Jump to content
Sign in to follow this  
Yara Foulkes-Davenport

[1836/1837] A Rebel Princess and a… ehh… Rebel!

Recommended Posts

December 1836

De vakantie was voorbijgevlogen. Yara had allerlei verplichtingen gehad in juni, daarna waren ze in juli op vakantie geweest naar Canada. In augustus was ze wat meer bij haar ouders geweest en natuurlijk had ze ook geholpen toen Igraine hoogzwanger was, want dat was wel het minste wat van Yara verwacht kon worden nadat haar zus haar maanden verzorgd had, toen Yara met de longontsteking kampte.

Daarna was school weer begonnen. Het was het examenjaar en Yara wilde de helersopleiding gaan doen; dus het was belangrijk dat ze haar best deed en hoge cijfers zou halen. Daarbij was ze, detail, ook nog eens getrouwd met een leraar en dan kon je het ook niet helemaal maken om met iets later dan een B aan te komen zetten. Niet dat ze dat zelf wilde, overigens, ze was behoorlijk trots op haar intelligentie en hoge cijfers.

Natuurlijk ging Yara veel om met Daniel, ze waren al close, maar dat was na de maand Canada nog meer versterkt. Toch bleef Aelin ook zeker haar beste vriendin. Er was wat weinig tijd geweest om echt toffe dingen te doen samen, maar nu in december was er eindelijk een moment gevonden. Irwin was vanavond in Cambridge vanwege een naderende deadline voor zijn studenten en die konden dan nu in de laatste week ervoor ook in de avond om advies en hulp vragen. Hij had er erg veel zin in gehad, not.

Hoe dan ook… Yara kon zonder zich ook maar op een manier te hoeven verantwoorden -haar bediende Cassidy beloofde immers ook haar mond te houden- een avondje de hort op. Zweinsveld was te makkelijk en niet meer al te spannend voor zevendejaars. Aelin en zij konden ook Verschijnselen. Dus ze zouden wel een stukje naar Zweinsveld lopen, maar zodra ze uit de 'anti-Verschijnsel-zone' waren, zouden ze naar Edinburgh gaan.

Zo bedacht, zo gedaan.

“Ik was hier een tijdje terug met Daniel ook. Er zijn echt heel erg veel leuke pubs. Ook een paar waar we beter niet kunnen komen, omdat we er te Brits uitzien.” Yara had in ieder geval een veel te hoog Brits accent. “Wil je whisky, whisky of whisky?” Ze keek rond en probeerde zich te oriënteren. “Volgens mij moeten we die kant op.”

[OOC: Privé met San]

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dat was dan wel weer een voordeel van geen reputatie hebben. Aelin had zich niet hoeven mengen in sociale verplichtingen en dergelijke. In plaats daarvan had ze wel weer even de schrik van haar leven gehad toen haar broer in het ziekenhuis belandde na een explosie. Merlijn zijn dank dat hij er goed uit was gekomen, maar het was wel even een flinke schok geweest. Naast dat had ze veel tijd door gebracht met Andres in de vakantie, wetende dat ze na de zomer alleen zou terug keren naar Zweinstein. Het was raar geweest zonder hem en ze miste hem. Gelukkig had ze ook haar vrienden waar ze lekker mee kon afspreken. In het laatste jaar moest ze het er nog maar even van nemen.

 

Vandaar dat Aelin en Yara hadden besloten dat ze voor de kerstvakantie op zijn minst nog een keer uit moesten gaan. Dit keer hadden ze geen taxi nodig in de vorm van Reyad. De twee meisjes waren prima in staat om nu zelf te Verschijnselen zonder hulp. Het was nog een beetje onwennig en ze durfden nog geen hele grote afstanden af te leggen, maar er waren ook genoeg plekken dichterbij om te feesten. Samen waren ze van het terrein geglipt zonder gezien te worden, om vervolgens naar Zweinsveld te wandelen. Eenmaal daar verschijnselden ze naar Edinburgh. Volgens Yara waren daar ook leuke tentjes. Blijkbaar was ze er een paar keer geweest met Daniel. "En dan vraag je mij niet mee?", klaagde ze plagend, al stak het haar stiekem een klein beetje dat ze niet mee gevraagd was. Nu ze ouder waren leken ze meer hun eigen kant op te gaan. Dit avondje uit zou daar hopelijk weer iets verandering in brengen.

 

Ook Aelin bleef staan, maar zij deed geen moeite zich te oriënteren. Ze was zelf nog nooit in Edinburgh geweest dus ze had geen flauw idee waar ze naar toe moest. De kleine brunette haalde haar schouders op. "Dan gaan we die kant op", besloot ze, nadat Yara de weg gevonden leek te hebben. Ze volgde haar vriendin, haakte haar arm in die van haar om elkaar in het donker niet kwijt te raken. "Whisky natuurlijk", antwoordde ze met een grijns. "Nu Andres niet meer op school zit moet ik mijn eigen voorraad zien te strikken", mopperde ze. Of misschien had hij nog wel wat achter gelaten in één van zijn vele verstopplekjes. Ze moest ze toch allemaal nog maar eens nalopen. "Weet Irwin wel dat je weg bent?", informeerde ze met een geamuseerde grijns. "Of denkt hij dat je een saai theeleutavondje met een paar dames hebt?". Ze wees naar een kroeg verderop. "Is het daar?".

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Wat?” Waarom Yara Aelin niet had gevraagd. “Oh, het was niet gepland hoor. Daniel was toen net nieuw en hij is familie. Dus toen aan mij de eervolle taak om hem een beetje wegwijs te maken en mochten we met toestemming van Irwin naar het theater en na het theater waren we ook even de lokale borrelcultuur gaan snuiven en zodoende organiseerden we spontaan een kroegentocht.” Ze haalde haar schouders op. “Natuurlijk mag je een volgende keer mee. Daniel lijkt me nu ook voldoende ingeburgerd. Dus dan kan hij het vást wel aan om met ons als duo op stap te gaan.” Yara glimlachte haar beste vriendin zonnig toe. Het was in het geheel niet haar bedoeling geweest om de kleine brunette buiten te sluiten, maar zo was het gewoon gelopen.

 

"We kunnen anders ook wel een paar flessen kopen en terug naar Zweinstein smokkelen. Ik kan ze wel bij mij in het appartement verstoppen." Als Irwin ze al zou vinden, dan zou hij er waarschijnlijk niet echt heel moeilijk over doen, behalve dat ze opmerkingen kreeg als dat zij als lichtgewicht wel een beetje rustig aan moest doen en dat hij haar zou uitlachen als ze als een dronken tor terug naar huis kwam. "En ehm...Nee,Irwin weet níet dat ik de hort op ben." Yara grinnikte. "Met dames! Ha! Ik ga dat wel als smoes proberen, mocht hij me erop betrappen. Eens zien hoe hij daar op reageert." Ze trok Aelin een beetje dichter naar zich toe en slaakte een zucht. "Ik heb dit echt gemist." Ze draaide haar hoofd een beetje naar Aelin en glimlachte. "Hoe zit het nu eigenlijk met jou en Andres? Het leven als een braaf meisje in een relatie nog niet zat?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Mooi, dat was dan een deal. De volgende keer zou Aelin gewoon met Yara mee gaan, ongeacht wie er nog meer mee ging. Ze moesten van dit laatste jaar wel gebruik maken om nog even flink los te gaan. Wie weet wat voor sociale verplichtingen Yara had na Zweinstein. Zij was tenslotte al getrouwd. Getrouwd. Aelin moest er nog niet aan denken. Nou ja, wel voor de toekomst. Ze wilde ook trouwen, met Andres het liefst. Uiteindelijk. Ze wilde trouwen, kinderen en het gezinsleven die ze zelf maar heel kort gekend had en nu opnieuw leerde kennen dankzij haar broer en zijn gezin. Ze had echter geen haast. Dat kon ook nog als ze een jaar of twintig was. Of na haar studie. En dan was het nog maar de vraag waar zij en Andres tegen die tijd waren.

 

"Die flessen kunnen we ook op de terugweg mee smokkelen. Ik weet wel een paar verstopplekken". Ze grijnsde naar haar vriendin terwijl ze samen arm in arm over straat liepen. Het was weer ouderwets meidentijd. "Oh, Irwin gelooft je vast wel als je hemd at verteld", merkte Aelin droogjes op. "Je hebt niet zeven jaar Zwadderich overleeft door eerlijk te zijn", voegde ze daar nog met een grijns aan toe. Hetzelfde gold voor Aelin, overigens. Ze kon vrij gemakkelijk liegen. Alleen Andres was er niet in getrapt. Misschien dat ze daarom ook wel verliefd op hem was geworden. Hij zag haar voor wie ze werkelijk was en andersom. Helaas zou geen enkele waarheid of leugen haar helpen de goedkeuring van zijn vader te krijgen.

 

Het leek wel alsof haar vriendin haar gedachten kon raden. Aelin haalde haar schouders op. "Andres is... Andres. Het is raar op school zonder hem", zei ze. Ze glimlachte wat om de opmerking van Yara. "Nee, ik ben oprecht gek op hem". De brunette slaakte een zucht. "Het is zijn vader die zo moeilijk doet. Hij vindt mij niet goed genoeg voor zijn zoon en hij accepteert onze relatie niet. Andres heeft er maling aan, maar... Nou ja, straks in de kerstvakantie moeten we ook weer stiekem ontmoeten en hopen dat zijn vader er niet achter komt". Ze haalde nogmaals haar schouders op, zo nonchalant mogelijk. "We zien wel waar het schip strand". Maar het stak haar behoorlijk. Ze was vriendelijk geweest en dankbaar tegenover Jaakob Tallinn. In ieder geval tot het moment dat hij haar beledigde en afkeurde. Zelfs toen wist ze nog de eer aan zichzelf te houden voor ze vertrok, nu bijna een jaar geleden. "Ik snap niet waarom mensen zo moeilijk doen over iets wat mijn ouders ooit gedaan hebben", klaagde het meisje. "Ik bedoel.. Jij bent van een rijke familie, maar ik heb me daar altijd welkom gevoeld". Of misschien waren de Haviliards ook wel goed in toneel spelen. Wist zij veel. "En we zijn niet langer straatarm dankzij Devlin... Maar ja, die reputatie, he". Ze keek zijdelings naar haar vriendin. "Waarom zijn rijke families zo gebrand op reputaties? Kijk, als ik die nu zelf te grabbel had gegooid dan zou ik het nog snappen. Maar ik was acht toen mijn vader de boel verklootte. Snap jij dat nou?".

Share this post


Link to post
Share on other sites

Edinburgh was een heerlijke stad, zeker als het avonddonker al gevallen was. De lichtjes, de gure wind, de donkere gebouwen, de mensen op straat: het was een geweldige sfeer. Het was een stad, zondermeer, maar zonder het drukke gevoel wat Londen met zich meebracht. Het was ontspannen, gezellig.

 

En door die gezellige straten, klonk het gelach van meisjes. “Ha! Ik denk dat het Irwin weinig kan schelen.” Hij zou haar niet geloven, niet met die smoes, maar of hij door zou vragen omdat hij wilde weten wat ze wérkelijk had uitgespookt, was dan weer een andere vraag. “Eerlijk? Wie ik?” Yara schudde haar hoofd. Liegen was bijna een tweede natuur. Zelfs als de waarheid niet geheim was, was een leugentje om bestwil vaak makkelijker, sneller en veel interessanter. Yara loog overigens aanzienlijk minder bij Irwin, daar stak ze oprecht moeite in, maar dat betekende niet dat ze nu opeens in een braaf goudeerlijk meisje was veranderd. Ha! Aelin was echt niet goed.

 

“En dan is het maar de vraag of die trein gaat rijden in de Kerstvakantie…” Want de sneeuw lag nu al hoog. Als dit nog een paar weken doorging, dan waren ze tegen de tijd dat het Kerst was volledig ingesneeuwd. “Studeert hij op Cambridge?” Want dan kon Andres vast nog wel naar Zweinsveld komen en daarna naar Zweinstein lopen. Ja, hij moest maar een beetje moeite doen, ja. “En ga jij eigenlijk studeren? Want dan kan je wel weer een stuk makkelijker samen zijn?”

 

“Mijn familie geeft óók om reputatie hoor en ze hebben het in het begin wel moeilijk gevonden, mijn ouders, maar ze toen ze je eenmaal beter leerden kennen en ze enkel de brave verhalen hoorden, zijn ze vanzelf gaan inzien dat je ook zonder goede reputatie een leuk mens kan zijn.” Yara glimlachte en haalde haar schouders op. “Ik vind het ook stom. Wat mijn familie, mijn broer of zussen doen, heeft ook effect op mij. Hoewel ik, nu ik getrouwd ben, wel een soort van bij een andere familie hoor? Maar Igraine schiet ook altijd in de paniek als Rey wat doet, of Myra en schaamt zich voor ons, omdat ze dan heel bang is dat James slecht over haar gaat denken. Familie lijkt op elkaar?” En hadden vaak dezelfde trekjes en dezelfde opvoeding. Dus als Aelins vader een rot ei was, dan was de kans dat Aelin ook plots een rot eitje was best reëel waarschijnlijk. Helaas. Een dergelijk systeem was haast onmogelijk uit te wissen. “Dus wat ga je doen om de pa van Andres een hak te zetten?”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oh ja, de trein. Aelin keek naar de sneeuw. Iedere dag leek er meer en meer van het witte spul uit de lucht te vallen. Als het zo door zou gaan dan zou ze niet naar huis kunnen met de trein. Ze was echter niet van plan om op school te blijven. Ze wilde haar neefje zien en het graf van haar broer bezoeken. Bovendien zou ze in de vakantie misschien nog een ontmoeting met Andres kunnen regelen zodat ze tenminste een dagje samen waren. Kerst en Oudjaar vieren met elkaar zou er dit jaar echter niet in zitten. Of misschien kon Andres een smoes verzinnen en in ieder geval een kerstdag bij haar door brengen. Ze had alleen geen idee of hij dat zou doen. Ze moest het hem maar eens voor leggen. "Ik denk dat mijn broer me wel op komt halen. Ik ga echt niet op school blijven en de kans missen om mijn neefje te zien". Ze was gek op het jochie en hij groeide al zo snel. Bovendien wilde ze met kerst gewoon graag bij familie zijn.

 

"Ja, hij studeert aan Cambridge", bevestigde Aelin. Ze glimlachte naar haar vriendin. "En nu we niet meer arm zijn kan ik ook gaan studeren". Ze had pas sinds kort ontdekt wat ze wilde gaan studeren en ze had nog niet eens de kans gehad om zowel Andres als Yara het te vertellen. Aiden wist het nog niet eens, maar die zou er snel genoeg achter komen zodra ze zich ging inschrijven. Daar wilde ze het in de vakantie ook over hebben. "Ik wil talen gaan studeren. Van Andres leer ik nu al een beetje Ests", vertelde ze. "En vreemd genoeg ligt talen mij wel, eigenlijk. Ik had nooit nagedacht over een studie omdat ik dacht dat ik gelijk zou moeten werken om het hoofd boven water te houden". Ze haalde haar schouders op. "Maar nu lijkt talen studeren mij wel wat. Misschien kan ik een Magische Vertolker worden ofzoiets. Ik heb me eigenlijk nog niet echt verdiept in de carrière mogelijkheden". Dat zou ze ook maar snel eens moeten uitzoeken.

 

Aelin luisterde wel naar haar vriendin, maar toch kon ze het standpunt van de rijkelui niet helemaal begrijpen. Ze wist wel dat Yara en nu dus blijkbaar ook diens familie er niet zo over dacht, maar toch. Het was gewoon niet eerlijk dat men haar beoordeelde op iets wat haar vader gedaan had. Hij was degene die alles kapot gemaakt had. Zij was nog maar een kind geweest! Wat had zij dan kunnen doen om te voorkomen dat haar vader niet gokverslaafd zou raken? Dat hij mensen op zou lichten om aan geld te komen? Dat sloeg toch nergens op? Maar ja, zo dacht Jaakob Tallinn er wel over. En wat ging ze er aan doen om hem een hak te zetten? "Geen idee", zei ze verslagen.

 

Het meisje hield de deur van de pub open om Yara eerst binnen te laten. Ze zochten een tafeltje uit en bestelden een whisky. "Wat ik ook doe, het zal nooit goed genoeg zijn voor Andres volgens zijn vader. Dat heeft hij me luid en duidelijk mede gedeeld", kwam Aelin terug op het onderwerp. Ze schudde haar hoofd. "Heb jij toevallig ideeën? Mijn opties zijn zo langzamerhand op". Ze nam een slok uit haar glas. "En in het ergste geval zou ik hem altijd nog kunnen proberen te vergiftigen niet waar?". Dat was een grapje overigens. Denk ik.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oja, neefje… Yara had sinds september ook een neefje en ze had het lieve kind nog helemaal niet gezien. Nu voelde Yara niet heel erg de behoefte om op kraamvisite te gaan of gewoon op bezoek, want het kind van haar zus zou alleen maar aanleiding zijn voor moeilijke vragen over of Irwin en Yara niet ook graag kinderen wilden hebben en of Yara niet al stiekem in blijde verwachting was, want ze was nu toch al bijna negen maanden getrouwd. Aan de andere kant kon ze het ook écht niet maken om geen interesse te tonen. Dat verdiende Igraine ook helemaal niet en het zou haar zus kwetsen als Yara niet langs zou komen met kerst. Natuurlijk had ze wel brieven gestuurd, maar dat was anders dan in levende lijve bij iemand op bezoek gaan. Vooruit, met Irwin bespreken dus maar. Die stond vast te popelen, maar hij kon er ook niet onderuit. Leuk joh, verplichte familiebezoekjes. “Adam, toch? Hoe oud is die nu inmiddels?” En toch enige verplichte interesse tonen in het kleine grut van Aelins familie, want voor haar was het immers belangrijk.

 

"Talen?" Goh. Ze wist eigenlijk niet welke vervolgopleiding ze bij Aelin vond passen, maar talen was niet zo snel bij haar opgekomen. "Ga je je niet vervelen als er niet zoveel magie bij komt kijken?" Of misschien waren er wel allemaal speciale spreuken die met taal en vertalingen te maken hadden. Yara zou het niet weten. "Maar zo leuk dat je nu ook gaat studeren! Dan moeten we misschien kijken of we eenzelfde keuzevak kunnen doen?" Want als Yara de helersopleiding ging doen, zou het heel goed kunnen dat ze elkaar anders vrijwel helemaal niet meer zouden zien en dat zou heel erg zonde zijn. "Het is je gegund hoor." Dit was zoveel malen beter dan meteen maar het eerste baantje aannemen wat langskwam, zodat je brood op tafel had.

 

Aelin en Yara gingen de pub binnen en Yara ging zo zitten dat ze uitzicht had op de rest van de pub en de mensen, die voorbij liepen in de straat. Mensen observeren was een hobby en dan vooral dat je daarbij de vreemdste verklaringen kon bedenken voor waarom ze eruit zagen zoals ze deden en wat ze zouden doen vandaag. Zoals een kalend mannetje, dat haastig met een opgetrokken kraag voorbij liep met een goed gevulde tas stevig onder zijn armen geklemd. "Denk je ook dat die man net zijn voorraad schone was bij zijn moeder opgehaald heeft?", vroeg ze met een lachje, nadat hun drankjes waren geserveerd.

 

"Je kan altijd stiekem trouwen", zei ze met een glimlach. "Dat lost alleen het probleem van je schoonvader niet op. Misschien zijn geheugen wissen? Of hem uitdagen voor een duel?" Of gif, ja, maar moord... Dat was wel heftig. Met gif kon je gelukkig wel meer dan iemand doden. "Je zou hem inderdaad ziek kunnen maken? Zodat hij afhankelijk van verzorging wordt?" Maar of je daar mee weg kwam bij iemand, die de beste helers kon betalen en vást onderzoek zou laten doen naar de oorzaak van zijn ziekte... "Emigreren naar Canada?" Dan zou Daniel vast nog wel kunnen helpen met zorgen dat ze ergens een leuke magische gemeenschap zouden vinden en een baan konden krijgen daar. "maar dan heb je wel Andres, maar ben je de rest weer een beetje kwijt."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Aelin knikte. "In januari wordt hij alweer twee", verzuchtte ze. "Iedere keer als ik thuis kom tijdens vakanties lijkt hij wel weer een halve meter gegroeid. Het gaat zo snel". En ergens vond ze dat jammer. Adam was nu nog schattig, klein en leuk. Maar zou hij dat ook nog zijn als hij groter was? Als hij iets van zijn moeder weg had dan zat het wel goed, maar er huisde ook wel degelijk een Sardothien in hem. Aelin zelf wist dondersgoed dat enkele karaktertrekken best met elkaar konden botsen. Dat had ze zelf ook ervaren met haar beide broers. Ze slikte even. Het was nog altijd lastig om te accepteren dat grote Adam er niet meer was. Hij zou vast gek zijn geweest op zijn kleine naamgenoot.

 

"Weet je, daar heb ik ook aan zitten denken", gaf het meisje toe. Tenslotte hield ze wel van een beetje actie. Ze had ook heus wel gedacht aan een opleiding als schouwer, maar het trok haar niet echt. Het zou goed zijn om mensen te pakken zoals de moordenaars van haar broer, maar ze had ook zoveel te verliezen. Ze wilde niet vroegtijdig sterven. Bovendien vond ze talen oprecht leuk en eigenlijk dacht ze niet dat ze zich snel zou vervelen als ze iets leuk vond. "Maar misschien krijg ik de kans o via een bepaalde baan eens naar een ander land te gaan, weet je. De cultuur leren kennen en de taal". En tja, ze wilde graag wel eens naar Estland. Gewoon om te zien waar Andres vandaan kwam. Ze wilde zijn taal kunnen spreken zodat, mocht ze zijn vader weer eens ontmoeten, ze eindelijk eens kon verstaan wat er gezegd werd. En in haar fantasie zou ze triomfantelijk in het Ests kunnen terug praten en zou Jaakob haar geschokt, maar onder de indruk aan kijken. Het was slechts een fantasie, dat wist ze ook wel. Zij zou nooit een goede indruk op hem kunnen maken, ongeacht wat ze deed of zei.

 

In het café was het gerieflijk warm en de whisky droeg daar ook zijn steentje aan bij. Aelin volgde de blik van Yara en grijnsde. "Of hij heeft zojuist een bank overvallen", merkte ze droogjes op. Vast niet, maar het was leuk om erover te fantaseren wat iemand zoal deed met zijn leven. Deze man was echter zo sullig dat ze hem niet aan zag voor een bankovervaller. "Hij kijkt er wel ongemakkelijk bij, zeg". Het was fijn om even afleiding te zoeken, maar het gesprek ging toch al weer snel over op Andres en wat ze aan zijn vader kon doen. Aelin staarde naar haar glas. Stiekem trouwen? daar had ze eigenlijk nog nooit over nagedacht. "Tja.. Het is een optie..ooit, maar..". Ze zweeg even, aarzelde. "Weet je, ik wil niet tussen hem en zijn vader in komen zitten. Ik wil niet de oorzaak zijn dat zijn vader hem onterft en het huis uit schopt, snap je?". Ze had zelf haar beide ouders niet meer. Andres had op zijn minst nog een vader, wat voor een eikel het dan ook was. Ze zou hem nooit bij zijn familie vandaan willen houden. Want als Jaakob inderdaad besloot om Andres te onterven dan zou hij zijn tweelingbroer waarschijnlijk ook niet meer zien.

 

De opties die Yara gaf waren nogal eh..rigoreus. Aelin had het vergiftigen slechts als een grapje bedoelt en Yara leek daar wel mooi op in te haken. Het waren goede ideeën, dat moest ze toegeven. Aelin vroeg zich echter af of ze er wel de moed voor had. Ze had zelf haar broer verloren aan moord. zou zij dan een moord op haar geweten willen hebben? Moedeloos liet het meisje haar hoofd op haar armen op de tafel vallen. "Waarom moet het allemaal zo moeilijk zijn", mopperde ze. "Ik wil ook niet emigreren. Dan zie ik mijn eigen familie amper niet meer. Ik weet niet wat ik moet doen. Andres zegt dat het hem niets kan schelen wat zijn vader zegt en dat hij van me houdt en bij me wilt zijn". Ze haalde haar schouders op en nam vervolgens een slok whisky. "Maar zijn vader zal een toekomst tussen ons nooit accepteren. Ik ben bang dat hij maatregelen gaat nemen om Andres bij me weg te houden. Zoiets als uithuwelijken ofzo". De zevendejaars rilde bij de gedachte. Ze moest er niet aan denken dat haar vriendje in de armen van een ander meisje lag. Ze wierp een blik op Yara. "Wat zou jij doen als je in mijn positie zat?".

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Je kan altijd nog wat magische vakken als keuzevak doen?", opperde Yara. "Of gaan vertalen voor een maffia ofzo. Dan is dat opeens verre van saai." Ze lachte zachtjes. Dat was iets wat ze Aelin níet zag doen, al was het alleen maar omdat Aelin nooit eigenhandig ook weer haar reputatie naar haar grootje wilde helpen óf in de problemen wilde komen. Geld, problemen en maffia hoorden immers bij elkaar zoals een draak bij een schat. "Welke landen heb je zoals in gedachten? Ik ben zelf wel benieuwd naar de Europese landen, denk ik. Eens zien wat ze daar op het vasteland allemaal uitspoken." Maar dat kwam wel in de zomervakantie ná Zweinstein. Dan zouden Irwin en zij eindelijk tijd hebben voor iets van een huwelijksreis. Dat zou eerst afgelopen zomer plaatsvinden, maar toen gingen ze natuurlijk naar Canada. Ze zou het hem voorstellen. Het was in ieder geval een goed excuus om niet de hele vakantie bij familie te hoeven zitten. Dus waarschijnlijk ging hij wel akkoord.

 

Met een lachje en een schuin hoofd bestudeerde Yara de langs wandelende man. "Hmm,maar dan is hij wel een bankovervaller met een schuldgevoel...Of een angst dat hij straks wordt achtervolgd door een horde woedende kobolden. Alleen dan zou hij nog wat sneller moeten lopen, denk ik." Rennen, liefst, maar dat zat er niet in. En toen was hij het café voorbij. Uit het oog, uit het hart. Het onderwerp ging dus weer terug naar Andres. "Ja, dat snap ik wel. Zou zijn vader echt zover gaan?" Het kwam uiteraard voor. Je hoorde de verhalen immers vaak genoeg. "En het is zeker ook net een vitale man, waarvan de kans dat hij het komende jaar bezwijkt aan ouderdom vrijwel nihil is?" Helaas, helaas. Het zou mooi zijn geweest.

 

Overigens haakte Yara helemaal niet zo in op het gif idee. Ze noemde kort dat ze de man ziek kon maken, maar verder waren het toch allemaal vrij onschuldige ideeën, waarbij over het algemeen niet eens geweld nodig hoefde te zijn, zoals bij het emigreren. Moord zou ze al helemaal niet opperen. Jeetje, Aelin, je kende Yara nu toch langer dan vandaag om te weten dat ze wat bredere toepassingen had voor gif. Maar moeilijk was het wel.

 

Wat zou Yara doen? "Ehm... Dat vraag je aan iemand die is uitgehuwelijkt en daarvoor haar vriendje heeft opgegeven?" Dus wat zou zij doen? "Als familie iets beslist, dan is het lastig om daar tegenin te gaan, tenzij je wilt breken..." Yara had dat in geen geval gewild. Ze was daar nu ook blij mee. Dat huwelijk met die professor viel allemaal uiteindelijk wel reuze mee, maar dat was natuurlijk allemaal niet wat Aelin wilde horen. "Ik zou denk ik voor het geheime huwelijk gaan. Jouw familie vindt het niet erg en hij moet zelf beslissen of hij het erg genoeg vindt als de zijne met hem breekt."

Share this post


Link to post
Share on other sites

“Ja, ik ben gek”, merkte de zevendejaars droogjes op. Nee, Yara had het goed. Aelin zou nooit eigenhandig haar reputatie nog meer vergooien. Ze had al genoeg aan de nasleep gehad rondom haar vader. Ze had nu niet bepaald de ambitie om een grote reputatie op te bouwen, maar dat wat er nog van over was wilde ze niet te grabbel gooien. Niet alleen vanwege haarzelf, maar ook haar broer, schoonzus en neefje. Ze wilde niet dat haar neefje er net zo onder zou lijden als haar broers en zij hadden gedaan. “Ik wil sowieso een keer naar Estland. Daar komt Andres vandaan”. Ze wilde gewoon graag meer weten over zijn land van herkomst. “En misschien ooit Amerika”. Maar het was nog maar de vraag of ze ooit die kans zou krijgen. Het was niet echt een land dat een beetje om de hoek lag om er even langs te gaan. “En verder lijkt het me leuk om zoveel mogelijk landen te bezoeken. Ik ben gewoon nieuwsgierig hoe d emensen daar zijn”. Maar emigreren zou ze dan weer niet willen.

 

Voor een moment dacht Aelin na en knikte vervolgens. “Ja, eerlijk gezegd denk ik wel dat Jaakob zover zal gaan”, gaf ze schoorvoetend toe. Het was waarschijnlijk haar grootste angst op dit moment. Zelf zat ze eigenlijk nog niet over een huwelijk na te denken. Het was prima zoals het nu was, behalve dat gedoe rondom Andres zijn vader. Ze wist ook helemaal niet of andres wel wilde trouwen, met haar of met wie dan ook. Bovendien waren ze nog maar tieners. Niet dat dát zoveel zei, want Yara was bijvoorbeeld al getrouwd. Ugh, het was allemaal zo gecompliceerd. “Ja, het ziet er niet naar uit dat de ouderdom hem binnenkort in gaat halen”, mopperde Aelin. Niet dat ze de man dood wenste hoor. Echt niet. Het zou dingen alleen wel iets makkelijker maken.

 

Aelin grijnsde schaapachtig. Tja, dat was ook wel weer zo. Yara was uitgehuwelijkt en ze had haar vriend ervoor aan de kant moeten schuiven. Misschien was haar beste vriendin toch niet de meest geschikte persoon om het aan te vragen. Het meisje zweeg, beet nadenken dop haar lip. Zou Andres zo ver gaan? Zou ze van hem kunnen verlangen om in het geheim met haar te trouwen zodat zijn vader er niets meer tegen kon doen? “Dat kan ik niet van hem vragen”, zei ze zachtjes. Ze zou nooit zomaar haar vriend op die manier op het blok zetten. Ze zou hem nooit vragen met zijn familie te breken voor haar. Als hij het zelf wilde dan werd het een ander verhaal, maar vooralsnog had hij er niets over gezegd. Zij en Andres hadden blijkbaar nog een hoop te bespreken. “We zien wel”, zei ze uiteindelijk schouderophalend. Ze wilde het er niet langer over hebben, want dan werd ze straks nog chagrijnig en neerslachtig ook. Ze waren hier tenslotte om plezier te maken.

 

“Hoe gaat het met Rey eigenlijk? Is hij al beledigt dat we uit gaan zonder hem nu we hem niet meer nodig hebben?”.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Estland. Van dat land had ik , geloof ik, zelfs nog nooit gehoord, voordat jij interesse in Andres kreeg." Ze fronste. Ze zou eigenlijk niet eens precies weten waar het lag. Ja, ergens in Europa en dan in het Oosten van dat continent, maar er was een heleboel in het Oosten en welk stukje van het land dan precies aan Estland toebehoorde...géén idee. Ze verwachtte toch niet echt dat ze er ooit zou komen, tenzij Aelin het onzalige idee kreeg om zich daar met haar vriendje te gaan settelen, maar zover was het allemaal nog lang niet. "Ja, een gek idee he, dat mensen op andere plekken allemaal zo anders leven. Je ziet dat verschil al heel erg tussen Engeland en Schotland. Dus dan zal het bij verdere landen wel nog veel extremer zijn." En ja, Yara was in Canada geweest, maar daar had ze vooral met de familie opgetrokken en was ze dus niet heel erg veel aan de lokale bevolking blootgesteld geweest. Wat ze wel had meegekregen was dat alle mensen daar heel vriendelijk en beleefd waren. Een beetje Brittannië dus, maar dan een stuk aardiger. Dus daaraan wennen was niet zo moeilijk geweest.

 

Het was maar lastig. Stiekem trouwen was geen optie, met de man praten was geen optie, alle vreedzame opties zorgden ook niet voor een oplossing en op de minder vreedzame opties moest je niet willen overgaan. "Ik weet het niet, Aelin. Misschien maar even kijken hoe het de komende tijd ontwikkeld? En vertrouwen hebben in Andres? Hij kan natuurlijk altijd 'nee' zeggen bij een gearrangeerd huwelijk. Ik weet niet hoever zijn vader zou gaan om hem tot een 'ja' te dwingen?" Of hij zou het, net als Yara, doe uit een soort plichtsbesef, omdat je nu eenmaal wist dat het toch op een dag zou komen. Nu kwam je als meisje ook niet uit een verloving zonder dat het ten koste ging van je reputatie. Dus alle volgende opties zouden alleen maar slechter worden. "En joh, misschien ben je over een jaar wel op hem uitgekeken." Zij was nu inmiddels ook wel over Julian heen. Al was dat wel redelijk gezond, omdat dat nu toch al zo'n acht maanden voorbij was.

 

"Oh, Rey, die heeft het best druk geloof ik. Pearl, die beste vriendin van hem, woont tegenwoordig bij hem en hij doet echt álles voor haar. Hij krijgt er tot nu toe niet zo heel erg veel voor terug geloof ik. Best zielig. Hij lijkt soms met zijn handen in zijn haar te zitten met hoe hij ervoor kan zorgen dat hij haar niet kwijtraakt. En dan toch bij hem blijven wonen, hè." Yara snoof en nam een sipje van de whisky. Ze wilde graag het beste voor haar broer en ergens was het misschien gewoon een beetje lastig als zusje als er opeens een andere vrouw op de eerste plaats kwam. Tegen Aelin kon ze hier makkelijk wel wat gemene opmerkingen over maken. Mensen afkatten was best een prima hobby namelijk, vooral als ze er niet bij waren. Nu kon yara er ook wat van als ze er wél bij waren en het voor haar op dat moment niet noodzakelijk was om als een lief en onschuldig meisje over te komen. "Dus misschien moeten we hem inderdaad maar een keer meenemen, maar dan nu een keer als gunst voor hem in plaats van dat hij ons helpt." Ze grijnsde.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoticons maximum are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×