Jump to content
Dax Appleby

[1836/1837] Happy Birthday, dear best friend, who I’m secretly in love with. So this isn’t complicated at all!

Recommended Posts

Deze birthday girl had tot nu toe best genoten van haar birthday week. Ja, Madeline Bowman was zo'n meisje dat het liefst al een maand van tevoren haar kroontje opzette en zichzelf aankondigde als Koningin van de Maand. Vroeger, toen ze klein was, waren haar ouders haar verjaardag ooit een keer vergeten. Haar vader een of andere afspraak gehad met een van zijn zakenpartners en haar moeder met haar vriendinnen en voor een dag had het gewoon geleken alsof ze niet bestond. Haar broer en zus hadden het gemis van haar ouders nog enigzins gecompenseerd, maar vanaf die dag had Madeline besloten dat ze nooit meer zo'n verjaardag zou hebben. En als haar ouders het niet speciaal zouden maken, dan deed ze het zelf wel. Daar was ze goed genoeg in. 

 

"Goed," glimlachte ze dan ook tevreden tegen Dax, genietend van het gevoel van zijn armen om haar heen. Het was geen hele bijzondere dag geweest, maar wel een leuke dag. "Een beetje, maar ik  heb er nooit een probleem mee om nog meer in de watten te worden gelegd." Zeker niet door hem. Er was geen betere manier om haar dag door te brengen dan met Dax en dat gold ook voor haar verjaardag. Niet dat dat een probleem ging worden blijkbaar, want Dax had een idee. Meteen zat Maddie recht overeind. Had hij een verrassing voor haar? Oh, ze was dol op verrassingen, want verrassingen betekenden altijd dat mensen ergens moeite in hadden gestopt. Goed, misschien was het niet helemaal een verrassing meer, want hij verklapte daarna bijna meteen wat ze gingen doen, maar een tweede dessert kon vast van alles bekeken en hij had ook nog steeds geen cadeautje gegeven. Nu wilde Madeline niet graag materialistisch overkomen, maar ze hield ook wel heel erg veel van cadeautjes. Dat waren altijd net kleine verrassinkjes. 

 

"Oh ja hoor, dat klinkt leuk." Een avondwandeling. Ze kon zich niet herinneren dat Dax haar ooit eerder mee had gevraagd voor een avondwandeling. Meestal deden ze hele andere dingen, gekke dingen, spontane dingen, dingen die niet mochten. Een avondwandeling klonk veel serieuzer, maar op zich ook best... fijn. Al zou het wel koud zijn, want het sneeuwde al dagen en in het kasteel was het ook niet overal even warm, maar dat betekende alleen maar dat ze straks een goed excuus had om zich samen met Dax op te warmen in zijn appartement. "Had je nog een speciale wandelroute in gedachten?" 

 

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Een speciale wandelroute? Shit. Moest dat? Bij de kont van Merlijn, moest je dat ook al voorbereiden bij een date? Daar kwam nog best veel bij kijken dan, hoor, als je het goed wilde doen. En hij wilde het goed doen. Hij wilde het beste voor Maddie en straks zou ze teleurgesteld zijn als hij blijkbaar maar het halve werk had verricht. Ja, het was moeite, maar dat was niet erg, ze was het waard. Als ze straks gelukkig was en moest glimlachen en blij met hem was, dan was ze- yuck... Waarom had hij zulke slijmerige gedachten?

 

"Nee, geen speciale route... Ons kennende zouden we ons dan toch niet aan dat uitgestippelde plan houden," zei hij met een lachje. Mooie redding, Dax. Hij bood haar galant zijn arm en daarna liepen ze heel keurig en deftig naar buiten. Eenmaal buiten sloeg hij zijn arm weer gewoon om haar middel en trok hij haar ietsje dichter naar zich toe. De sneeuw lag behoorlijk hoog en het was koud buiten. Dax trok zijn mantel wat meer om zich heen en bedacht zich toen, sloeg zijn mantel ook om haar schouders. "Niet te koud?" Hij grijnsde half. "Want dan moet ik je misschien maar dragen..." Dan kreeg hij het in ieder geval een stuk warmer en haar kleding zou dat ijswater niet opzuigen en.... yuck.. Waarom was hij nu zo? Kon hij niet gewoon zijn nonchalante zelf zijn. Hij vond zichzelf nu al vervelend. Dan zou Maddie hem vast helemaal irritant vinden. 

 

Misschien begon Dax nu toch langzaam wel te denken dat hij toch echt verliefd was op zijn beste vriendin, dat moest wel zo zijn toch?, maar hij was er helemaal niet blij mee. Het zou dingen alleen maar ingewikkeld maken en straks werd het nog ongemakkelijk ook. Blergh... Maar hij kon nu niet terug. Hij had Mads een verrassing beloofd en ze kreeg nog een cadeautje van hem. Dus nee.. Dit moest hij maar gewoon even doorzetten, inclusief de kaarsjes van straks. "Dus waar zal ik mijn jonkvrouwe eens heen dragen?"

Edited by Dax Appleby

Share this post


Link to post
Share on other sites

Maddie had niets door van wat er allemaal om ging in Dax' hoofd en dat was waarschijnlijk maar goed ook, anders was er een kans geweest dat ze gewoon was opgestaan en rechtsomkeert had gemaakt. Maar voor nu was er niets aan de hand, voor Maddie was het nog steeds een gewone dag, een vrolijke dag waarop ze met haar beste vriend een winterwandeling ging maken om daarna te knuffelen voor het haardvuur. Want dat was wat je met beste vrienden deed, zolang ze geen Caspian Thwaite heetten. Caspian was ook leuk, maar het was niet hetzelfde. Met Caspian zou ze eerder nog een uur over de gekste dingen filosoferen, terwijl ze testten hoe lang het duurde voor een marshmallow in brand vloog als je hem in het haardvuur hield, of iets dergelijks. 

 

"Daar heb je zeker gelijk in," ging ze zonder enige moeite mee in Dax zijn reddingspoging en tevreden nestelde ze zich nog wat verder in zijn mantel en tegen hem aan. Op die manier hoefde ze de koude wind niet zo te voelen en het voelde fijn om zo lekker dicht tegen hem aan te staan. Het gaf haar een warm gevoel en niet alleen vanwege de dikke kledinglaag om haar heen. "Nee hoor., het is heerlijk zo." Alleen haar tenen zouden het waarschijnlijk wat koud krijgen door de dikke laag sneeuw, maar hopelijk waren ze voor die tijd weer binnen. 

 

"Ik ben geen jonkvrouw," grijnsde ze eigenwijs op zijn opmerking. Jonkvrouwen waren altijd zo hulpeloos. Ze haatte het altijd als de kindermeisjes vroeger sprookjes voorlazen. Kleine Maddie wilde geen prinsesenverhalen, ze wilde stoere verhalen, maar die waren er eigenlijk nooit zoveel voor meisjes. Maar dat was oke, had ze op een dag besloten. Ze kon best haar eigen stoere verhalen maken. "Ik heb helemaal niemand nodig om me te redden." Heel eerlijk gezegd klonk het niet heel verkeerd om door Dax gedragen te worden, maar hij mocht haar zo best terug dragen naar het kasteel als hij wilde. Voor nu graaide ze wat sneeuw van de grond en wierp het plagend richting zijn gezicht voor ze onder zijn warme mantel vandaan glipte en door de sneeuw begon te rennen. Iets waar ze ergens diep van binnen meteen een beetje spijt van had, want rennen door de sneeuw was moeilijk. Maar he, ze was er aan begonnen, dus dan kon ze het beter afmaken ook.

 

Er was een prieeltje vlakbij het meer, ze kon het zien vanaf hier. In de zomer had je er de mooiste uitzichten en kon je er heerlijk picknicken als de zon te warm werd. Nu was het leeg en verlaten, want er waren maar weinig mensen die zich buiten waagden met het weer. "Als je me wil dragen, moet je me maar vangen," giechelde ze, nu al buitenadem. 

 

En ze wisten allebei dat hij haar moest laten winnen, want het was haar verjaardag. Hopeljik was hij wel bereid om haar die welverdiende overwinningskus te geven. 

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eigenlijk had Dax nog nooit een vriendinnetje gehad. Hij had de afgelopen jaren behoorlijk wat aangeklooid, want dat hoorde toch? Hij had het voorbeeld gezien van zijn vader, die vrijwel maandelijks een  nieuwe vrouw mee naar huis had genomen vroeger en zichzelf nooit meer had vastgelegd aan een vrouw, na het overlijden van Dax' moeder. Echte mannen hielden van vrouwen en echte mannen gingen niet op een knie voor een vrouw. Dus dat voorbeeld had Dax graag gevolgd. En hoeveel meisjes hij ook zoende, een vaste vlinder rondom hem was Madeline en hij werd altijd vrolijk als ze bij hem in de buurt was. Dat moest dan wel verliefdheid zijn, toch? Hij kon het zijn pa niet vragen en zijn vrienden...tsja... Hier onzeker over zijn was alles behalve mannelijk, dus dat was ook geen optie. Nee, deze puzzel moest hij toch echt zelf oplossen. Wat hij wel zeker wist, was dat hij niet wilde dat ze hem afwees.

 

Met een lach keek Dax naar Maddie. Wat een heerlijk wezentje was het toch. Met een grijns zette hij de achtervolging in door de sneeuw, want dat kon natuurlijk alleen maar goed gaan. Gelukkig had Dax een stuk betere schoenen dan het meisje. En een betere conditie. En een beter gestel. Het kostte echt moeite om zich n te houden en haar niet in één keer te vangen. Ja, Dax wist wel dat hij haar eigenlijk moest laten winnen, maar je ging iemand toch niet láten winnen! Waar was dan de eer? De overwinning? De glorie? En zelf winnen, bleef gewoon leuker dan verliezen. Dus sorry, Maddie, maar uiteindelijk zou Dax je dus echt wel gaan vangen.

 

Het tweetal kwam bij het prieeltje. Het mooie uitzicht ging aan Dax verloren, want hij was met Madeline bezig. Met een lach op zijn gezicht veegde hij wat sneeuw bij elkaar en gooide hij ze handmatig naar haar. Er kwam geen magie aan te pas. "Dit is waarom ik geen routes uitzoek!", riep hij, terwijl hij nog een sneeuwbal gooide. "Geef je je al over?" Dat mocht natuurlijk ook. Dat was lekker makkelijk. "Anders kom ik je zo vangen! En dan peper ik je in met sneeuw tot je om genade smeekt.", riep hij grinnikend. Er was toch niemand in de buurt. Dus dat kan makkelijk... Al was er wel iemand in de buurt, dan kon hij dat nog steeds makkelijk...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dax hoorde ook helemaal geen vriendinnetje te hebben, want hij was getrouwd, maar dat leek nooit zoveel uit te hebben gemaakt. Waar de meeste mannen hun affaires vaak verstopten voor de buitenwereld deden Maddie en Dax over het algemeen niet echt de moeite om te verbergen hoe ze graag hun tijd met elkaar door brachten. Maddie wist heel goed hoe haar ouders daar over dachten en ergens verbaasde het haar soms dat ze haar nog nooit van school hadden gehaald voor haar ongepaste gedrag. Misschien kon ze het niet meer genoeg schelen, of misschien hoopten ze gewoon dat er uiteindelijk toch iets meer van hun dochter terecht zou komen als ze gewoon haar opleiding afmaakte. Dan had ze tegen de tijd dat ze afstudeerde misschien alle kansen op een huwelijk verpest, maar had ze in ieder geval wel kans op een baan. 

 

Zodra ze merkte dat Dax achter haar aankwam probeerde ze haar pas wat te versnellen, maar het was lastig en hoewel Maddie zeker ook sportief was, was Dax absoluut in het voordeel hier. Lachend probeerde ze zich te verstoppen achter één van de palen van het prieeltje, in een poging om zijn sneeuwballen te ontwijken. Hij kon goed mikken, mocht ook wel als jager in het zwerkbalteam van Griffoendor. Madeline was drijver. Ze was niet getraind om ballen uit de weg te gaan, wat ze dan ook niet deed, op meerdere fronten. Want hihi, ballen. Haastig probeerde ze ook wat sneeuw bij elkaar te rapen en nog een sneeuwbal zijn kant op te gooien. Want zich overgeven? Smeken om genade? Echt niet! In zijn dromen misschien. 

 

"Nooit!" riep ze hem toe, maar op dat moment raakte één van zijn sneeuwballen haar recht in haar gezicht en viel ze met een gilletje achterover in de sneeuw. In ieder geval was het een zachte landing. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was een schattig, vermakelijk en gezellig kat-en-muis-spel wat ze deden. Dax keek zo nu en dan om een paal heen, vuurde sneeuwballen op haar af -met beleid he, jongens, want ze was nog steeds een meisje en hij wilde haar geen pijn doen-. Met een lach keek hij haar aan, wanneer hun blikken kruisten en hij haar twinkelende ogen zag en haar door de kou roodgeworden neus en wangen zag. Het zou zo een scene uit Belle en het Beest kunnen zijn.

 

Het was per ongeluk dat Dax Maddie midden in haar gezicht raakte. Hij had op haar achterhoofd gemikt en hij had nie tkunnen voorspellen dat ze percies op dat moment haar hoofd zou draaien. Sukkel. Zij dan, niet hij. Meisjes konden toch ook best sukkels zijn? Paf. Ze viel plat achterover. Dax kwam achter zijn beschutte opstelling vandaan en snelde op de Zwadse af. Met een lachje benaderde hij haar, het zat nu eenmaal nie tin zijn aard om zich ergens al te veel zorgen over te maken, maar hij wilde het dan wel voor de zekerheid weten of alles wel echt goed was. "Hey! Dat was even midden in de roos." Nope, geen medelijden. Hij lachte wat breder nu hij zag dat alles goed was en hij boog zich over haar heen en begon haar genadeloos in haar zijde te kietelen. "Ja, weet je het zeker? Dat je nooit gaat smeken?" Dax grijnsde. Ja, gemiste kans jongen, je had haar hier kunnen kussen, maar het was toch leuker om haar een beetje te plagen. En, vooral, om haar aan het lachen te krijgen. "Je kan je nog bedenken.... Heel even... Drie, twee, één..." En als ze niet wilde toegeven, dan zat er nu niets op om haar de spreekwoordelijke kieteldood te geven.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Pff met beleid meneer Appleby, werkelijk waar? Niet dat Madeline zou klagen, ze hield juist wel van spelletjes met wat uitdaging erin, al ging het haar dan nu ten kostte van de overwinning. De sneeuw voelde ijskoud aan op haar wangen en vlug schudde ze met haar hoofd om de vlokken goed uit haar ogen te knipperen. Te laat, want in de tijd die ze daarvoor nodig had was Dax al op haar afgesneld. "Ja zeg dat wel," grijnsde vanaf haar positie op de grond naar boven. De wolkjes van zijn adem gingen met gemak over in de strakke, blauwe lucht achter hem en voor een moment verloor ze haar blik even in zijn twinkelende ogen. 

 

Half verwachtte ze dat hij haar wel zijn hand aan zou bieden om haar overeind te trekken, maar nee hoor, nee, Dax was nog helemaal niet tevreden. Nouja, en dat op haar verjaardag! Haar poging om zijn kietelende vingers te ontwijken ging hopeloos verloren, omdat het praktisch onmogelijk was om snel om te rollen in de sneeuw. "Waag het ni-" maar de rest van haar woorden gingen al snel op in een uitbundige lachbui die de stilte op het terrein doorbrak. Maddie had nooit echt goed tegen kietelen gekund, iets waar vooral haar broer met plezier misbruik van had gemaakt vroeger als Maddie weer eens chagrijnig was en geen zin had om vrolijk te doen. Ze kronkelde onder Dax' vingers, buiten adem van hun sneeuwbalgevecht en de prikkende vingers in haar zij. Stop. Stooooop. Ze wilde het niet hardop zeggen, ze wilde hem niet laten winnen, maar het werd moeilijker en moeilijker om het niet te doen.

 

Er was geen manier om hem te ontwijken en bij Merlijn, hadden mannen wel enig idee hoe moeilijk ademen normaal al was in een korset. Om over haar spieren nog maar niet te spreken, die aanvoelden als slappe spaghetti zodra ze ze probeerde te gebruiken. "Stop," gaf ze uiteindelijk met enige spijt toe, al ging smeken absoluut een stap te ver en met haar betraande ogen van het lachen probeerde ze zijn blik op te zoeken. "Ik heb geen adem meer over."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Natuurlijk had Dax geen idee hoe het was om een korset te dragen, want hij had er logischerwijs nog nooit een aangehad. Ook dacht hij verder niet echt na welke gevolgen het wél dragen van een korset had voor de vrouwelijke helft van de bevolking, want dat zeiden ze nooit. Ze deden altijd alsof alles heel makkelijk en losjes was en ongeveer alsof hun schoonheid en strakke figuurtjes zelf aan kwamen waaien. Wie was hij dan, eenvoudige man en sterveling, om daar vraagtekens bij te plaatsen?

 

Uiteindelijk gaf ze op, zei ze stop. Dax hield zijn vingers  stil en streelde nu zachtjes over haar zij. "Dat is nog niet écht smeken, hè," zei hij met een lachje. Niet dat hij dat ooit van haar zou verwachten. Meisjes als zij moesten juist stralen in het middelpunt en op een voetstuk geplaatst. Daar kwamen ze tot hun recht, daar hadden ze die extra schittering in hun ogen en daar zag je ze genieten. "Maar vooruit, omdat het je verjaardag is..."

 

Hij grijnsde een beetje. Geen adem mee, hè. Voor iemand zonder adem kon ze anders nog erg goed praten. "Hè, wat jammer nou. Dan kan ik je dus ook niet kussen. Als ik je nog verder de adem beneem, ga je vast dood." Dax plofte naast Maddie neer in de sneeuw en keek naar haar opzij. "Er zit sneeuw in je wimpers.", merkte hij op, trots vanwege het feit dat hij nu een keer wel het verschil tussen wimpers en wenkbrauwen wist. Vrouwen deden altijd alsof dat allemaal erg belangrijk en essentieel voor het leven was. "Zo verder lopen? Of ben je verkleumd en zwak en moet ik je naar binnen dragen?", plaagde hij haar. "Arm, arm, jarig meisje."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Tot haar opluchting stopte hij met kietelen en langzaam stierf haar gegiechel weg over het terrein. Ze kon zijn vingers nog steeds voelen, maar nu waren ze zacht en strelend en ondanks de kou van de sneeuw voelde ze zich redelijk warm van binnen. Maddie keek toe hoe hij zich naast haar in de sneeuw liet vallen en kon het niet laten om even met haar ogen te rollen bij zijn opmerking. Oh, nu ging hij haar niet kussen omdat ze anders dood ging? Sinds wanneer sloeg hij een mogelijkheid om haar te kussen over? "Wat een slecht excuus," grijnsde ze. "Misschien moet je me juist wel kussen als ik bijna dood ga, dan is er nog iemand die lucht in mijn longen blaast." Ze zuchtte even dramatisch. 

 

"Ik geloof dat er overal wel sneeuw zit." Vooral bij dat ene plekje in haar jurk waar het wel heel koud aanvoelde op dit moment. Toch schoot haar hand automatisch omhoog naar haar ogen om de sneeuw eruit te wrijven. Nu het lachen en het rennen haar niet meer direct verwarmde, was het toch een beetje koud. Ze rilde zachtjes en rolde zich om, zodat ze half bovenop Dax kon hangen en een nieuwe poging kon doen om zich opnieuw onder zijn mantel te wurmen. "Ja, ik heb het koud en er zit sneeuw in mijn jurk en ik ben heel zielig," pruilde ze zogenaamd verdrietig, als een van de verwende meisjes waar ze normaal zo'n hekel aan had. "En het is jouw schuld." 

 

Nu moest hij haar toch maar kussen om het beter te maken, zie, geef er nou maar gewoon aan toe Dax. Je kwam er toch niet onderuit. 

Edited by Madeline Bowman

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ach, gossie toch," lachte Dax hardop en hij sloeg zijn mantel om Maddie heen, trok haar bovenop zich. Met een grijns keek hij naar haar op. Het was toch grappig dat iemand er heel anders uitzag als je haar van onderen bekeek in plaats van bovenaf. Hij legde een hand op haar bil, terwijl hij nonchalant deed alsof dat de normaalste zaak van de wereld was. "Ik zal het onthouden voor de volgende keer, al betwijfel ik hoe erg je het kan waarderen..." Ja, hij zou dan echt haar neus dichtknijpen en lucht in haar longen blazen. Hij achtte de kans zeer waarschijnlijk dat hem dat een klap in zijn gezicht zou opleveren, maar dat mocht... Het was niet erg, want hij wist dat het een grapje was, evengoed als Maddie dat wist en het gaf alleen maar meer argumenten om het daarna goed te maken met elkaar. Daar hadden ze zo hun manieren voor.

 

Ja, het was allemaal zíjn schuld. Dus hij had geen andere keus dan haar nu warm te wrijven. Met een lachje keek hij haar aan, terwijl hij nu zijn handen overal op de achterzijde van haar lichaam liet komen. "Maak ik het zo al íets beter?", vroeg hij plagend. Hij keek in haar ogen en zag de blik vol verwachting. Ach, hij had het al genoeg uitgesteld en hij had haar al genoeg geplaagd. Hij streelde met zijn handen naar boven en bracht een hand naar haar achterhoofd, waar hij ongetwijfeld haar kapsel ruïneerde. Lekker boeiend. Hij kuste haar -eindelijk-, hij had die volwaardige verjaardagskus al lang genoeg uitgesteld. Dax trok Maddie dicht tegen zich aan en leunde in de kus, terwijl hij ondertussen door haar haren streelde.

 

"Naar m'n appartement?", vroeg hij na afloop van de kus wat schor.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Madeline Bowman hield ervan om te krijgen wat ze wilde en Dax wist heel goed hoe hij daar op in moest spelen. Het Zwadse meisje kon alleen maar tevreden grijnzen toen ze zijn handen over haar rug en haar billen voelde glijden en hij haar nog wat dichterbij trok. "Ja, veel beter," zuchtte ze, terwijl ze met een plukje van zijn donkerblonde haar speelde. Het was een stuk warmer nu ze zo bovenop Dax lag. Misschien kwam dat door de mantel en het wrijven. Misschien omdat ze nu niet meer direct in de sneeuw lag. Of misschien was het omdat hij sowieso haar hart wilde op hol deed slaan. Het was een gevoel dat ze wel vaker bij hem had en hoewel ze ergens in haar achterhoofd wel wist wat het betekende, durfde ze er geen naam op te plakken.

 

Gelukkig hoefde ze niet na te denken als hij haar kuste. Zijn lippen voelden eerst een beetje koud aan, maar al snel werd de kus opgewarmd door hun warme adem en bewegingen. Tevreden nestelde Maddie zich nog dichter tegen hem aan en ging voor een moment helemaal op in de zoen, alsof ze de enige twee mensen hier op het terrein waren -waren ze misschien ook wel-, alsof er niemand anders meer bestond. Als het waar was zou het haar niet eens zoveel kunnen schelen. Ze had niemand anders nodig. Vroeger had ze gedacht dat ze uberhaupt niemand nodig had, maar ze zou toch wel eerlijk moeten toegeven dat ze Dax teveel zou missen. Loom opende Madeline haar ogen toen de kus tot een einde kwam en staarde glimlachend in het glinsterende groen van de zijne. Eigenlijk wilde ze niet opstaan, maar het idee van een warm haardvuur was een stuk aanlokkerlijker dan deze koude sneeuw, dus uiteindelijk hoefde hij haar niet over te halen. "Ja," fluisterde ze en vlug gaf ze hem nog een klein, plagend kusje op zijn neus. "Laten we terug gaan."

 

Zo elegant als een dikke laag sneeuw dat toeliet krabbelde Maddie overeind en probeerde nog wat sneeuw van haar jurk te kloppen, wat absoluut geen nut had, want de stof was onderhand al wel redelijk doorweekt. "O jeetje." Ze klakte met haar tong. "Mijn jurk is best wel nat. Misschien dat ik wat lagen uit moet doen om te laten drogen als we in je appartement zijn." Onschuldig glimlachte ze Dax toe. Ze kon natuurlijk ook wel deels haar jurk droog toveren, maar eh ja... dat klonk natuurlijk lang niet zo verleidelijk. Magie voor cockblocker van de eeuw.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Geluk was redelijk eenvoudig niet? Wat kon een mens nou meer willen dan een meisje bovenop je, zoenend, tegen je aan nestelend, terwijl je in de sneeuw lag. Goed, Dax kon heel goed zonder ijswater in zijn nek en zonder dat zijn mantel en gewaad ter hoogte van zijn schouders en heupen steeds meer doorweekt begonnen te raken.  Misschien gaf het een lichte opluchting dat Maddie ook terug wilde naar het appartement en hier niet in de sneeuw wilde blijven liggen totdat ze allebei in ijsklontjes waren veranderd.

 

Oh, shit, het appartement… De zenuwen voor haar reactie waren weer in volledige hevigheid terug. Hij glimlachte echter breed en probeerde er niets van te laten merkten. “ja, vind je m’n neus ook lief?”, vroeg hij lachend. Hij krabbelde overeind, nadat ze van hem af was gegaan. De lach veranderde in een grijns. Ja, ja. “Goh, dat lijkt me inderdaad wel het beste idee.” Als ze dan gewoon meteen doorgingen naar het kleed voor de haard, dan vielen alle kaarsjes vast niet eens op. Misschien moest hij haar ook maar meteen een glas whisky voorzetten. Jep. Dat ging er zonder twijfel voor zorgen dat hij dan niet voor schut ging straks.

 

Zonder te vragen tilde Dax Madeline op en droeg haar naar de Cornwall-toren. “Bij Merlijn, jij weegt ook niets,” zei hij haar plagend. “Het is maar een geluk dat het niet hard waait, anders werd je straks nog naar het meer geblazen.” Hij trok zijn wenkbrauwen op lachte zachtjes. Oof, waarom was hij zo zenuwachtig.

 

Bij de toren duwde hij de deur van zijn appartement open en zette hij haar midden in de kamer weer neer. Hij voelde een kleur op zijn wangen komen. “Verrassing! Van harte gefeliciteerd…” Hij viste een pakketje van tafel en drukte het in haar handen. Er zat een zilveren kettinkje in dat als je erover streelde een complimentje gaf, ingesproken door zijn stem. Adem in, adem uit…Toch wel een beetje gespannen wachtte Dax nu haar reactie af.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dax was erg goed in het verbergen van zijn zenuwen, of misschien was Madeline gewoon te eigenwijs en wilde ze het niet zien. Want waarom, waarom in godsnaam zou Dax zich zenuwachtig voelen bij haar in de buurt? Er was niemand bij wie ze zich zelf ooit eerder zo erg op haar gemak had gevoeld als bij hem en Madeline was er eigenlijk altijd vanuit gegaan dat dat voor hem hetzelfde was. Er was zelfs nooit een ongemakkelijk "hoi, wie ben jij" gesprek geweest waarin hun vriendschap was ontstaan. Eerlijk gezegd kon ze het zich niet eens meer herinneren wanneer hun vriendschap precies was begonnen, zo gemakkelijk was het waarschijnlijk geweest. En zo gemakkelijk als ze van onbekenden naar vrienden waren gegaan, zo gemakkelijk waren er andere dingen aan hun relatie toegevoegd.

 

Lachend liet ze zich door Dax optillen en naar de toren dragen. Het tijd van rebels protest daarvoor was wel voorbij, nu wilde ze niets liever dan boven zijn en deze natte, koude kleding uittrekken. Ze was er al helemaal klaar voor toen de deur openzwaaide naar de plek waar ze al zo vaak was geweest, maar deze keer zag het er anders uit. Verrast liet Madeline haar blik door de kamer glijden, over de tientallen kaarsjes die samen een warme gloed door de kamer wierpen en een duidelijke toon voor de sfeer zetten, vervolgens naar de tafel met de fles wijn en de kleine taartjes en hapjes en... Verrassing. Ja... zeg dat wel, verrassing. Madeline Bowman was dan misschien niet echt een meisje dat uit zichzelf op dates ging, maar haar ouders hadden haar wel eens tot enkele gedwongen en ze wist wel hoe dates werkten. Hoe mannen dan altijd hun best deden om het maar gezellig en romantisch te maken (als je geluk had met je man natuurlijk).

 

Beduusd verplaatste ze haar blik naar het cadeautje dat hij in haar handen stopte. Het cadeautje, haar enige redding die er voor zorgde dat ze zichzelf een beetje bij elkaar hield op dit moment, omdat het haar de mogelijkheid gaf om haar aandacht erop te richten. "Ehm, dankje!" Ze deed haar best om het te verbergen, maar kon het niet helpen dat het toch wel wat in haar stem doordrong dat ze zich lichtelijk opgelaten voelde bij deze situatie. Vlug scheurde Maddie het papier weg en opende het doosje. "Wat mooi," glimlachte ze oprecht, toen ze het kettinkje zag liggen. "Dankjewel." Ze tilde het silveren sierraad uit het doosje en schoof haar haren opzij. "Kan je hem bij me omdoen?" Misschien als hij daar mee bezig was, dat ze deze situatie wat beter tot zich door kon laten dringen. Maddie wist nog niet precies wat ze er van vond. Het was lief, het zag er mooi uit. Er was nog nooit iemand geweest die zoiets voor haar had gedaan.

 

En toch voelde ze ergens diep in haar borstkas ook iets anders: een lichte vorm van paniek.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Bij deze was het officieel. Hier een date van maken was het allerstomste wat hij ooit had kunnen doen. Maddie probeerde het te verbergen hoor, maar pfoe... Of misschien vatte hij gewoon alles zo op, omdat hij het zelf al een slecht idee vond. "Ja, natuurlijk," zei hij snel en Dax pakte het kettinkje van haar over. Hij ging achter haar staan, veegde nog wat haren uit haar hals en deed het toen voorzichtig om. Hij keek naar haar ranke hals en fronste even. Dit was echt zo debiel. Hij had het nu ongetwijfeld allemaal verpest.

 

"Ha... Ja...", lachte hij wat pijnlijk. "Ik moest natuurlijk wel uitpakken voor je verjaardag." Hij kuchte wat. Help, help.... Hij moest iets bedenken. "Tadaaa... De perfecte nep-date...." Dit deed pijn, maar het was even nodig. "Ik heb ook nog een serenade voor je ingestudeerd... en eh.... een gedicht." Had hij niet, maar als nu IallesI over de top was, dan geloofde ze misschien wel dat dit allemaal een grapje was. Ha ha. Alsjeblieft...Geloof hem?  Hij grijnsde een beetje naar haar.

 

"Of we vergeten dat alles en gaan eens nadenken over beter opwarmen?", zei Dax zo nonchalant mogelijk.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Een nep-date? Oh... dus het was gewoon... oh. Nee werkelijk Dax, als je nou gewoon even helemaal niets had gezegd na die eerste zin was het waarschijnlijk beter geweest. Nu wist Madeline al helemaal niet meer hoe ze moest reageren. Ze had niet perse gewild dat dit een date was want... nouja, ze was er niet echt op voorbereid geweest, maar nu hij het helemaal ontkende voelde ze zich plotseling toch ook wel enigszins teleurgesteld. "Ik vond het wel leuk hoor, de lichtjes," murmelde ze volledig in de war en met enig schuldgevoel in haar maag. 

 

Normaal was Madeline erg goed in het beheersen van haar emoties. Thuis was het belangrijk om niet zomaar alles te tonen aan iedereen en het eeuwige masker van gelukkig gezinnetje op te houden. Maar ze had nog nooit zoveel emoties tegelijkertijd gevoeld en niet geweten welke ze er uit moest pikken. Dus duurde het net iets langer dan normaal voor ze haar gezicht weer in een glimlach wist te trekken. Ah, de aloude glimlach, het wapen dat complimentjes versterkte, beledigingen wat minder erg maakte en ongemakkelijke situaties weer wat terug bracht naar hun oorspronkelijke staat. Ze was er alleen niet zo zeker van of het deze keer wel zo overtuigend werkte, net zoals Dax grijns niet zo overtuigend was als hij waarschijnlijk zou willen. Ze lachte wel om zijn grapje over de serenade, maar het voelde niet helemaal oprecht. 

 

Een nep-date? Serieus, een nep-date? Dat stak eigenlijk wel een beetje. Maar natuurlijk was het een nep-date. Waarom zou hij nou met haar op date willen gaan. Hahaha, het hele idee. Blijven lachen Maddie, blijven lachen. 

 

Uiteindelijk besloot ze zijn poging om wat van onderwerp te veranderen maar aan te grijpen, aangezien dat het enige was waarvan ze kon verzinnen wat ze er op wilde zeggen. Opwarmen klonk als een goed idee. Dat konden ze wel, dat was gewoon terugvallen in oude routines en patronen, in de Dax en Maddie die ze altijd waren geweest, die ze net waren geweest voordat ze binnenkwamen, alsof er niets was gebeurd. Er was ook niets gebeurd. Hij had gewoon zijn appartement een beetje versierd voor haar verjaardag en meer niet. Waarom maakte ze daar zo'n probleem van? Ze moest zich gewoon niet zo aanstellen. Misschien voelde Dax zich nu gewoon niet op zijn gemak, omdat zij zich idioot had gedragen over iets wat helemaal niet zo bedoeld was. 
 

"Eh," stotterde ze aarzelend, terwijl ze haar hand die ze al bijna naar hem had uitgestoken weer terug trok alsof ze zich aan hem zou branden als ze hem nu aanraakte. Hoezo voelde het opeens zo raar om op hem af te stappen? Alsof ze hem voor het eerst met andere ogen bekeek.... "Ja, laten we dat doen. Beginnen met de wijn?" Ja, alcohol was vast de oplossing. Madeline had nooit alcohol nodig om losser te komen, maar bij andere mensen werkte het altijd goed, dus misschien kon ze eens hun advies aannemen. En omdat Dax haar ideeën eigenlijk altijd wel prima vond, griste ze de fles en de glazen van tafel en vleide zich neer tussen de kaarsjes op het kleed voor het knapperende haardvuur. 

 

"Dus, wat heb je allemaal klaargezet?" vroeg ze met een knikje naar de tafel, terwijl ze de wijn inschonk. "Je hebt inderdaad wel heel erg je best gedaan." En dat waardeerde ze echt wel hoor. Ze was gewoon een beetje in de war. 

Edited by Madeline Bowman

Share this post


Link to post
Share on other sites

Niet goed. Dit was ook niet goed. Dax beet op zijn lip. Hij kon nu echter niet wéér van strategie veranderen, want als hij nu ging zeggen dat het toch wel als date bedoeld was, dan leed hij echt een heleboel gezichtsverlies. Hij glimlachte dus maar een beetje en probeerde zichzelf een houding te geven. Hij stak van frustratie zijn handen zelfs in zijn zakken in plaats dat hij Maddie beetpakte, naar zich toetrok en innig kuste. Pffff. Hij had écht zijn dag niet. Dit ging helemaal mis en verkeerd. Oh Maddie, sorry, hij wilde het zo graag goeddoen en goed aanpakken Hij wilde dat ze zich gelukkig voelde en geliefd, dat ze zich in zijn armen zou storten en hem niet emer los wilde laten. Hij wilde voor haar de belangrijkste zijn. Hij wilde dat ze hem als een echte en perfecte man zou zien. Hij wilde gewoon...Zucht.

 

Maddie zorgde voor de wij. Dax nam naast haar op het kleed, tussen de kaarsjes, plaats. Hij nam zelf meteen een slok. Slokken zelfs, eigenlijk. Hij dronk bijna het gehele glas in een keer leeg. Bah. Hoorde het vanzelf te gaan als je een meisje leuk vond? Waarom leek deze weg alleen maar hobbels en kuilen te hebben. Hij was een enorme sukkel. Ugh. Bah, bah, bah. "Oh, ik heb allemaal bonbons gehaald en druiven en aardbeien..." Hij voelde zich een beetje rood worden. "En een olie, zodat ik je kan masseren?" Dat was toch wel een goede date, niet?

 

Voorzichtig trok Dax Madeline een beetje naar zich toe. Er was maar één manier waarop hij zeker wist dat hij voor afleiding zou zorgen en dat ze even echt nergens meer over na hoefde te denken. Hij overbrugde de afstand tussen hen twee en kuste haar zacht op de lippen. Mocht ze enig teken van bezwaar geven, dan zou hij uiteraard stoppen, maar zo niet, dan drukte hij haar wat inniger tegen zich aan, verstrengelde hij zijn vingers met haar haren en leunde hij dieper in de kus. Het voelde goed, maar toch anders. Op de een of andere manier had hij door zijn stomme actie alles een beetje verpest.

 

Oh nee.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ook Madeline dronk haar glas wijn leeg alsof het haar laatst redmiddel was. Was het misschien ook wel, ze had geen idee. In deze huidige staat was haar brein niet echt nuttig te noemen, dus wie weet was een beetje alcohol wel de oplossing. Ze had niet eens door hoe Dax naast haar de wijn op hetzelfde tempo weg zat te klokken. Toen haar glas bijna leeg was richtte ze haar blik voor een moment op de tafel. Hmm, bonbons, aardbeien. Elkaar eten voeren en masseren. Het was zo... zo romantisch. Ze kreeg het er een beetje benauwd van en ergens haatte ze zichzelf erom, want hoezo? Hoe vaak was ze wel niet tijdens het avondeten of het ontbijt stiekem op zijn schoot gekropen en had ze plagend iets van zijn bord gestolen. Waarom was het nu opeens anders? Omdat er kaarsjes brandden? Omdat hij had gezegd dat het een date was? Of eh, nep-date. Auwch. 

 

Het was niet alsof ze hem niet wilde daten, dacht ze... ze had er nooit echt over nagedacht eigenlijk. Maar het klonk niet slecht. Nee, het klonk verre van vervelend. Dus wat was het probleem? 

 

Nog nooit eerder was ze zich zo bewust van elke beweging die hij maakte, van de manier waarop hij haar naast haar zat en zijn arm om haar heen schoof. Maddie was er zo mee bezig dat ze er niet zo op lette wat zijn lippen aan het doen waren. En toen plakten ze opeens op die van haar. Haar lichaam reageerde als eerste, zoals altijd. Haar lichaam wist ook wel wat het wilde, dat ze deze toenadering alles behalve erg vond en niets liever wilde dan de smaak van zijn lippen proeven. Ze wilde hem best dichterbij, ze wilde heel graag zijn handen op haar lichaam voelen en dat hij haar aardbeien voerde en lieve dingen tegen haar zei. Ze wilde zich geliefd voelen. Dat was het enige wat ze eigenlijk altijd had gewild.... Heel even vergat ze waar ze was en toen even plotseling begon haar brein weer te werken en veroorzaakte volledige kortsluiting in haar hersenen. Ze trok zich bij hem weg, te snel, te vlug om voor normaal door te kunnen gaan en keek het met grote, verontschuldigende bruine ogen aan. "Ik eh..." 

 

Gefeliciteerd Madeline. Nu had jij het verpest. Waarom deed ze dat nou? 

 

Nu was er vast geen weg meer terug zijn armen in, niet waar? 

 

"Ik ehm... " Ze wist niet zo goed wat ze ging zeggen. Er was zoveel dat ze kon zeggen. Ik ben in de war, geef me even een momentje. Ik zou graag willen weten of dit echt een nep-date is. Het spijt me dat ik me als een idioot gedraag. Ik hou ook van jou. Ze zei het allemaal niet. Alle zuurstof leek zich aan haar longen te onttrekken. "Ik kan dit even niet." En dat was de eerste keer in haar leven dat ze iemand afwees. Wauw, dat het nou net Dax moest zijn. Voor hij nog iets kon zeggen of haar tegen kon houden schoot ze overeind. In haar haast stootte ze de wijnfles om, maar ze deed geen moeite om hem op te rapen en het kleed te redden. In plaats daarvan ging ze rechtstreeks naar de deur.

 

Het probleem was, Madeline, dat nog nooit iemand zoveel om je gegeven had. Natuurlijk was hij haar beste vriend, maar je kon altijd nieuwe vrienden maken. Je kon niet zomaar een nieuwe liefde krijgen, niet op dezelfde manier. 

 

En ze haatte zichzelf. Want ergens was ze nu bang dat ze allebei was kwijtgeraakt. Tenminste, als liefde echt bestond. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was mis. Madeline trok zich terug uit zijn omhelzing en ze verbrak de kus. Verbijsterd keek hij haar aan. Uiteraard liet hij haar meteen los. Hij voelde al het bloed uit zijn gezicht trekken. Maddie stond op en richtte een ravage aan in de kamer. De wijnfles viel om en maakte een rode grote vlek op het kleed. En zij verdween uit het appartement.

 

Ze kon het niet.

 

Dax zat nog voor een tijdje op het kleed, in kleermakerszit en staarde naar zich uit. Waar was het misgegaan? Was het de verkeerde ketting? Vond ze hem niet leuk?Of was juist de opmerking over dat het een 'nep-date' was verkeerd? Hij wist het niet. Hij voelde zich rot. Hij had nu het idee dat hij haar had gekwetst of in ieder geval haar zich heel ellendig deed voelen. Dat wilde hij niet. Dat was nooit de bedoeling. Hij zuchtte en liet zich achterover vallen in het kleed met zijn haren net niet in de plas met wijn.

 

Er was teveel schaamte op dit moment. Daarom kon Dax gewoon niet achter Madeline aangaan. Hij schaamde zich, hij voelde zich gekwetst en afgewezen. Hij had een zwaar gevoel in zijn maag en voelde zich lichtelijk misselijk. Dax voelde zich vreugdeloos en met een lege blik in zijn ogen verdwenen de aardbeien in de prullenbak en maakte hij uiteindelijk ook het kleed schoon. Aan het einde van het opruimen leek het alsof er vanavond niets was gebeurd. Alles was echter anders.

 

Het was uit.

 

[OOC: Topic done]

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoticons maximum are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×