Jump to content
Sign in to follow this  
Dax Appleby

[1836/1837] Happy Birthday, dear best friend, who I’m secretly in love with. So this isn’t complicated at all!

Recommended Posts

2 december, Madelines verjaardag.

Waarschijnlijk had Dax zich er ook gemakkelijk mee af kunnen maken door gewoon een cadeautje te kopen voor Madeline. Dat had hij ook gedaan, overigens, maar het voelde niet als ‘genoeg’ als hij het haar simpelweg zou geven en het daarbij zou laten. Natuurlijk kon hij haar kussen -verjaardagen waren daar een uitstekende situatie voor-, maar ook dat voelde als een gemiste kans.

En dus stond Dax nu voor Maddies neus, vlak na het avondeten en met nog een hele avond voor zich. Hij grijnsde breed en trok haar soepel naar zich toe en sloeg zijn armen om haar heen. “En hoe is het met ‘the birthday girl’? Heb je een beetje goede dag gehad? Wel genoeg in de watten gelegd?” Madeline was het waard. Dus het was vast heel terecht als ze nee zei. “Geen zorgen. Ik heb het perfecte idee om je dag compleet te maken.” Dat klonk ongetwijfeld heel zelfverzekerd en vermoedelijk zelfs een tikkeltje arrogant, maar dit was nu wel het deel waar hij een beetje nerveus begon te worden. Stel nou dat ze nu weer nee zei, dat voelde toch iets minder terecht, maar hij zou het wel moeten accepteren en de deuk in zijn ego als een man moeten dragen.

“Wat denk je ervan om met mij een avondwandeling te maken en dan een tweede dessert in mijn appartement in de Cornwall toren te nuttigen?” Dat klonk misschien dubbelzinnig, maar hij had het zowaar voorbereid met dat er een fles wijn stond, er waren allemaal kaarsjes en hij had voor wat taartjes en andere kleine lekkernijen gezorgd. Ook zou hij haar daar het cadeautje geven wat hij speciaal voor haar had gekocht. Hij had zowaar een keer echt moeite voor iemand gedaan. Dat was voor Dax op zich een unicum. Aurora, zijn vrouw, was toch niet thuis en die verwachtte hij ook niet thuis. Dus dat moest verder geen problemen opleveren. Overigens had hij het idee dat ze het juist zou toejuichen als hij zich met andere meisjes bezighield en haar zoveel mogelijk met rust liet.

Mocht Madeline hem nu afwijzen, dan zou hij natuurlijk gewoon doen alsof het hem alleen maar te doen was geweest om een beetje te vozen en dergelijke. Gevoelens, pfffft, die had hij toch niet. Haha… Zeg alsjeblieft ja.

[OOC: Privé met Irene.]

Share this post


Link to post
Share on other sites

Deze birthday girl had tot nu toe best genoten van haar birthday week. Ja, Madeline Bowman was zo'n meisje dat het liefst al een maand van tevoren haar kroontje opzette en zichzelf aankondigde als Koningin van de Maand. Vroeger, toen ze klein was, waren haar ouders haar verjaardag ooit een keer vergeten. Haar vader een of andere afspraak gehad met een van zijn zakenpartners en haar moeder met haar vriendinnen en voor een dag had het gewoon geleken alsof ze niet bestond. Haar broer en zus hadden het gemis van haar ouders nog enigzins gecompenseerd, maar vanaf die dag had Madeline besloten dat ze nooit meer zo'n verjaardag zou hebben. En als haar ouders het niet speciaal zouden maken, dan deed ze het zelf wel. Daar was ze goed genoeg in. 

 

"Goed," glimlachte ze dan ook tevreden tegen Dax, genietend van het gevoel van zijn armen om haar heen. Het was geen hele bijzondere dag geweest, maar wel een leuke dag. "Een beetje, maar ik  heb er nooit een probleem mee om nog meer in de watten te worden gelegd." Zeker niet door hem. Er was geen betere manier om haar dag door te brengen dan met Dax en dat gold ook voor haar verjaardag. Niet dat dat een probleem ging worden blijkbaar, want Dax had een idee. Meteen zat Maddie recht overeind. Had hij een verrassing voor haar? Oh, ze was dol op verrassingen, want verrassingen betekenden altijd dat mensen ergens moeite in hadden gestopt. Goed, misschien was het niet helemaal een verrassing meer, want hij verklapte daarna bijna meteen wat ze gingen doen, maar een tweede dessert kon vast van alles bekeken en hij had ook nog steeds geen cadeautje gegeven. Nu wilde Madeline niet graag materialistisch overkomen, maar ze hield ook wel heel erg veel van cadeautjes. Dat waren altijd net kleine verrassinkjes. 

 

"Oh ja hoor, dat klinkt leuk." Een avondwandeling. Ze kon zich niet herinneren dat Dax haar ooit eerder mee had gevraagd voor een avondwandeling. Meestal deden ze hele andere dingen, gekke dingen, spontane dingen, dingen die niet mochten. Een avondwandeling klonk veel serieuzer, maar op zich ook best... fijn. Al zou het wel koud zijn, want het sneeuwde al dagen en in het kasteel was het ook niet overal even warm, maar dat betekende alleen maar dat ze straks een goed excuus had om zich samen met Dax op te warmen in zijn appartement. "Had je nog een speciale wandelroute in gedachten?" 

 

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Een speciale wandelroute? Shit. Moest dat? Bij de kont van Merlijn, moest je dat ook al voorbereiden bij een date? Daar kwam nog best veel bij kijken dan, hoor, als je het goed wilde doen. En hij wilde het goed doen. Hij wilde het beste voor Maddie en straks zou ze teleurgesteld zijn als hij blijkbaar maar het halve werk had verricht. Ja, het was moeite, maar dat was niet erg, ze was het waard. Als ze straks gelukkig was en moest glimlachen en blij met hem was, dan was ze- yuck... Waarom had hij zulke slijmerige gedachten?

 

"Nee, geen speciale route... Ons kennende zouden we ons dan toch niet aan dat uitgestippelde plan houden," zei hij met een lachje. Mooie redding, Dax. Hij bood haar galant zijn arm en daarna liepen ze heel keurig en deftig naar buiten. Eenmaal buiten sloeg hij zijn arm weer gewoon om haar middel en trok hij haar ietsje dichter naar zich toe. De sneeuw lag behoorlijk hoog en het was koud buiten. Dax trok zijn mantel wat meer om zich heen en bedacht zich toen, sloeg zijn mantel ook om haar schouders. "Niet te koud?" Hij grijnsde half. "Want dan moet ik je misschien maar dragen..." Dan kreeg hij het in ieder geval een stuk warmer en haar kleding zou dat ijswater niet opzuigen en.... yuck.. Waarom was hij nu zo? Kon hij niet gewoon zijn nonchalante zelf zijn. Hij vond zichzelf nu al vervelend. Dan zou Maddie hem vast helemaal irritant vinden. 

 

Misschien begon Dax nu toch langzaam wel te denken dat hij toch echt verliefd was op zijn beste vriendin, dat moest wel zo zijn toch?, maar hij was er helemaal niet blij mee. Het zou dingen alleen maar ingewikkeld maken en straks werd het nog ongemakkelijk ook. Blergh... Maar hij kon nu niet terug. Hij had Mads een verrassing beloofd en ze kreeg nog een cadeautje van hem. Dus nee.. Dit moest hij maar gewoon even doorzetten, inclusief de kaarsjes van straks. "Dus waar zal ik mijn jonkvrouwe eens heen dragen?"

Edited by Dax Appleby

Share this post


Link to post
Share on other sites

Maddie had niets door van wat er allemaal om ging in Dax' hoofd en dat was waarschijnlijk maar goed ook, anders was er een kans geweest dat ze gewoon was opgestaan en rechtsomkeert had gemaakt. Maar voor nu was er niets aan de hand, voor Maddie was het nog steeds een gewone dag, een vrolijke dag waarop ze met haar beste vriend een winterwandeling ging maken om daarna te knuffelen voor het haardvuur. Want dat was wat je met beste vrienden deed, zolang ze geen Caspian Thwaite heetten. Caspian was ook leuk, maar het was niet hetzelfde. Met Caspian zou ze eerder nog een uur over de gekste dingen filosoferen, terwijl ze testten hoe lang het duurde voor een marshmallow in brand vloog als je hem in het haardvuur hield, of iets dergelijks. 

 

"Daar heb je zeker gelijk in," ging ze zonder enige moeite mee in Dax zijn reddingspoging en tevreden nestelde ze zich nog wat verder in zijn mantel en tegen hem aan. Op die manier hoefde ze de koude wind niet zo te voelen en het voelde fijn om zo lekker dicht tegen hem aan te staan. Het gaf haar een warm gevoel en niet alleen vanwege de dikke kledinglaag om haar heen. "Nee hoor., het is heerlijk zo." Alleen haar tenen zouden het waarschijnlijk wat koud krijgen door de dikke laag sneeuw, maar hopelijk waren ze voor die tijd weer binnen. 

 

"Ik ben geen jonkvrouw," grijnsde ze eigenwijs op zijn opmerking. Jonkvrouwen waren altijd zo hulpeloos. Ze haatte het altijd als de kindermeisjes vroeger sprookjes voorlazen. Kleine Maddie wilde geen prinsesenverhalen, ze wilde stoere verhalen, maar die waren er eigenlijk nooit zoveel voor meisjes. Maar dat was oke, had ze op een dag besloten. Ze kon best haar eigen stoere verhalen maken. "Ik heb helemaal niemand nodig om me te redden." Heel eerlijk gezegd klonk het niet heel verkeerd om door Dax gedragen te worden, maar hij mocht haar zo best terug dragen naar het kasteel als hij wilde. Voor nu graaide ze wat sneeuw van de grond en wierp het plagend richting zijn gezicht voor ze onder zijn warme mantel vandaan glipte en door de sneeuw begon te rennen. Iets waar ze ergens diep van binnen meteen een beetje spijt van had, want rennen door de sneeuw was moeilijk. Maar he, ze was er aan begonnen, dus dan kon ze het beter afmaken ook.

 

Er was een prieeltje vlakbij het meer, ze kon het zien vanaf hier. In de zomer had je er de mooiste uitzichten en kon je er heerlijk picknicken als de zon te warm werd. Nu was het leeg en verlaten, want er waren maar weinig mensen die zich buiten waagden met het weer. "Als je me wil dragen, moet je me maar vangen," giechelde ze, nu al buitenadem. 

 

En ze wisten allebei dat hij haar moest laten winnen, want het was haar verjaardag. Hopeljik was hij wel bereid om haar die welverdiende overwinningskus te geven. 

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eigenlijk had Dax nog nooit een vriendinnetje gehad. Hij had de afgelopen jaren behoorlijk wat aangeklooid, want dat hoorde toch? Hij had het voorbeeld gezien van zijn vader, die vrijwel maandelijks een  nieuwe vrouw mee naar huis had genomen vroeger en zichzelf nooit meer had vastgelegd aan een vrouw, na het overlijden van Dax' moeder. Echte mannen hielden van vrouwen en echte mannen gingen niet op een knie voor een vrouw. Dus dat voorbeeld had Dax graag gevolgd. En hoeveel meisjes hij ook zoende, een vaste vlinder rondom hem was Madeline en hij werd altijd vrolijk als ze bij hem in de buurt was. Dat moest dan wel verliefdheid zijn, toch? Hij kon het zijn pa niet vragen en zijn vrienden...tsja... Hier onzeker over zijn was alles behalve mannelijk, dus dat was ook geen optie. Nee, deze puzzel moest hij toch echt zelf oplossen. Wat hij wel zeker wist, was dat hij niet wilde dat ze hem afwees.

 

Met een lach keek Dax naar Maddie. Wat een heerlijk wezentje was het toch. Met een grijns zette hij de achtervolging in door de sneeuw, want dat kon natuurlijk alleen maar goed gaan. Gelukkig had Dax een stuk betere schoenen dan het meisje. En een betere conditie. En een beter gestel. Het kostte echt moeite om zich n te houden en haar niet in één keer te vangen. Ja, Dax wist wel dat hij haar eigenlijk moest laten winnen, maar je ging iemand toch niet láten winnen! Waar was dan de eer? De overwinning? De glorie? En zelf winnen, bleef gewoon leuker dan verliezen. Dus sorry, Maddie, maar uiteindelijk zou Dax je dus echt wel gaan vangen.

 

Het tweetal kwam bij het prieeltje. Het mooie uitzicht ging aan Dax verloren, want hij was met Madeline bezig. Met een lach op zijn gezicht veegde hij wat sneeuw bij elkaar en gooide hij ze handmatig naar haar. Er kwam geen magie aan te pas. "Dit is waarom ik geen routes uitzoek!", riep hij, terwijl hij nog een sneeuwbal gooide. "Geef je je al over?" Dat mocht natuurlijk ook. Dat was lekker makkelijk. "Anders kom ik je zo vangen! En dan peper ik je in met sneeuw tot je om genade smeekt.", riep hij grinnikend. Er was toch niemand in de buurt. Dus dat kan makkelijk... Al was er wel iemand in de buurt, dan kon hij dat nog steeds makkelijk...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dax hoorde ook helemaal geen vriendinnetje te hebben, want hij was getrouwd, maar dat leek nooit zoveel uit te hebben gemaakt. Waar de meeste mannen hun affaires vaak verstopten voor de buitenwereld deden Maddie en Dax over het algemeen niet echt de moeite om te verbergen hoe ze graag hun tijd met elkaar door brachten. Maddie wist heel goed hoe haar ouders daar over dachten en ergens verbaasde het haar soms dat ze haar nog nooit van school hadden gehaald voor haar ongepaste gedrag. Misschien kon ze het niet meer genoeg schelen, of misschien hoopten ze gewoon dat er uiteindelijk toch iets meer van hun dochter terecht zou komen als ze gewoon haar opleiding afmaakte. Dan had ze tegen de tijd dat ze afstudeerde misschien alle kansen op een huwelijk verpest, maar had ze in ieder geval wel kans op een baan. 

 

Zodra ze merkte dat Dax achter haar aankwam probeerde ze haar pas wat te versnellen, maar het was lastig en hoewel Maddie zeker ook sportief was, was Dax absoluut in het voordeel hier. Lachend probeerde ze zich te verstoppen achter één van de palen van het prieeltje, in een poging om zijn sneeuwballen te ontwijken. Hij kon goed mikken, mocht ook wel als jager in het zwerkbalteam van Griffoendor. Madeline was drijver. Ze was niet getraind om ballen uit de weg te gaan, wat ze dan ook niet deed, op meerdere fronten. Want hihi, ballen. Haastig probeerde ze ook wat sneeuw bij elkaar te rapen en nog een sneeuwbal zijn kant op te gooien. Want zich overgeven? Smeken om genade? Echt niet! In zijn dromen misschien. 

 

"Nooit!" riep ze hem toe, maar op dat moment raakte één van zijn sneeuwballen haar recht in haar gezicht en viel ze met een gilletje achterover in de sneeuw. In ieder geval was het een zachte landing. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was een schattig, vermakelijk en gezellig kat-en-muis-spel wat ze deden. Dax keek zo nu en dan om een paal heen, vuurde sneeuwballen op haar af -met beleid he, jongens, want ze was nog steeds een meisje en hij wilde haar geen pijn doen-. Met een lach keek hij haar aan, wanneer hun blikken kruisten en hij haar twinkelende ogen zag en haar door de kou roodgeworden neus en wangen zag. Het zou zo een scene uit Belle en het Beest kunnen zijn.

 

Het was per ongeluk dat Dax Maddie midden in haar gezicht raakte. Hij had op haar achterhoofd gemikt en hij had nie tkunnen voorspellen dat ze percies op dat moment haar hoofd zou draaien. Sukkel. Zij dan, niet hij. Meisjes konden toch ook best sukkels zijn? Paf. Ze viel plat achterover. Dax kwam achter zijn beschutte opstelling vandaan en snelde op de Zwadse af. Met een lachje benaderde hij haar, het zat nu eenmaal nie tin zijn aard om zich ergens al te veel zorgen over te maken, maar hij wilde het dan wel voor de zekerheid weten of alles wel echt goed was. "Hey! Dat was even midden in de roos." Nope, geen medelijden. Hij lachte wat breder nu hij zag dat alles goed was en hij boog zich over haar heen en begon haar genadeloos in haar zijde te kietelen. "Ja, weet je het zeker? Dat je nooit gaat smeken?" Dax grijnsde. Ja, gemiste kans jongen, je had haar hier kunnen kussen, maar het was toch leuker om haar een beetje te plagen. En, vooral, om haar aan het lachen te krijgen. "Je kan je nog bedenken.... Heel even... Drie, twee, één..." En als ze niet wilde toegeven, dan zat er nu niets op om haar de spreekwoordelijke kieteldood te geven.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Pff met beleid meneer Appleby, werkelijk waar? Niet dat Madeline zou klagen, ze hield juist wel van spelletjes met wat uitdaging erin, al ging het haar dan nu ten kostte van de overwinning. De sneeuw voelde ijskoud aan op haar wangen en vlug schudde ze met haar hoofd om de vlokken goed uit haar ogen te knipperen. Te laat, want in de tijd die ze daarvoor nodig had was Dax al op haar afgesneld. "Ja zeg dat wel," grijnsde vanaf haar positie op de grond naar boven. De wolkjes van zijn adem gingen met gemak over in de strakke, blauwe lucht achter hem en voor een moment verloor ze haar blik even in zijn twinkelende ogen. 

 

Half verwachtte ze dat hij haar wel zijn hand aan zou bieden om haar overeind te trekken, maar nee hoor, nee, Dax was nog helemaal niet tevreden. Nouja, en dat op haar verjaardag! Haar poging om zijn kietelende vingers te ontwijken ging hopeloos verloren, omdat het praktisch onmogelijk was om snel om te rollen in de sneeuw. "Waag het ni-" maar de rest van haar woorden gingen al snel op in een uitbundige lachbui die de stilte op het terrein doorbrak. Maddie had nooit echt goed tegen kietelen gekund, iets waar vooral haar broer met plezier misbruik van had gemaakt vroeger als Maddie weer eens chagrijnig was en geen zin had om vrolijk te doen. Ze kronkelde onder Dax' vingers, buiten adem van hun sneeuwbalgevecht en de prikkende vingers in haar zij. Stop. Stooooop. Ze wilde het niet hardop zeggen, ze wilde hem niet laten winnen, maar het werd moeilijker en moeilijker om het niet te doen.

 

Er was geen manier om hem te ontwijken en bij Merlijn, hadden mannen wel enig idee hoe moeilijk ademen normaal al was in een korset. Om over haar spieren nog maar niet te spreken, die aanvoelden als slappe spaghetti zodra ze ze probeerde te gebruiken. "Stop," gaf ze uiteindelijk met enige spijt toe, al ging smeken absoluut een stap te ver en met haar betraande ogen van het lachen probeerde ze zijn blik op te zoeken. "Ik heb geen adem meer over."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×