Jump to content
Raine Salisbury

[1836/1837] Do you wanna see my Head Boy Badge? It doesn't have to be my Head Boy Badge. Okay, bye…

Recommended Posts

December 1836

Het was begonnen op het zomerkamp. Elara had zijn nabijheid weer getolereerd en ze waren weer aan de praat geraakt. Echt spannende dingen waren er niet gebeurd. Dat had misschien ook te maken met het feit dat Summer overal met haar kleine neusje bovenop zat en zich overal, maar dan ook echt overal, mee bemoeide. Soms had Raine zijn zusje aan een boom willen vastbinden, als een ongewenste puppy, en achterlaten in het bos. Maar ja, dat deed je nu eenmaal niet als je door de familie Silvershore terug werd verwacht n Augustus. En natuurlijk deed je dat niet, omdat het je kleine zusje was, maar details.

Terug op school was de vriendschap verder hersteld, leek het. Ze spraken met elkaar. Elara nam hem ook wel weer in vertrouwen over gebeurtenissen, zoals wat er in de zomer met Dante was gebeurd en over hoe vervelend ze het vond dat James schoolinspecteur was geworden. Ze hadden dit soort gesprekken ook voornamelijk tijdens lessen of de kortstondige momenten dat er niemand in de buurt was (lees: geen James, en geen jongere siblings, want Galahad Graham was feitelijk ook een snitch).

Nu was het alweer december. Raine wist heel zeker dat hij nog steeds gevoelens had voor Elara. Hij was het ook zat dat het allemaal zo stroef en langzaam ging. Dus hij moest het heft even in eigen handen nemen en dankzij zijn ex wist Raine een hele goede plek waar je je even privé terug kon trekken en waar geen enkel familielid hen zou kunnen vinden.

Het sneeuwde buiten. Dat was op zich weinig helpend. Dan kon Elara alsnog overal zijn: buiten in het Bos, of in de kassen, of ergens aan het studeren, of in de bibliotheek… genoeg opties. Hij besloot maar eerst buiten te gaan zoeken, maar geluk was aan zijn zijde, want hij trof haar in de gang op weg naar buiten.

“Hey! Elara! Ik was nét naar je op zoek.” Hij grijnsde en stak zijn handen in zijn zakken. “Wanna hang out? Ik weet de perfecte plek. Geen James, Summer of Glahad om ons zorgen over te maken.” Hij knikte naar de HM-badge op zijn mantel. “Heeft zo zijn voordelen, hm.”

[OOC: Privé met San!]

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, Elara tolereerde de nabijheid van Raine weer. Hoewel hij haar al diverse keren diep gekwetst had leek ze hem toch niet helemaal uit haar leven te kunnen gooien. Na zijn feestje, waar hij even vrolijk met twee of drie meiden had gezoend, was ze laaiend geweest. Oké, ze moest toegeven dat ze niet alles meer helder wist, aangezien ze zich te goed had gedaan aan de drank. Die was behoorlijk hard aangekomen en ze was daarna nog twee dagen hondsberoerd geweest. Tot het einde van het jaar had ze hem succesvol ontweken en had ze zich geconcentreerd op haar examens. Een slimme zet, bleek maar weer, want ze had voor bijna alle vakken ruim voldoende gescoord. Zowel Dante als James konden trots zijn op haar. James was dat ook zeker wel, maar Dante... Nou ja, die was te druk met zijn nieuwe vriendin. Daar kwam ze echter pas achter toen de vakantie net begonnen was. En hoewel ze uitstekend was opgevangen door James en zijn vrouw en hij een uitstekend luisterend oor bood, miste Elara toch Raine. Met hem kon ze óók goed praten, als hij tenminste geen stomme dingen deed. Hij wist haar op te vrolijken, al kon hij ook net zo goed het bloed onder haar nagels vandaan halen. Eigenlijk wist ze zelf niet meer zo goed waarom ze hem keer op keer toch weer een kans gaf.

 

Zoals tijdens zomerkamp. Elara had daar het kleine zusje van Raine ontmoet en het was moeilijk om dat meisje niet et mogen. Ze was misschien wat veeleisend en druk, maar Elara was gek op kinderen. En onbewust had Summer misschien ook wel geholpen om Elara en Raine weer nader tot elkaar te brengen. Op die manier hoefde ze nog niet alleen met hem te zijn, maar konden ze wel weer een beetje hun vriendschap op bouwen. Eenmaal op school bleef hun relatie zich weer verbeteren. Dit keer bleef er echter steeds een nare gedachte in haar achterhoofd spoken, waardoor ze haar gevoelens niet zomaar meer de vrije hand durfde te geven. Want wat als Raine haar weer zou belazeren? Wat als hij haar weer zou kwetsen doordat hij en leuker meisje tegen kwam? Wat als hij weer wat stoms zou doen? Ze hield hun vriendschap dan ook voornamelijk precies dat. Vriendschappelijk, zonder meer toenadering te zoeken. Zelfs al zou ze dat willen, dan kon dat niet echt. Niet alleen Summer en Galahad waren nu op school, maar ook James was aanwezig als schoolinspecteur. Iets waar Elara tot op de dag van vandaag nog altijd gemengde gevoelens voor had. Het was fijn om haar grote broer in de buurt te hebben, maar vooral hij moest Raine en haar niet samen zien.

 

In de loop van de tijd was het toch echt wel moeilijk om die gevoelens verborgen te houden tegenover Raine. Alhoewel, hij had toch altijd wel geweten dat ze gek op hem was, zelfs als ze zo boos was geweest. Er waren echter geen noemenswaardige gebeurtenissen. Ze gingen niet op date, ze hielden geen handjes vast en ze zoenden al zeker niet. Uiteraard om niet het risico te lopen betrapt te worden door haar broer, hield ze zichzelf voor. En toch.. Toch zou het wel eens fijn zijn als ze even alleen kon zijn met Raine. Er waren altijd maar mensen om hun heen. Dat was veilig, ja, maar soms ook verschrikkelijk irritant. Dus toen Raine haar op zocht om te zeggen dat hij een plek had gevonden voor hun tweeën liet ze al haar plannen varen. De kassen stonden er morgen ook nog wel.

 

Het meisje glimlachte naar hem en knikte. "Graag, maar waar gaan we dan naar toe?". Wie weet waar die badge allemaal toegang tot gaf. Ze keek om zich heen of ze James zag, maar die was in geen velden of wegen te bekennen. "Laten we opschieten", zei ze zachtjes. "Ik wil niet dat James ons betrapt. Welke kant op?".

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dat was al meteen de eerste overwinning! Elara wilde met hem mee. Raine probeerde een triomfantelijke grijns te verbergen. Hij weer stond ook de neiging om gewoon haar hand vast te pakken, maar in plaats daarvan wees hij maar gewoon de richting op van de kant waar ze nu heen moesten. Ook hij keek snel om zich heen, maar inderdaad, James was nergens te bekennen. Eigenlijk waren er op dit moment vrij weinig noemenswaardige personen in de gang. Dus niemand die hen zou storen of aan zou spreken.

Het tweetal liep door de gangen en ze moesten ook nog een trap op. Er werd niet zo heel veel gesproken, behalve als het de route betrof, want lopen ging nu eenmaal sneller als ze niet aan het praten waren en dat kon straks ook, wanneer ze eindelijk alleen waren.

Na nog wat bochten en een laatste trap waren ze bij de HM-badkamer. Raine sprak het benodigde wachtwoord uit en even later stonden ze binnen. De jongen glimlachte en liet de deur achter Elara sluiten. Hij keek naar haar, aarzelde een halve seconde en besloot toen dat dit het perfecte moment was om haar te zoenen. Hij legde een hand op haar schouder en schoof deze door naar haar springerige krullen, de andere hand plaatste hij op haar rug, waardoor hij haar naar zich toetrok. Het laatste beetje afstand was toen snel te overbruggen en zachtjes, relatief zachtjes-het blijft Raine-, legde hij zijn lippen op de haren en zoende hij haar.

Eindelijk.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Tijdens de hele weg naar... Tja, naar waar ze ook toe gingen, was er niemand noemenswaardig te zien. Geen Summer, geen Galahad en vooral geen James. Hierdoor viel er wat spanning van Elara's schouders af en voelde ze zich wat meer op haar gemak. Mochten ze toch nog één van hen tegen komen dan kon ze altijd nog rechtsomkeer maken en zeggen dat ze elkaar toevallig tegen kwamen. Soms ontkwamen ze daar ook niet aan, want ze zaten tenslotte op dezelfde school. Gelukkig was er niets van dat nodig en bereikten ze zonder problemen de plek van bestemming. Elara had echter geen idee waar dat was.

 

Raine zei een wachtwoord waarna beiden de kamer in konden stappen. Elara's nieuwsgierigheid was inmiddels gewekt en ze kon dan ook niet wachten om te zien waar Raine beweerde privacy te hebben. Ze zag nog net iets wat op een bad leek, met heel veen kranen, voordat Raine voor haar kwam staan. Automatisch keek ze naar hem. Ze vond het altijd moeilijk om haar blik af te wenden van hem. Ze wilde haar mond openen en wat zeggen, maar ze kreeg ook daar de kans niet toe. Voor ze ook maar iets kon doen of zeggen had hij de afstand tussen hen verkleint, zodanig dat zijn lippen die van haar raakte. Eigenlijk zou ze hem nu weg moeten duwen of een stap terug moeten zetten. Tenslotte waren ze nu gewoon vrienden. Geen van beiden had officieel de ander om verkering gevraagd na het hele zoenincident op zijn feestje. Maar dit was Raine en ze kon hem maar moeilijk weerstaan. Aarzelend, alsof ze bang was dat hij haar weer zou kwetsen, liet ze haar armen om zijn middel glijden en beantwoorde ze zijn kus. Dit had ze gemist en het voelde goed. En toch maakte het haar een beetje onzeker.

 

Na de kus besefte het meisje pas dat ze weer behoorlijk aan het blozen was. Ze vergat even haar nieuwsgierigheid naar deze kamer en kon niet anders dan een beetje op adem komen. Ze streek vlug haar jurk glad, al was dat eigenlijk niet nodig. Het gaf haar echter wat te doen. "Je moet er wel heel zeker van zijn dat we hier privacy hebben dan", zei ze zachtjes met een glimlach. Want anders had hij haar vast niet gekust. Ze deed een stap bij hem vandaan om eindelijk de kamer te bekijken. Ze had gelijk gehad. Er was een gigantisch groot bad, met heel veel kranen en iets wat op zeepjes leek. Dit was veel luxer dan de badkamer die zij moest gebruiken als 'gewone' leerlinge. "Wauw, en hier mag jij gewoon komen?", vroeg ze, onder de indruk. Ze liep naar het bad toe om te kijken hoe diep het bad was. Jeetje, het had wel een zwembad kunnen wezen. Wacht... Met een ruk draaide het meisje zich om en keek haar jaargenoot argwanend aan. "Je was toch niet van plan om samen hierin...?". Ze wees naar de badkuip. Ze had geen zwemspullen bij zich, geen handdoek en bovendien was dit iets wat niet gepast was. Ja, dit was de invloed die Grahams op haar hadden gehad de afgelopen jaren. Je ging gewoon niet in een privébadkamer, alleen met een jongen, in bad. Het meisje plukte lichtelijk nerveus aan haar mouw. "Weet je zeker dat we hier alleen zijn?", vroeg ze zo luchtig mogelijk. "Komen er geen andere Klassenoudsten enzo?".

Edited by Elara Burrows

Share this post


Link to post
Share on other sites

Pas nu Elara hem terug kuste, besefte Raine hoe erg hij dat gemist had. En daarbij was het natuurlijk ook wel prettig, zacht uitgedrukt, dat ze hem niet afwees. Ze sloeg haar armen om zijn middel, hoe voorzichtig ook en Raine kuste verder, totdat zij deze uiteindelijk afbrak. Met een glimlach liet hij haar los. De tijd die Elara gebruikte om haar handen wat de doen te geven en de ruimte te bekijken, gebruikte hij weer op zijn beurt om die stompzinnige blik van zijn gezicht te vegen.

Nonchalant stak Raine zijn handen in zijn zakken en haalde zijn schouders op. “Het is alleen voor de Hoofd Monitoren. Dus de kans dat straks iemand anders komt, op het midden van de dag, is erg klein.” De jongen lachte zachtjes. “Weet jij dan een betere plek te verzinnen?” Hij niet. “Daarbij kunnen we de kranen wel laten lopen, dan weet iedereen dat hij bezet is. Of ik kan het lampje laten branden dat er nu iemand in de badkamer is?”

Zijn lachende grijns werd breder met haar gestamel en haar aannames. “Nou, ik had geen plannen, maar als je samen in bad wilt…” Dan zou hij heus geen nee zeggen, hoor. “Jeetje, Elara, dat soort plannen had ik nu niet achter je gezocht.” Een beetje plagen mocht best, toch? “Niet dat ik bezwaar maak, of het door zal vertellen. Raine ging op de rand van het bad zitten en zette een kraan aan. Hij hield zijn hand onder de straal en spetterde het water haar richting op.

“Kom. Zit en ontspan. Je bent hier veilig en je hoeft je geen zorgen te maken dat je familie woest op je wordt, vanwege een verpestte reputatie.” Hij keek haar een beetje uitdagend aan. “Maar als je liever weg vlucht en de kans op meer kussen misloopt, dan houd ik je niet tegen.”

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oké, dus de Hoofdmonitoren hadden weer een andere badkamer helemaal voor zichzelf. Misschien moest Elara zelf ook maar een gooi doen om het in ieder geval tot Klassenoudste te schoppen. Ze had er echter niet echt de ambitie voor. Ze concentreerde zich liever op haar cijfers om die goed te houden. Al zou het Klassenoudsteschap misschien wel helpen om haar vader te laten zien dat ze school wel degelijk serieus nam. Vooralsnog was James in ieder geval trots op haar dat ze zo goed presteerde en dat wilde wat zeggen. Na haar schorsing had ze er niet al te best voor gestaan, maar ze leek alles weer hersteld te hebben. Alleen moest James hen niet betrappen. Die kans leek hier echter heel klein en dat stelde het meisje toch wel enigszins gerust.

 

Elara schudde haar hoofd. Ze wist geen betere plek. En de kranen laten lopen en het lampje laten branden was ook wel een goed idee. Al eh.. Al was ze hier alleen. In een badkamer. Met een jongen. Ze had er heus niets dubbelzinnigs mee bedoelt, want daar was Elara weer te braaf voor. Ha, dat ik dat ooit nog eens over haar zou zeggen. Ze had bijna iemand opgeblazen, maar toch was ze te braaf om samen met iemand in bad te gaan. Niet dat ze dat plan had, maar bij Raine wist je het maar nooit. Die leek zich vooral erg te amuseren over het feit dat ze dit onderwerp aan haalde.

 

"Nee!". Ze schudde heftig haar hoofd, terwijl de blos op haar wangen veel en veel erger werd. Ze wilde niet in bad. Niet samen, in ieder geval. Ze wilde wel nog een keer terug komen om alleen hier door te brengen en alle kranen en zeepjes eens uit te proberen. Ze moest op de terugweg de weg maar goed onthouden en Raine nog maar eens naar het wachtwoord vragen. Ze dook iets weg om het water te ontwijken en wierp hem toen een lichtelijk gepikeerde blik toe. "Haal je maar niet te veel in je hoofd". Want ze ging niet in bad met hem. Punt.

 

Maar Raine stelde haar wel gerust.  De kans dat ze hier betrapt werden was inderdaad heel, heel klein. En toen Raine haar uitdaagde om anders maar weg te gaan was de keuze snel gemaakt. Ze ging dus écht niet weg vluchten. In plaats daarvan liep ze resoluut op Raine af en ging ze naast hem zitten. "Ik vlucht niet", zei ze ter verdediging. Ze keek even de badkuip in, zag dat er toch al een flinke laag water in lag en gaf Raine vervolgens een zetje in de hoop dat hij achterover zou kukelen. "Ik deins nergens voor terug, dat weet je toch?", zei ze lachend. Behalve dan voor samen in bad gaan, maar details.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Sorry, Elara, maar Raine moest echt heel erg hard lachen. Hij vond haar immers ontzettend grappig. "Jeetje, wat fel. Elara, kom op..." Hij wist heel zeker dat hij nog nooit iets op dat vlak had gedaan, met haar, wat ze niet wilde. Natuurlijk had hij wel tegen haar zin met andere meisjes gezoend, maar dat telde niet, want die meisjes wilden dat toen zelf wel. Elara en hij waren toen nog niet samen geweest. Dus hij was daar dan ook geen verantwoording over verschuldigd. Eigenlijk waren ze nu nog steeds niet officieel samen,hoewel dat ergens toch wel zo voelde. Hij wist in ieder geval wel zeker dat als hij zich misdroeg nu -en ze erachter kwam- dat hij zich daar nu wel voor moest verantwoorden. Hij had toch een soort van een belofte gemaakt zich te gedragen en dat hij zou laten zien dat hij voor haar ging en dat ze hem kon vertrouwen. Raine wist eigenlijk niet of hij te vertrouwen was. Het was gewoon moeilijk ergens niet op in te gaan als het in je schoot geworpen werd, weet je, en sommige meisjes waren nu eenmaal wel heel knuffelig. Dat was absoluut fout en losbandig, maar ja, als meisjes dan toch hun reputatie wilden vergooien, dan maar bij hem. Ja, toch?

 

Oh, en hij kreeg een duwtje, nadat ze naast hem was gaan zitten Raine liet zich achterover vallen, maar hij nam Elara dus mooi wel mee in zijn val. Ze lagen dus een enkele seconde later met zijn tweeën in het laagje water. Proestend duwde hij zijn hoofd weer boven water en hij lachte toen. Raine trok het meisje in zijn armen en gaf haar een natte kus, terwijl het water uit zijn haar nog in straaltjes over zijn gezicht droop. "Nu ben je tóch met me in bad gegaan. Eigen schuld." 

 

Raine liet Elara vrij vlot weer los, zodat ze allebei goed overeind konden gaan zitten. Hij waadde naar de kant en trok zijn kleding uit, maar hield zijn ondergoed nog aan. "Weet je het zeker? Zo is het net als zwemmen?" Hij grijnsde. "Ik zal nergens aanzitten." Ja, aan haar schouders en rug misschien, maar ze begreep dan heus wel wat hij bedoelde. Het water was inmiddels hoog genoeg en Raine verdween onderwater om een stukje te zwemmen om aan te tonen dat ze dit heus gewoon als een uitje naar het zwembad konden zien. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

De duw die Elara hem had gegeven was waarschijnlijk nooit hard genoeg geweest om hem daadwerkelijk achterover te laten vallen. Toch liet Raine zich achterover in het water vallen en trok haar nog mee ook. Voor Elara iets kon zeggen of doen belandde ze in zijn armen in het water. De vocht trok direct door haar kleding. Haar normaal zo krullende haren hingen als lange, steile slierten langs haar gezicht en bleven plakken aan haar huid. Bij zijn opmerking begon ze weer te blozen. Nou ja, dit was op zich nog niet zo erg. Dit was gewoon een ongelukje en alle kleren waren nog aan. Niets aan de hand,vertelde ze zichzelf. Dit zou nergens op uit draaien behalve twee vrienden die wat aan het stoeien waren. Dat moest kunnen, toch?

 

Maar ja, toen trok Raine haar dichter tegen zich aan en gaf haar een hele natte, kleffe kus. En gek genoeg vond ze dat niet eens zo erg. Het meisje krabbelde iets overeind zodra Raine haar los liet. Ze bleef even zitten terwijl Raine het bad uit klom. En zich begon uit te kleden. De ogen van Elara werden groot en ze keek snel weg terwijl ze heftiger bloosde dan ooit. Oh, bij Merlijn. Dit was zo...zo... ongemakkelijk! Hij hield zijn ondergoed aan, maar dit was al erg genoeg. Ze hoorde hier niet te zijn. Oh Merlijn, als James haar nu zo hier vond dan werd ze per direct van zowel Zweinstein als Montrose verbannen. Elara krabbelde haastig overeind, gleed uit en viel weer achterover het water in. Dit werd een complete ramp.

 

De zesdejaars krabbelde richting de kant terwijl Raine het water in dook. Hij deed werkelijk niets verkeerds en ergens had hij wel een punt dat het net een zwemuitje zou zijn, maar.. Ze wierp een blik op haar eigen kleding. Zwemmen in deze jurk was niet het meest comfortabel. Haar rokken zouden haar nog kunnen helpen verdrinken ook, zo zwaar als ze werden. Met een fikse blos op haar wangen frummelde ze aan haar korset. Haar vingers trilden zo erg dat ze er moeite mee had, maar uiteindelijk lukte het om het onding los te krijgen. Ze liet zich tot haar kin in het water zakken en probeerde zich uit haar jurk te wurmen. Haar onderjurk liet ze uiteraard aan, maar toch voelde ze zich compleet naakt. Ze bleef bij de kant dobberen en tot aan haar nek onder water om haar half ontkleedde staat te verbergen. Bovendien had ze de kant nodig om zich vast te houden zodra het water hoog genoeg was om niet meer in bad te kunnen staan want eh... "Eh..Raine?". Haar tenen raakten nog net de bodem, maar dat was het dan ook wel. Elara hees zich iets op aan de kant, ook al toonde ze daarmee haar zeiknatte witte onderjurk en dus een klein stukje van haar rug. Dat had op dit moment echter niet veel prioriteit. "Ik kan niet zwemmen", gaf ze schoorvoetend toe. Want ja, dat had ze nooit geleerd bij haar adoptieouders of in het weeshuis. En vooralsnog ging ze verder nooit zwemmen. Dat had ze zich eigenlijk eerder moeten bedenken voor ze een badkuip met Raine in dook. "Kan het water misschien wat lager?".

Share this post


Link to post
Share on other sites

Uiteraard deed Raine wat hij deed om Elara een beetje uit de tent te lokken en tot nu toe lukte dat toch wel erg aardig. Ja, ze had vuurrode wangen en ja, haar ogen waren zo groot als schoteltjes, maar ze protesteerde niet. Het was niet alsof ze hem nu commandeerde zich weer aan te kleden, en ze had nog steeds niet op hoge poten de badkamer verlaten. Ha, nee, ze begon zichzelf nu zelfs uit te kleden. Raine zwom verder en deed net alsof hij er niet al te veel aandacht aan besteedde. Hij merkte heus wel dat ze zich er ongemakkelijk bij voelde en als hij nu naar haar zou gaan staren, dan zou hij haar alsnog wegjagen. Zjn gedrag was dus echt niet volledig onbaatzuchtig Hij zou willen dat hij zich zo netjes gedroeg enkel en alleen opdat zij zich meer comfortabel voelde, maar dat was niet zo. Het was wel een béétje zo, want hij gaf om haar -heus-, maar het was ook wel zodat hij niet zijn eigen ruiten in zou gooien en zijn kans op ‘meer’ zou verpesten.

 

En dat liep allemaal even anders. “Niet zwemmen?” Gealarmeerd zwom hij naar haar toe. Hij raakte even afgeleid door haar doorschijnende witte jurk en de hoeveelheid huid van haar rug, die hij nu door de stof van haar kleding heen kon zien. Hij schudde even zijn hoofd, knipperde en zwom snel tot naast haar, zodat hij haar kon vasthouden en ondersteunen. “Niet bang zijn. Ik heb je.” Hij was immers een man en hij zou wel even haar redder in nood zijn. Het was een positie die hij heel aangenaam vond. Raine knikte toen en zorgde met een hendeltje op de badrand, dat het water wat weg kon lopen. Ook zette hij het lopen van de kranen stop. “Zeg maar wanneer het water laag genoeg staat.” Hoe lager het werd, hoe meer hij door haar witte jurkje heen kon zien. Voor nu stond hij echter prima. Raine sloeg zijn armen om Elara heen en hield haar een beetje tegen zich aan, streelde voorzichtig over haar rug. “Je had dat misschien íets eerder moeten zeggen.” Want echt heel slim was dit dan weer niet, hoe gunstig voor hem ook.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Heftig schudde Elara haar hoofd. Nee, dat zei ze toch net? Ze kon niet zwemmen! Waar ze zich eerst hevig druk had gemaakt om hun half ontkleedde staat, begon de paniek nu toch lichtelijk in haar op te borrelen dat ze misschien zou kunnen verdrinken. Hoe kon ze in hemelsnaam vergeten dat ze niet kon zwemmen? Raine reageerde direct, kwam naast haar staan en hield haar vast. Dat waardeerde ze, maar toch durfde het meisje de kant niet los te laten. Als ze eenmaal kopje onder ging zou ze misschien niet boven komen. Dankzij hem zakte het water wel iets, maar toch wilde ze het ook weer niet te ondiep hebben. "Het is goed zo", gaf ze aan toen er genoeg water was weg gelopen. Ze wilde het liefst nog wel tot haar nek onder water kunnen blijven, dank je wel. Haar schaamte was ondanks het verdrinkingsgevaar echt nog niet verdwenen.

 

En ja, Raine had wel een punt. Ze had het eerder moeten zeggen, maar ze had er niet echt bij stil gestaan omdat ze te druk was met andere dingen. Het was ook allemaal zo snel gegaan! Voor ze het had geweten was Raine zich al aan het uitkleden en tja... Toen was ze even niet in staat om na te denken over het bad dat vol liep en het gegeven dat ze niet kon zwemmen. Maar nu was het water wat gezakt en kon ze weer normaal staan, dus dat probleem was opgelost. Echter was Raine heel dichtbij, raakte hij haar aan en dat leek haar huid in vuur en vlam te zetten. Het was voor Elara nogal een onbekend gevoelen het voelde zowel prettig als ongemakkelijk. Ze legde echter toch haar hoofd tegen zijn borst zodat ze even de angst op een mogelijke verdrinkingsdood los kon laten. Alles was goed. Raine had haar vast, het water was gezakt. Ze zou niet verdrinken. Ze waren alleen een beetje...hal fontkleed.

 

 "Sorry", mompelde ze uiteindelijk. "Ik was eh..even vergeten dat ik niet kon zwemmen". Zelf moest ze ook toegeven dat het een enorm slap excuus was. Ze wilde echter niet toegeven dat Raine haar zo van haar stuk had gebracht. Ze keek naar hem op en glimlachte zwakjes. "Denk je dat jij me kan leren zwemmen?". Het zou verstandiger zijn om te maken dat ze weg kwam, maar een deel van haar wilde dat helemaal niet. Dit was ongepast, maar ergens ook wel weer spannend. Als een voorafgaand dank je wel drukte ze wel alvast een vluchtige kus op zijn lippen. "Alsjeblieft?".

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zodra Elara een teken gaf, zorgde Raine dat het water niet weer verder wegliep. Hij bestudeerde haar blozende wangen en voelde zich ergens geraakt door hoe kwetsbaar ze nu was. Voorzichtig streelde hij over haar wang, terwijl hij zich er zeker van maakte dat ze niet onderuit kon glijden en alsnog in het water kon belanden. Hij kon het verder niet helpen dat hij zich er zeer van bewust was hoe Elara in haar doorweekte onderjurk tegen hem aangedrukt stond. Zijn ego groeide met de minuut, want blijkbaar voelde ze zich wel veilig bij hem en blijkbaar was hij de persoon waar ze zonder al te veel twijfel bescherming bij wilde zoeken. Dat was natuurlijk een bevestiging die Raine graag kreeg. Zo moest de wereld zijn. De sterke beschermende leidende man, de lieve zorgzame kwetsbare vrouw.

 

"Ik weet niet hoor, maar hoe kan je vergeten dat je niet kunt zwemmen? We zijn vrij duidelijk in het water?" Raine streek een steil geworden pluk haar uit haar gezicht en glimlachte haar toe. "Moeten we even langs de ziekenzaal?" Want als ze allemaal van dit soort vrij essentiële dingen aan het vergeten was, dan was er misschien wel wat aan de hand. Zou hysterie zich ook op deze manier kunnen uiten? Vrouwen waren immers makkelijk uit het lood geslagen en Elara had een nogal tumultueuze tijd achter de rug. Daar kon je vast een beetje gek en verward van worden.

 

"Ja, dat..." Hij kust haar zacht terug, glimlachte breder. "Kan ik." Hij dacht even na wat de beste methode was om het te leren. Hij pakte zijn staf en sprak een drijfspreuk over haar uit. Sorry, Elara, nu werd wel alles zichtbaar, maar hey, je zou in ieder geval niet verzuipen. "Zal ik de bewegingen voordoen? Moet ik je wel loslaten hoor." Wat ergens niet zo erg was, want met een drijvende Elara werd ahar vasthouden ook wel een beetje lastig.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was misschien maar goed dat Raine niet hardop zei dat Elara kwetsbaar was. Ze zou het vast en zeker ontkent hebben of misschien zou ze zelfs boos geworden zijn. Ze was een trots meisje en ze wilde nu eenmaal niet kwetsbaar zijn. Het was alleen dat ze nu op compleet onbekend terrein was. Ze kon niet zwemmen en ze had zich nog nooit in deze positie met een jongen bevonden. Het was spannend, ongemakkelijk, toch ook wel weer leuk, maar het maakte haar ook wel lichtelijk onzeker. Ze had zichzelf nooit echt de knapste gevonden of de leukste. Ze was altijd de grijze muis geweest, weg gedrukt naar de achtergrond. Nu was ze slechts gekleed in haar onderjurk, waarvan ze gelukkig nog niet door had dat deze aardig doorzichtig was geworden door het water. Er waren geen mensen om zich achter te verschuilen en het maakte haar meer zelfbewust dan ze eigenlijk wilde.

 

Maar dit was Raine en ze was verliefd op hem. Nu hij alle aandacht op haar gericht had voelde ze zich dan wel onzeker, maar ergens ook heel goed. Het was fijn om te weten dat ze eindelijk zijn onvoorwaardelijke aandacht te pakken had. Dat ze eindelijk een moment alleen konden zijn zonder bang te zijn dat iemand hen zou betrappen. Eindelijk konden ze eens ongestoord samen zijn en zich concentreren op elkaar. En een bonus; hij kon haar leren zwemmen. Ze ging bewust niet in op zijn opmerking toen hij zich afvroeg hoe ze in hemelsnaam kon vergeten dat ze niet kon zwemmen. Elara had geen zin om uit te leggen dat hij de reden was geweest dat ze het even vergeten was. Ze draaide even met haar ogen toen hij opperde om naar de ziekenzaal te gaan. "Prima... Als je dit wilt afbreken?". En dat wilde hij vast niet. Zeker niet nu hij zei dat hij haar kon leren zwemmen.

 

Voor ze er erg in had sprak Raine een drijfspreuk over haar uit. Ze voelde zich licht worden in zijn armen en haar benen stegen omhoog tot ze languit bleef drijven. Het voelde best vreemd om zonder ook maar iets te doen niet te verzuipen.  Normaal gesproken zou ze het niet leuk vinden dat hij een spreuk over haar uitsprak, maar dit was noodzakelijk. Ook zij zag wel in dat ze anders als een baksteen naar de bodem zou zakken. Eigenlijk wilde ze niet dat hij haar los liet, maar anders kon hij de bewegingen niet doen. Ze duwde zich van hem af, grijnsde terwijl ze achteruit dreef. Dit was eigenlijk best wel leuk. Doordat ze op haar buik dreef kon ze niet zien dat haar onderjurk daardoor iets omhoog schoof en eerlijk gezegd kon het haar op dit moment ook vrij weinig schelen. "Laat maar zien", zei ze, vastbesloten om te leren zwemmen. In de zomer wilde ze dan in het meer gaan zwemmen want dat had ze in al die jaren ook nog niet gedaan. Het meisje trappelde wat met haar voeten en dreef daardoor weer wat dichter naar Raine toe. Ze had alleen geen idee wat ze met haar armen moest doen. Dus sloeg ze die maar even om zijn middel, ook al kon hij daardoor nog niet de bewegingen voor doen. "Hoe heb jij eigenlijk leren zwemmen?", vroeg ze nieuwsgierig. Hij had vast geen zwembad in de tuin gehad.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Pff..."  Als hij wilde dat ze dit zouden afbreken. Wat was ze opeens, missus casanova? Flirten was belangrijker dan gezondheid? Hij schudde zijn hoofd met een zucht. "Ik begin me alleen maar meer af te vragen nu of er niet een steekje bij je los zit," zei hij, charmant als altijd, maar hij liet haar níet los. Ha, nee... Dit moment was even perfecten het zou erg lastig worden om dezelfde situatie weer op spontane wijze opnieuw te organiseren.

 

Die onderjurk... Raine had natuurlijk wel door dat deze wat omhoog schoof, maar zei hij daar wat van? Nope. Nu nog niet.Misschien straks. Maar hij mocht best héél even genieten, toch? Dat was vast niet heel erg. Het was niet alsof híj de jurk omhoog had geschoven. Hij had er niets mee te maken. Het was de schuld van het water. Met een lachje keek hij hoe ze over het water ronddobberde en daarna ook weer in zijn richting trappelde. Hij was net van plan om de bewegingen te laten zien, maar toen hing ze alweer om zijn middel. Raine lachte. "Je hoeft niet te leren zwemmen, hè, we kunnen je ook gewoon altijd laten drijven als we in de buurt van water komen." Het werkte, want ze zou niet verzuipen.

 

"In beekjes en riviertjes in de buurt van ons huis. Daar speelde ik vroeger vaak in de zomer. En toen ik wat ouder was zochten we er verkoeling." Hij haalde zijn schouders op. Hij kon echt niet perfect zwemmen, had geen prachtige slagen, maar hij kon zijn hoofd boven water houden en zich in het water voortbewegen. Wat had je nog meer nodig?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Elara kon haar lach niet inhouden. “Misschien zitten er wel meerdere steekjes bij me los”, grapte ze. “Maar dat vind je vast niet erg toch?”. Hopelijk toch niet. Ze begonnen eindelijk wat stabieler te worden, qua relatie. Niet zoeer liefesrelatie, maar... een vriendschap was ook een relatie. Het was nogal ingewikkelt, maar nu de ergste paniek bij Elara was verdwenen kon ze wel het plezier inzien van gezamenlijk zwemmen. Hierdoor ontspande ze wat meer en stak haar humor ook weer de kop op. Aangezien ze niet langer bang hoefde zijn om te verdrinken was ze ook in staat om weer te lachen en grapjes te maken. En het feit dat ze nogal schaars gekleed waren? Daar maakte ze zich, voor nu, even niet meer druk om.

 

“Dat zou een idee zijn, ja. Als er tenminste geen Dreuzels in de buurt zijn”, gaf Elara toe. Maar toch wilde ze leren zwemmen. Als ze per ongeluk in het water viel dan had ze misschien niet de kans om een drijfspreuk uit te spreken. Dan zou ze alsnog verzuipen en er waarschijnlijk spijt van hebben dat ze toch niet beter opgelet had tijdens haar zwemles van Raine. “Maar hieruit maak ik wel op dat we eens ergens naartoe gaan waar water is?”, vroeg ze geïnteresseerd. Want dat betekende dat hij haar wel eens mee op sleeptouw wilde nemen. Oftewel, er zouden meerdere dagjes uit gepland worden. Dat was hoopvol, want dat betekende dat hij haar nog niet zat was. En als hij met haar weg ging, dan waren er vast geen andere meisjes meer in zicht, toch?

 

“Oh. Bij mijn adoptieouders waren er geen beekjes en riviertjes. Daarom heb ik ook nooit leren zwemmen”, legde de krullenbol uit. “En in het weeshuis hadden ze wel wat beters te doen”. Ze haalde haar schouders op. Leren zwemmen was toen wel het minste waar ze zich druk om maakte. Nu had ze echter de Grahams in haar leven. James zou haar vast wel kunnen leren zwemmen, maar het was veel leuker om het van Raine te leren. Misschien kon ze later dan James laten zien wat ze ineens kon. Z ekon altijd zeggen dat een schoolgenootje het haar had geleerd, zonder namen te noemen. Het zou dan niet eens een leugen zijn. Ze drukte vluchtig een kus op zijn lippen en zette zich toen af tegen zijn borst. “Goed, laat maar zien. Ik beloof je dat ik een goede leerlinge zal zijn”. Of nou ja, ze zou haar best doen. “En als je een goede leraar bent volg ik misschien wel een tweede les bij je”, voegde ze daar nog aan toe met een onschuldige glimlach. Maar de volgende keer zou ze een gepaste zwemoutfit meenemen. Verdorie. Moest ze toch maar binnenkort even naar James of te vragen of hij dat voor haar kon regelen, want die outfit had ze nog niet.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Raine grinnikte en schudde zijn hoofd. "Nee, dat vind ik niet erg. Voor nu." Hij keek haar even aan. "Als je te raar gaat doen, dan sluit ik je wel ergens gewoon op hoor." In een bezemkast bijvoorbeeld. Mogelijk met hem erbij, maar dat was optioneel. Dat lag er maar net aan hóe gek ze was geworden natuurlijk. Gek op hém was dan wel toegestaan, maar alle andere dingen waren dan een beetje...Goh, hoe zei je dat. Gekke mensen waren raar en hij wist niet hoe hij daarmee om moest gaan, hoor.

 

"Hoe vaak zijn we nou ergens waar er allemaal dreuzels in de buurt zijn? Als het weer mooi weer wordt, kan het in het meer?" Al mocht Elara van hem dan niet zo schaars gekleed erbij lopen, want dat was gênant. Dan leek ze alleen maar goedkoop en er was geen enkele status te halen aan een goedkoop meisje aan je arm. Dat was ook waarom hij niet snapte dat er nog zoveel mensen waren geweest, die Daniella Adler graag de hunne hadden willen maken. Zíj had pas een slechte reputatie en om een of andere reden leek dat alleen maar bij te dragen aan haar populariteit. Dat was toch bizar? maar goed. Nu moest hij niet aan de verkeerde vrouw gaan zitten denken, terwijl hij een hele leuke naast zich had dobberen.

 

Natuurlijk zoende Raine haar terug en keek met een lachje toe hoe ze een beetje bij hem vandaan dreef. "Ik zal je maar meteen intekenen voor de volgende les," zei hij met een lach. Pfff, natuurlijk was hij een góede leraar. Hij deed haar de slagen voor, eerst van zijn armen terwijl hij op de bodem van het bad stond en daarna van zijn benen, terwijl hij zich vasthield aan de badrand. "Snappie?" Raine zwom naar Elara toe en legde zijn handen op haar buik. "Probeer maar, ik houd je wel recht in het water." Aaah. Ze was zo zacht. Moest hij nu serieus les blijven geven? Waarom waren vrouwenlichamen zó afleidend. Niet eerlijk.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Daar had Raine wel een punt. Het was niet alsof hij in de vakantie bij de Grahams op bezoek zou kunnen komen. De keren dat ze dus samen zouden gaan zwemmen zou inderdaad op school zijn, in het meer. Dan was die drijfspreuk makkelijk te gebruiken. Toch wilde Elara graag zelf leren zwemmen.  En Raine, je hoeft je geen zorgen te maken hoor. Elara zou écht niet schaars gekleed in het openbaar gaan zwemmen. Ze had er nu al moeite mee en ze waren nu maar met z'n tweeën. In het openbaar zou ze écht wel geschikte badkleding aan hebben. "Oh, dat lijkt me wel leuk. Ik kon nooit mee gaan met zwemuitjes naar het meer omdat ik niet kon zwemmen". Ja, met de nadruk op kon. Want Raine ging het haar nu leren en voor iedereen het wist zou ze op z'n minst haar hoofd boven water houden.

 

Een tweede les zou er dus komen. Heel even bloosde het meisje, wetende dat ze dan weer alleen hier zouden zijn. Stiekem stond het haar wel aan, want... Nou ja, ze hoefden dan niet stiekem te doen. Ze kon zich ontspannen..een beetje. Ze keek aandachtig toe terwijl Raine de slagen met zijn armen voor deed. Het meisje deed ze na en merkte dat ze inderdaad iets naar voren dreef. Vervolgens keek ze aandachtig naar zijn benen en ook die deed ze intensief na. Het ging dan misschien wat onhandig, maar dankzij de drijfspreuk was het in ieder geval makkelijk. Ze merkte dat ze wat sneller vooruitging en ze begon er nog plezier in te krijgen ook. Maar zodra Raine zijn handen op har buik legde vergat ze alles wat ze zojuist geleerd had. Het was maar goed dat hij die drijfspreuk had gebruikt, anders was ze spontaan kopje onder gegaan.

 

Het meisje maakte zich van hem los zodat ze van positie kon veranderen. Ze liet haar armen om zijn nek glijden, al was het een beetje aarzelend. Voorzichtig bewoog ze haar benen, al was het onhandig en rommelig. Raine was zo dichtbij dat ze helemaal vergat dat ze hier juist probeerde te zwemmen en dat Raine haar dat probeerde te leren. "Dat eh..Dat zag er best nog makkelijk uit". Ze glimlachte voorzichtig naar hem. "Maar hoe moet dat dan als ik straks geen drijfspreuk meer gebruik en ik op dezelfde plek in het water wil blijven?", vroeg ze zachtjes, terwijl ze zich heel erg bewust was van haar huid tegen dat van hem. Ze trok zichzelf iets dichter naar hem toe en probeerde een staande positie aan te nemen. De drijfspreuk bood echter weerstand en dus liet ze zich maar drijven terwijl haar benen zich verwikkelden in haar onderjurk. Als ze alleen was geweest had ze deze misschien uit getrokken omdat hij haar hinderde, maar dat liet ze nu wel uit haar hoofd. "Jij zult er niet altijd zijn zodat ik me aan je vast kan houden", zei ze half grappend in een poging zich niet af te laten leiden. Maar het was heel moeilijk als de jongen waar je verliefd op was zo schaars gekleed en zo dichtbij was. Ze wilde hem aanraken, maar durfde het eigenlijk niet omdat de manier waarop ze hem wilde aanraken hoogst ongepast was. Ze wilde haar benen om zijn middel slaan voor een betere houvast. Ze sloeg haar ogen beschaamd neer bij die gedachtes. "Kun je de drijfspreuk opheffen zodat ik ook kan staan?", mompelde ze terwijl ze in het water keek, naar zijn voeten. "Ik wil kijken of ik kan staan".

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zwemuitjes. Dat klonk als een uitje met méérdere personen. Dat zou dus geen uitje van hen tweeën worden. Dat kon waarschijnlijk ook niet. Met zijn tweeën in het meer gaan zwemmen was waarschijnlijk niet de beste actie voor Elara haar reputatie. Natuurlijk was ze daar zelf een beetje verantwoordelijk voor, want het was háár reputatie en zij moest zelf goed in acht houden of ze zich wel netjes gedroeg –ha-, zeker in het openbaar, maar Raine voelde zich ook weer verantwoordelijk. Het was misschien niet uitgesproken, maar Elara voelde inmiddels toch echt als zíjn meisje. Dat gevoel had hij al een tijdje gehad, maar nu hier in bad nam dat gevoel per seconde exponentieel toe. Dus het was nu voor hem ook belangrijk dat ze niet in de problemen zou komen of dat er onvriendelijke praatjes over haar de wereld in werden geholpen. “Je kan misschien binnenkort zelfs zelf een zwemuitje organiseren,” grijnsde hij. Dan kwamen er sowieso meer mensen en Elara zou heus niet vergeten om hem ook uit te nodigen. “Dan moeten we de komende tijd maar veel zwemlessen inplannen, zodat je dan op iedereen indruk kan maken met je nieuwe vaardigheden.” En hij zou dan trots zijn, want hij had het haar geleerd.

 

Raine kon het niet helpen te moeten lachen. “Ja, misschien zag het er makkelijk uit, maar in de praktijk moet je toch nog echt een beetje meer oefenen, hoor.” Want het leek zo echt nergens op. Het was een beetje een rommelige boel zo. Niet dat dat erg was. Niemand kon in één keer goed zwemmen. Althans, niet dat hij wist.

 

Losjes hield Raine Elara bij haar schouders los. “Als je op een plek wil blijven, dan moet je je lichaam wat rechter houden, gewoon rechtop in het water en een beetje watertrappelen. Maar dat is lastig voordoen hoor.” Want hij stond nu gewoon in het water en zo zou hij alleen maar tegen de bodem schoppen. Op haar verzoek hief hij de drijfspreuk op. Hij zorgde wel dat hij haar nog even vasthield, zodat ze niet door de plotse verandering straks onder water zou duiken. Ze zou zich van schrik nog verslikken.

 

“Wat is er?” Hij had heus wel gezien dat ze de ogen zojuist had neergeslagen.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zelf een zwemuitje organiseren. Ja, dat was misschien wel een leuk idee, maar dan nog had ze niet veel mensen om uit te nodigen. Op school had ze niet veel vrienden en ze zag het niet zitten om mensen zoals Dax uit te nodigen. Dat waren niet haar soort mensen, een beetje té wild. Ze zou Yara kunnen uitnodigen, al was het meer uit plichtsgevoel omdat ze nu toch een soort van familie waren. Maar dan had je grote kans dat er een leraar bij zou zijn. Bovendien zou Yara misschien aan Igraine verklappen dat Elara en Raine weer vrienden waren. Dan zou het ongetwijfeld ook bij James terecht komen en dan had ze heel wat uit te leggen. En dat was slechts als hij er achter kwam dat ze vrienden waren. Dat dit overduidelijk meer dan vriendschap was zou moeilijk te ontkennen zijn als James haar rechtstreeks er naar vroeg.

 

“Voorlopig hou ik het wel bij zwemlessen met jou”, besloot ze ter plekke. Want hij had wel een punt dat ze wat meer oefening nodig had. Hij zei het niet met zoveel woorden, maar ze wist zelf ook wel dat haar zwemslagen er niet echt elegant uit hadden gezien. Ze had het in ieder geval geprobeerd. Ze was er nog niet zeker van of ze dit wel wilde proberen zonder drijfspreuk, maar toch wilde ze dat die ongedaan gemaakt werd. Zo kon ze tenminste recht staan, hoopte ze. Dan zou ze zich wat stabieler voelen, al was het maar omdat hij haar zo van haar stuk bracht. Want vooralsnog gingen haar gedachten alle kanten op en had ze er steeds meer moeite mee om aandacht te besteden aan de zwemles.

 

Toch deed de zesdejaars haar uiterste best om zich te focussen. Raine legde wel uit hoe ze haar hoofd boven water moest houden, maar voordoen deed hij het niet. Toen hij de drijfspreuk ophief hield, klampte het meisje zich stevig aan hem vast. Aarzelend liet ze haar voeten langs zijn benen glijden tot haar tenen de bodem raakte. Opgelucht haalde ze adem, wetende dat ze kon staan en dus niet zomaar zou verzuipen. Met diezelfde aarzeling liet ze Raine ook steeds een beetje meer los, tot ze zeker wist dat ze stevig stond. Haar jurk was opgetrokken tot boven haar knieën en leek in het water om haar benen te wapperen alsof er een heftige storm stond. Haar blik viel erop toen ze probeerde van hem weg te kijken omdat haar gedachten weer een verkeerde kant op gingen. Een beschamende kant, eigenlijk. Hierdoor werd ze afgeleid en Raine leek dat merken.

 

"He, wat?". Ze keek naar hem op alsof ze betrapt was. Zo voelde ze zich in ieder geval wel. Elara liet haar handen langs haar onderjurk glijden in een poging deze glad te strijken, maar in het water was dat natuurlijk geen doen. "Nee, niks", ontkende ze vluchtig, misschien iets te vlug. Ze presteerde het om te glimlachen, al was het misschien ietsje ongemakkelijk. De blos op haar wangen was al weer net zo hard terug gekeerd. "Ik zat te denken aan...". Tja, wat kon ze hem in hemelsnaam vertellen? Niet dat haar eigen gedachten haar in de war maakten. "Ik dacht aan..aan ons", gaf ze toe om toch niet helemaal te hoeven liegen. "Dat ik blij ben dat alles weer goed is tussen ons en.. Nou ja, dat ik het heel lief vind dat je de moeite neemt om me te leren zwemmen". Eigenlijk was dat helemaal niet gelogen. Het was eerder dat ze daar niet nu specifiek over na had gedacht. "Geef je andere meisjes ook privé zwemles?", flapte ze er vervolgens uit. Na alles wat er tussen hen al voor gevallen was wilde ze gewoon weten of ze echt de enige was. Nee Raine, je kon het haar echt niet helemaal kwalijk nemen, oké?

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Wat jij wilt, Elara," lachte Raine een beetje. Hij lachte haar niet uit hoor. Het was wel schattig dat ze liever al haar tijd met hem doorbracht en niet zijn aandacht wilde delen met andere mensen. Het was wel een beetje claimerig, maar ach, zolang ze hem niet allemaal dingen ging verbieden, dan kon hij er wel mee leven. Tot dusver was het prima, overigens. Het was niet alsof hij bezwaar had met meer één-op-één tijd met Elara. In een witte onderjurk. In het water.

 

"Aan ons?" Oh, dat was interessant. "Ja, natuurlijk is het weer goed tussen ons. Wat mij betreft in ieder geval." Elara vond dat zij meer reden had om boos te zijn. Raine was het daar niet helemaal mee eens, maar hij had ook wel door dat het niet verstandig was om daar al te hard een punt van te gaan maken, juist niet als hij wilde dat het allemaal weer goed was en dat ze stopte met boos zijn. Dat was allemaal heel tegenstrijdig en een tikkeltje ironisch, maar dat had je nu eenmaal met vrouwen. Rare wezens, bij Merlijn.

 

Met een zucht schudde Raine zijn hoofd. "Nee, natuurlijk doe ik dat niet met andere meisjes. Je bent de enige en de eerste, die ik ooit zwemles heb gegeven. Goed, tenzij je mijn zusje meerekent..." Maar hij mocht tot hopen dat ze dat niet meetelde? Want die zwemlessen waren héél anders gegaan hoor. Pfff. Goed dat beetje jaloerse en claimerige was toch wel ietsje meer dan hij net had gedacht. Yikes. Eigen schuld? Nee, natuurlijk vond hij dat niet.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het zat weer goed tussen hen als het aan Raine lag. Natuurlijk was dat heel fijn om te horen, maar Elara had toch op iets meer gehoopt. Dat ze toch wat meer waren dan vrienden enzo. Het was niet gepast en haar familie zou het nooit goed keuren, maar... Ze was gek op hem en ze wilde nu eindelijk wel eens vooruitgang met hem boeken. Er was al zoveel gebeurd waardoor er iedere keer iets tussen hen in kwam te staan. Nu was dat ook voornamelijk Raine’s schul dgeweest, maar dat had z ehem vergeven en ze ging dat niet opnieuw oprakelen. In plaats daarvan wilde ze gewoon genieten van de rust en van het samenzijn op dit moment. Zelfs als ze zich stiekem een beetje teleurgesteld voelde dat Raine haar nog steeds niet officieel verkering had gevraagt.

 

Elara lachte zachtjes en schudde haar hoofd. “Nee, je zusje telt niet. Ze heeft geluk met een broer zoals jij”. Ze glimlachte warm naar hem. Ze had heus wel gezien hoe Raine met zijn zusje om ging. Ze wist ook dat hij gek was op het kleine meisje, maar dat hij dat natuurlijk niet zomaar zou toegeven. De brunette liep, moeizaam door het water, naar hem toe en bleef voor hem staan. Ze durfde nog niet te proberen om te zwemmen zonder drijfspreuk, bang dat ze alsnog als een steen naar de bodem zou zakken. “Maar eh.. Het is fijn om te weten dat je dit speciaal met mij wilt doen... Leren zwemmen, bedoel ik. In deze.. staat”, hakkelde ze, de blos weer hevig op haar wangen. Het was ook echt niet zo dat hij niet met andere meisjes om mocht gaan of iets dergelijks. Maar het was toch niet zo gek dat ze wel graag het enige meisje was waar hij mee zoende en eh.. schaars gekleed mee ging zwemmen, blijkbaar.

 

Het ging allemaal ongemakkelijk en ze was dit helemaal niet gewend, maar toch liet Elara haar armen om zijn nek glijden en kuste ze hem. Niet zomaar een kus, maar één die, voor haar doen, best een beetje heftig was. Ergens in haar hoofd klonk een stemmetje, die verdacht veel op die van haar oudere broer leek, dat ze dit niet moest doen. Dat dit ongepast was. En ergens schaamde ze zich ook een beetje voor de onbekende gevoelens die ze nu aan het ervaren was. Ze wilde gewoon net ietsje meer dan een simpele, vlugge kus op de wang of lippen. Het was haar manier van te laten merken dat ze voor hem koos. Praten ging haar met dat gestotter op het moment niet geheel makkelijk af, dus dan kon ze dat maar beter op deze manier kenbaar maken. Ze sloot haar ogen en genoot stiekem van zijn lichaam tegen de hare, zijn armen om haar heen. Ze onderbrak de kus, keek hem met een hevige blos op de wangen vluchtig aan voor ze haar ogen neer sloeg alsof ze zich een beetje schaamde. Toch liet ze hem niet los. “Is eh..Is dit eigenlijk ook onderdeel van de zwemles?”, vroeg ze, nerveus maar toch een beetje plagend. Het was een zwakke poging om zichzelf wat minder gespannen te voelen.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoticons maximum are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×