

 

Jammer, eigenlijk, dat Earnest één gesprek niet genoeg vond.

 

OOC: Uitgeschreven <3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoticons maximum are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×