Jump to content
Tijdelijk Karakter Buitenwereld

[1836/1837] First Impressions #4

Recommended Posts

5DfefqE.png

 

Zondag 13 november 1836 - 's middags - Theehuis de Schone Roos

 

"Zaira Silvershore, niet waar?" begroette ze de jongedame met een vriendelijke glimlach, terwijl ze gebaarde dat ze kon gaan zitten. Ha, Silvia was alweer als eerste aangekomen, maar dat deed ze ook expres. Ze zat hier al eigenlijk een kwartier, want dat was de beste manier om er zeker van te zijn dat je op tijd was. "Ik moet eerlijk toegeven," zei ze samenzwerend, "dat ik het meeste uitkeek naar dit interview. De kans om Zaira Silvershore te interviewen? Kon ik niet laten staan." Het was ook zo'n intrigerend meisje... Zo nieuw in deze samenleving.

 

"Bestel wat je wilt," gebaarde ze naar de menukaart. "Wist je dat je de laatste was die was opgegeven?" 

 


 

Privé, voor @Zaira Silvershore <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Of ze er nu echt blij mee moest zijn dat ze was opgegeven voor debutante van het jaar, wist Zaira niet. Ze wist ook niet of ze erg blij was met een uitgebreid interview. Toch had ze niet echt een andere keuze om te gaan, aangezien haar schoonzus haar had opgegeven en omdat ze nieuw was in deze wereld en het was niet waarschijnlijk dat haar familie nu zou zeggen dat ze dit verplichte nummer wel even mocht laten schieten, omdat ze er geen zin in had. Rijk en invloedrijk zijn, was leuk - in ieder geval een stuk leuker dan hongerig over staat zwerven-, maar het bracht wel weer verplichtingen met zich mee. Nouja, ieder leven had vast zo zijn sores.

 

Bij de vraag van de vrouw, knikte Zaira en ze nam met een glimlach plaats. "Dat klopt. Ik hoop dat u niet lang heeft hoeven wachten?" Ze was stipt op tijd geweest, maar het was zo'n typische vraag, die beleefd was om te stellen. "Miss Alfredson, als ik het correct heb?"

 

Bij de bekentenis dat de vrouw blijkbaar niet had kunnen wachten om haar te interviewen en dat ze het dus eigenlijk heel erg bijzonder vond, glimlachte ze wat gelaten. Hoge verwachtingen, dus: alsof het commentaar van Vasilissa niet al genoeg druk op dit interview zette.

 

Na het aanbod bestelde Zaira wat thee. Ze was hier niet om alcohol te drinken of veel te eten. Thee was een beleefde keuze en gaf verder vrijwel niets persoonlijks weg. Iedere Engelse dronk immers thee. Of dat was in ieder geval graag het beeld dat men schepte. "Nee, daar was ik me niet van bewust. Maakt dat nog uit? De snelheid waarmee iemand wordt opgegeven?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

5DfefqE.png

 

Goh, wat was de jongedame al goed gemanierd. Ze stelde de juiste vragen, was hartelijk, bestelde alleen thee... Ja, dit was echt een schatje, alsof ze nooit op straat had geleefd en altijd bij de familie had gehoord. Ze zouden er vast trots op zijn, dat ze zoveel hadden behaald.

 

"Wie weet," zei Silvia vriendelijk. "Misschien wilden ze er wat langer over nadenken, alsof ze er nog over twijfelden dat je het goed zou doen of niet?" Ze nam een slokje van de net bezorgde thee om een makkelijke stilte te laten vallen. "Of denk je dat iedereen de volste vertrouwen in je heeft?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

De vragen waren nou niet de meest aangename. Ze voelden suggestief en het leek er sterk op dat deze journaliste wel op de hoogte was van haar achtergrond. Dat was iets waar ze niet op in wilde gaan. Ze kon zich zo voorstellen dat haar vader het niet zou waarderen als deze informatie ook terecht kwam bij de doelgroep die niet zo geïnteresseerd was in politiek, maar wel in debutantes. 

 

"Of ze twijfelden of ik er wel van zou houden zo in de schijnwerpers te staan?", antwoordde Zaira dus met een glimlach. "Als ze geen vertrouwen in me hadden, dan hadden ze me vast niet opgegeven, denk u niet?" Het was feitelijk niet echt een antwoord, maar ze kaatste de vraag een beetje terug. Met dit soort spelletjes was het altijd het beste om vragen met vragen te beantwoorden. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

5DfefqE.png

 

Oh, kijk nou. Dit meisje was of een natuurtalent, of iemand had haar goed getraind. Silvia glimlachte vriendelijk, ze liet zich heus niet door zo'n teruggekaatste vraag uit het veld slaan, ze was niets voor niets al jarenlang journalist bij Heks & Haard. "Inderdaad," knikte ze. "Heb je een goede band met je familie?" De Silvershores, één van de belangrijkste families van Magisch Engeland. En zij was daar nieuw in. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Heel goed dat Silvia niet opgaf, maar voorlopig zou ze niet al te veel informatie voor een carrière-makend interview krijgen. Zaira glimlacht en vouwde haar handen op haar schoot. "Ja, dat vind ik wel. Ik ben heel warm opgenomen in de familie. Ik zou me niets beter kunnen wensen." Kom op, dacht iemand nou echt dat Zaira ook maar één onvertogen woord over de Silvershores zou laten vallen in een gesprek dat gepubliceerd zou worden?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×