Jump to content
Tijdelijk Karakter Buitenwereld

[1836/1837] First Impressions #4

Recommended Posts

5DfefqE.png

 

Zondag 13 november 1836 - 's middags - Theehuis de Schone Roos

 

"Zaira Silvershore, niet waar?" begroette ze de jongedame met een vriendelijke glimlach, terwijl ze gebaarde dat ze kon gaan zitten. Ha, Silvia was alweer als eerste aangekomen, maar dat deed ze ook expres. Ze zat hier al eigenlijk een kwartier, want dat was de beste manier om er zeker van te zijn dat je op tijd was. "Ik moet eerlijk toegeven," zei ze samenzwerend, "dat ik het meeste uitkeek naar dit interview. De kans om Zaira Silvershore te interviewen? Kon ik niet laten staan." Het was ook zo'n intrigerend meisje... Zo nieuw in deze samenleving.

 

"Bestel wat je wilt," gebaarde ze naar de menukaart. "Wist je dat je de laatste was die was opgegeven?" 

 


 

Privé, voor @Zaira Silvershore <3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Of ze er nu echt blij mee moest zijn dat ze was opgegeven voor debutante van het jaar, wist Zaira niet. Ze wist ook niet of ze erg blij was met een uitgebreid interview. Toch had ze niet echt een andere keuze om te gaan, aangezien haar schoonzus haar had opgegeven en omdat ze nieuw was in deze wereld en het was niet waarschijnlijk dat haar familie nu zou zeggen dat ze dit verplichte nummer wel even mocht laten schieten, omdat ze er geen zin in had. Rijk en invloedrijk zijn, was leuk - in ieder geval een stuk leuker dan hongerig over staat zwerven-, maar het bracht wel weer verplichtingen met zich mee. Nouja, ieder leven had vast zo zijn sores.

 

Bij de vraag van de vrouw, knikte Zaira en ze nam met een glimlach plaats. "Dat klopt. Ik hoop dat u niet lang heeft hoeven wachten?" Ze was stipt op tijd geweest, maar het was zo'n typische vraag, die beleefd was om te stellen. "Miss Alfredson, als ik het correct heb?"

 

Bij de bekentenis dat de vrouw blijkbaar niet had kunnen wachten om haar te interviewen en dat ze het dus eigenlijk heel erg bijzonder vond, glimlachte ze wat gelaten. Hoge verwachtingen, dus: alsof het commentaar van Vasilissa niet al genoeg druk op dit interview zette.

 

Na het aanbod bestelde Zaira wat thee. Ze was hier niet om alcohol te drinken of veel te eten. Thee was een beleefde keuze en gaf verder vrijwel niets persoonlijks weg. Iedere Engelse dronk immers thee. Of dat was in ieder geval graag het beeld dat men schepte. "Nee, daar was ik me niet van bewust. Maakt dat nog uit? De snelheid waarmee iemand wordt opgegeven?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

5DfefqE.png

 

Goh, wat was de jongedame al goed gemanierd. Ze stelde de juiste vragen, was hartelijk, bestelde alleen thee... Ja, dit was echt een schatje, alsof ze nooit op straat had geleefd en altijd bij de familie had gehoord. Ze zouden er vast trots op zijn, dat ze zoveel hadden behaald.

 

"Wie weet," zei Silvia vriendelijk. "Misschien wilden ze er wat langer over nadenken, alsof ze er nog over twijfelden dat je het goed zou doen of niet?" Ze nam een slokje van de net bezorgde thee om een makkelijke stilte te laten vallen. "Of denk je dat iedereen de volste vertrouwen in je heeft?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

De vragen waren nou niet de meest aangename. Ze voelden suggestief en het leek er sterk op dat deze journaliste wel op de hoogte was van haar achtergrond. Dat was iets waar ze niet op in wilde gaan. Ze kon zich zo voorstellen dat haar vader het niet zou waarderen als deze informatie ook terecht kwam bij de doelgroep die niet zo geïnteresseerd was in politiek, maar wel in debutantes. 

 

"Of ze twijfelden of ik er wel van zou houden zo in de schijnwerpers te staan?", antwoordde Zaira dus met een glimlach. "Als ze geen vertrouwen in me hadden, dan hadden ze me vast niet opgegeven, denk u niet?" Het was feitelijk niet echt een antwoord, maar ze kaatste de vraag een beetje terug. Met dit soort spelletjes was het altijd het beste om vragen met vragen te beantwoorden. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

5DfefqE.png

 

Oh, kijk nou. Dit meisje was of een natuurtalent, of iemand had haar goed getraind. Silvia glimlachte vriendelijk, ze liet zich heus niet door zo'n teruggekaatste vraag uit het veld slaan, ze was niets voor niets al jarenlang journalist bij Heks & Haard. "Inderdaad," knikte ze. "Heb je een goede band met je familie?" De Silvershores, één van de belangrijkste families van Magisch Engeland. En zij was daar nieuw in. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Heel goed dat Silvia niet opgaf, maar voorlopig zou ze niet al te veel informatie voor een carrière-makend interview krijgen. Zaira glimlacht en vouwde haar handen op haar schoot. "Ja, dat vind ik wel. Ik ben heel warm opgenomen in de familie. Ik zou me niets beter kunnen wensen." Kom op, dacht iemand nou echt dat Zaira ook maar één onvertogen woord over de Silvershores zou laten vallen in een gesprek dat gepubliceerd zou worden?

Share this post


Link to post
Share on other sites

5DfefqE.png

 

Nee, natuurlijk dacht Silvia dat niet. Ze was niet gisteren pas begonnen als journalist bij Heks & Haard en ze sprak dagelijks met dit soort dames. Zaira mocht dan wel goed opgevoed zijn de afgelopen paar jaar, maar ze was niets nieuws. "Wat fijn voor je," straalde ze in plaats daarvan. "Niet iedereen heeft zoveel geluk, helaas, maar goed om te horen dat je zo goed bent opgevangen door je familie. Dus nergens spijt van?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Spijt? Waarvan moest ze spijt hebben? Doelde de vrouw op haar leven van 'voor de Silvershores'? Dat was niet helemaal duidelijk. Dus ze deed maar net of haar neus bloedde. Ze glimlachte liefjes. "Heel fijn. Ik ben mijn familie dan ook erg dankbaar. Ik zou me geen andere familie kunnen wensen." Ze nam een slokje van de thee. "Maar och, u heeft leden van mijn familie vást eens eerder ontmoet? Dus ik hoef u vast niet te overtuigen." Zaira keek de locatie een beetje rond. "Volgens mij ben ik hier een keer eerder geweest. Als ik me niet vergis is de yorkshire pudding hier echt excellent. Zullen we die anders bestellen? Ik laat het u graag proeven."

Share this post


Link to post
Share on other sites

5DfefqE.png

 

Jeetje, als geïnterviewde was Zaira Silvershore gewoon saai te noemen, want ze beantwoordde alle vragen keurig, liet zich nergens van uit het veld slaan en wist zelfs het gesprek van onderwerp te veranderen zodra het haar niet beviel. Als je daadwerkelijk zocht naar een goede kandidaat was ze dus geweldig, maar was dat niet saai? Silvia zou gewoon het interview over kunnen slaan en er "STEM OP ZAIRA SILVERSHORE" van kunnen maken en tadaa, geen enkele reputatie verpest.

 

"Ik ben op dieet," verkondigde Silvia vrolijk, "dus ik houd het voor nu even alleen op thee, maar bedankt voor het aanbod. Heeft u nog tips voor de lezeressen? Niet iedereen krijgt het zo makkelijk voor elkaar om een slank gelaat te hebben en tips zijn altijd welkom." 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Op dieet?" , vroeg Zaira beleefd verbaasd. "Dat had ik niet kunnen raden. U ziet er ontzettend goed uit." Ze glimlachte warm. Dat was overigens iets wat je hoorde te zeggen. Zaira meende dat ze een dergelijke conversatie haast een keer letterlijk met Vasilissa had geoefend, meer dan eens, omdat Zaira de eerste keer iets had gezegd in de trant van 'Ja, dat kun je inderdaad wel gebruiken. bravo, wat een goede beslissing'. Blijkbaar kon je dat absoluut niet maken als socialite. 

 

"Ik wandel iedere dag ongeveer drie kwartier door de tuin of in een park. En als ik 's ochtends opsta, dan drink ik een glaasje water." Zaira glimlachte vriendelijk. Ugh, ze vond zichzelf op het moment verschrikkelijk, maar liever saai en perfect, dan dat ze straks wat verkeerd zei en ze een nieuw schandaal veroorzaakte: haar afkomst had al voor genoeg reuring gezorgd."maar misschien heb ik ook wel gewoon geluk. Een slanke lijn zit een beetje in de familie." Tja, je werd 'goed' geboren, of niet.

Share this post


Link to post
Share on other sites

5DfefqE.png

 

Ja, Zaira Silvershore had behoorlijk wat geluk. Verdomme meer geluk dan het gemiddelde meisje in Engeland, dat zeker, maar natuurlijk kon niet iedereen zoveel geluk hebben anders had straks niemand geluk. Je moest arme mensen hebben, anders had je geen rijke mensen, et cetera. Maar Zaira was arm geweest en nu rijk en het was leuk geweest als Silvia daar een beetje iets van had kunnen maken, maar helaas.

 

"Komt dat omdat je zo weinig eten hebt gehad vroeger?" vroeg Silvia, onschuldig. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zaira trok een wenkbrauw op. Silvia wist duidelijk meer over haar verleden dan ze in eerste instantie had laten merken. Helaas voor Silvia wist ze duidelijk niet genoeg. Zaira had pas op straat moeten leven na haar tijd op Zweinstein, toen het noodlot had toegeslagen in haar familie. Na de brand, het overlijden van haar vader en het invalide worden van heer broer was het misgegaan, omdat haar moeder alcohol verslaafd was geraakt en haar broer in een rolstoel zat en Zaira nu ook weer niet zo briljant goed was in bedrijven runnen dat ze tegen de neerwaartse spiraal had kunnen opboksen en uit de as van de oude bar een nieuwe had kunnen toveren.

 

"Oh nee, ik heb vroeger heel goed kunnen eten. Zo goed als je de Engelse keuken kan noemen uiteraard," glimlachte ze vriendelijk."Dus ik hou het er maar op dat mijn familie en ik gewoon geluk hebben met hun slanke lijn."

 

Inmiddels vond ze de vragen overigens niet meer zo amusant. Er kwam nu een meer gevaarlijke ondertoon bij.

Share this post


Link to post
Share on other sites

5DfefqE.png 

 

Ugh. Zelfs dat bracht alleen maar een perfect antwoord naar voren. Blah, blah, ze had vroeger prima kunnen eten, blah, blah, blah. Waar was de drama? De intrige? Het verpesten van reputaties? "Wat een geluk," glimlachte Silvia, ietwat kil.

 

"Nou, ik denk dat dat zo'n beetje alles is, behalve als u zelf nog wat interessants heeft te vermelden?" Maar zou wel weer niet. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nee, natuurlijk had Zaira niets interessants te melden, of althans niet wat Silvia interessant zou vinden. "Oh, nee, behalve dat ik graag wat meer aandacht wil vragen voor 'Het Zonnehuis',  een opvanghuis gerund door de familie Silvershore voor Zweinsteinleerlingen van dreuzelse komaf, die in de zomer geen gelegenheid hebben om terug naar huis te gaan. Sommige dreuzelfamilies kunnen immers moeizaam omgaan met de magische mogelijkheiden van hun kinderen. Het is belangrijk dat ook die kinderen ergens een welkom thuis hebben. Op dit moment zijn er nog enkele plaatsen beschikbaar."

 

Zo, dan was daar ook weer wat reclame voor gemaakt.

Share this post


Link to post
Share on other sites

5DfefqE.png

 

En natuurlijk deed juffrouw perfect ook nog eens aan liefdadigheid. Silvia knikte dromerig, al bijna mentaal bij het einde van het interview terwijl ze als vanzelf aantekeningen maakte. Een opvanghuis voor dreuzelkinderen. Goh, en ze was er vanuit gegaan dat zo'n volbloedfamilie als de Silvershores daar helemaal geen interesse in hadden. "En alle kinderen zijn daar welkom?" vroeg ze nieuwsgierig. "Ook die van mogelijk een onfortuinlijke herkomst?" Hoewel, de Silvershores hielden daar wel vaker van, met hun adoptie van die twee kinderen een paar jaar geleden. "Zitten daar al veel kinderen?" 

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Alle kinderen die niet meer welkom zijn bij hun familie, of kinderen die niet goed behandeld worden door hun familie. In sommige gevallen is er zelfs sprake van fysieke of geestelijke mishandeling. Natuurlijk wil mijn familie die kinderen een goede en veilige basis bieden," antwoordde Zaira met een klein glimlachje. "ook die van een onforuinlijke herkomst. Misschien dat die zelfs dusdanig bijgestuurd kunnen worden, tenslotte, opdat ze een positieve bijdrage aan onze gemeenschap kunnen leveren aan de magische gemeenschap." Wie kon daar nu tegen zijn.

 

"We hebben plek voor zes kinderen. En in het geval van hoge nood kan er plek worden gemaakt voor een zevende. Op dit moment zijn er nog twee plekken vrij." Op dit moment boden ze thuis aan Raine en Summer Salisbury en ook nog twee eerstejaars, waarvan er eentje in Huffelpuf zat en de andere in Ravenklauw. Voor nu hebben deze armzalige NPC-kinderen nog geen naam, maar wie weet bedenk ik die nog een keertje.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
You are commenting as a guest. If you have an account, please sign in.
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoticons maximum are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×