Jump to content
Raine Salisbury

[1836/1837] Do you wanna see my Head Boy Badge? It doesn't have to be my Head Boy Badge. Okay, bye…

Recommended Posts

Had Summer geluk met hem? Raine vond natuurlijk van wel. Hij was zelfs Hoofdmonitor geworden om haar te behoeden van een hele stomme fout. En zodat ze niet het idee zou krijgen dat ze de baas over hem mocht spelen. Zijn zusje zelf dacht daar misschien iets anders over de laatste tijd. Nu ze elkaar vaker zagen en meer samen deden,kreeg ze immers ook wat vaker 'nee' te horen en dat leek haar niet al te goed te bevallen. Maar goed, hoelang zou het duren voordat ze doorhad dat Raine er nog steeds echt niet tegen kon als ze ging huilen? Dus dat ze dat te pas en te onpas in kon zetten om haar zin bij hem te krijgen. "Och, het is ook gewoon een heel lief zusje," zei hij zo nonchalant mogelijk, terwijl hij zijn schouders ophaalde. "Dan wil je vanzelf meer voor haar doen." Hij keek Elara aan. "Is normaal, toch?" Zij had tegenwoordig ook een oudere broer en hoewel haar situatie anders was, kon ze daar vast meer over zeggen ook tegenwoordig.

 

Raine stak zijn handen naar Elara uit, zodat ze zich meer zeker zou voelen in het water. Hij glimlachte naar haar, trok haar wat dichterbij. "In deze staat?", vroeg hij met een grijns. "Knalrood, bedoel je?" Hoewel hij heus wel doorhad dat ze ergens anders naar refereerde. Hij genoot van haar handen die om zijn middel gleden, hij omhelsde haar dan ook op zijn beurt, legde een hand op haar rug. De innige kus werd met enthousiasme beantwoord. Stiekem kon hij alleen maar inwendig juichen door deze gang van zaken. Raine had echt geen bezwaar hoor. Hij had nooit bezwaar tegen zoenen, of bedactie, en zeker niet met Elara, want met haar voelde het toch wel een beetje... anders. Specialer? Het was allemaal in ieder geval minder oppervlakkig, minder betekenisloos, minder enkel voor de lol....ofzo.. Raar gedoe. Gevoelens waren lastig.

 

Verbaasd lachend keek Raine naar het meisje en schudde zijn hoofd. "Nee..." Waarom zou het dat zijn? "Tenzij je daar beter van gaat drijven?" Hij grijnsde, verplaatste een hand terug naar haar buik. "Wat misschien helpt als je daar  een leger vlindertjes hebt zitten." Want net als later inde tijd met Agatha, vond hij het ook nu bij Elara geen vreemde gedachte dat zij verliefd op hem kon zijn. En bij Elara hoopte hij dan weer wel dat het echt zo was, hoopte hij zo casual te ontdekken dat het echt zo was. Als zij het eerst zei, dan hoefde hij niet kwetsbaar te zijn, zou hij geen gezichtsverlies lijden en dat soort dingen.  Raine kuste haar opnieuw, zachtjes ditmaal, streelde ondertussen liefkozen een natte pluk haar uit haar gezicht en volgde in één beweging door met zijn vingers de lijnen van haar gezicht. "Je bent mooi." Ah shit. Zei hij dat hardop?

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Ja, ik snap het wel", stemde Elara er mee in. Ze had dan geen zusje, maar wel twee broers. Haar band met haar oudere broer was anders dan met haar jongere broertje. Ze voelde zich nu niet bepaald beschermend tegenover James, maar dat was ook niet nodig. Hij kon prima voor zichzelf zorgen en hij was juist eerder beschermend tegenover haar. Voor haar had hij Raine eh...aangepakt, om het maar even zo te noemen. Niet dat ze dat nu ging oprakelen, want ze vergat dat gedeelte liever. Maar Galahad was jonger, wilder en onbezonnen. Ze ontfermde zich graag over hem en maakte het hem graag naar de zin. Al was het vooral om te voorkomen dat hij iets stoms zou doen. Dus ja, ze kon zich wel vinden in de logica van Raine.

 

Raine trok haar dichter tegen zich aan en door zijn opmerking werd ze uiteraard nog roder. Ze was zich maar al te goed bewust in wat voor staat ze waren en wat voor gemengde gevoelens en gedachten dat bij haar op riepen. Ze was zich bewust van elke aanraking, hoe klein ook. Een hand op haar rug, haar borsten tegen zijn naakte borst. Haar blote benen omdat haar onderjurk bleef drijven, soort van. Zijn lippen op die van haar, Het betekende zoveel voor haar en ze hoopte heel erg dat hij e net zo over dacht. Ergens was een klein deel van haar dat nog altijd bang was dat hij haar slechts als een tijdelijk avontuurtje zag, tot hij weer wat beters tegen zou komen. Aan de andere kant wist ze ook wel weer dat het niet zo was, omdat hij toch altijd weer naar haar terug keerde. Ugh, het was zo ingewikkeld.

 

"Nou... Tot nu toe ben ik nog niet verdronken", merkte het meisje droogjes op. Omdat ze kon staan en Raine haar vast hield. Het was hij die haar niet liet verdrinken, niet de vlinders in haar buik. Elara knikte langzaam, zich heel erg bewust van zijn hand op haar buik. "Heel veel vlinders", gaf ze zachtjes toe. Ze nam aan dat hij wel wist dat hij de oorzaak daar van was. Een fijne oorzak, overigens. Ze sloot even haar ogen toen hij een pluk haar uit haar gezicht streek en vervolgens zijn vingers over de lijnen van haar gezicht liet glijden. Ze genoot van de aanraking, het was zo liefkozend, vol liefde. En toen vertelde hij haar ook nog dat ze mooi was. Tja, dat maakte de blos nu niet bepaald minder. Elara had zichzelf nooit als mooi beschouwd, meer als simpel. Ze was niet uitzonderlijk knap of lelijk en behalve haar krullende haarbos had ze geen noemenswaardige uiterlijke kenmerken.  Onbewust drukte ze zich nog wat meer tegen hem aan, alsof ze in hem wilde verdwijnen. Ze wilde eigenlijk even alles om zich heen vergeten. Ze kuste hem, inniger dan ooit, een beetje hongerig zelfs. Ze sloeg haar armen om zijn nek, kroelde met een hand een beetje door zijn haar. "Ik hou van je", murmelde ze, zonder er al te veel bij stil te staan. Echter meende ze het wel, al had ze het misschien niet hardop willen uitspreken. Nog niet, tot ze zeker was dat Raine er ook zo over dacht. Op dit moment kon het haar echter weinig schelen. Ze waren hier alleen, hier waren geen broers of zusjes, geen nare gevolgen omdat ze betrapt zouden worden. Hier was alleen Raine en dat was voor nu alles wat ze nodig had.

Share this post


Link to post
Share on other sites

[OOC: licht 15+ aan het einde van de post]

 

Aaaaaah.

 

Elara hield van hem.

 

Even stokte Raine in het kussen. Ja, ze had zojuist ook wel toegegeven dat ze verliefd was. Op hem, hoogstwaarschijnlijk, maar ‘houden van’ was dan toch wel weer een andere categorie. Oh help. Kijk. Dit was echt wel fijn om te horen, hoor, dat zou hij niet ontkennen. Eerlijk toegegeven was het heel misschien ook wel iets wat hij had willen horen? Maar een dergelijke uitspraak bracht ook altijd complicaties met zich mee. Moest hij het nu terugzeggen, of niet?

 

Om deze beslissing uit te stellen, zoende Raine het meisje maar opnieuw. Even innig en passievol als ze hadden gedaan, voordat Elara liefdesverklaringen was gaan murmelen. Hij was ook rood hierdoor. Deels omdat blozen vanzelf ging –heel vervelend-, deels ook omdat het gewoon warm was in het water en ze nu met verhittende bezigheden aan de gang waren.  

 

Ja, een afleidingsmanoeuvre was misschien nog niet eens zo’n heel erg gek idee. Als hij maar genoeg deed om haar hoofd bezig te houden, dan zou het haar misschien nog niet eens opvallen dat hij het nu niet terugzei. Hield hij van Elara? Ja, misschien, waarschijnlijk, kon best? Maar zoiets zéggen was groots. Als je zei van iemand te houden, dan werden ze per direct van exclusief en dan kwamen er allemaal verwachtingen en dan was het een ding en dan moest hij een goed vriendje spelen. Als vriendje had je ook weer allemaal verantwoordelijkheden en dan kon hij zich nooit meer bij een foutje beroepen op het ‘maar we hadden toch nooit gezegd een relatie te hebben’. Want eerlijk was eerlijk, als je beiden de liefde bekende, dan was dat even bindend als verkering vragen. Of niet? Dit was allemaal nog best wel ingewikkeld eigenlijk. Vooral omdat Raine niet eens wist wat zijn voorkeur hierin eigenlijk was. Ergens wilde hij het wel zeggen. Ergens wilde hij wel dat Elara ‘van hem’ was. Ergens wilde hij wel die zekerheid dat ze gewoon bij elkaar hoorden en dat ze voor elkaar zouden gaan, wat haar familie daar verder ook van zou vinden.

 

Maar.

 

Ja, bij Raine was er altijd een ‘maar’.

 

Zo puntje bij paaltje was het allemaal ook wel heel  benauwend en eng en definitief. Raine kon zich geen fouten meer permitteren en hij wilde het bij Elara niet verpesten. Ongedwongen en zonder er meteen een naampje aan te geven, had dus veel meer zijn voorkeur gehad. Helaas. Nu was het gezegd en uitgesproken en  naar de fase hiervoor konden ze gewoon niet meer terug.

 

Daarom zoende Raine Elara maar passievol. Hij bewoog zijn handen naar de sluiting van de onderjurk en begon deze langzaam open te maken met de ene hand, terwijl hij de andere voorzichtig onder de stof van haar rok bewoog. “Ik verlang naar je,” fluisterde hij wat hees in haar oor.

 

Nou, als dat geen afleiding bood…

Share this post


Link to post
Share on other sites

Oke, toegegeven; Houden van was misschien een beetje eh… Tja, hoe zei je dat. Overdreven? Houden van was misschien dieper en serieuzer dan z ebedoelt had. Het klonk alleen veel beter dan ‘ik ben verliefd op je’ en eerlijk gezegd had Elara het eruit geflapt zonder er al te veel bij stil te staan. Nu was het natuurlijk fijn geweest als Raine het had terug gezegd, maar ze was zelf ook wel een beetje van haar woorden geschrokken. Ze had hem niet willen weg jagen of het zo serieus willen maken. Raine hield even stil en Elara stond op het punt om haar excuses aan te bieden. Om hem duidelijk te maken dat ze het niet zo bedoelde en dat ze hem tot niets wilde verplichten. Ze kreeg echter de kans niet, want Raine zoende haar weer en trok haar dichter tegen zich aan. Daarmee was haar kans om haar excuses aan te bieden verkeken.

 

Elara wilde er aan toegeven en even alles vergeten. Haar lichaam reageerde in de eerste instantie automatisch, drukte zich dichter tegen hem aan en kuste hem terug. Maar toen voelde ze hoe hij haar onderjurk probeerde los te maken en hoe zijn andere hand onder de stof verdween. Niemand had haar ooit zo aangeraakt en eigenlijk wist ze ook niet wat ze er van moest vinden. Toen hij echter zei dat hij naar haar verlangde, verstijfde ze. Het was een automatische reactie van haar lichaam en haar hoofd. Dit kon ze als nette jongedame toch niet doen? Ze wist ook niet wat ze moest doen, want ze had geen ervaring. Het voelde fijn en toch ook heel ongemakkelijk en niet goed. In ieder geval niet goed genoeg. Wat als ze toe gaf en hij morgen haar de rug toe keerde? Wat als haar familie erachter kwam? Dan was ze een schande en zou ze alles verliezen. Dat kon ze zich niet permiteren. Ze wilde die schande niet veroorzaken.

 

“Nee!”. Met een ruk maakte ze zich los van Raine, duwde zijn handen weg en spartelde iets naar achteren. Ze kwam met haar rug tegen de badrand terecht, maar de pijn deerde haar nu even niet. Ze hapte naar adem, probeerde haar zenuwen onder controle te krijgen en de paniek niet de overhand te laten nemen. Ze schudde haar hoofd, sloeg haar armen om zich heen alsof ze zich daarmee beter kon bedekken. De onderjurk zat nu losser dan voorheen, maar het gleed gelukkig niet van haar schouders af. “Ik eh.. Ik kan dit niet.. Dit mag niet... Dit..”. Dit was verboden, een schande. Was dit het gevolg omdat ze had gezegd dat ze van hem hield? Verwachtte hij nu meteen dat ze zich volledig aan hem zou geven? “Ik.. Het spijt me... Toen ik zei dat ik van je hield bedoelde ik niet..dit”. Ze keek van hem weg, haar gezicht rooier dan ooit. “Ik bedoelde alleen maar.. dat ik verliefd op je ben enzo en... ”. Jeetje, het was niet alsof ze hem nu ter plekke ten huwelijk had gevraagd en daardoor dus ook maar dingen wilde doen die getrouwde mensen deden. “Ik kan dit niet”, murmelde ze. Sorry Raine, maar je zou toch echt wat meer geduld moeten hebben.

Share this post


Link to post
Share on other sites

De afleiding had gewerkt. Iets te goed misschien? Na Elara's uitroep liet Raine haar vrijwel direct los. Hij gebaarde dat ze zich geen zorgen hoefde te maken. "Geeft niet, Elara. Rustig." Echt. Hij had dit nog nooit bij een meisje tegen haar zin in gedaan en dat was iets wat hij ook nooit wél wilde gaan doen. "Geeft niet. Echt niet." Hij glimlachte voorzichtig. "Je hoeft het ook niet te doen." En nee, eigenlijk mocht het niet. Daar had ze gelijk in, maar daar hield hij dan maar weer zijn mond over, want dan zei hij een soort van dat hij fout had gezeten en dat was toch ook weer niet helemaal de bedoeling. Hij had haar misschien willen afleiden van dat 'ik hou van je' gedoe, maar hij wilde haar niet bang of van streek maken. Hij had overigens niet gelogen. Hij verlangde namelijk echt wel naar haar, maar hij kon wachten. Hij zou wachten. En hij hoopte maar dat ze hem zou geloven. Zeker op dat punt. Want dit soort dingen doen onder dwang was gewoon heel erg sneu. Let je op, Hawk?

 

Vluchtig knikte Raine. "Ik dacht niet dat je dat... Ik.." Hij zuchtte. "Ik dacht gewoon dat we een momentje hadden. Verkeerd begrepen dus." Hij haalde zijn schouders op. "Maak je daar niet druk over. Dan doen we dat niet. Hij bracht zijn handen boven het wateroppervlakte. "Handjes boven de dekens. Komt goed."

 

Maar goed. Ze was dus verliefd. Ja. Zoiets had hij begrepen. Ze was verliefd én ze hield van hem. Want nee, hij geloofde haar niet nu ze haar woorden van zojuist wat probeerde af te zwakken. Raine bewoog naar de kant en duwde zich uit het water, ging op de rand van het bad zitten, klopte naast zich. "We gaan een volgende keer wel verder met de zwemles." Hij keek naar haar, hield zijn hoofd schuin. "Gaat het weer een beetje? Ik eh... wilde je niet zo van streek maken."

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dat moest ze Raine wel nageven. Hij liet haar direct los, drong niet aan en zorgde gelijk voor een gepaste afstand. Ergens voelde het fijn en toch ook weer niet. Ze vond het prettig als hij haar armen om haar heen had, maar toen zijn handen op plekken dreigden te komen waar nog nooit niemand was geweest raakte ze in paniek. Ze hoefde dit niet te doen, zei hij. Dat was goed om te weten en het toonde toch wel dat hij op z'n minst respect voor haar had. Zij had echter de stomme fout gemaakt door te zeggen dat ze van hem hield, terwijl ze dat helemaal niet zo ernstig bedoelde. Nou ja, ze was wel serieus, maar ze was zestien. Houden van was misschien een te groot begrip voor tienerliefde en dat wist zij ook wel. Maar hoe had ze het anders moeten verwoorden? Het was lastig om verliefd te zijn, verdorie.

 

Hij dacht dat ze een momentje hadden, maar dat dit dus blijkbaar niet het geval was. Het klonk bijna teleurgesteld. "Dat hebben we ook. Hadden.. Het is alleen..". Ze was hier niet klaar voor en op dit  moment kon ze niet geloven dat ze er ooit klaar voor zou zijn. Het voelde te veel als verraad naar haar familie, alsof ze alles vergooide, alsof ze een verschrikkelijke zonde beging. En bovendien wist ze niet of... Nou ja, of hij misschien alleen dat wilde voor een tijdje om dan vervolgens naar een ander meisje te gaan. Het was verschrikkelijk om zo te denken en dat wilde Elara ook helemaal niet, maar ze kon  er niets aan doen. Het zou tenslotte niet de eerste keer zijn dat hij haar zou kwetsen en dat was toch wel waar ze het meeste bang voor was. Dat ze haar reputatie vergooide voor een jongen die al niet goed gekeurd werd door haar familie en die waarschijnlijk ook nooit goed genoeg voor hen zou zijn. Dat was echter een probleem voor later, want voor nu voelde ze zich vooral beschaamd en ongemakkelijk.

 

Raine klom het bad uit en ging op de rand zitten. Tot haar verbazing liep hij niet weg, maar gebaarde hij dat ze naast hem kon komen zitten. Ze aarzelde even, maar deed toen toch haar onderjurk weer goed en klom ook het bad uit. Ze ging naast hem zitten, zich sterk bewust van zijn lichaam nog altijd zo dichtbij, maar ze keek hem niet aan. In plaats daarvan staarde in het water, zich afvragend wat ze nu in hemelsnaam met hem en zichzelf aan moest. Elara knikte. "Ja, het gaat wel weer". Ze glimlachte zwakjes, staarde naar haar handen die frummelden aan haar jurk, gewoon zodat ze wat om handen had. "Het is alleen...  Ik weet niet of... Als ik dat doe..met jou...". Ze rolde haar ogen. "Jeetje, als ik zoiets maar doe met wie dan ook en mijn familie komt erachter...". Ze moest er niet aan denken om haar broers te verliezen. Ze trok haar benen op, zette haar voeten op de rand en leunde met haar hoofd op haar knieën. "En ik ben bang", gaf ze zachtjes toe. "Bang dat je daarna een leuker meisje vind en me weer achter laat". Dan had ze alles op het spel gezet voor niets. Ze zuchtte diep. "Het was ook stom om te zeggen dat ik ven je houd. Ik bedoel, we zijn zestien! Wat weten wij er nou van?". Wijze woorden, had ze waarschijnlijk opgepikt van haar broer of iets dergelijks. "Sorry, ik had het niet moeten zeggen. Het klinkt ook wel een beetje belachelijk". En ze schaamde zich kapot.

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Het is alleen wat?" Raine keek haar vragend aan. Hij vond dat hij wel de volledige zin mocht weten, weten wat er door haar heenging. "Zeg me wat je nu denkt, Elara. Als ik niet weet wat je hierin wilt, dan kan ik er ook geen rekening mee houden. Dan ga ik straks keer op keer over je grenzen." En dan was het nog zijn schuld ook, want zo werkten meisjes. Ze deden verwarrend, gaven dubbele signalen af en als je je dan niet precies op de juiste manier door dat doolhof vol horzelnesten wist te manoeuvreren, dan was jij de schuldige nog ook, omdat je dan onzedelijk was en je ze plots, zomaar en opeens een trauma met intimiteit had doen oplopen. Het was oneerlijk. Want, ook nog, als hij straks weer te weinig intiem was, dan kreeg hij jammerklachten dat hij niet genoeg aandacht gaf en dan kreeg hij vast jaloerse vragen of hij niet stiekem een oogje had op andere meiden. Ja, sorry hoor... Vast niet. Hoewel je het hem niet kwalijk kon nemen als hij ergens anders haalde wat zij hem niet kon of wilde geven. Nam hij haar niet kwalijk hoor, maar tja... Oké, goed, dat was misschien niet helemaal waar. Raine had inmiddels echt wel geleerd dat hij Elara daarmee kwetsen zou en hij gaf op het moment teveel om haar om dat te willen doen. Lief hè. 

 

En toen kwam de uitleg, die hij zo had verlangd. 

 

"Waarom zou ik het ooit iemand vertellen, Elara? En we zijn vast slim genoeg om ervoor te kunnen zorgen dat niemand erachter komt." Hij haalde zijn schouders op. "Denk je echt dat je familie je zal verbannen? Je moet dan vast verplicht met me trouwen." Hij kon het niet helpen te grijnzen. "Want ik  ben het die dan je eer heeft bezoedeld." Letterlijk en figuurlijk. Ha Ha. En ze was bang. Hij fronste. Bang?! "Dat ik je wéér achterlaat?" Hij trok een wenkbrauw op. "Wanneer heb ik jou nou weer achtergelaten. Jij was steeds boos op mij." Hij was alleen boos geweest toen haar broer hem in elkaar had geslagen. Was op zich ook wel terecht, he. Verder was zij vooral steeds boos geweest en hij was op haar niet eens óóit vreemdgegaan. Zij was zelf 'the other woman' geweest. Dus. Jeetje. Hypocriet. Zei hij niet, want hij had geen zin in verdere ruzie. En als hij hier te onvoorzichtig mee omging, dan zou ze hem nooit vertrouwen, nooit zijn vriendin willen worden, nooit met hem naar bed willen, et cetera. "Dus daar hoef je echt niet bang voor te zijn?" Hij glimlachte half. 

 

En wat betreft dat houden van? Raine humde een beetje. "Er zo op terugkrabbelen, klinkt ook belachelijk hoor." Hij keek opzij. "Zo klinkt het alsof je me naar de mond wil praten. Je staat achter iets wat je hebt gezegd, of niet." Zei de koning van het windvaantje zijn. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Raine had een goed punt daar. Als ze hem niet vertelde wat haar dwars zat dan wist hij ook niet wat hij eventueel fout deed of waar haar grenzen lagen. Dat was één van de redenen dat ze hem toch vertelde waarom ze niet zo ver wilde gaan, waarom ze hem weg geduwd had. Dat, plus dat ze gewoon vond dat ze hem op z'n minst een verklaring schuldig was. Elara was gek op hem en ze wilde niet dat ze weer ruzie kregen en uit elkaar dreven. Al was dat soms verdomd moeilijk dankzij Raine's opmerkingen.

 

Zoals nu.

 

Voor Elara's gevoel deed hij er nogal nuchter over, alsof haar zorgen helemaal niets voor stelden. Ze perste haar lippen op elkaar en staarde naar het water. "Ja, echt grappig", mompelde ze weinig enthousiast. "Want we willen nu al vast zitten aan een huwelijk". Absoluut niet. Ze zou dat toch zo lang mogelijk uitstellen. In ieder geval tot ze haar opleiding Magische Biologie had afgerond. Van daaruit zou ze wel weer zien wat het leven haar bracht. "En mijn vader kennende gooit hij me gewoon weer net zo hard de straat op. James kennende zou hij een 'beter alternatief' zoeken dan jou". Hard, maar waarschijnlijk waar. En ook daar zat Elara niet op te wachten. Ze wilde nog helemaal niet trouwen. En als ze al dat zou willen, dan toch echt met iemand van háár keuze. De Grahams hadden enorm veel invloed op haar gehad, maar dat was een standpunt die ze niet zou veranderen. En daarnaast was ze bang. Want wat als Raine haar zat was? Dan had ze zichzelf aan iemand gegeven die haar dus niet belangrijk genoeg vond. Dat was toch iets wat ze niet wilde riskeren. Helemaal niet toen Raine dus weer nogal ongevoelig reageerde.

 

Elara kromp iets ineen. Hij begreep het echt niet! Hij zag het misschien anders, maar voor haar voelde het alsof ze Raine al diverse keren was kwijt geraakt. Aan andere meisjes, door haar broer die hem had opgezocht en toegetakeld, door de invloed van haar familie. Ja, zij was vooral boos op hem geweest in plaats van andersom, maar dat nam niet weg dat ze nog eens wilde dat Raine uit haar leven verdween. Ze was onzeker, bang dat hij haar snel zat zou zijn en door zou gaan naar een ander. Of dat haar familie erachter kwam en haar van school haalden en ze Raine nooit meer zou kunnen zien. Ze wilde hem dat allemaal uitleggen, dat ze heus niet hem zomaar de schuld gaf. Zijn nuchtere houding deed haar echter geloven dat hij toch niet goed zou luisteren en het alsnog niet zou begrijpen. Misschien zou hij het wel nooit begrijpen omdat hij gewoon uit een lagere sociale kring kwam. Kon hij ook niets aan doen en het deerde haar niet dat hij van lagere komaf was. Zelf beschouwde ze zich nu ook niet echt van hoge komaf, maar het werd er wel een beetje ingestampt door haar familie en dat wierp wel enigszins zijn vruchten af.

 

En nu beweerde hij ook nog dat ze hem naar de mond wilde praten. Als iemand toch wist dat ze een eigen mening had dan zou hij dat toch moeten zijn. Elara krabbelde overeind en trok vlug haar vochtige jurk weer aan. Ze probeerde haar haren een beetje snel te fatsoeneren. "Laat maar. Je zou het toch niet begrijpen", verzuchtte ze vermoeid. "En ik praat je niet naar de mond, dat weet je zelf heel goed", voelde ze zich toch geneigd te zeggen ter verdediging. "Maar eerlijk? Ik weet ook niet of ik wel achter mijn woorden sta". Ze haalde haar schouders op. "Ik zie je wel weer". En vervolgens draaide ze zich om en verliet de badkamer. Haar leuke zwemles was nogal eh.. in het water gevallen.

 

OOC: Elara out

Share this post


Link to post
Share on other sites

Elara begreep het echt helemaal verkeerd. Ze hoefde heus niet zo serieus in te gaan op zijn woorden. Jemig, alsof Raine nu echt met haar wilde trouwen? Hoe kreeg ze het idee? Hij kreeg het nog niet eens over zijn lippen dat hij gevoelens voor haar had, laat staan de rest. Ze reageerde wel een beetje overdreven, hoor. En nu kwam ze ook nog met haar stomme broer op de proppen, die hem natuurlijk niet goed genoeg zou vinden.  Hij deed erg veel moeite om niet geïrriteerd te zuchten. Waarom moest ze hun samenzijn nou altijd verpesten. Kijk, dat ze niet wilde dat hij verder ging, daar had hij echt geen probleem mee. Maar dat dramatische gezemel...

 

En hij zou het uiteraard toch niet begrijpen. Wederom, hij deed weer moeite, en dit keer om niet met zijn ogen te rollen. "Welke woorden?", riep hij haar nog na. "Want nu is niets meer zeker wat je zegt he!" Raine keek Elara na, terwijl ze de badkamer uit stormde. Hij kreunde gefrustreerd, legde zijn hoofd in zijn handen en zuchtte heel erg diep. Verdomme Elara! Wat was dit nu weer voor een rare en stomme actie? Ja, haar leuke zwemles was in het water gevallen. Alles draaide natuurlijk om háár. Niet dat Raine -gelukkig-  wist wat ze dacht, want dan was hij waarschijnlijk ook nog boos geworden, behalve alleen maar nogal geïrriteerd. 

 

Het zou wel weer goed komen, maar niet vandaag. 

 

Raine zwom nog een paar rondjes en kwam toen ook maar eens het water en de badkamer uit. Hij zocht Elara niet op. Echt, hij was gek op haar, maar vandaag had hij wel weer genoeg gehad. 

 

[OOC: Topic done]

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoticons maximum are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×